சர்க்கம்
சீதையின் மறுமொழியும் அக்கினிப் பிரவேசமும்
சீதையின் கடிந்துரைக்கும் மறுமொழி, ஒழுக்கத்தின் மீது ஆணை, லக்ஷ்மணன் சிதை அமைத்தல், அக்கினியிடம் வேண்டுதல், அனைவர் முன்னிலையிலும் அக்கினிப் பிரவேசம், எல்லா உலகங்களின் ஓலம்
சினத்தோடு ராகவன் சொன்ன கடுமையான, மயிர்க்கூச்செறியச் செய்யும் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு வைதேகி பெரிதும் வேதனையுற்றாள். பெருங்கூட்டத்தின் நடுவே, இதுவரை ஒருபோதும் கேட்டிராத கணவனின் கொடிய சொல்லைக் கேட்டு மைதிலி நாணத்தால் தலைகுனிந்தாள். ஜனகனின் மகளான அவள் தன் உடலுக்குள்ளேயே நுழைந்துவிடுபவள் போலவும், அந்தச் சொல்லம்புகளால் தைக்கப்பட்டவள் போலவும் மிகுதியாகக் கண்ணீர் சொரிந்தாள். பிறகு கண்ணீரால் நனைந்த தன் முகத்தைத் துடைத்துக்கொண்டு, மெல்ல, தழுதழுத்த குரலில் கணவனிடம் இவ்வாறு சொன்னாள். ‘மஹதி ஜனே’ — ‘பெருங்கூட்டத்தில்’ — எல்லா வானரர்களுக்கும் ராக்ஷசர்களுக்கும் முன்னிலையில் இந்த அவமானச் சொல் கேட்கப்பட்டது; ஆகவே நாணம் இருமடங்கானது. ‘அஶ்ருதபூர்வம்’ — ‘முன்பு கேட்டிராதது’ — ராமன் இதற்கு முன் ஒருபோதும் அவளிடம் இவ்வாறு பேசியதில்லை. ‘தன் உடலுக்குள்ளேயே நுழைபவள் போல’ என்பது உத்பிரேக்ஷை (தற்குறிப்பேற்றம்) — நாணத்தால் அவள் தன் உடலுக்குள்ளேயே ஒளிந்துகொள்வது போலவும், பூமிக்குள் நுழைய விரும்புவது போலவும் இருந்தாள். ‘வாக்ஶரை:’ — ‘சொல்லம்புகளால்’ — என்பது உருவகம்: ராமனின் சொற்கள் அம்புகள்; ராவணனைக் கொன்ற அதே அம்புகள் இன்று சீதையின் இதயத்தைத் துளைக்கின்றன. ஆயினும் அவள் மன உறுதியைப் பற்றிக்கொண்டு, கண்ணீரைத் துடைத்து, மறுமொழி சொல்ல ஆயத்தமாகிறாள் — இது அவளுடைய ஆன்ம வலிமையின் அடையாளம். திறனாய்வுப் பதிப்பில் இரண்டாவது சுலோகத்தின் பின்பாதி ‘லஜ்ஜயா வ்ரீடிதாபவத்’ (நாணத்தால் வெட்கமுற்றாள்) என்று உள்ளது; அச்சுப் பதிப்பில் ‘லஜ்ஜயாவனதாபவத்’ (நாணத்தால் தலைகுனிந்தாள்) என்று உள்ளது.
