॥वाल्मीकिरामायणम् யுத்த காண்டம் · சர்க்கம் 119

யுத்த காண்டம்

சர்க்கம்

தசரதனைக் காணுதல்

மகேசுவரனின் சொல், விமானத்தில் நின்ற தசரதனைக் கண்டு வணங்குதல், ராமனிடம் தசரதனின் அன்புச் சொல், கைகேயிக்குச் சாப விடுதலை, லக்ஷ்மணனுக்கும் சீதைக்கும் அறிவுரை, இந்திரலோகம் செல்லுதல்

ராகவன் சொன்ன அந்த மங்கலச் சொல்லைக் கேட்டு, மகேசுவரனான சிவன் அதனினும் மங்கலமான சொல்லைச் சொன்னான்: ‘தாமரைக் கண்ணனே, நீண்ட கைகளும் அகன்ற மார்பும் உடையவனே, பகைவரை வாட்டுபவனே, அறத்தைத் தாங்குவோரில் சிறந்தவனே, நல்லூழாக இந்தச் செயல் உன்னால் செய்து முடிக்கப்பட்டது. உலகம் முழுவதையும் சூழ்ந்து பெருகியிருந்த கொடிய இருளான ராவணனால் விளைந்த அச்சம், நல்லூழாகப் போரில் உன்னால் நீக்கப்பட்டது. இனி வாடியிருக்கும் பரதனையும், புகழுடைய கௌசல்யையையும், கைகேயியையும், லக்ஷ்மணனின் தாயான சுமித்திரையையும் கண்டு ஆறுதல் சொல்லி, அயோத்தியில் அரசைப் பெற்று, நண்பர்களை மகிழ்வித்து, இக்ஷ்வாகுக்களின் குலத்தில் வம்சத்தை நிலைநாட்டி, அசுவமேத வேள்வி செய்து, ஒப்பற்ற புகழைப் பெற்று, அந்தணர்களுக்குச் செல்வத்தை வழங்கிய பின், பெரும் வலிமையுடையவனே, நீ விண்ணுலகுக்குச் செல்லத் தகும்.’ முந்தைய இரண்டு சர்க்கங்களில் பிரம்மனும் அக்கினியும் பேசினார்கள்; இங்கே மும்மூர்த்திகளில் மூன்றாமவனான சிவன் பேசுகிறான். அவனுடைய சொல் ராமனின் அவதாரப் பணியில் எஞ்சியிருக்கும் பகுதியைச் சுட்டுகிறது — ராவண வதம் நிறைவேறியது; ஆனால் அரசறம், வம்சத்தை நிலைநாட்டுதல், வேள்வி, கொடை ஆகியவை எஞ்சியுள்ளன. ‘திஷ்ட்யா’ — ‘நல்லூழாக’ — என்ற சொல் இருமுறை வருவது மகிழ்ச்சியின் வெளிப்பாடு. பிரம்மன் ‘திவமாக்ரம’ என்று உடனடியாகச் செல்லச் சொன்னான்; சிவனோ அதைத் திருத்துகிறான் — பூமியில் கடமைகளை முடித்த பின்னரே செல்வது தகும். இதனால் அடுத்து வரும் ராமராஜ்யத்தின் குறிப்பும் தரப்படுகிறது. தாய்மார்களின் பெயர்கள் தனித்தனியாகச் சொல்லப்படுகின்றன — கௌசல்யை, கைகேயி, சுமித்திரை — இதனால் கைகேயியும் ஆறுதல் பெறத் தக்கவள் என்பது குறிப்பாக உணர்த்தப்படுகிறது; இதே உணர்வு அடுத்து ராமன் வரம் கேட்பதில் வெளிப்படும். ‘பரதம் தீனம்’ — ‘வாடியிருக்கும் பரதன்’ — என்ற அடைமொழி நந்திகிராமத்தில் பரதன் மேற்கொண்ட தவ வாழ்வை நினைவூட்டுகிறது — அவனும் ராமனைப் போலவே பதினான்கு ஆண்டுகள் துயரை அனுபவித்தான். ஆகவே சிவனின் அறிவுரையில் முதல் கடமையே பரதனுக்கு ஆறுதல் சொல்வது. இக்ஷ்வாகு வம்சத்தை நிலைநாட்டுதல் என்ற சொல்லால் குசன், லவன் ஆகியோரின் பிறப்பும் தொலைவிலிருந்து சுட்டப்படுகிறது. வேள்வி, கொடை, புகழ் — இவை அரசனின் மூன்று அறங்கள் என்று சிவன் நினைவூட்டுகிறான்.

