॥वाल्मीकिरामायणम् யுத்த காண்டம் · சர்க்கம் 114

யுத்த காண்டம்

சர்க்கம்

சீதையை ராமனின் அருகே அழைத்து வருதல்

அனுமனின் தெரிவிப்பு, ராமனின் ஆழ்ந்த சிந்தனை, விபீஷணன் சீதையை நீராட்டி அலங்கரித்துப் பல்லக்கில் அழைத்து வருதல், கூட்டத்தை விலக்குவதற்குத் தடை, சீதை கால்நடையாக வருதல், அன்புக்குரியவனின் முகத்தைக் காணுதல்

பேரறிவுடைய அந்த வானரன் அனுமன் வணங்கி, வில்லாளிகள் அனைவரிலும் சிறந்தவனும், தாமரை இதழ் போன்ற கண்களுடையவனுமான ராமனிடம் சொன்னான்: ‘எவளுக்காக இந்த முயற்சி முழுவதும் தொடங்கப்பட்டதோ, எவளே எல்லாச் செயல்களின் பயனின் மலர்ச்சியோ, சோகத்தால் வெந்த அந்தத் தேவி மைதிலியை நீ காண வேண்டும். சோகத்தில் மூழ்கி, கண்ணீரால் கலங்கிய கண்களோடு இருக்கும் அந்த மைதிலி வெற்றியைக் கேட்டு உன்னைக் காண விரும்புகிறாள். முன்பு ஏற்பட்ட நம்பிக்கையால் என்னிடம் நம்பிக்கை கொண்ட, கலங்கிய கண்களுடைய அவள் என்னிடம், “கணவனைக் காண விரும்புகிறேன்” என்று சொன்னாள்.’ அனுமன் இவ்வாறு சொன்னதும், தர்மத்தைத் தாங்குவோரில் சிறந்த ராமன் திடீரென ஆழ்ந்த சிந்தனையில் ஆழ்ந்தான்; கண்கள் சற்றுக் கண்ணீரால் நனைந்தன. அவன் நீண்ட பெருமூச்சு விட்டு, தரையை நோக்கியபடி, அருகில் நின்ற மேகம் போன்ற விபீஷணனிடம் சொன்னான். அனுமனின் சொல்லில் ‘யந்நிமித்தோ(அ)யம் ஆரம்ப:’ — ‘எவளுக்காக இந்த முயற்சி’ — என்ற நினைவூட்டல் — அணை கட்டுதல், போர், ராவண வதம் — அனைத்தும் சீதைக்காகவே. ஆகவே அவளைக் காண்பது எல்லா முயற்சியின் பயன். ‘பூர்வகாத் ப்ரத்யயாத்’ — ‘முன்பு ஏற்பட்ட நம்பிக்கையால்’ — சுந்தர காண்டத்தில் அனுமன் தந்த கணையாழியால் சீதைக்கு நம்பிக்கை உண்டானது; அதே நம்பிக்கையால் அவள் இன்று அவனிடம் அந்தச் செய்தியைத் தந்தாள். ராமனின் எதிர்வினை விந்தையானது — அவன் மகிழ்ச்சியால் துள்ளுவதில்லை; மாறாக ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கி, கண்ணீர் நிறைந்த கண்களோடு, தரையை நோக்கிப் பெருமூச்சு விடுகிறான். அவன் மனத்தில் இருமனப் போராட்டம் — அன்புக்குரியவளைக் காணும் விருப்பம், உலகப் பழிப்பு பற்றிய அச்சம். திறனாய்வுப் பதிப்பில் நான்காவது சுலோகத்தின் பின்னரைப் பகுதியில் ‘பர்தாரம் த்ரஷ்டும் இச்சாமி கிருதார்த்தம் ஸஹலக்ஷ்மணம்’ — ‘காரியம் நிறைவேறிய, லக்ஷ்மணனோடு கூடிய கணவனைக் காண விரும்புகிறேன்’ — என்று உள்ளது; அச்சுப் பதிப்பில் ‘த்ரஷ்டுமிச்சாமி பர்தாரமிதி பர்யாகுலேக்ஷணா’ — ‘கணவனைக் காண விரும்புகிறேன் என்று கலங்கிய கண்களோடு’. அனுமன் ராமனின் இதயத்தை அறிவான்; ஆகவே ராமன் அவளை விரைவில் காணத் தூண்டப்படும்படி சீதையின் துயரத்தையும் ஆவலையும் விரிவாக வருணிக்கிறான். அவனுடைய சொற்களில் சீதையின் பக்கத்தை ஆதரிப்பது போன்ற தொனி உள்ளது. ராமனின் ஆழ்ந்த சிந்தனையோ, அவன் கணவன் மட்டுமல்லன், அரசனும் ஆவான் என்று சுட்டுகிறது; அவனுடைய ஒவ்வொரு செயலையும் உலகம் காண்கிறது; ஆகவே அவன் எச்சரிக்கையாக இருக்கிறான்.