‘வீரனே, இழிந்த ஒருவன் இழிந்த ஒருத்தியிடம் பேசுவது போல, தகாததும், செவிக்குக் கொடியதும், கடுமையானதுமான இத்தகைய சொல்லை ஏன் என்னைக் கேட்கச் செய்கிறாய்? நீண்ட கைகளை உடையவனே, நீ என்னை எவ்வாறு எண்ணுகிறாயோ அவ்வாறு நான் இல்லை; என்னை நம்பு; என் ஒழுக்கத்தின் மீதே உனக்கு ஆணையிடுகிறேன். தனித்தனிப் பெண்களின் நடத்தையைக் கொண்டு நீ பெண் இனம் முழுவதையுமே ஐயுறுகிறாய்; நான் உன்னால் சோதித்தறியப்பட்டவள் என்றால், இந்த ஐயத்தைக் கைவிடு. பிரபுவே, நான் வசமிழந்த நிலையில் உடல் தீண்டலுக்கு ஆளானேன் என்றால், அதில் என் விருப்பம் இல்லை; அங்கே குற்றம் செய்தது விதியே. என் வசத்தில் உள்ளதான என் இதயம் உன்னிடமே இருக்கிறது; பிறர் வசப்பட்ட உடலின் மீது ஆட்சியற்ற நான் என்ன செய்வேன்? மானம் அளிப்பவனே, ஒன்றாக வளர்ந்த அன்பாலும் நெடுங்காலத் தொடர்பாலும் கூட நான் உன்னால் அறியப்படவில்லை என்றால், அதனால் நான் என்றென்றைக்குமாக அழிந்துவிட்டேன். அரசே, மாவீரனான அனுமனை நீ வேவு பார்க்க அனுப்பியபோதே, இலங்கையில் இருந்த என்னை ஏன் கைவிடவில்லை? வீரனே, அந்தச் செய்தியைக் கேட்ட உடனேயே, இந்த வானரனின் கண்முன்னே, உன்னால் கைவிடப்பட்ட நான் உயிரை விட்டிருப்பேன். அப்போது உயிரையே ஆபத்தில் வைத்துச் செய்த உன் இந்த உழைப்பு வீணாகியிருக்காது; நண்பர்களுக்கு நேர்ந்த இந்தத் துன்பமும் பயனற்றுப் போயிருக்காது. மன்னர்களில் புலியே, நீயோ அற்ப மனிதன் போலச் சினத்தையே பின்பற்றி, என் பெண்மையை மட்டுமே முன்னிறுத்தினாய். ஒழுக்கம் அறிந்தவனே, ஜனகனிடமிருந்து என் பிறப்பு என்பது பெயரளவுக்கே; என் தோற்றம் பூமியிலிருந்து; என் நடத்தையையும் நீ பெரிதாக மதிக்கவில்லை. இளமையில் நீ பற்றிய என் கைப்பிடியை நீ சான்றாகக் கொள்ளவில்லை; என் பக்தியும் ஒழுக்கமும் எல்லாம் உன்னால் பின்னுக்குத் தள்ளப்பட்டன.’ இங்கே சீதை வெறுமனே அழவில்லை; தர்க்கத்தால் ராமனின் ஒவ்வொரு குற்றச்சாட்டையும் மறுக்கிறாள். முதலாவது — ‘ப்ராக்ருத: ப்ராக்ருதாம் இவ’ (இழிந்தவன் இழிந்தவளிடம் போல) — ராமனின் பேச்சு அவனுக்குத் தகுந்ததல்ல. இரண்டாவது — எல்லாப் பெண்களும் ஒன்றல்ல; சிலருடைய தீயொழுக்கத்தைக் கொண்டு இனம் முழுவதையும் ஐயுறக்கூடாது. மூன்றாவது — உடல் தீண்டல் வசமிழந்த நிலையில் நேர்ந்தது; இதயமோ எப்போதும் ராமனிடமே. நான்காவது — கைவிட விரும்பினால், முன்பே அனுமன் மூலம் ஏன் செய்தி அனுப்பவில்லை? அப்போது போரே தேவைப்பட்டிருக்காது. ஐந்தாவது — என் பிறப்பு தெய்விகமானது, பூமியிலிருந்து வந்தது; என் நடத்தையும் பக்தியும் ஒழுக்கமும் உன்னால் மறக்கப்பட்டன. ‘அபதேஶேன ஜனகாத்’ — ஜனகன் பெயரளவுக்கே தந்தை; உண்மையில் அவள் வேள்வி நிலத்திலிருந்து தோன்றியவள் (இந்தி உரையும் இவ்வாறே விளக்குகிறது). ‘ந ப்ரமாணீக்ருத: பாணி:’ — திருமணத்தில் அக்கினி சாட்சியாக நடந்த கைப்பிடிப்பு; அதன் சான்றையும் நீ ஏற்கவில்லை. சீதையின் சொல் வரம்பு மீறாதது, ஆனால் கூர்மையானது — ‘மானம் அளிப்பவனே’, ‘ஒழுக்கம் அறிந்தவனே’, ‘மன்னர்களில் புலியே’ என்ற மரியாதை விளிகளோடு கடுமையான கடிந்துரை கலந்துள்ளது. இந்த மறுமொழி ராமாயணத்தில் பெண்ணின் தன்மானத்திற்குச் சிறந்த எடுத்துக்காட்டு. சீதை கணவனுக்குரிய வணக்கத்தைக் கைவிடவில்லை; ஆனால் அநீதியை மௌனமாகக்கூடப் பொறுத்துக்கொள்ளவில்லை. அவளுடைய சொற்களில் மூன்று உணர்வுகள் — துயரம், தன்மானம், கணவன் மீது அசையாத அன்பு.