‘காகுத்ஸ்தா, விமானத்தில் நிற்கும் இந்த அரசன் தசரதன் உன் தந்தை; மனித உலகில் உனக்குப் பெரும் புகழுடைய பெரியவர். நல்ல மகனான உன்னால் கரையேற்றப்பட்ட அந்தச் சிறப்புமிக்கவர் இந்திரலோகம் அடைந்தார். தம்பி லக்ஷ்மணனோடு நீ இவரை வணங்கு.’ மகாதேவனின் சொல்லைக் கேட்டு, லக்ஷ்மணனோடு ராகவன் விமானத்தின் உச்சியில் நின்ற தந்தையை வணங்கினான். தலைவனான ராமன் தம்பி லக்ஷ்மணனோடு, தன் சொந்தப் பொலிவால் ஒளிர்பவரும், மாசற்ற ஆடை அணிந்தவருமான தந்தையைக் கண்டான். ராமன் வனம் சென்ற பின் தசரதன் புத்திரசோகத்தால் இறந்திருந்தார்; ஆகவே தந்தையும் மகனும் மீண்டும் இணையும் இந்தக் கணமே சர்க்கத்தின் இதயம். ‘விரஜோ(அ)ம்பரதாரிணம்’ — ‘மாசற்ற ஆடை அணிந்தவர்’ — என்ற சொல்லால் அவருடைய தெய்விகமான, தூய வடிவம் சுட்டப்படுகிறது — மண்ணுலகின் தூசி அவரிடம் இல்லை. ‘உன்னால் மகனால் கரையேற்றப்பட்டார்’ என்ற சொல் ‘புத்திரன்’ என்ற சொல்லின் வேர்ப்பொருளை நினைவூட்டுகிறது — ‘புத்’ என்னும் நரகத்திலிருந்து காப்பவன் புத்திரன். பத்தாவது சுலோகம் ‘தீப்யமானம் ஸ்வயா லக்ஷ்ம்யா’ என்று தொடங்குகிறது. ராமனும் லக்ஷ்மணனும் சேர்ந்தே வணங்குகிறார்கள் — வனவாசத்தில் உடன் இருந்தது போலவே இங்கும். சிவனே தந்தையும் மகனும் இணைவதற்குக் காரணமாகிறான் — ராமனின் செயலால் மகிழ்ந்த தேவர்கள் அவனுக்குத் தந்தையின் தரிசனத்தைப் பரிசாக அளிக்கிறார்கள். தந்தை மகனிடம் ‘குரு’ (பெரியவர்) என்ற சொல்லால் குறிப்பிடப்படுகிறார் — மனித உலகில் தசரதன் ராமனுக்குப் பெரியவர்; இப்போதோ ராமனே தந்தையைக் கரையேற்றியவன்.

