॥वाल्मीकिरामायणम् யுத்த காண்டம் · சர்க்கம் 118

யுத்த காண்டம்

சர்க்கம்

அக்கினி சீதையைத் திருப்பி ஒப்படைத்தல்

உருவெடுத்த அக்கினி சீதையோடு சிதையிலிருந்து எழுதல், சீதையின் தூய்மைக்குச் சாட்சியம், ராமன் சோதனையின் காரணத்தைச் சொல்லுதல், சீதையை மகிழ்வோடு ஏற்றல்

பாட்டனான பிரம்மன் சொன்ன அந்த மங்கலச் சொல்லைக் கேட்டு, விபாவஸு என்ற அக்கினி வைதேகியை மடியில் ஏந்திக்கொண்டு மேலெழுந்தான். அந்த அக்கினி சிதையை உதறித் தள்ளி, ஜனகனின் மகளைப் பற்றிக்கொண்டு, உருவெடுத்தவனாக விரைவில் எழுந்து நின்றான். இரண்டாவது சுலோகம் வல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளது — அது அக்கினியின் உருவெடுத்த நிலையைச் சிறப்பாக வருணிக்கிறது. அப்போது சீதை இளஞ்சூரியனைப் போல ஒளிர்ந்தாள்; புடம்போட்ட பொன்னணிகள் அணிந்திருந்தாள்; செந்நிற ஆடை உடுத்தியிருந்தாள்; இளமையோடு, கருநீலச் சுருள் கூந்தலோடு இருந்தாள்; அவளுடைய மாலையும் அணிகலன்களும் வாடாமலும் சிதையாமலும் இருந்தன; அவளுடைய அழகு முன்போலவே குறையற்றிருந்தது. அத்தகைய வைதேகியை மடியில் ஏந்தி விபாவஸு ராமனிடம் கொடுத்தான். அக்கினியில் நுழைந்தும் சீதை எரியவில்லை, வாடவுமில்லை — அவளுடைய பூமாலைகூட வாடவில்லை — இதுவே அவளுடைய தூய்மைக்கு நேரடிச் சாட்சி. கவி சீதையின் தோற்றத்தின் ஒவ்வொரு கூறையும் வருணிக்கிறார் — நிறம், ஆடை, கூந்தல், மாலை — இதனால் அக்கினி அவளை எள்ளளவும் தீண்டவில்லை என்பது தெளிவாகிறது. அக்கினி எழும் காட்சியும் வியப்புக்குரியது — எல்லாவற்றையும் எரிக்கும் அக்கினியே சீதையைத் தாயைப் போல மடியில் ஏந்தியவனாகத் தோன்றுகிறான்; சிதையைத் தூசியைப் போல உதறுகிறான். இதனால் பிரம்மனின் துதியின் உடனடிப் பலனும் காணப்படுகிறது — ‘சீதை லக்ஷ்மி’ என்று சொன்ன உடனேயே அக்கினி அவளைத் திருப்பித் தருகிறான். முந்தைய சர்க்கத்தில் அக்கினியில் வீழும் சீதை வசோர்தாரையைப் போல வருணிக்கப்பட்டாள்; இங்கே அதே அக்கினியிலிருந்து உதயசூரியனைப் போல அவள் மீண்டும் எழுகிறாள். நான்காவது சுலோகம் ‘ததௌ ராமாய வைதேஹீம்’ — ‘வைதேகியை ராமனுக்குக் கொடுத்தான்’ — என்ற வினையோடு முடிகிறது: திருமணத்தில் அக்கினி சாட்சியாக இருந்தது போல, இங்கே அக்கினியே கன்னிகாதானம் செய்பவனைப் போல ஆகிறான்.