இவ்வாறு சொல்லிக்கொண்டே அழுது, கண்ணீரால் தழுதழுத்த குரலில் பேசிய சீதை, சிந்தனையில் ஆழ்ந்து வாடியிருந்த லக்ஷ்மணனிடம் சொன்னாள்: ‘சௌமித்ரியே, எனக்குச் சிதை அமை; இந்தத் துயருக்கு இதுவே மருந்து. பொய்யான பழியால் தாக்குண்ட நான் வாழ விரும்பவில்லை. என் குணங்களால் மகிழாத கணவனால் மக்கள் அவையில் கைவிடப்பட்ட எனக்கு எந்த வழி தகுந்ததோ, அந்த வழியில் செல்ல அக்கினியில் நுழைவேன்.’ வைதேகி இவ்வாறு சொன்னதும், பகை வீரரை அழிக்கும் லக்ஷ்மணன் கடுஞ்சினத்திற்கு ஆளாகி ராகவனைப் பார்த்தான். ராமனின் முகக்குறிப்பால் வெளிப்பட்ட அவனுடைய மன விருப்பத்தை அறிந்து, ராமனின் கருத்துப்படி, வீரனான சௌமித்ரி சிதையை அமைத்தான். அப்போது ஊழிக்கால யமனைப் போல இருந்த ராமனை, எந்த நண்பனாலும் சமாதானப்படுத்தவோ, அவனிடம் பேசவோ, அவனைப் பார்க்கவோ கூட முடியவில்லை. இங்கே லக்ஷ்மணனின் நிலை இரங்கத்தக்கது — அவன் சீதையைத் தாயைப் போல வணங்குபவன்; ராமனிடமோ தனிப்பெரும் பக்தி கொண்டவன். சீதையின் ஆணையைக் கேட்டு அவன் சினத்தோடு ராமனைப் பார்க்கிறான் — இது முறையா? ஆனால் ராமனின் முகக்குறிப்பால் (முகபாவத்தால்) அவனுடைய ஒப்புதலை அறிந்து சிதையை அமைக்கிறான். ‘ஆகாரஸூசிதம்’ — ‘முகக்குறிப்பால் உணர்த்தப்பட்டது’ — ராமன் சொல்லால் எதுவும் சொல்லவில்லை; முகபாவத்தால் மட்டுமே ஒப்புதல் தந்தான். ‘காலாந்தகயமோபமம்’ — அப்போது ராமனின் தோற்றம் ஊழிக்கால யமனைப் போல அச்சமூட்டுவதாக இருந்தது; ஆகவே எந்த நண்பனும் அவனிடம் வேண்டிக்கொள்ளத் துணியவில்லை. இருபத்திரண்டாவது சுலோகம் வல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளது. ‘மித்யாபவாதோபஹதா’ — ‘பொய்ப் பழியால் தாக்குண்டவள்’ — சீதை தன் குற்றமின்மையை அறிவாள்; அவளுடைய அக்கினிப் பிரவேசம் தற்கொலை அல்ல, உண்மைக்கான சான்று. சீதை ராமனிடம் அல்ல, லக்ஷ்மணனிடமே சிதையைக் கேட்கிறாள் — ஏனெனில் ராமன் அவளைக் கைவிட்டுவிட்டான்; லக்ஷ்மணனோ எப்போதும் அவளுக்குப் பணியாளனைப் போல இருந்தான். அவனுக்கு இந்த ஆணை மிகவும் தாங்க முடியாதது.