விமானத்தில் இருந்த மன்னன் தசரதன், உயிரினும் இனிய மகனைக் கண்டு பெரும் மகிழ்ச்சியில் ஆழ்ந்தான். சிறந்த இருக்கையில் அமர்ந்திருந்த நீண்ட கைகளுடைய அவன் ராமனை மடியில் அமர்த்தி, இரு கைகளாலும் தழுவிக்கொண்டு பேசத் தொடங்கினான்: ‘ராமா, உண்மையாக உறுதியளிக்கிறேன் — நீ இல்லாத எனக்கு விண்ணுலகமும், தேவர்களில் சிறந்தோர் செய்த மரியாதையும் பெரிதாகத் தோன்றவில்லை. இன்று பகைவரைக் கொன்று, மனம் நிறைவுற்று, வனவாசத்தைக் கடந்து வந்த உன்னைக் கண்டு எனக்குப் பேரன்பு உண்டாயிற்று. சொல்வல்லோரில் சிறந்தவனே, உன்னை வனத்திற்கு அனுப்புவதற்காகக் கைகேயி சொன்ன சொற்கள் இன்றும் என் இதயத்தில் நிலைத்திருக்கின்றன. இன்று லக்ஷ்மணனோடு நலமாக இருக்கும் உன்னைக் கண்டு தழுவி, பனியிலிருந்து விடுபட்ட சூரியனைப் போல நான் துயரிலிருந்து விடுபட்டேன். அறவுள்ளம் கொண்ட கஹோளன் என்ற அந்தணன் தன் மகன் அஷ்டாவக்கிரனால் கரையேற்றப்பட்டது போல, நல்ல மகனும் பெருந்தன்மையுடையவனுமான உன்னால் நான் கரையேற்றப்பட்டேன். அன்பனே, ராவணனைக் கொல்வதற்காகவே தேவர் தலைவர்களால் புருஷோத்தமனான நீ இங்கே அனுப்பப்பட்டாய் என்று இப்போது அறிகிறேன்.’ பதினான்காவது சுலோகம் வல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளது. அஷ்டாவக்கிரன் கதை — தந்தை கஹோளன் சாஸ்திர விவாதத்தில் தோற்று நீரில் மூழ்கடிக்கப்பட்டான்; மகன் அஷ்டாவக்கிரன் பந்தியை வென்று அவனை விடுவித்தான் — என்பது மகாபாரதத்தில் புகழ்பெற்றது. தசரதனின் இதயத்தில் கைகேயியின் சொற்கள் முள்ளைப் போலத் தைத்திருந்தன — மகனை நலமாகக் காணும் வரை விண்ணுலகிலும் அவனுடைய துயர் தணியவில்லை. ‘பனியிலிருந்து சூரியனைப் போல’ என்ற உவமையால் அவனுடைய மனத்தின் ஒளி சுட்டப்படுகிறது. இந்திரலோகத்தின் இன்பங்களும் மகனைப் பிரிந்த துயரைப் போக்கவில்லை என்று அவனே ஒப்புக்கொள்கிறான் — இதனால் தந்தையன்பின் ஆழம் காட்டப்படுகிறது. இறுதியில் தசரதனும் ராமனின் தெய்விகத் தன்மையை அறிகிறான் — ‘தேவர் தலைவர்களால் அனுப்பப்பட்ட புருஷோத்தமன்’ என்று; இவ்வாறு தந்தையின் பார்வையில் மகன் இறைவனாகவும் ஆகிறான், மகனாகவும் நிலைக்கிறான். அவன் ராமனை மடியில் அமர்த்துகிறான் — சிறுவயதில் போலவே இப்போதும். பன்னிரண்டு, பதின்மூன்றாவது சுலோகங்களில் ‘ஸத்யம் ப்ரதிஶ்ருணோமி’ — ‘உண்மையாக உறுதியளிக்கிறேன்’ — என்ற ஆணைச் சொல் அவனுடைய உணர்வின் உறுதியைக் காட்டுகிறது.

‘ராமா, வனத்திலிருந்து திரும்பி வீடு வந்த, பகைவரை அழிப்பவனான உன்னை மகிழ்வோடு காணப்போகும் கௌசல்யை உண்மையில் பேறு பெற்றவள். நகருக்கு வந்து அரசனாக முடிசூட்டப்பெற்று பூமிக்குத் தலைவனான உன்னைக் காணப்போகும் மனிதர்களும் பேறு பெற்றவர்கள். அன்புடையவனும், வலிமையுடையவனும், தூயவனும், அறவழி நடப்பவனுமான பரதனோடு நீ இணைவதைக் காண நான் விரும்புகிறேன். அன்பனே, சீதையோடும் லக்ஷ்மணனோடும் வனத்தில் வசித்து, என் மகிழ்ச்சிக்காகப் பதினான்கு ஆண்டுகளை நீ கழித்தாய். வனவாசம் முடிந்தது, உறுதிமொழி நிறைவேறியது; போரில் ராவணனைக் கொன்று தேவர்களை மகிழ்வித்தாய். பகைவரை அழிப்பவனே, போற்றத்தக்க செயலைச் செய்தாய், புகழைப் பெற்றாய்; உடன்பிறந்தோரோடு அரசில் நிலைத்து நீண்ட ஆயுளைப் பெறுவாயாக.’ இவ்வாறு சொன்ன அரசனிடம் ராமன் கைகூப்பிச் சொன்னான்: ‘அறம் அறிந்தவரே, கைகேயியிடமும் பரதனிடமும் அருள் காட்டுங்கள். மகனோடு உன்னைக் கைவிடுகிறேன் என்று நீங்கள் கைகேயியிடம் சொன்ன அந்தக் கொடிய சாபம், மகனோடு கைகேயியைத் தீண்டாதிருக்கட்டும், பிரபுவே.’ இங்கே ராமனின் பெருந்தன்மை உச்சமானது — தன்னை வனத்திற்கு அனுப்பியவளின் நலனையே அவன் முதலில் வேண்டுகிறான். தந்தையின் ஆசிக்கு மறுமொழியாக அவன் தனக்காக எதையும் கேட்கவில்லை; சிற்றன்னைக்கும் தம்பிக்கும் சாப விடுதலையை மட்டுமே கேட்கிறான். அயோத்தியா காண்டத்தில் தசரதன் கைகேயியை மகனோடு கைவிட்டிருந்தான்; அந்தச் சாபம் பரதனையும் சுடக்கூடும் என்பது ராமனின் கவலை. இதனால் பரதனின் அரசுத் துறவும் ராமனின் மன்னிப்பும் ஒன்றையொன்று எதிரொலிப்பது கேட்கிறது. தசரதனின் ஆசியில் மூன்று கூறுகள் — கௌசல்யையும் நகர மக்களும் பேறு பெறுதல், பரதனோடு இணைதல், உடன்பிறந்தோரோடு நீண்ட ஆயுளும் அரசும். ‘மத்ப்ரீத்யா’ — ‘என் மகிழ்ச்சிக்காக’ — என்ற சொல்லால், ராமனின் வனவாசம் தந்தையின் சொல்லைக் காப்பதற்காக மட்டுமே என்று அவன் ஒப்புக்கொள்கிறான். மகனோடு கைகேயிக்கு எதிரான சாபம் அயோத்தியா காண்டத்தில் தசரதனால் சினத்தோடு சொல்லப்பட்டது; ராமன் அந்தச் சாபத்தைத் திரும்பப்பெறுமாறு தந்தையை வேண்டுகிறான்.