‘தெய்வீகச் சந்தனப் பூச்சோடு, தெய்வீக அணிகலன்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, தலைமுழுகிய வைதேகி சீதையைத் தாமதமின்றி இங்கே அழைத்து வா.’ ராமன் இவ்வாறு சொன்னதும் விபீஷணன் விரைந்து அந்தப்புரத்துக்குள் நுழைந்து, தன் பெண்கள் மூலம் சீதையைத் தூண்டினான். பிறகு தலைமேல் கைகூப்பியபடி, திருவுடைய, பணிவுடைய ராக்ஷசேஸ்வரன் விபீஷணன் பெரும் பேறுடைய சீதையைக் கண்டு சொன்னான்: ‘வைதேகி, தெய்வீகச் சந்தனம் பூசி, தெய்வீக அணிகலன்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு வாகனத்தில் ஏறு; உனக்கு மங்களம்; உன் கணவன் உன்னைக் காண விரும்புகிறான்.’ இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட வைதேகி விபீஷணனுக்கு மறுமொழி சொன்னாள்: ‘ராக்ஷசேஸ்வரா, நீராடாமலேயே கணவனைக் காண விரும்புகிறேன்.’ அவளுடைய அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு விபீஷணன் மறுமொழி சொன்னான்: ‘உன் கணவன் ராமன் சொன்னபடியே அதைச் செய்ய வேண்டும்.’ அவனுடைய அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, கணவனையே தெய்வமாகக் கொண்ட, கணவன் மீதான பக்தியால் சூழப்பட்ட, நல்லவளான மைதிலி ‘அப்படியே’ என்று மறுமொழி சொன்னாள். பிறகு தலைமுழுகி, அலங்காரம் செய்யப்பட்டு, விலையுயர்ந்த அணிகலன்களோடு, விலையுயர்ந்த ஆடைகளை அணிந்திருந்த சீதையை, ஒளிர்வதும் மிகச் சிறந்த ஆடைகளால் மூடப்பட்டதுமான பல்லக்கில் ஏற்றி, பல ராக்ஷசர்களால் காக்கப்பட்டவளாக விபீஷணன் அழைத்து வந்தான். மகாத்மாவான ராமன் ஆழ்ந்த சிந்தனையில் இருப்பதை அறிந்தும் அவன் அருகே சென்று வணங்கி, மிகவும் மகிழ்ந்து, ‘சீதை வந்துவிட்டாள்’ என்று தெரிவித்தான். சீதையின் ‘நீராடாமலேயே காண விரும்புகிறேன்’ என்ற சொல் அவளுடைய ஆவலைச் சுட்டுகிறது — அலங்காரம் அல்ல, காண்பதே அவள் விருப்பம். ஆனால் ‘ராமன் சொன்னபடி’ என்று கேட்டதும் அவள் அக்கணமே ஏற்றுக்கொள்கிறாள் — கணவனைத் தெய்வமாகக் கொண்டவளின் இயல்பு. ஒன்பதாவது சுலோகம் (‘தத: ஸீதாம் மஹாபாகாம்…’ — ‘பிறகு பெரும் பேறுடைய சீதையை…’) வல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளது. ராமனின் ஆணையில் ‘மா சிரம்’ — ‘தாமதமின்றி’ — என்ற விரைவு — அவனுடைய ஆவலும் மறைந்திருக்கிறது. அச்சுப் பதிப்பில் ‘பரார்த்யாம்பரஸம்வ்ருதாம்’ (15.1). விபீஷணனின் நடத்தை பணிவானது — அவன் சீதையை ‘பத்ரம் தே’ — ‘உனக்கு மங்களம்’ — என்ற ஆசிமொழியால் விளிக்கிறான்; தன் பெண்கள் மூலம் அவளுக்குப் பணிவிடை செய்விக்கிறான். சீதையின் அலங்காரம் ராமனின் ஆணைப்படி — அரசனின் மனைவி அரசுக்குத் தகுந்த கோலத்திலேயே அவைக்கு வர வேண்டும் என்பது அவனுடைய கருத்தாக இருக்கலாம். பல்லக்கு, ஆடை மறைப்பு, காவலர்கள் — அனைத்தும் அரச மரியாதை. சீதையின் ‘ததேதி’ — ‘அப்படியே’ — என்ற ஒற்றைச் சொல் மறுமொழி அவளுடைய கீழ்ப்படிதலைக் காட்டுகிறது — தன் விருப்பத்தை விட்டுக் கணவனின் விருப்பத்தைப் பின்பற்றுகிறாள். விபீஷணனும் ‘ஆழ்ந்த சிந்தனையில் இருப்பதை அறிந்தும்’ ராமனிடம் தெரிவிக்கிறான்; ஏனெனில் இந்தச் செய்தியின் முக்கியத்துவம் மிகுதியானது.