பிறகு தலைகுனிந்து நின்ற ராமனை வலம் வந்து, வைதேகி கொழுந்துவிட்டெரியும் அக்கினியை அணுகினாள். தேவர்களையும் அந்தணர்களையும் வணங்கி, கைகூப்பிய மைதிலி அக்கினியின் அருகே நின்று இவ்வாறு சொன்னாள்: ‘என் இதயம் எப்போதும் ராகவனை விட்டு விலகாதது போல, உலகின் சாட்சியான அக்கினி என்னை எல்லாப் புறமும் காக்கட்டும். தூய ஒழுக்கமுடைய என்னை ராகவன் கெட்டவளாக நினைக்கிறான்; ஆகவே உலகின் சாட்சியான அக்கினி என்னை எல்லாப் புறமும் காக்கட்டும். எல்லா அறங்களையும் அறிந்த ராகவனுக்குச் செயலாலும் மனத்தாலும் சொல்லாலும் நான் வழுவாதது போல, அக்கினி என்னைக் காக்கட்டும். சூரியனும், பகவான் வாயுவும், திசைகளும், சந்திரனும், பகலும், இரு சந்தியாகாலங்களும், இரவும், பூமியும், மற்றவர்களும் என்னை ஒழுக்கமுடையவளாக அறிந்திருப்பது போல (அக்கினி என்னைக் காக்கட்டும்).’ இங்கே ‘அதோமுகம் ஸ்திதம் ராமம்’ — ‘தலைகுனிந்து நின்ற ராமன்’ — ராமனால் சீதையைப் பார்க்க முடியவில்லை; அவனுடைய இதயமும் வேதனையுற்றிருக்கிறது. சீதை அவனை வலம் வருகிறாள் — கணவனே அவளுக்குத் தெய்வம்; இறுதிக் கணத்திலும் அவள் அவனை மதிக்கிறாள். அவளுடைய வேண்டுதல் ஆணை வடிவமானது — ‘எவ்வாறு … அவ்வாறே’ என்பது சத்தியக்கிரியை. பண்டைய இந்தியாவில் சத்தியக்கிரியை என்பது உண்மையை உரைப்பதன் மூலம் அமானுஷ்யமான பலனைப் பெறுவதாகும். இருபத்தாறாவது சுலோகத்தில் ‘தூய ஒழுக்கமுடையவளைக் கெட்டவளாக அறிகிறான்’ என்ற முரண் உள்ளது — நான் தூயவள், ஆனால் ராகவன் என்னைக் கெட்டவளாக எண்ணுகிறான்; ஆகவே அக்கினியே தீர்ப்பளிப்பவன். 26–28 சுலோகங்கள் வல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளன; 28ஆவது மூன்று அரைப்பகுதிகளால் ஆனது — திசைக் காவலர்களும், காலங்களும், பூமியும் சாட்சிகள். அவர்கள் அனைவரும் தன் ஒழுக்கத்திற்குச் சாட்சிகள் என்பது சீதையின் நம்பிக்கை. இருபத்தைந்தாவது, இருபத்தாறாவது சுலோகங்கள் ஒரே பின்பாதியைக் கொண்டவை — ‘உலகின் சாட்சியான அக்கினி என்னை எல்லாப் புறமும் காக்கட்டும்’ — இந்த மீள்கூற்று வேண்டுதலின் உறுதியைக் காட்டுகிறது. சீதை ராமனைக் குற்றம் சாட்டவுமில்லை, சபிக்கவுமில்லை; உண்மையை நிறுவ மட்டுமே விரும்புகிறாள்.