‘அப்படியே’ என்று கைகூப்பிய ராமனிடம் சொல்லிவிட்டு, அந்த மகாராஜன் லக்ஷ்மணனைத் தழுவி மீண்டும் சொன்னான்: ‘வைதேகியான சீதையோடு பக்தியுடன் ராமனுக்குப் பணிவிடை செய்ததால் நீ எனக்குப் பெரும் மகிழ்ச்சியை அளித்தாய்; அறத்தின் பலனையும் பெற்றாய். அறம் அறிந்தவனே, ராமன் மகிழ்ந்திருக்கும்போது நீ அறத்தையும், பூமியில் பெரும் புகழையும், மேலான விண்ணுலகையும் பெருமையையும் பெறுவாய். சுமித்திரையின் மகிழ்ச்சியைப் பெருக்குபவனே, உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும்; ராமனுக்குப் பணிவிடை செய்; ராமன் எப்போதும் உலகம் முழுவதன் நலனிலேயே ஈடுபட்டிருப்பவன். இந்திரனோடு மூன்று உலகங்களும், சித்தர்களும், பரமரிஷிகளும் இந்தப் பெருந்தன்மையுடைய புருஷோத்தமனை வணங்கிப் பூசிக்கிறார்கள். அன்பனே, வெளிப்படாததும், அழிவற்றதும், பிரம்மத்திற்கு நிகரானதும், தேவர்களின் இதயமும் மறைபொருளும் என்று சொல்லப்படுவது எதுவோ, அது பகைவரை வாட்டும் இந்த ராமனே. வைதேகியான சீதையோடு இவ்வாறு கவனம் சிதறாமல் பணிவிடை செய்த நீ, அற ஒழுக்கத்தையும் பெரும் புகழையும் பெற்றாய்.’ தசரதனும் இப்போது பிரம்மனின் துதியை உறுதிப்படுத்துகிறான் — ராமன் பரம்பொருள் என்பதை அவன் விண்ணுலகிலிருந்து வந்து அறிகிறான். லக்ஷ்மணனின் பணிவிடையே அவனுடைய அறம் என்று மீண்டும் மீண்டும் சொல்லப்படுகிறது; அதன் பலன் மூவகை — அறம், புகழ், விண்ணுலகம். ‘சுமித்திரையின் மகிழ்ச்சியைப் பெருக்குபவனே’ என்ற விளியால், வனம் செல்லும்போது சுமித்திரை சொன்ன ‘ராமனைத் தசரதனாக அறி’ என்ற சொல்லும் நினைவுக்கு வருகிறது. முப்பத்து மூன்றாவது சுலோகம், வல்கேட் பாடத்தில் ‘ஏவம் ஶுஶ்ரூஷதாவ்யக்ரம்’ என்ற பாடத்தால், இருபத்தேழாவதை எதிரொலிக்கிறது. லக்ஷ்மணனின் பணிவிடை வெறும் சகோதர பக்தி அல்ல, இறைப்பணி என்று தசரதன் இங்கே தெளிவுபடுத்துகிறான் — ‘ராமன் தேவர்களின் இதயமும் மறைபொருளும்’ என்று. ஆகவே லக்ஷ்மணனின் தியாகமும் பயன் பெற்றது. இந்த அறிவுரையில் சீதையும் இருமுறை குறிப்பிடப்படுகிறாள் — ‘வைதேகியான சீதையோடு’ — ஏனெனில் அவளும் லக்ஷ்மணனைப் போலவே வனத்தில் ராமனுக்குப் பணிவிடை செய்தாள்.