ராக்ஷசனின் இல்லத்தில் நீண்ட காலம் வாழ்ந்திருந்த அவள் வந்திருப்பதைக் கேட்டு, பகைவரை அழிக்கும் ராகவன் கோபம், மகிழ்ச்சி, துயரம் ஆகியவற்றை அடைந்தான். பிறகு வாகனத்தில் வந்திருந்த சீதையைப் பற்றி ஆழ்ந்து சிந்தித்தபடி, மகிழ்ச்சியற்றவனாக ராகவன் விபீஷணனிடம் இந்தச் சொல்லைச் சொன்னான்: ‘இனியவனே, ராக்ஷசர்களின் அதிபதியே, எப்போதும் என் வெற்றியில் ஈடுபட்டவனே, வைதேகி விரைவாக என் அருகே வரட்டும்.’ ராகவனின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, தர்மம் அறிந்த விபீஷணன் அங்கே விரைவாகக் கூட்டத்தை விலக்கச் செய்தான். சட்டையும் தலைப்பாகையும் அணிந்து, பிரம்புகளையும் ஜால்ராக்களையும் கையில் ஏந்திய ஆட்கள் அந்த வீரர்களை விலக்கியபடி எல்லாப் பக்கங்களிலும் சுற்றி வந்தனர். கரடிகள், வானரர்கள், ராக்ஷசர்கள் ஆகியோரின் கூட்டங்கள் எல்லாப் பக்கங்களிலும் விலக்கப்பட்டுத் தொலைவில் சென்று நின்றன. விலக்கப்பட்டுக்கொண்டிருந்த அவர்களிடமிருந்து, காற்றால் கொந்தளிக்கும் கடலின் ஓசை போன்ற பேரோசை எழுந்தது. எல்லாப் பக்கங்களிலும் பதற்றமுற்று விலக்கப்பட்டுக்கொண்டிருந்த அவர்களைக் கண்டு, ராகவன் இரக்கத்தாலும் பொறுமையின்மையாலும் அதைத் தடுத்தான். சினத்தால் கண்களால் எரிப்பவன் போல, ராமன் பேரறிவுடைய விபீஷணனிடம் கடிந்துரையோடு இந்தச் சொல்லைச் சொன்னான். ‘ரோஷம் ஹர்ஷம் ச தைன்யம் ச’ — ‘கோபம், மகிழ்ச்சி, துயரம்’ — என்ற மூன்று முரண்பட்ட உணர்வுகளின் ஒருசேரத் தோற்றம் — அன்புக்குரியவளின் வருகையால் மகிழ்ச்சி, அவள் பிறன் இல்லத்தில் வாழ்ந்ததால் கோபம், தன் இயலாமையால் துயரம். ‘ஸவிமர்சம் விசாரயன்’ — ‘ஆழ்ந்து சிந்தித்தபடி’ — அவன் உலகின் பார்வையைச் சிந்திக்கிறான். ‘அஹ்ருஷ்ட:’ — ‘மகிழ்ச்சியற்றவன்’ — மிக முக்கியமான சொல்; ராமன் மகிழ்ச்சியாக இல்லை. கூட்டத்தை விலக்குவது அரச குலப் பெண்களைக் காக்கும் வழக்கமான முறை; ஆனால் ராமன் அதைப் பொறுப்பதில்லை — வானரர்கள் அவனுடைய சொந்தவர்கள்; அவர்களை அவமதிப்பது அவனுக்குப் பிடிக்கவில்லை. கடலின் உவமை — வானரர்கள், கரடிகளின் பெரும் கூட்டம்; அதன் ஆரவாரம் காற்றால் கொந்தளிக்கும் கடலின் முழக்கம் போன்றது. ராமனின் ‘தாக்ஷிண்யம்’ — தன் வீரர்கள் மீதான அன்பு; ‘அமர்ஷ:’ — அவர்களுடைய அவமதிப்பைப் பொறுக்காமை. அவனுக்காக உயிரை விடத் தயாராக இருந்தவர்கள் இன்று பிரம்புகளால் விரட்டப்படுவது அவனுக்குப் பிடிக்கவில்லை. இந்தப் பகுதியில் கவிஞர் ராமனின் மனப் போராட்டத்தை வெளிப்படையாகச் சொல்வதில்லை; ‘மகிழ்ச்சியற்றவன்’, ‘கோபம், மகிழ்ச்சி, துயரம்’ என்ற சொற்களால் மட்டுமே சுட்டுகிறார். ஏதோ விரும்பத்தகாதது நிகழப்போகிறது என்று வாசகர் ஊகிக்கிறார்.