அப்போது உலகின் சாட்சியான அக்கினி ராமனிடம் சொன்னான்: ‘ராமா, இதோ உன் வைதேகி; இவளிடம் பாவம் இல்லை. நல்லொழுக்கமுடைய இந்த மங்கை சொல்லாலோ, மனத்தாலோ, அறிவாலோ, பார்வையாலோ உனக்கு வழுவவில்லை. வீரச் செருக்குற்ற ராக்ஷசனான ராவணனால், உன்னைப் பிரிந்து வாடிய, வசமிழந்த இவள் ஆளில்லா இடத்திலிருந்து கவர்ந்து செல்லப்பட்டாள். அந்தப்புரத்தில் அடைக்கப்பட்டு, காவலில் வைக்கப்பட்டிருந்தும், இவள் உன்னையே நினைத்து, உன்னையே புகலாகக் கொண்டிருந்தாள்; கொடிய உருவும் கொடிய எண்ணமும் உடைய ராக்ஷசிகளால் காவல் காக்கப்பட்டாள். பலவாறு ஆசைகாட்டப்பட்டும் அச்சுறுத்தப்பட்டும், உன்னிடமே பதிந்த உள்ளத்தோடு மைதிலி அந்த ராக்ஷசனைப் பற்றி நினைக்கவேயில்லை. ஆகவே தூய உள்ளமுடைய, பாவமற்ற மைதிலியை ஏற்றுக்கொள்; இவளிடம் எந்தக் கடுஞ்சொல்லும் சொல்லக்கூடாது; நான் உனக்கு ஆணையிடுகிறேன்.’ அக்கினி சாட்சி என்பது வேத மரபு — அவன் எல்லா உயிர்களுக்குள்ளும் இயங்குகிறான்; ஆகவே அவன் சொல்லே மேலான சான்று. ‘வ்ருத்தஶௌடீர்யம்’ என்பது அச்சுப் பதிப்பின் பாடம் — நல்லொழுக்கத்தில் உறுதி; திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘வ்ருத்தஶௌண்டீரா’ என்று உள்ளது. இறுதி வாக்கியமான ‘அஹமாஜ்ஞாபயாமி தே’ — ‘நான் உனக்கு ஆணையிடுகிறேன்’ — தேவனின் அதிகாரத்தைக் காட்டுகிறது: இங்கே அக்கினி வேண்டுபவன் அல்ல, ஆணையிடுபவன். அக்கினியின் சொல்லில் சீதையின் தூய்மை மூன்று வகைச் சான்றுகளால் நிறுவப்படுகிறது — கருவிகளால் (சொல், மனம், அறிவு, பார்வை), சூழ்நிலையால் (அவள் வலிந்து கவரப்பட்டாள், ஆளில்லா இடத்தில் வசமிழந்திருந்தாள்), நடத்தையால் (ஆசைகாட்டலிலும் அச்சுறுத்தலிலும் கூட ராவணனை நினைக்கவில்லை). ‘த்வச்சித்தா த்வத்பராயணா’ — ‘உன்னையே நினைப்பவள், உன்னையே புகலாகக் கொண்டவள்’ — என்ற இரு சொற்களும் அவளுடைய வேறு எதையும் நாடாத பக்தியைக் காட்டுகின்றன. சுந்தர காண்டத்தில் அனுமன் கண்ட, அசோக வனத்தில் சீதை பட்ட துயரம் இங்கே அக்கினியின் வாயால் மீண்டும் நினைவூட்டப்படுகிறது; இதனால் ராமனின் முன் அவளுடைய தவம் நேரடியாக ஒளிர்கிறது.

அதைக் கேட்டு மனம் மகிழ்ந்த, சொல்வல்லோரில் சிறந்த, அறவுள்ளம் கொண்ட ராமன், மகிழ்ச்சியால் கலங்கிய கண்களோடு ஒரு கணம் சிந்தித்தான் — பதினொன்றாவது சுலோகம் வல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளது. பிறகு பேரொளியுடையவனும், மன உறுதியுடையவனும், பெரும் வீரமுடையவனுமான ராமன் தேவர்களில் சிறந்த அக்கினியிடம் சொன்னான்: ‘ராவணனின் அந்தப்புரத்தில் நெடுங்காலம் வசித்த இந்த மங்கலமான சீதை, உலகத்தார் முன் தூய்மைப்படுத்தப்படுவது அவசியமே. ஜானகியைத் தூய்மை நிரூபிக்காமல் நான் ஏற்றுக்கொண்டால், தசரதனின் மகனான ராமன் அந்தோ அறிவிலி, காமத்திற்கு அடிமை என்று உலகம் சொல்லும். ஜனகனின் மகளான மைதிலி வேறு எவரையும் நாடாத இதயமுடையவள், என் மனத்தைக் காப்பவள் என்பதை நானும் அறிவேன். பெருங்கடல் கரையைக் கடக்காதது போல, தன் சொந்த ஒளியால் காக்கப்பட்ட அகன்ற கண்களுடைய இவளை ராவணனால் மீற முடியாது. மூன்று உலகங்களின் நம்பிக்கைக்காகவே, சத்தியத்தைச் சார்ந்த நான், அக்கினியில் நுழையும் வைதேகியைப் புறக்கணித்தேன்.’ அச்சுப் பதிப்பில் பதினாறாவது சுலோகம் (‘இமாமபி விஶாலாக்ஷீம்’) பதினேழாவதற்கு (‘ப்ரத்யயார்த்தம் து லோகானாம்’) முன் உள்ளது; திறனாய்வுப் பதிப்பில் வரிசை மாறியுள்ளது. ராமனின் கடுமை ஐயத்தால் அல்ல, உலகத்தாரின் நம்பிக்கைக்காகவே. முன்பு ராமன் சீதையிடம் சொன்ன கடுஞ்சொற்கள் இங்கே அவனாலேயே விளக்கப்படுகின்றன — அவன் நம்பிக்கையின்மையால் அவ்வாறு பேசவில்லை; உலகப் பழியைத் தடுப்பதற்காகவே பேசினான். ‘பாலிஶோ பத காமாத்மா’ — ‘அந்தோ அறிவிலி, காமத்திற்கு அடிமை’ — என்ற உலகத்தாரின் சாத்தியமான குற்றச்சாட்டை அவனே மேற்கோள் காட்டுகிறான். அரசன் குடிமக்களின் நம்பிக்கையையே அடிப்படையாகக் கருதுகிறான் — இதுவே ராமராஜ்யத்தின் இலட்சியம்; அது உத்தர காண்டத்திலும் மீண்டும் சோதிக்கப்படும். பெருங்கடலும் கரையும் என்ற உவமையால், சீதையின் ஒளியே அவளைக் காக்கும் கவசம் என்று காட்டப்படுகிறது. பதினொன்றாவது சுலோகம் முந்தைய சர்க்கத்தின் முதல் சுலோகத்தை எதிரொலிக்கிறது — அங்கே துயரத்தால், இங்கே மகிழ்ச்சியால் ராமனின் கண்கள் கலங்குகின்றன.

