சர்க்கம்
ராமன் சீதையிடம் கடுஞ்சொல் கூறுதல்
ராமன் வெற்றியின் நோக்கத்தைச் சொல்லுதல், அனைவரின் உழைப்பும் பயன் பெறுதல், உலகப் பழிப்பு பற்றிய அச்சத்தால் இதயம் இரண்டாகுதல், சீதையின் ஒழுக்கத்தில் ஐயம், ‘விரும்பிய இடத்துக்குச் செல்’ என்ற கைவிடுதல் சொல், சீதையின் அழுகை
அருகில் பணிந்து நின்ற அந்த மைதிலியை நோக்கி, ராமன் தன் இதயத்தில் இருந்த கருத்தைச் சொல்லத் தொடங்கினான்: ‘நல்லவளே, போர்க்களத்தில் பகைவனை வென்று இதோ நீ மீட்கப்பட்டாய்; ஆண்மையால் எது செய்யப்பட வேண்டுமோ அது என்னால் செய்து முடிக்கப்பட்டது. என் பொறாமையின் முடிவை அடைந்துவிட்டேன்; தீண்டல் என்ற இழிவு துடைக்கப்பட்டது; அவமானமும் பகைவனும் என்னால் ஒருசேரக் கொல்லப்பட்டனர். இன்று என் ஆண்மை காணப்பட்டது, இன்று என் உழைப்பு பயன் பெற்றது, இன்று நான் சபதத்தைக் கடந்தவன், இன்று நான் எனக்கே உரிமையாளன். சஞ்சல மனமுடைய ராக்ஷசனால், நான் இல்லாதபோது நீ கொண்டு செல்லப்பட்டாய்; விதியால் நிகழ்த்தப்பட்ட அந்தக் குற்றம் மனிதனான என்னால் வெல்லப்பட்டது. அடைந்த அவமானத்தைத் தன் தேஜஸால் துடைக்காத அற்ப மனமுடையவனுக்குப் பெரும் ஆண்மையால்தான் என்ன பயன்? அனுமனின் கடல் தாண்டுதலும், இலங்கையை நசுக்கியதும் — அவனுடைய புகழத்தக்க செயல் இன்று பயன் பெற்றது. போரில் வீரம் காட்டி, நலமான ஆலோசனை சொன்ன, படையோடு கூடிய சுக்ரீவனின் உழைப்பு இன்று பயன் பெற்றது. குணமற்ற அண்ணனை விட்டுவிட்டுத் தானே என்னிடம் வந்த விபீஷணனின் உழைப்பும் இன்று பயன் பெற்றது.’ ராமனின் முதல் சொல் வெற்றியின் அறிவிப்பு; ஆனால் அதில் சீதை மீதான அன்பைப் பற்றிய ஒரு சொல்லும் இல்லை. அவன் ‘அமர்ஷ:’ — ‘பொறாமை’, ‘தர்ஷணா’ — ‘தீண்டல் என்ற இழிவு’, ‘அவமான:’ — ‘அவமானம்’ — என்ற சொற்களால் தனக்கு நேர்ந்த அவமானத்துக்கான பழி தீர்த்தலை வருணிக்கிறான் — வெற்றி க்ஷத்திரியனின் மானத்தைக் காப்பது, காதலின் நிறைவு அல்ல. ‘தைவஸம்பாதிதோ தோஷ:’ — ‘விதியால் நிகழ்த்தப்பட்ட குற்றம்’ — சீதை கவரப்பட்டது விதியால் நிகழ்ந்தது; அதற்கான பரிகாரம் ஆண்மையால். அனுமன், சுக்ரீவன், விபீஷணன் ஆகியோரை நன்றியோடு நினைவுகூர்வது ராமனின் நீதியுணர்வைக் காட்டுகிறது. ‘பத்ரே’ — ‘நல்லவளே’ — என்ற விளியும் சம்பிரதாயமானது போல் உள்ளது. ஒன்பதாவது சுலோகத்தின் முதல் அரைப்பகுதி திறனாய்வுப் பதிப்பிலிருந்து வேறுபடுகிறது (‘விபீஷணஸ்ய பக்தஸ்ய’ — ‘பக்தனான விபீஷணனின்’ — என்பதற்குப் பதிலாக ‘விபீஷணஸ்ய ச ததா’ — ‘அவ்வாறே விபீஷணனின்’). ராமனின் சொற்கள் கவனமாக அமைக்கப்பட்டவை — அவன் ஒவ்வொரு உதவியாளரின் பங்கையும் எண்ணுகிறான்; ஆனால் சீதையின் துயரத்தையோ அவளுடைய மன உறுதியையோ குறிப்பிடுவதில்லை. இந்த மௌனமே அடுத்து வரும் கடுஞ்சொல்லுக்குப் பின்னணி.
இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருந்த ராமனின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, பெண் மானைப் போல விரிந்த கண்களுடைய சீதை கண்ணீரில் மூழ்கினாள். இதயத்துக்கு இனியவளான அவளை அருகே கண்டுகொண்டிருந்த அரசன் ராமனின் இதயம் மக்களின் பழிப்பு பற்றிய அச்சத்தால் இரண்டாகப் பிளந்தது. அவன் நீலோற்பல இதழ் போன்ற கண்களும், கருமையான சுருண்ட கூந்தலும், அழகிய இடையும் உடைய சீதையிடம் வானரர்கள், ராக்ஷசர்கள் நடுவே சொன்னான்: ‘இழிவைத் துடைக்கும் மனிதன் எதைச் செய்ய வேண்டுமோ அதை, மானத்தை விரும்பிய நான் ராவணனைக் கொன்று செய்தேன். தவத்தால் தூய்மையடைந்த உள்ளமுடைய அகஸ்திய முனிவரால், உயிருலகுக்கு அணுக முடியாததாக இருந்த தென்திசை வெல்லப்பட்டது போல, நீ என்னால் வெல்லப்பட்டாய்.’ இங்கே கவிஞர் ராமனின் உள்மனப் போராட்டத்தைத் தெளிவாகச் சொல்கிறார் — ‘மக்களின் பழிப்பு பற்றிய அச்சத்தால் இதயம் இரண்டானது’. ஒரு பக்கம் இதயத்துக்கு இனிய மனைவி, மறு பக்கம் உலகப் பழிப்பு. ராமன் அரசன்; அவனுடைய நடத்தை மக்களுக்கு முன்மாதிரி; ஆகவே பிறன் இல்லத்தில் வாழ்ந்த மனைவியை ஏற்றுக்கொள்வது உலகில் ஐயத்தை உண்டாக்கும் என்பது அவனுடைய அச்சம். இந்தச் சுலோகம் (11) வல்கேட் பாடத்தின் தனிச்சிறப்பு — திறனாய்வுப் பதிப்பில் அங்கே ‘பூய: க்ரோதோ(அ)ப்யவர்தத’ — ‘மீண்டும் கோபம் எழுந்தது’ — என்று ராமனின் கோபம் வருணிக்கப்படுகிறது; அச்சுப் பதிப்பிலோ அவனுடைய இதயத்தின் இருமை; ஆகவே வல்கேட் பாடத்தில் ராமனின் கடுஞ்சொல் உள்ளத் துயரத்தின் விளைவு என்று விளக்கப்படுகிறது. அகஸ்தியரின் உவமை — அகஸ்தியர் விந்திய மலையின் வளர்ச்சியைத் தடுத்து, வாதாபி இல்வலன் ஆகியோரை வென்று, தென்திசையை உயிருலகுக்கு எளிதாக அணுகக் கூடியதாக்கினார்; அதுபோல ராமன் சீதையை ராவணனின் பிடியிலிருந்து விடுவித்தான். பெண் மானைப் போல விரிந்த கண்கள் — வியப்பாலும் அச்சத்தாலும் விரிந்தவை. ‘வானரரக்ஷஸாம் மத்யே’ — ‘வானரர்கள், ராக்ஷசர்கள் நடுவே’ — இந்தச் சொற்கள் தனிமையில் அல்ல, அனைவர் முன்னிலையிலும் சொல்லப்படுகின்றன. ஆகவே அவற்றின் நோக்கம் பொதுவானது — உலகின் ஐயத்தை நீக்குதல்.
‘உனக்கு மங்களம்; இது தெரியட்டும் — நண்பர்களின் வீரத்தால் நன்கு கடக்கப்பட்ட இந்தப் போர் உழைப்பு உனக்காக என்னால் செய்யப்படவில்லை. நல்லொழுக்கத்தைக் காத்து, எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் வரும் பழிப்பையும், புகழ்பெற்ற என் வம்சத்தின் களங்கத்தையும் துடைப்பதற்காகவே என்னால் செய்யப்பட்டது. ஒழுக்கம் பற்றிய ஐயத்துக்கு உள்ளான நீ என் முன்னே நிற்பது, கண்நோய் உள்ளவனுக்கு விளக்கைப் போல எனக்குக் கடுமையாக ஒவ்வாததாக இருக்கிறது. ஆகவே ஜனகனின் மகளே, இன்று உனக்கு அனுமதி தருகிறேன், விரும்பிய இடத்துக்குச் செல்; நல்லவளே, இதோ பத்துத் திசைகள்; உன்னால் எனக்கு எந்தக் காரியமும் இல்லை. நல்ல குலத்தில் பிறந்த எந்தத் தேஜஸ்வியான ஆண், பிறன் இல்லத்தில் வாழ்ந்த பெண்ணை நட்பின் ஆசை கொண்ட மனத்தோடு மீண்டும் ஏற்றுக்கொள்வான்? ராவணனின் மடியில் துன்புற்ற, தீய கண்ணால் பார்க்கப்பட்ட உன்னை, பெரிய குலத்தைச் சொல்லிக்கொள்ளும் நான் எப்படி