‘என்னை மதிக்காமல் ஏன் இந்த மக்களை நீ வருத்துகிறாய்? இந்தக் கலக்கத்தை நிறுத்து; இந்த மக்கள் என் சொந்தவர்கள். வீடுகளோ, ஆடைகளோ, மதில்களோ, திரைகளோ, இத்தகைய அரச மரியாதைகளோ பெண்ணுக்கு மறைப்பு அல்ல; நல்லொழுக்கமே பெண்ணுக்கு மறைப்பு. துன்பங்களிலும், நெருக்கடிகளிலும், போர்களிலும், சுயம்வரத்திலும், வேள்வியிலும், திருமணத்திலும் பெண்ணைப் பிறர் காண்பது குற்றமாகாது. இவள் ஆபத்தில் சிக்கியவள், துன்பத்தோடும் கூடியவள்; குறிப்பாக என் அருகே இவளைக் காண்பதில் குற்றமில்லை. ஆகவே பல்லக்கை விட்டுவிட்டுக் கால்நடையாகவே இவள் அருகே வரட்டும்; இந்த வனவாசிகள் என் அருகே வைதேகியைக் காணட்டும்.’ இங்கே ராமனின் சொல் இரண்டு வகையில் விளக்கப்படுகிறது. ஒரு பக்கம் அது பெண்களின் பெருமை பற்றிய உயர்ந்த கொள்கையை வெளிப்படுத்துகிறது — ஆடைகளும் மதில்களும் அல்ல, நல்லொழுக்கமே பெண்ணுக்கு உண்மையான காப்பு. மறு பக்கம் அவனுடைய ஆணை — ‘கால்நடையாகவே வரட்டும், அனைவரும் காணட்டும்’ — அடுத்து வரும் சோதனைக்குப் பின்னணி அமைக்கிறது; சீதையின் ஒழுக்கம் அனைவர் முன்னிலையிலும் வெளிப்படட்டும் என்பது அவனுடைய நோக்கம் போலத் தோன்றுகிறது. ‘மத்ஸமீபே விசேஷத:’ — ‘குறிப்பாக என் அருகே’ — கணவனின் அருகில் மனைவியைக் காண்பது முற்றிலும் குற்றமற்றது. முப்பதாவது சுலோகத்தின் முதல் அரைப்பகுதி வல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளது; இரண்டாவது திறனாய்வுப் பதிப்பிலிருந்து வேறுபடுகிறது (திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘ஸீதா பஸ்யது மாம் ஏஷா ஸுஹ்ருத்கணவ்ருதம் ஸ்திதம்’ — ‘நண்பர் கூட்டம் சூழ நிற்கும் என்னை இந்தச் சீதை காணட்டும்’). இந்தச் சொல்லில் ராமனின் மனத்தில் மறைந்த போராட்டம் — அவன் சீதையைப் பொதுவில் ஏற்றுக்கொள்ள விரும்புகிறானா, சோதிக்க விரும்புகிறானா. ‘வ்யஸனேஷு’ — ‘துன்பங்களில்’ — என்ற சொல், சீதை ஆபத்தில் இருக்கிறாள், ஆகவே வழக்கமான நியதிகள் இங்கே பொருந்தாது என்று சுட்டுகிறது. சுயம்வரத்திலும், வேள்வியிலும், திருமணத்திலும் பெண்கள் அனைவராலும் காணப்படுவது உலக வழக்கம். இவ்வாறு ராமன் தன் ஆணையைத் தன் விருப்பத்தால் மட்டுமல்ல, சாஸ்திரத்தாலும் உலக வழக்கத்தாலும் நியாயப்படுத்துகிறான். ஆனால் அவனுடைய குரலின் கடுமை அனைவரையும் வியப்பில் ஆழ்த்துகிறது.

