சர்க்கம்
இந்திரனின் வரத்தால் வானரர்கள் உயிர்பெறுதல்
இந்திரன் வரம் அளிக்க முன்வருதல், கொல்லப்பட்ட வானரர்களை உயிர்ப்பிக்க ராமனின் வேண்டுதல், இந்திரன் வரம் அளித்தல், உறங்கி எழுந்தவர் போல வானரர்கள் எழுதல், தேவர்களின் புறப்பாடு, படையின் இரவு ஓய்வு
தந்தை தசரதன் இந்திரலோகத்திற்குத் திரும்பிச் சென்றதும், பாகனை அடக்கியவனான மகேந்திரன் பெரிதும் மகிழ்ந்து, கைகூப்பி நின்ற ராகவனிடம் சொன்னான்: ‘மனிதர்களில் காளையே, ராமா, எங்களைக் காண்பது வீண்போகாது; ஆகவே நாங்கள் உன்னிடம் அன்பு கொண்டுள்ளோம்; உன் மனம் விரும்புவதைச் சொல்.’ மகிழ்ந்த பெருந்தன்மையுடைய மகேந்திரன் இவ்வாறு சொன்னதும், ராகவன் மிகத் தெளிந்த மனத்தோடும் மகிழ்ச்சியோடும் சொன்னான்: ‘தேவர்களின் தலைவனே, என்னிடம் உனக்கு அன்பு உண்டாகியிருந்தால், சொல்கிறேன்; சொல்வல்லோரில் சிறந்தவனே, என் சொல்லை உண்மையாக்கு.’ முந்தைய சர்க்கத்தில் பிரம்மன் ‘அமோகம் தர்ஶனம்’ — ‘காண்பது வீண்போகாது’ — என்று சொன்னான்; இங்கே இந்திரனும் அதே சொல்லை மீண்டும் சொல்கிறான் — தேவர்களைக் காண்பது பயனற்றுப் போகக்கூடாது; ஆகவே வரம் கட்டாயம் தரப்பட வேண்டும். மூன்றாவது சுலோகம் வல்கேட் பாடத்தில் ‘ஏவமுக்தோ மஹேந்த்ரேண ப்ரஸன்னேன மஹாத்மனா’ என்று உள்ளது; திறனாய்வுப் பதிப்பில் அதன் இடத்தில் ‘ஏவமுக்தஸ்து காகுத்ஸ்த: ப்ரத்யுவாச க்ருதாஞ்ஜலி:, லக்ஷ்மணேன ஸஹ ப்ராத்ரா ஸீதயா சாபி பார்யயா’ (இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட காகுத்ஸ்தன், தம்பி லக்ஷ்மணனோடும் மனைவி சீதையோடும் கைகூப்பி மறுமொழி சொன்னான்) என்ற வேறொரு சுலோகம் உள்ளது. ராமனின் பணிவு இங்கும் தெரிகிறது — வரம் கேட்பதற்கு முன் அவன் இந்திரனின் அன்பை உறுதி செய்துகொள்கிறான், ‘அன்பு உண்டாகியிருந்தால்’ என்று. அவனுடைய மகிழ்ச்சியும் சுட்டப்படுகிறது — அவன் வரத்தைத் தனக்காக அல்ல, பிறருக்காகவே கேட்கப்போகிறான்; அதுவே அவனுடைய மகிழ்ச்சிக்குக் காரணம்.
