சர்க்கம்
புஷ்பக விமானத்தைக் கொண்டுவருதல்
விபீஷணன் நீராட்டையும் அலங்காரத்தையும் அளிக்க முன்வருதல், பரதன் இல்லாமல் அதை ஏற்க ராமன் மறுத்தல், அயோத்தி செல்லும் விரைவு, விபீஷணன் விருந்தோம்பலை வேண்டுதல், ராமனின் பணிவான மறுப்பு, புஷ்பகத்தை அழைத்தலும் அதன் வருணனையும்
அந்த இரவை இன்பமாகக் கழித்து எழுந்த, பகைவரை அடக்கும் ராமனிடம், விபீஷணன் கைகூப்பி ‘தாங்கள் வெல்க’ என்று வெற்றி வாழ்த்துச் சொல்லிவிட்டுப் பேசினான்: ‘ராகவா, நீராட்டுக்கான பொருள்களும், உடலில் பூசும் நறுமணப் பூச்சுகளும், ஆடைகளும், அணிகலன்களும், சந்தனமும், பலவகைத் தெய்விக மாலைகளும் ஆயத்தமாக உள்ளன. அலங்காரம் அறிந்த, தாமரை போன்ற கண்களுடைய இந்தப் பெண்கள் வந்து நிற்கிறார்கள்; அவர்கள் உன்னை முறைப்படி நீராட்டுவார்கள்.’ இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட காகுத்ஸ்தன் விபீஷணனுக்கு மறுமொழி சொன்னான்: ‘சுக்ரீவன் முதலான வானரர்களை நீராட்டுக்கு அழை. எனக்கோ நீராட்டு விருப்பமாக இல்லை. இன்பத்தில் பழகியவனும், மென்மையானவனும், நீண்ட கைகளுடையவனும், அறவுள்ளம் கொண்டவனும், சத்தியத்தைச் சார்ந்தவனுமான பரதன் எனக்காக வாடுகிறான். கைகேயியின் மகனும் அறவழி நடப்பவனுமான அந்தப் பரதன் இல்லாமல் நீராட்டும் ஆடைகளும் அணிகலன்களும் எனக்குப் பொருட்டல்ல.’ இங்கே ராமனின் சகோதர அன்பு உச்சமானது — பதினான்கு ஆண்டுகள் வனத்தில் சடையும் மரவுரியும் தரித்திருந்த அவன், பரதனும் நந்திகிராமத்தில் அதே விரதத்தைக் கடைப்பிடிக்கிறான் என்பதை அறிந்து, தானே அரச இன்பங்களை ஏற்பதில்லை. விபீஷணனின் விருந்தோம்பலும் தனிச்சிறப்புடையது — அரசைப் பெற்ற பின் அவன் முதலில் தனக்கு உதவியவனைச் சிறப்பிக்க விரும்புகிறான். ராமனோ அந்த விருந்தோம்பலை வானரர்களிடம் திருப்புகிறான் — ‘வானரர்களை நீராட்டுக்கு அழை’ என்று; அவனுடைய துணைவர்கள் முதலில் இன்பம் பெறட்டும். ‘தாம்யதி’ — ‘வாடுகிறான்’ — என்ற வினையால் பரதனின் மன வேதனை சுட்டப்படுகிறது — அவன் உடலால் அல்ல, மனத்தாலேயே வருந்துகிறான். ‘இன்பத்தில் பழகியவன், மென்மையானவன்’ என்ற அடைமொழிகளால், தவ வாழ்வு கடினமாக இருக்கும் அரசகுமாரன் பரதன் என்பதை ராமன் நினைவுகூர்கிறான். இலங்கையின் செல்வம் கண்முன் உள்ளது; ஆயினும் ராமன் அதில் மயங்கவில்லை — இது அவனுடைய பற்றின்மையும் சகோதரப் பற்றும் சந்திக்கும் இடம். அரசின் இன்பத்தையும் பரதனோடுதான் அனுபவிக்க வேண்டும் என்பது இதனால் சுட்டப்படுகிறது.