ராமன் இவ்வாறு சொன்னதும், ஆழ்ந்த சிந்தனையோடு விபீஷணன் சீதையைப் பணிவோடு ராமனின் அருகே அழைத்து வந்தான். பிறகு ராமனின் சொல்லைக் கேட்டு லக்ஷ்மணனும், சுக்ரீவனும், வானரன் அனுமனும் மிகவும் வேதனையுற்றனர். மனைவியைப் பொருட்படுத்தாத அவனுடைய கொடிய சைகைகளால், ராகவன் சீதையிடம் மகிழ்ச்சியற்றவன் போல் இருக்கிறான் என்று அவர்கள் ஊகித்தனர். வெட்கத்தால் தன் உறுப்புகளுக்குள்ளேயே ஒடுங்குபவள் போல, விபீஷணன் பின்தொடர மைதிலி கணவனை நோக்கி வந்தாள். வியப்பாலும், பெருமகிழ்ச்சியாலும், அன்பாலும், கணவனையே தெய்வமாகக் கொண்ட, மேலும் இனிய முகமுடைய அவள் கணவனின் இனிய முகத்தை நோக்கினாள். பிறகு நீண்ட காலமாகக் காணாதிருந்த, உதித்த முழுநிலவு போல அழகிய அன்புக்குரியவனின் முகத்தைக் கண்டு, அவள் மனத்தின் களைப்பை நீக்கினாள்; அப்போது மாசற்ற சந்திரனைப் போன்ற முகமுடையவளானாள். இங்கே இருவரின் பார்வைகளுக்கும் இடையே முரண் — சீதை அன்போடும் மகிழ்ச்சியோடும் கணவனை நோக்குகிறாள்; ராமனின் சைகைகளோ மனைவியைப் பொருட்படுத்தாதவை, கொடியவை. லக்ஷ்மணன் முதலியோர் அதைப் புரிந்துகொண்டு வேதனையுறுகிறார்கள்; ஆனால் சீதை இன்னும் அதை அறியவில்லை — அவள் நீண்ட காலத்துக்குப் பின் கண்ட அன்புக்குரியவனின் முகத்தை மட்டுமே காண்கிறாள். ‘லஜ்ஜயா அவலீயந்தீ’ — ‘வெட்கத்தால் ஒடுங்குபவள்’ — அனைவர் முன்னிலையிலும் கால்நடையாக வரும் அவள் தன் உறுப்புகளுக்குள்ளேயே சுருங்கிக்கொள்கிறாள். கடைசி சுலோகம் புஷ்பிதாக்ரா விருத்தத்தில் உள்ளது — சீதையின் முகத்தின் மலர்ச்சி முழுநிலவோடு ஒப்பிடப்படுகிறது. அடுத்த சர்க்கத்தில் இந்த மலர்ச்சி உடைக்கப்படும். திறனாய்வுப் பதிப்பின் 6.102.034 (‘ஸா வஸ்த்ரஸம்ருத்தமுகீ … ருரோதாஸாத்ய பர்தாரம் ஆர்யபுத்ரேதி பாஷிணீ’ — ‘ஆடையால் முகத்தை மூடியவளாக … கணவனை அடைந்து “ஆர்யபுத்ரா” என்று சொல்லி அழுதாள்’) என்ற சுலோகம் இங்கே அச்சுப் பதிப்பில் இல்லை. ‘விஸ்மயாத்’ — ‘வியப்பால்’ — நீண்ட காலத்துக்குப் பின் கணவனைக் காண்பது அவளுக்குக் கனவு போன்றது; ‘ப்ரஹர்ஷாத்’ — ‘பெருமகிழ்ச்சியால்’ — வெற்றி பெற்ற கணவனைக் கண்டு; ‘ஸ்நேஹாத்’ — ‘அன்பால்’ — இயல்பான காதலால். மூன்று உணர்வுகள் சீதையுடையவை, மூன்று (கோபம், மகிழ்ச்சி, துயரம்) ராமனுடையவை — இந்தச் சர்க்கத்தின் அமைப்பில் ஒரு சமச்சீர் காணப்படுகிறது. லக்ஷ்மணன், சுக்ரீவன், அனுமன் ஆகியோரின் வேதனை — அவர்கள் ராமனுக்கு மிக நெருக்கமானவர்கள், அவனுடைய உணர்வுகளையும் அறிந்தவர்கள்; அவர்களுடைய கவலை அடுத்து வரும் விரும்பத்தகாத நிகழ்வின் முன்னறிவிப்பு.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे चतुर्दशाधिकशततमः सर्गः॥ ११४॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க