மீண்டும் ஏற்றுக்கொள்வேன்? எதற்காக நீ என்னால் மீட்கப்பட்டாயோ அந்தப் புகழ் என்னால் அடையப்பட்டுவிட்டது; உன்னிடம் எனக்குப் பற்று இல்லை; விரும்பிய இடத்துக்குச் செல்லலாம். நல்லவளே, இவ்வாறு உறுதியான முடிவோடு இன்று இதை நான் சொன்னேன்; லக்ஷ்மணனிடமோ பரதனிடமோ உன் விருப்பப்படி மனத்தைச் செலுத்து. சீதே, சத்ருக்னனிடமோ, சுக்ரீவனிடமோ, ராக்ஷசனான விபீஷணனிடமோ உன் விருப்பப்படி உன் மனத்தைச் செலுத்து. தெய்வீக அழகுடைய, மனம் கவரும் உன்னைத் தன் இல்லத்தில் இருக்கக் கண்டு ராவணன் நீண்ட காலம் பொறுத்திருக்க மாட்டான்.’ இவை ராமாயணத்தின் மிகக் கடுமையான சொற்கள். ராமன் மூன்று காரணங்களைச் சொல்கிறான் — நல்லொழுக்கத்தைக் காத்தல், பழிப்பை நீக்குதல், வம்சத்தின் களங்கத்தைத் துடைத்தல். ‘நேத்ராதுரஸ்ய தீப:’ — ‘கண்நோய் உள்ளவனுக்கு விளக்கு’ — என்ற உவமை — கண்நோயாளிக்கு விளக்கின் ஒளி வேதனை தருவது போல, ஒழுக்கம் ஐயத்துக்குள்ளான மனைவி கணவனுக்குத் துயரம் தருபவள். ‘ராவணன் பொறுத்திருக்க மாட்டான்’ என்ற இறுதி வாதம் சீதையின் தூய்மை மீதான ஐயத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. உரையாசிரியர்கள் சொல்கிறார்கள் — ராமன் சீதையின் தூய்மையை அறிவான்; ஆனால் உலகின் முன்னிலையில் அவளுடைய சோதனையை வெளிப்படுத்த விரும்புகிறான்; ஆகவேதான் இந்தச் சொற்கள். அடுத்த சர்க்கத்தில் சீதையின் அக்னிப் பிரவேசமும், பிறகு அக்னியின் சாட்சியும் நிகழும். 23.1 அச்சுப் பதிப்பில் ‘சத்ருக்னே வாத ஸுக்ரீவே’ — ‘சத்ருக்னனிடமோ, சுக்ரீவனிடமோ’, திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘ஸுக்ரீவே வானரேந்த்ரே வா’ — ‘வானர அரசனான சுக்ரீவனிடமோ’. சீதைக்கு இந்தச் சொல் ராவணனின் எல்லா மிரட்டல்களையும்விடக் கொடியது — ஏனெனில் பகைவனின் சொல்லை அவள் பொறுத்துக்கொண்டாள்; அன்புக்குரியவனின் சொல்லோ அவளுடைய இதயத்தைப் பிளக்கிறது. ‘லக்ஷ்மணனிடமோ பரதனிடமோ மனத்தைச் செலுத்து’ என்ற சொல் தனிப்படக் கொடியது; அது சீதையின் கற்புக்கு அவமானம். இருந்தும் கவிஞர் முன்பே ‘இதயம் இரண்டானது’ என்று சொல்லி, ராமனின் உள்ளம் கடுமையானதல்ல என்று வாசகருக்கு நினைவூட்டுகிறார்.
பிறகு இனிய சொற்களைக் கேட்கவே தகுதியுடைய, மானமுடைய சீதை, நீண்ட காலத்துக்குப் பின் அன்புக்குரியவனிடமிருந்து அந்த விரும்பத்தகாத சொல்லைக் கேட்டு, அப்போது அழுதபடி பெருமளவில் கண்ணீர் உதிர்த்தாள் — யானைத் தலைவனின் துதிக்கையால் அடிபட்ட கொடியைப் போல. எப்போதும் இனிய சொற்களையே கேட்கத் தகுதியுடைய அவள், நீண்ட காலத்துக்குப் பின் அன்புக்குரியவனிடமிருந்தே விரும்பத்தகாததைக் கேட்டாள் — இந்த முரணிலேயே அவளுடைய துயரத்தின் கடுமை உள்ளது. யானைத் துதிக்கையால் அடிபட்ட கொடி என்ற உவமை — மென்மையான கொடி வலிய யானையின் துதிக்கையால் அடிபட்டு நடுங்கி வளைகிறது; அதுபோலச் சீதை. ‘மானினீ’ — ‘மானமுடையவள்’ — என்ற சொல் அவளுடைய தன்மானத்தைச் சுட்டுகிறது — அடுத்த சர்க்கத்தில் அவள் ராமனின் சொற்களுக்குப் பெருமிதத்தோடு மறுப்புச் சொல்வாள். இந்தச் சுலோகம் வம்சஸ்த விருத்தத்தில், சர்க்கத்தின் இறுதியில் உள்ளது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे पञ्चदशाधिकशततमः सर्गः॥ ११५॥