‘எனக்காக வீரம் காட்டி யமனுலகம் சென்ற வானரர்கள் அனைவரும் உயிர்பெற்று எழட்டும். எனக்காக மக்களையும் மனைவியரையும் பிரிந்த வானரர்கள் அனைவரையும் மகிழ்ந்த மனத்தோடு காண விரும்புகிறேன், மானம் அளிப்பவனே. புரந்தரா, வீரமும் ஆண்மையும் உடைய அவர்கள் சாவைப் பொருட்படுத்தவில்லை; முயன்று உழைத்து மாண்டவர்கள் அவர்கள்; இவர்களை உயிர்ப்பி. எனக்கு இனியவற்றில் ஈடுபட்டுச் சாவைப் பொருட்படுத்தாதவர்கள், உன் அருளால் மீண்டும் தம் உறவினரோடு இணையட்டும் — இந்த வரத்தையே நான் வேண்டுகிறேன். நோயற்றவர்களாகவும், புண்ணற்றவர்களாகவும், வலிமையும் ஆண்மையும் நிறைந்தவர்களாகவும் கோலாங்கூலர்களையும் கரடிகளையும் காண விரும்புகிறேன். வானரர்கள் எங்கே தங்குவார்களோ, அங்கே பருவமல்லாக் காலத்திலும் பூக்களும் கிழங்குகளும் பழங்களும், தெளிந்த நீருடைய ஆறுகளும் இருக்கட்டும்.’ ஆறாவது, ஏழாவது சுலோகங்கள் வல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளன — அவை வானரர்கள் மக்களையும் மனைவியரையும் பிரிந்ததையும் அவர்களுடைய வீரத்தையும் சிறப்பாக வருணிக்கின்றன. ராமனின் முதல் வரம் தன் அரசுக்காக அல்ல, தன் துணைவர்களின் உயிருக்காகவே — இதுவே அவனுடைய நன்றியுணர்வுக்குச் சான்று. அவன் உயிரை மட்டும் கேட்கவில்லை; நலம், வலிமை, ஆண்மை, உணவு, நீர் — முழு நலனையும் கேட்கிறான்; வனத்தில் திரியும் வானரர்களுக்குப் பழமும் கிழங்கும் நீருமே முதன்மையான இன்பம் என்பதை அவன் அறிவான். ‘எனக்காக’, ‘என் பொருட்டு’, ‘எனக்கு இனியவற்றில்’ என்று மீண்டும் மீண்டும் சொல்வதால் ராமன் தான் பட்ட கடனை ஒப்புக்கொள்கிறான். மக்களையும் மனைவியரையும் பிரிந்த வானரர்களை நினைப்பது அவனுடைய இரக்க உள்ளத்தைக் காட்டுகிறது — சீதையின் பிரிவைத் தானே அனுபவித்த அவன் பிறருடைய பிரிவையும் உணர்கிறான். எட்டாவது சுலோகத்தில் ‘வரமேதமஹம் வ்ருணே’ — ‘இந்த வரத்தையே வேண்டுகிறேன்’ — என்ற வாக்கியத்தால், தர்மசாஸ்திரத்தில் வரம் கேட்பதற்குரிய முறைப்படி, அவன் வரத்தைத் தெளிவாகக் குறிப்பிடுகிறான்.
பெருந்தன்மையுடைய ராகவனின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, மகேந்திரன் அன்போடு மறுமொழி சொன்னான்: ‘அன்பனே, ரகுகுலத்தில் சிறந்தவனே, நீ கேட்ட இந்த வரம் பெரியது; ஆயினும் நான் ஒருபோதும் இருமுறை சொன்னதில்லை; ஆகவே இது நிறைவேறும். போரில் ராக்ஷசர்களால் கொல்லப்பட்டு, முகங்களும் கைகளும் வெட்டுண்ட கரடிகளும் கோலாங்கூலர்களும் அனைவரும் எழுந்து நிற்கட்டும். நோயற்றவர்களாக, புண்ணற்றவர்களாக, வலிமையும் ஆண்மையும் நிறைந்தவர்களாக, உறக்கம் கலைந்து எழுபவர்களைப் போல வானரர்கள் எழுவார்கள். நண்பர்களோடும் உறவினர்களோடும் சுற்றத்தாரோடும் தம்மவரோடும் அனைவரும் பெருமகிழ்ச்சியோடு இணைவார்கள். பெரும் வில்லாளியே, பருவமல்லாக் காலத்திலும் மரங்கள் பூக்களால் பல நிறம் பெற்றும் கனிகள் நிறைந்தும் இருக்கும்; ஆறுகள் நீர் நிறைந்திருக்கும்.’ பிறகு, முன்பு புண்பட்ட உடல்களோடு இருந்த அந்தச் சிறந்த வானரர்கள், இப்போது புண்ணற்ற, சீரான உடல்களோடு உறங்கி எழுந்தவர்களைப் போல எழுந்தார்கள். ‘இது என்ன?’ என்று வானரர்கள் அனைவரும் வியப்புற்றார்கள். ‘த்விர்மயா நோக்தபூர்வம்’ — ‘நான் ஒருபோதும் இருமுறை சொன்னதில்லை’ — என்ற சொல்லால் இந்திரனின் வாய்மை சுட்டப்படுகிறது — ஒருமுறை சொன்னதை அவன் திரும்பப்பெறுவதில்லை. பன்னிரண்டு, பதின்மூன்றாவது சுலோகங்களும், பதினேழாவதின் பின்பாதியும் வல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளன. ‘ஸுப்தா நித்ராக்ஷயே யதா’ — ‘உறக்கம் கலைந்தபோது உறங்கியவர்களைப் போல’ — என்ற உவமை சாவை உறக்கத்தோடு ஒப்பிடுகிறது: வானரர்களுக்குச் சாவு ஒரு நீண்ட உறக்கமாகவே ஆனது. அவர்களுடைய வியப்பு இயல்பானது — தாம் இறந்திருந்தோம் என்பதையே அவர்கள் அறியவில்லை. இந்திரன் ராமனின் வேண்டுதலின் ஒவ்வொரு கூறையும் வரிசையாக ஏற்கிறான் — உயிர், நலம், உறவினரோடு இணைதல், பருவமல்லாக் காலத்துப் பழங்களும் பூக்களும், ஆற்று நீர் — இதனால் வரத்தின் முழுமை காட்டப்படுகிறது. கரடிகளும் கோலாங்கூலர்களும் தனித்தனியாகக் குறிப்பிடப்படுகிறார்கள்; இதனால் எல்லா வானர இனங்களும் அடங்குகின்றன. ராக்ஷசர்களால் வெட்டப்பட்ட முகங்களும் கைகளும்கூட மீண்டும் இணைகின்றன — இது வரத்தின் அற்புதத் தன்மையைக் காட்டுகிறது.
நோக்கம் முழுமையாக நிறைவேறிய காகுத்ஸ்தனைக் கண்டு, தேவர்களில் சிறந்தோர் அனைவரும் பெரிதும் மகிழ்ந்து, லக்ஷ்மணனோடு ராமனைத் துதித்துச் சொன்னார்கள்: ‘அரசே, இங்கிருந்து அயோத்திக்குச் செல்; வானரர்களுக்கு விடை கொடு. உன்னிடம் அன்பு கொண்ட புகழுடைய இந்த மைதிலியை ஆறுதல்படுத்து. உன்னைப் பிரிந்த துயரால் விரதம் மேற்கொண்டிருக்கும் தம்பி பரதனையும், பெருந்தன்மையுடைய சத்ருக்னனையும், தாய்மார்கள் அனைவரையும் காண், பகைவரை வாட்டுபவனே; உனக்கு நீயே முடிசூட்டிக்கொண்டு, சென்று நகர மக்களை மகிழ்வி.’ இவ்வாறு சொல்லி, ஆயிரம் கண்களுடைய இந்திரன் தேவர்களோடு சூரியனுக்கு நிகரான விமானங்களில் மகிழ்வோடு சென்றான். காகுத்ஸ்தனும் தேவர்களில் சிறந்த அவர்கள் அனைவரையும் வணங்கி, தம்பி லக்ஷ்மணனோடு படை தங்குவதற்கு ஆணையிட்டான். பிறகு லக்ஷ்மணனாலும் ராமனாலும் காக்கப்பட்ட, மகிழ்ந்த வீரர்களுடைய, புகழுடைய அந்தப் பெரும் படை, குளிர்கதிருடைய சந்திரனால் ஒளியூட்டப்பட்ட இரவைப் போல, பொலிவால் சுடர்விட்டு எல்லாப் புறமும் ஒளிர்ந்தது. இறுதிச் சுலோகம் வம்சஸ்த விருத்தத்தில் அமைந்துள்ளது. தேவர்களின் அறிவுரையில் ராமனின் அடுத்த கடமைகள் தெளிவாக உள்ளன — சீதையை ஆறுதல்படுத்துதல், உடன்பிறந்தோரையும் தாய்மார்களையும் காணுதல், முடிசூட்டு, நகர மக்களின் மகிழ்ச்சி. இருபத்தொன்றாவது சுலோகமான ‘ஶத்ருக்னம் ச மஹாத்மானம் மாத்ரூ: ஸர்வா: பரந்தப’ வல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளது. இறுதி உவமை அழகானது — மீண்டும் உயிர்பெற்ற படை நிலவொளியால் ஒளியூட்டப்பட்ட இரவைப் போலப் பொலிகிறது; போரின் இருள் நீங்கியது, அமைதி வந்தது. போரின் துயரிலிருந்து மீண்டும் இணையும் ஆனந்தத்திற்கான மாற்றத்தைச் சர்க்கம் காட்டுகிறது. தேவர்கள் ராமனை ‘அரசே’ என்று விளிக்கிறார்கள் — முடிசூட்டுக்கு முன்பே அவர்கள் அவனை அரசனாகக் கருதுகிறார்கள். பரதனுக்கான ‘த்வச்சோகாத்வ்ரதசாரிணம்’ — ‘உன்னைப் பிரிந்த துயரால் விரதம் மேற்கொண்டவன்’ — என்ற அடைமொழி நந்திகிராமத்தில் அவன் சடையும் மரவுரியும் தரித்ததை நினைவூட்டுகிறது. இந்திரன் புறப்பட்ட பின்னும் ராமன் தேவர்களை வணங்கிய பிறகே படையை ஒழுங்குபடுத்துகிறான் — அவனுடைய நன்னடத்தை எங்கும் இடையறாது தொடர்கிறது. இரவில் படை ஓய்வெடுக்கிறது; காலையில் விபீஷணனின் விருந்தோம்பலும் புஷ்பக விமானமும் அடுத்த சர்க்கத்தில் வரும்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे विंशत्यधिकशततमः सर्गः॥ १२०॥