‘நாம் விரைவில் அந்த நகருக்குத் திரும்பிச் செல்லும் வழியைப் பார்; அயோத்திக்குச் செல்லும் இந்த வழி மிகக் கடினமானது.’ இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட விபீஷணன் காகுத்ஸ்தனுக்கு மறுமொழி சொன்னான்: ‘அரசகுமாரனே, ஒரே நாளில் நான் உன்னை அந்த நகருக்குச் சேர்ப்பேன். உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும்; என் அண்ணன் குபேரனுடைய, சூரியனுக்கு நிகரான புஷ்பகம் என்ற விமானம் இருக்கிறது; வலிமைமிக்க ராவணன் போரில் அவனை வென்று அதைக் கவர்ந்தான். விரும்பிய இடத்திற்குச் செல்லக்கூடியதும், தெய்விகமானதும், சிறந்ததுமான அது, ஒப்பற்ற வீரமுடையவனே, உனக்காகவே காக்கப்பட்டு நிற்கிறது. மேகம் போன்ற அந்த விமானம் இதோ இங்கே நிற்கிறது; அந்த ஊர்தியில் நீ கவலை நீங்கியவனாக அயோத்திக்குச் செல்வாய்.’ புஷ்பகத்தின் வரலாறு இங்கே சுருக்கமாகச் சொல்லப்படுகிறது — முதலில் குபேரனுடையது, பிறகு ராவணனால் வலிந்து கவரப்பட்டது, இப்போது ராமனின் பணியில். ‘ஹ்ருதம் நிர்ஜித்ய ஸங்க்ராமே…’ என்ற பத்தாவது சுலோகம் வல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளது. ‘உனக்காகவே காக்கப்பட்டது’ என்று சொல்வதன் மூலம், ராவணனின் செல்வம் முழுவதும் இப்போது ராமனுடையதே என்று விபீஷணன் சுட்டுகிறான். தரைவழியில் அயோத்தியைப் பல நாள்களில்தான் அடைய முடியும்; விமானத்திலோ ஒரே நாளில் — இதுவே சிக்கலுக்குத் தீர்வு. ‘அஹ்னா’ என்றால் ஒரே நாளில். ராமனுக்கான ‘கதஜ்வர:’ — ‘கவலை நீங்கியவன்’ — என்ற அடைமொழி விபீஷணனின் நம்பிக்கையைக் காட்டுகிறது — பரதனைப் பற்றிய கவலை என்ற காய்ச்சல் விமானத்தில் விரைந்து செல்வதால் தணியும். விபீஷணன் ராமனின் கவலையை உடனே புரிந்துகொண்டு, அதற்கான வழியையும் அக்கணமே முன்வைக்கிறான் — இதுவே நண்பனின் அடையாளம். விரும்பிய இடத்திற்குச் செல்லும் விமானம் மனம் விரும்பும் இடத்திற்குச் செல்லும் — ஆகவே கடினமான வழியும் எளிதாகும்.
‘நான் உன் அருளுக்கு உரியவன் என்றால், என் நற்பண்புகளை நீ நினைவுகூர்கிறாய் என்றால், என்னிடம் உனக்கு நட்பு உண்டு என்றால், அறிவாளியே, சிறிது காலம் இங்கே தங்கு. தம்பி லக்ஷ்மணனோடும் மனைவி வைதேகியோடும், எல்லா விருப்பங்களாலும் சிறப்பிக்கப்பட்ட பின் இங்கிருந்து செல்வாய். ராமா, படையோடும் நண்பர் குழுவோடும், அன்புடைய நான் செய்யும் உபசாரத்தைச் சிறிது ஏற்றுக்கொள். ராகவா, அன்பாலும் பெருமதிப்பாலும் நட்பாலும், பணியாளனான நான் உன்னை வேண்டுகிறேன்; ஆணையிடவில்லை.’ இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட ராமன், ராக்ஷசர்களும் வானரர்களும் அனைவரும் கேட்கும்படி விபீஷணனுக்கு மறுமொழி சொன்னான்: ‘வீரனே, உன் மேலான அமைச்சுத் துணையாலும், முழு மனத்தோடு செய்த முயற்சிகளாலும், மேலான நட்பாலும் நான் சிறப்பிக்கப்பட்டுள்ளேன். ராக்ஷசர்களின் தலைவனே, உன் சொல்லைச் செய்யமாட்டேன் என்பதல்ல; ஆனால் என் மனம் தம்பி பரதனைக் காண விரைகிறது. என்னைத் திருப்பி அழைத்துச் செல்லச் சித்திரகூடத்திற்கு வந்து, தலை வணங்கி வேண்டியும் நான் எவனுடைய சொல்லைச் செய்யவில்லையோ அவனையும், கௌசல்யையையும், சுமித்திரையையும், புகழுடைய கைகேயியையும், நண்பன் குகனையும், நகர மக்களையும் நாட்டு மக்களையும் காண விரும்புகிறேன். அன்பனே விபீஷணா, எனக்கு விடை கொடு; நான் சிறப்பிக்கப்பட்டுவிட்டேன்; தோழனே, மனக்குறை கொள்ளாதே; உன்னை வேண்டிக்கொள்கிறேன். ராக்ஷசர்களின் தலைவனே, விரைவில் எனக்கு விமானத்தைக் கொண்டுவா; காரியம் முடிந்த பின் நான் இங்கே தங்குவது எப்படிப் பொருந்தும்?’ விபீஷணனின் வேண்டுதல் ‘ப்ரேஷ்யோ(அ)ஹம்’ — ‘நான் பணியாளன்’ — என்ற பணிவால் நிறைந்தது — அரசனாயினும் அவன் ராமனின் பணியாளனே. ராமனின் மறுமொழியும் அவ்வாறே இனிமையானது — அவன் மறுக்கிறான்; ஆனால் முதலில் விபீஷணனின் உதவியை ஒப்புக்கொள்கிறான், பிறகு காரணத்தைச் சொல்கிறான், இறுதியில் ‘மனக்குறை கொள்ளாதே’ என்று ஆறுதல் சொல்கிறான். அச்சுப் பதிப்பில் இருபத்தொன்றாவது சுலோகம் (‘அனுஜானீஹி மாம் ஸௌம்ய…’) இருபத்திரண்டாவதற்கு (‘உபஸ்தாபய மே ஶீக்ரம்…’) முன் உள்ளது; திறனாய்வுப் பதிப்பில் வரிசை மாறியுள்ளது. சித்திரகூடத்தின் நினைவு, பரதனின் வேண்டுதல் நிறைவேறாமல் போனது ராமனின் இதயத்தில் நிற்பதைக் காட்டுகிறது — அப்போது தந்தையின் சொல்லைக் காப்பதற்காக அவன் பரதனை மறுத்தான்; இப்போது அந்தக் கடனைத் தீர்க்க விரும்புகிறான். ‘குஹம் ச ஸுஹ்ருதம்’ — ‘நண்பன் குகனையும்’ — என்று குகனை நினைவுகூர்வது அவனுடைய நட்புப் பற்றைக் காட்டுகிறது. ராமனின் மறுமொழியில் மூன்று காரணங்கள் — பரதனைக் காணுதல், தாய்மார்களைக் காணுதல், நகர மக்களைக் காணுதல்; அனைத்தும் அன்பால் எழுந்தவை, அரசாசையால் அல்ல. ‘காரியம் முடிந்த பின் நான் இங்கே தங்குவது எப்படிப் பொருந்தும்?’ என்ற இறுதிக் கேள்வி அவனுடைய உறுதியை வலுப்படுத்துகிறது — காரியம் முடிந்தது; ஆகவே இங்கே தங்கக் காரணம் இல்லை. விபீஷணனின் நான்காவது காரணம் — ‘என் நற்பண்புகளை நினைவுகூர்ந்தால்’ — அவனுடைய இதயத்தின் மென்மையைக் காட்டுகிறது; ராமனுக்காக அவன் தன் அண்ணனையே கைவிட்டான். ராமன் ராக்ஷசர்களும் வானரர்களும் அனைவரும் கேட்கும்படி பேசுகிறான் — இதனால் விபீஷணனுக்கான மரியாதை பொதுவில் வெளிப்படுகிறது. இவ்வாறு மறுப்பும் மரியாதையின் வடிவமாயிற்று. விபீஷணனின் வற்புறுத்தலும் ராமனின் விரைவும் — இரண்டுமே அன்பால் எழுந்தவை; ஆகவே அவற்றின் முரணும் இனிமையானது.