லக்ஷ்மணனிடம் இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, அரசன் கைகூப்பி நின்ற மருமகள் சீதையை ‘மகளே’ என்று அழைத்து, இனிமையாக, மெதுவாக அவளிடம் சொன்னான்: ‘வைதேகி, இந்தக் கைவிடலைக் குறித்து நீ மனக்குறை கொள்ளக்கூடாது; உன் நலனை விரும்பும் ராமன் உன் தூய்மையை நிறுவுவதற்காகவே இதைச் செய்தான். மகளே, உன் ஒழுக்கத்தைக் காட்டும் இந்தச் செயல் மிக அரியது; நீ செய்தது பிற பெண்களின் புகழையெல்லாம் விஞ்சிவிடும். கணவனுக்குப் பணிவிடை செய்வது பற்றி உனக்கு அறிவுறுத்த வேண்டியதில்லை — அதை நீயே அறிவாய்; ஆயினும் நான் சொல்லியே ஆக வேண்டும் — இவனே உனக்கு மேலான தெய்வம்.’ இவ்வாறு மகன்கள் இருவருக்கும் சீதைக்கும் அறிவுரை சொல்லி, மன்னன் தசரதன் விமானத்தில் இந்திரலோகம் சென்றான். பெருமையுடையவனும் மன்னர்களில் சிறந்தவனுமான அவன், பொலிவால் உடல் சிலிர்க்க மகிழ்ந்தவனாக, விமானத்தில் ஏறி, மகன்கள் இருவரிடமும் சீதையிடமும் விடைபெற்று, தேவர்களில் சிறந்த இந்திரனின் உலகிற்குச் சென்றான். இறுதிச் சுலோகம் உபஜாதி விருத்தத்தில் அமைந்துள்ளது. மாமனாரின் சொல்லில் சீதைக்கு மரியாதையும், ராமனின் செயலுக்கு ஆதரவும் இரண்டுமே உள்ளன — தந்தை மகனின் கடுமையை விளக்குகிறான்; மருமகளின் ஒழுக்கத்தை எல்லாப் பெண்களுக்கும் இலட்சியமாக்குகிறான். ‘மகளே’ என்ற விளி சீதையிடம் தந்தையன்பைக் காட்டுகிறது; அது அக்கினிப் பரீட்சையின் வேதனையைத் தணிக்கிறது. முப்பத்தாறாவது, முப்பத்தேழாவது சுலோகங்கள் முழுமையாக வல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளன. ‘பிற பெண்களின் புகழை விஞ்சிவிடும்’ என்ற சொல் சீதையின் அக்கினிப் பிரவேசத்தைக் கற்புடைய பெண்டிரின் மேலான எடுத்துக்காட்டாக்குகிறது. தசரதனின் புறப்பாடும் இன்பமாக முடிகிறது — அவன் முன்போலத் துயரில் ஆழ்ந்தவனாக அல்ல, உடல் சிலிர்க்க மகிழ்ந்தவனாகச் செல்கிறான். இவ்வாறு அயோத்தியா காண்டத்தில் தொடங்கிய தந்தையின் துயர் இங்கே அமைதி பெறுகிறது. ‘ஏஷ தே தைவதம் பரம்’ — ‘இவனே உனக்கு மேலான தெய்வம்’ — என்ற இறுதி அறிவுரை இந்திய மரபில் கற்பு நெறியின் சாரமாகக் கருதப்படுகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे एकोनविंशत्यधिकशततमः सर्गः॥ ११९॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க