‘கொழுந்துவிட்டெரியும் தீச்சுடரைப் போல அணுக முடியாத மைதிலியைத் தீய உள்ளமுடைய அந்த ராவணனால் மனத்தால்கூடக் களங்கப்படுத்த முடியவில்லை. ராவணனின் அந்தப்புரத்தில் இருந்தபோதும் இந்தக் கற்புடையவள் இழிவுக்கு உரியவள் அல்ல; சூரியனின் ஒளி சூரியனிடமிருந்து வேறல்லாதது போல, இவள் என்னிடமிருந்து வேறல்லாதவள். ஜனகனின் மகளான மைதிலி மூன்று உலகங்களிலும் தூயவள்; தன்னடக்கமுடைய மனிதன் புகழைக் கைவிடாதது போல, நான் இவளைக் கைவிட முடியாது. அன்புடைய உலகத் தலைவர்களான உங்கள் அனைவரின் நன்மை தரும் சொல்லை நான் கட்டாயம் நிறைவேற்ற வேண்டும்.’ இவ்வாறு சொல்லி, வெற்றி பெற்றவனும், பெரும் வலிமையும் பெரும் புகழும் உடையவனும், இன்பத்திற்குத் தகுதியானவனுமான ராகவன், தான் செய்த செயலுக்காகப் போற்றப்பட்டவனாக, அன்புக்குரிய சீதையோடு இணைந்து இன்பம் அனுபவித்தான். இறுதிச் சுலோகம் வம்சஸ்த விருத்தத்தில் அமைந்துள்ளது. ஒளியும் சூரியனும் என்ற உவமையால் ராமனுக்கும் சீதைக்கும் இடையிலான வேற்றுமையின்மை சுட்டப்படுகிறது; இது முந்தைய சர்க்கத்தின் ‘சீதை லக்ஷ்மி, நீ விஷ்ணு’ என்ற சொல்லோடு இசைகிறது. இவ்வாறு சோதனையின் கடுமை இணைவின் ஆனந்தமாக மாறுகிறது. ‘தீச்சுடரைப் போல’ என்ற உவமை சுந்தர காண்டத்தில் சீதை சொன்ன சொல்லையும் நினைவூட்டுகிறது — அங்கே அவள் தன் ஒளியால் ராவணனைச் சாம்பலாக்க வல்லவள் என்று சொல்லப்பட்டது. ராமன் தேவர்களின் சொல்லை ‘அன்புடைய உலகத் தலைவர்கள்’ என்று மதிக்கிறான்; தன் முடிவைத் தன் விருப்பப்படி மட்டுமே எடுக்கவில்லை. இறுதியில் ‘ஸுகார்ஹ:’ — ‘இன்பத்திற்குத் தகுதியானவன்’ — என்ற சொல்லால், பதினான்கு ஆண்டுத் துயருக்குப் பின் இப்போது ராமன் உண்மையில் இன்பத்திற்கு உரியவன் என்று கவி சுட்டுகிறார்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डेऽष्टादशाधिकशततमः सर्गः॥ ११८॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க