இவ்வாறு சொல்லி, வைதேகி அக்கினியை வலம் வந்து, அச்சமற்ற உள்ளத்தோடு கொழுந்துவிட்டெரியும் நெருப்பில் நுழைந்தாள். சிறுவரும் முதியோரும் நிறைந்த பெருங்கூட்டம், ஒளிரும் மைதிலி அக்கினியில் நுழைவதைக் கண்டது. புடம்போட்ட புதுப் பொன்னின் ஒளியுடையவளும், புடம்போட்ட பொன்னணிகள் அணிந்தவளுமான அவள், உலகம் முழுவதன் முன்னிலையிலும் கொழுந்துவிட்டெரியும் நெருப்பில் வீழ்ந்தாள். பொன் வேதிகை போன்ற, அகன்ற கண்களுடைய சீதை அக்கினியில் வீழ்வதை அப்போது எல்லா உயிர்களும் கண்டன. முனிவர்களும் தேவர்களும் கந்தர்வர்களும், பெரும் பேறுடைய அவள் அக்கினியில் நுழைவதை வேள்வியின் பூர்ணாஹுதியைப் போலக் கண்டனர். வேள்வியில் மந்திரங்களால் தூய்மை செய்யப்பட்ட வசோர்தாரையைப் போல அக்கினியில் வீழும் அவளைக் கண்டு பெண்கள் அனைவரும் கதறினர். மூவுலகங்களும், தேவர்களும் கந்தர்வர்களும் தானவர்களும், சாபத்தால் விண்ணுலகிலிருந்து நரகத்தில் வீழும் தேவதையைப் போல அவளைக் கண்டனர். அவள் அக்கினியில் நுழைந்தபோது, ராக்ஷசர்களிடமிருந்தும் வானரர்களிடமிருந்தும் வியப்புக்குரிய பேரோலமாக ‘ஹா ஹா’ என்ற ஒலி எழுந்தது. சீதையின் அக்கினிப் பிரவேசம் ‘நி:ஶங்கேன அந்தராத்மனா’ — ‘ஐயமற்ற உள்ளத்தோடு’ — அவள் மனத்தில் அச்சமோ ஐயமோ இல்லை; அவள் தன் தூய்மையை அறிவாள். உவமைகள் அனைத்தும் புனிதத்தையே சுட்டுகின்றன — பூர்ணாஹுதி என்பது வேள்வியின் நிறைவு; வசோர்தாரை என்பது வேள்வியில் இடையறாது ஊற்றப்படும் நெய்யின் தாரை (அச்சுப் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பு — ‘நெய்யின் இடையறாத தாரை’); ருக்மவேதி என்பது வேள்வியின் பொன்னாலான வேதிகை. ஆகவே சீதையின் பிரவேசம் தற்கொலை அல்ல, வேள்வியைப் போன்ற புனிதச் செயல். ஆனால் ‘சாபத்தால் நரகத்தில் வீழும் தேவதை’ என்ற உவமை உலகத்தாரின் பார்வையைக் காட்டுகிறது — அவர்களுக்கு இது துயரமானது, சாபத்தால் விண்ணுலகிலிருந்து வீழ்ந்த தேவியைப் போல. 31–35 சுலோகங்கள் வல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளன — திறனாய்வுப் பதிப்பில் இந்தச் சர்க்கம் (6.104) அக்கினிப் பிரவேசத்தோடு விரைவில் முடிகிறது. சர்க்கத்தின் இறுதியில் ஓலம் — அடுத்த சர்க்கத்தில் தேவர்கள் வந்து ராமனின் தெய்விகத் தன்மையை வெளிப்படுத்துவார்கள்; அக்கினியும் சீதையைத் திருப்பி ஒப்படைப்பான். இந்தக் காட்சியின் இரக்கம் இருவகையானது — குற்றமற்ற சீதைக்கும் சோதனை; தன் அன்புக்குரியவளின் சோதனையைக் காண வேண்டிய ராமனின் கையறுநிலை. பார்வையாளர்கள் அனைவரும் — வானரர்கள், ராக்ஷசர்கள், தேவர்கள், முனிவர்கள் — சீதையின் பக்கமே; அவர்களுடைய ஓலமே அவளுடைய தூய்மைக்கான முதல் சான்று.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे षोडशाधिकशततमः सर्गः॥ ११६॥