சர்க்கம்
பிரம்மன் செய்த ராமத் துதி
சீதை சிதையில் நுழைந்தபோது ராமனின் கவலை, தேவர்களின் வருகை, அவர்களுடைய கடிந்துரை, ராமனின் கேள்வி, பிரம்மன் ராமனை நாராயணனாக நிறுவுதலும் துதித்தலும்
சீதை சிதையில் நுழைந்தபோது வானரர்களும் ராக்ஷசர்களும் எழுப்பிய பேரோலத்தைக் கேட்டு, அறவுள்ளம் கொண்ட ராமன் மனம் கலங்கினான்; கண்ணீரால் கலங்கிய கண்களோடு அவன் ஒரு கணம் சிந்தனையில் ஆழ்ந்தவன் போல நின்றான். ‘ததோ ஹி துர்மனா ராம:’ என்று தொடங்கும் முதல் சுலோகம் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; அது வல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளது. அதே கணத்தில், விஶ்ரவஸின் மகனும் யக்ஷர்களின் அரசனுமான வைஶ்ரவணன் (குபேரன்), பித்ருக்களோடு யமன், ஆயிரம் கண்களுடைய தேவர்களின் தலைவனான இந்திரன், நீருக்குத் தலைவனான வருணன், ஆறில் பாதி — அதாவது மூன்று — கண்களுடையவனும், முக்கண்ணனும், சிறப்புமிக்கவனும், காளைக் கொடியுடையவனுமான மகாதேவன், எல்லா உலகையும் படைத்தவனும் பிரம்மத்தை அறிந்தவர்களில் சிறந்தவனுமான பிரம்மன் — இவர்கள் அனைவரும் சூரியனுக்கு நிகரான விமானங்களில் ஒன்றுகூடி, லங்கா நகரத்திற்கு வந்து ராகவனை அணுகினர். ‘ஷடர்தநயன:’ என்ற சொல் மூன்று கண்களைக் குறிக்கிறது — ஆறில் பாதி மூன்று. இவ்வாறு துயரத்தின் உச்சக் கணத்தில் தேவர் குழாம் முழுவதும் ஓரிடத்தில் வந்து கூடுகிறது. கவி முதலில் ராமனின் மனிதத் துயரைக் காட்டுகிறார்; பிறகு அவன் முன் எல்லா உலகக் காவலர்களையும் கொண்டுவருகிறார் — இதனால் அடுத்து வெளிப்படவிருக்கும் அவனுடைய தெய்விகத் தன்மைக்குப் பின்னணி அமைகிறது. உலகக் காவலர்களின் பெயர்ப் பட்டியலும் ஒரு வரிசையில் தரப்பட்டுள்ளது — செல்வத்தின் தலைவன், தர்மராஜன், தேவராஜன், நீரின் அரசன், பிறகு சிவன், இறுதியாகப் படைப்பவனான பிரம்மன். அவர்களுள் பிரம்மனே அடுத்துப் பேசுபவன்.
பிறகு அணிகலன்களால் அழகுபெற்ற தம் பெரிய கைகளை உயர்த்தி, தேவர்களில் சிறந்தோர் கைகூப்பி நின்ற ராகவனிடம் சொன்னார்கள்: ‘நீ எல்லா உலகையும் படைத்தவன், ஞானம் அறிந்தவர்களில் சிறந்தவன், எங்கும் நிறைந்தவன்; அப்படியிருந்தும் அக்கினியில் வீழும் சீதையை ஏன் புறக்கணிக்கிறாய்? தேவர் கூட்டங்களில் நீயே முதன்மையானவன் என்று உன்னை நீயே ஏன் உணராதிருக்கிறாய்?’ ஆறாவது சுலோகம் மூன்று அரைப்பகுதிகளால் ஆனது. ‘முற்காலத்தில் வசுக்களின் பிரஜாபதியான ருததாமா என்ற வசு நீயே; மூன்று உலகங்களுக்கும் முதல் படைப்பாளனும் தானே தலைவனுமானவன் நீ. ருத்திரர்களில் எட்டாவது ருத்திரனும், சாத்யர்களில் ஐந்தாவது சாத்யனும் நீயே; அசுவினி தேவர்கள் உன் காதுகள், சூரியனும் சந்திரனும் உன் கண்கள். பகைவரை வாட்டுபவனே, படைப்பின் தொடக்கத்திலும் நடுவிலும் முடிவிலும் நீயே காணப்படுகிறாய்; அப்படியிருந்தும் ஒரு சாதாரண மனிதனைப் போல வைதேகியைப் புறக்கணிக்கிறாய்.’ உலகக் காவலர்கள் இவ்வாறு சொன்னதும், உலகின் தலைவனும் அறத்தைத் தாங்குவோரில் சிறந்தவனுமான ராமன் தேவர்களில் சிறந்த அவர்களிடம் சொன்னான். தேவர்களின் சொல்லில் கடிந்துரையும் உண்டு, நினைவூட்டலும் உண்டு — ராமன் மறந்த அவனுடைய உண்மை இயல்பை அவனுக்கு நினைவூட்ட அவர்கள் விரும்புகிறார்கள். ‘மானுஷ: ப்ராக்ருதோ யதா’ — ‘சாதாரண மனிதனைப் போல’ — என்ற உவமையே அவர்களுடைய சொல்லின் சாரம்: சாதாரண மனிதன்தான் மனைவியின் துயரில் அக்கறையற்று நிற்பான், பரமாத்மா அல்ல. தேவர்கள் ராமனின் மூன்று வடிவங்களை நினைவூட்டுகிறார்கள் — வசு வடிவம், ருத்திர வடிவம், சாத்ய வடிவம் — இதனால் அவனே எல்லாத் தேவர் கூட்டங்களுக்கும் மூலம் என்பது சுட்டப்படுகிறது. அசுவினிகள் காதுகள், சூரியனும் சந்திரனும் கண்கள் என்ற சொல்லால் அவனுடைய விராட் உடலைப் பற்றிய முன்குறிப்பு தரப்படுகிறது; அது பிரம்மனின் துதியில் விரிவாக வருணிக்கப்படும். பத்தாவது சுலோகத்தில் ராமன் ‘உலகின் தலைவன்’, ‘அறத்தைத் தாங்குவோரில் சிறந்தவன்’ என்ற இரண்டு அடைமொழிகளால் போற்றப்படுகிறான் — ஒன்று தெய்விகத் தன்மைக்கு, மற்றொன்று மனித அறத்திற்கு.
ராமன் சொன்னான்: ‘நானோ என்னைத் தசரதனின் மகனான ராமன் என்ற மனிதனாகவே கருதுகிறேன். நான் யார், எங்கிருந்து வந்தேன் என்பதை எல்லாம் பகவானே எனக்குச் சொல்லட்டும்.’ இவ்வாறு சொன்ன காகுத்ஸ்தனிடம், பிரம்மத்தை அறிந்தவர்களில் சிறந்தவனான பிரம்மன் சொன்னான்: ‘உண்மையான வீரமுடையவனே, என் உண்மையான சொல்லைக் கேள்.’ இங்கே ராமனின் மறுமொழி பணிவுக்கும் வரம்புக்கும் இலக்கணம் — மனித வடிவில் அவதரித்த அவன் மனித அறத்தையே பின்பற்றுகிறான்; தன் தெய்விகத் தன்மையைத் தானே அறிவிக்காமல், அதை நிறுவும் பணியைப் பிரம்மனிடமே ஒப்படைக்கிறான். ஆகவே அடுத்து வரும் துதி ராமனின் தற்புகழ்ச்சி அல்ல, படைப்பவனின் சாட்சியம். திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘யோ(அ)ஹம் யஸ்ய யதஶ் சாஹம்’ (நான் யார், யாருடையவன், எங்கிருந்து வந்தவன்) என்பது பாடம்; அச்சுப் பதிப்பில் ‘ஸோ(அ)ஹம் யஶ்ச யதஶ்சாஹம்’ என்று உள்ளது. ‘ஸத்யம் ஸத்யபராக்ரம’ என்ற இரு சொற்களில் யமகம் போன்ற ஒலி ஒற்றுமை உள்ளது.