ராமன் இவ்வாறு சொன்னதும், ராக்ஷசர்களின் தலைவனான விபீஷணன் விரைந்து, சூரியனுக்கு நிகரான விமானத்தை அழைத்தான். அந்த விமானம் பொன்னால் பல வண்ணம் பெற்ற உறுப்புகளையும், வைடூரிய மணிகளாலான மேடைகளையும் கொண்டிருந்தது; எல்லாப் புறமும் மேல்மாடங்களால் சூழப்பட்டு, வெள்ளியின் ஒளியோடு திகழ்ந்தது. வெண்ணிறக் கொடிகளாலும் துவஜங்களாலும் அழகுபடுத்தப்பட்டு, பொற்றாமரைகளால் அணிசெய்யப்பட்ட பொன் மாளிகைகளால் பொலிந்தது. சிறுமணிக் கோவைகளால் நிறைந்து, முத்துகளும் மணிகளும் பதித்த சாளரங்களுடன், மணிக்கோவைகளால் சூழப்பட்டு, எல்லாப் புறமும் இனிய ஒலி எழுப்பியது. விசுவகர்மாவால் படைக்கப்பட்ட அது மேரு மலையின் சிகரத்தைப் போன்ற வடிவுடையது; முத்துகளாலும் வெள்ளியாலும் பொலிந்த பெரிய மாளிகைகளால் அணிசெய்யப்பட்டது. அதன் தளங்கள் பளிங்கால் பல வண்ணம் பெற்றவை; சிறந்த இருக்கைகள் வைடூரியத்தால் ஆனவை; பெருமதிப்புடைய, விலையுயர்ந்த விரிப்புகள் அதில் இருந்தன. எவராலும் வெல்ல முடியாத, மனத்தின் வேகமுடைய அந்த விமானம் வந்து நிற்பதை ராமனிடம் தெரிவித்து, விபீஷணன் அங்கே நின்றான். வந்து நின்ற, மலை போன்ற, விரும்பிய இடத்திற்குச் செல்லும் அந்தப் புஷ்பக விமானத்தைக் கண்டு, பெருந்தன்மையுடைய ராமன் சௌமித்ரியோடு அப்போது வியப்படைந்தான். இறுதிச் சுலோகம் உபஜாதி விருத்தத்தில் அமைந்துள்ளது. விமானத்தின் வருணனை கட்டடக்கலையின் ஓவியம் போன்றது — மேடைகள், மேல்மாடங்கள், சாளரங்கள், மாளிகைகள், தளங்கள், இருக்கைகள் — அனைத்தும் மணிகளால் ஆனவை. சுந்தர காண்டத்தில் அனுமன் கண்ட புஷ்பகம் இங்கே ராமனின் பணிக்கு வந்துள்ளது. ‘மனோஜவம்’ என்ற சொல் அதன் வேகத்தைச் சுட்டுகிறது — மனத்தின் வேகத்தில் செல்கிறது. சிறுமணிகளின், மணிகளின் இனிய ஒலி அதன் இயக்கத்தின் அழகைப் பெருக்குகிறது. ராமனின் வியப்பும் இயல்பானது — வனவாசியான அவன் இப்போது தெய்விக ஊர்தியில் ஏறப்போகிறான். விசுவகர்மாவின் படைப்பு என்ற சொல்லால் அதன் தெய்விகத் தன்மை நிறுவப்படுகிறது. இருபத்தெட்டாவது சுலோகத்தில் ‘தலை: ஸ்படிகசித்ராங்கை:’ என்பது தரையின் வருணனை, ‘வராஸனை:’ என்பது இருக்கைகளின், ‘மஹார்ஹாஸ்தரணோபேதை:’ என்பது படுக்கைகளின் — இவ்வாறு விமானம் நகரும் அரண்மனை போன்றது. கொடிகளின் வெண்மை அமைதிக்கும் வெற்றிக்கும் அடையாளம். விபீஷணன் விமானத்தை அளித்துவிட்டு அங்கேயே நிற்கிறான் — பணியாளனைப் போல ஆணைக்காகக் காத்திருக்கிறான். அடுத்த சர்க்கத்தில் வானரர்களுக்குச் செய்யப்படும் சிறப்பும் விமானத்தில் ஏறுதலும் வருணிக்கப்படும். புஷ்பகம் யுத்த காண்டத்தில் முன்பும் காணப்பட்டது — அதில்தான் சீதைக்குப் போர்க்களம் காட்டப்பட்டது — இப்போது அதுவே அவள் வீடு திரும்புவதற்கான ஊர்தியாகும். ராவணனின் செருக்கின் அடையாளமாக இருந்ததே அறத்தின் வெற்றிக்கான வாகனமாயிற்று.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे एकविंशत्यधिकशततमः सर्गः॥ १२१॥