‘நீயே நாராயணன் என்ற தேவன், சிறப்புமிக்கவன், சக்கரத்தை ஆயுதமாக உடைய தலைவன். நீ ஒற்றைக் கொம்புடைய வராகம்; கடந்த, வரவிருக்கும் பகைவர்களை வெல்பவன். ராகவா, நீ அழிவற்ற பிரம்மம்; படைப்பின் நடுவிலும் முடிவிலும் உள்ள சத்தியம்; உலகங்களின் மேலான அறம்; நான்கு கைகளுடைய விஷ்வக்சேனன். நீ சார்ங்கம் என்ற வில்லை ஏந்தியவன், ஹ்ருஷீகேசன், உள்ளுறையும் புருஷன், புருஷோத்தமன், வெல்லப்படாதவன், வாள் ஏந்திய விஷ்ணு, பெரும் வலிமையுடைய கிருஷ்ணன். நீ சேனைத் தலைவன், ஊர்த் தலைவன், அறிவு, சத்துவம், பொறுமை, புலனடக்கம், தோற்றமும் ஒடுக்கமும் நீயே; உபேந்திரனும் மதுசூதனனும் நீயே. இந்திரனையும் உண்டாக்கியவனான மகேந்திரன், பத்மநாபன், போரை முடிப்பவன் நீ; தெய்விக மகரிஷிகள் உன்னை அடைக்கலம் தருபவன் என்றும் அடைக்கலம் என்றும் சொல்கிறார்கள். நீ ஆயிரம் கொம்புகளுடையவன், வேதமே உருவானவன், நூறு தலைகளுடையவன், பெரும் காளை; மூன்று உலகங்களுக்கும் முதல் படைப்பாளன், தானே தலைவன்; சித்தர்களுக்கும் சாத்யர்களுக்கும் புகலிடம், முன்தோன்றியவன், வேள்வி, வஷட்காரம், ஓங்காரம், மேலானவற்றுக்கும் மேலானவன். உன் தோற்றத்தையும் முடிவையும் எவரும் அறியார்; நீ யார் என்பதையும் அறியார்; நீ எல்லா உயிர்களிலும், பசுக்களிலும், அந்தணர்களிலும் காணப்படுகிறாய்.’ பதினெட்டாவது சுலோகத்தின் பின்பாதி ஏழாவதின் பின்பாதியோடு ஏறக்குறைய ஒன்றாக உள்ளது — வல்கேட் பாடத் துதியில் மீள்கூற்று. பெயர்ப் பட்டியல் சஹஸ்ரநாம நடையைப் பின்பற்றுகிறது. இந்தப் பெயர்களில் சில அவதாரங்களைக் குறிக்கின்றன — வராகம், உபேந்திரன் எனும் வாமனன், கிருஷ்ணன்; சில ஆயுதங்களைக் குறிக்கின்றன — சக்கரம், சார்ங்கம், வாள்; சில தத்துவ இயல்பைக் குறிக்கின்றன — அழிவற்ற பிரம்மம், சத்தியம், அறம், அறிவு, சத்துவம். ‘ப்ரபவஶ்சாப்யயஶ்ச’ — ‘தோற்றமும் ஒடுக்கமும்’ — என்ற சொல்லால், படைப்பு தோன்றும் இடமும் ஒடுங்கும் இடமும் அவனே என்று சொல்லப்படுகிறது. ‘ஆயிரம் கொம்புகளுடைய வேதாத்மா’ என்ற உருவகத்தில் வேதங்கள் காளை வடிவில் கற்பனை செய்யப்பட்டுள்ளன — அதன் கொம்புகள் வேதக் கிளைகள், தலைகள் விதி வாக்கியங்கள் என்று இந்தி உரை விளக்குகிறது. ‘பசுக்களிலும் அந்தணர்களிலும் காணப்படுகிறாய்’ என்ற வாக்கியத்தால், அவன் எங்கும் இருந்தாலும் சிறப்பாகப் பசுக்களிலும் அந்தணர்களிலும் ஒளிர்கிறான் என்பது சுட்டப்படுகிறது. இவ்வாறு ‘நான் யார்’ என்ற ராமனின் கேள்விக்குப் பிரம்மன் பெயர்களாலேயே விடை தருகிறான்.
‘எல்லாத் திசைகளிலும், வானிலும், மலைகளிலும், ஆறுகளிலும், ஆயிரம் பாதங்களும், சிறப்பும், நூறு தலைகளும், ஆயிரம் கண்களும் உடையவனாக நீயே காணப்படுகிறாய். நீ உயிர்களையும், பூமியையும், எல்லா மலைகளையும் தாங்குகிறாய்; பூமியின் அடியில் நீரில் பெரும் நாகமான சேஷனைப் போலக் காணப்படுகிறாய். ராமா, தேவர்களும் கந்தர்வர்களும் தானவர்களும் உள்ள மூன்று உலகங்களையும் நீ தாங்குகிறாய். பிரம்மனாகிய நான் உன் இதயம்; சரஸ்வதி தேவி உன் நா. பிரம்மனால் படைக்கப்பட்ட தேவர்கள் உன் உடலின் ரோமங்கள்; நீ கண் மூடுவது இரவு, கண் திறப்பது பகல். வேதங்கள் உன் சம்ஸ்காரங்கள் (பண்புகள்); நீயின்றி இங்கே எதுவுமே இல்லை. உலகம் முழுவதும் உன் உடல்; பூமி உன் உறுதி. அக்கினி உன் சினம், சந்திரன் உன் அருள்; நீ ஸ்ரீவத்ஸ அடையாளம் உடையவன். முன்பு நீ உன் மூன்று அடிகளால் மூன்று உலகங்களையும் அளந்தாய்; மிகக் கொடிய பலியைக் கட்டி மகேந்திரனை அரசனாக்கினாய். சீதையே லக்ஷ்மி; நீயே விஷ்ணு, தேவனான கிருஷ்ணன், பிரஜாபதி.’ இங்கே விராட் வடிவத்தின் வருணனை புருஷ சூக்தத்தை நினைவூட்டுகிறது — ஆயிரம் பாதங்கள், நூறு தலைகள், ஆயிரம் கண்கள். ‘ஸீதா லக்ஷ்மீர்பவான்விஷ்ணு:’ — ‘சீதை லக்ஷ்மி, நீ விஷ்ணு’ — என்ற வாக்கியமே சர்க்கத்தின் மையம்: அக்கினியில் வீழும் சீதை நேரடியாக லக்ஷ்மியே என்று பிரம்மன் அறிவிக்கிறான். ‘த்ரீல்லோகான்’ என்ற சொல்லில் அச்சுப் பதிப்பு (மூக்கொலியைக் குறிக்கும்) சந்திரபிந்துவைக் காட்டுகிறது. ‘நான் உன் இதயம்’ என்று பிரம்மன் தானே சொல்லித் தன்னையும் ராமனின் ஓர் அங்கமாகவே கருதுகிறான் — இதனால் துதிப்பவனுக்கும் துதிக்கப்படுபவனுக்கும் இடையிலான வேற்றுமையின்மை சுட்டப்படுகிறது. கண் மூடுதலும் திறத்தலும் இரவும் பகலும் ஆவதால், காலமும் அவன் உடலுக்குள் அடங்குகிறது. பலியைக் கட்டியதன் நினைவு சிறப்பாகப் பொருத்தமானது — அங்கும் விஷ்ணு வாமன வடிவில் மனிதனைப் போன்ற சிறிய உருவை ஏற்றுத் தேவர்களின் காரியத்தை நிறைவேற்றினான்; இப்போது ராம வடிவில் செய்வது போலவே.
‘ராவணனைக் கொல்வதற்காக நீ இங்கே மனித உடலில் புகுந்தாய்; அறத்தைத் தாங்குவோரில் சிறந்தவனே, எங்களுடைய அந்தக் காரியம் உன்னால் நிறைவேற்றப்பட்டது. ராமா, ராவணன் கொல்லப்பட்டான்; ஆகவே மகிழ்ச்சியோடு விண்ணுலகுக்கு ஏறிச் செல். தேவனே, உன் வீரம் வீண்போகாதது; உன் பராக்கிரமங்களும் வீண்போகாதவை. உன்னைக் காண்பது வீண்போகாது; உன்னைத் துதிப்பதும் வீண்போகாது; பூமியில் உன்னிடம் பக்தி கொண்ட மனிதர்களும் வீண்போகாதவர்களாவர். பழமையானவனும் புருஷோத்தமனும் நிலையானவனுமான தேவனாகிய உன்னை வழிபடுவோர் இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் விருப்பங்களைப் பெறுவர். முனிவரால் அருளப்பட்ட, தெய்விகமான, பழமையான, இதிகாச வடிவமான இந்தத் துதியை ஓதும் மனிதர்களுக்குத் தோல்வி இல்லை.’ இறுதிச் சுலோகங்களில் ‘அமோக’ (வீண்போகாத) என்ற சொல்லின் மீள்வரவு துதியின் உறுதிப்பாட்டை வலுப்படுத்துகிறது. ‘அமோகம் தர்ஶனம் ராம அமோகஸ்தவ ஸம்ஸ்தவ:’ என்று தொடங்கும் முப்பதாவது சுலோகமும், முப்பத்தொன்றாவதும் முப்பத்திரண்டாவதும் முழுமையாக வல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளன; திறனாய்வுப் பதிப்பில் பலச்ருதி சுருக்கமானது. இவ்வாறு பிரம்மனின் துதி சீதையின் அக்கினிப் பரீட்சையின் நடுவிலேயே நிகழ்கிறது; அடுத்த சர்க்கத்தில் அக்கினியே சீதையை ராமனிடம் திருப்பி ஒப்படைப்பான். பலச்ருதியில் இருவகைப் பலன் சொல்லப்படுகிறது — பக்தர்களுக்கு இம்மையிலும் மறுமையிலும் விருப்பங்கள் நிறைவேறுதல், துதியை ஓதுவோருக்குத் தோல்வியின்மை. ‘திவமாக்ரம’ — ‘விண்ணுலகுக்கு ஏறு’ — என்ற சொல்லால் தேவர்கள் ராமன் தன் இருப்பிடத்திற்குத் திரும்ப வேண்டுகிறார்கள்; ஆனால் ராமன் இனி அரசாட்சியும் செய்வான் என்பதைக் கதை காட்டும்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे सप्तदशाधिकशततमः सर्गः॥ ११७॥