சர்க்கம்
வானரர்களைச் சிறப்பித்தலும் புஷ்பகத்தில் ஏறுதலும்
ராமனின் ஆணைப்படி விபீஷணன் வானரர்களை மணிகளாலும் செல்வத்தாலும் சிறப்பித்தல், சீதையோடு ராமன் விமானத்தில் ஏறுதல், வானரர்களுக்கு விடை கொடுக்க முனைதல், அயோத்திக்கு வர அவர்கள் வேண்டுதல், அனைவரும் புஷ்பகத்தில் ஏறுதல், விமானம் மேலெழுதல்
பூக்களால் அணிசெய்யப்பட்ட புஷ்பகத்தைக் கொண்டுவந்து நிறுத்திவிட்டு, அருகில் நின்ற விபீஷணன் ராமனிடம் பேச முனைந்தான். கைகூப்பிய, பணிவுடைய அந்த ராக்ஷசத் தலைவன் விரைவோடு ‘நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?’ என்று ராகவனைக் கேட்டான். பேரொளியுடைய ராகவன், லக்ஷ்மணன் கேட்டுக்கொண்டிருக்க, சிந்தித்து, அன்போடு இந்தச் சொல்லை அவனிடம் சொன்னான்: ‘விபீஷணா, வனத்தில் வாழும் இவர்கள் அனைவரும் முயன்று செயலாற்றியவர்கள்; இவர்கள் மணிகளாலும் பலவகைச் செல்வங்களாலும் சிறப்பிக்கப்படட்டும். ராக்ஷசர்களின் தலைவனே, இவர்களோடு சேர்ந்தே நீ இலங்கையை வென்றாய்; இவர்கள் மகிழ்வோடு உயிரச்சத்தைக் கைவிட்டுப் போர்களில் பின்வாங்காதிருந்தார்கள். செயலை நிறைவேற்றிய இந்த வனவாசிகள் செல்வமும் மணிகளும் அளித்துச் சிறப்பிக்கப்பட வேண்டும்; இவர்களுடைய செயலுக்குப் பலன் உண்டாக்கு. நன்றியுடைய உன்னால் இவ்வாறு மதிக்கப்பட்டு மகிழ்விக்கப்பட்டால், இந்த வானரப் படைத்தலைவர்கள் மனநிறைவு பெறுவார்கள். கொடை வழங்குபவனும், பொருள் சேர்ப்பவனும், இரக்கமுடையவனும், புலன்களை வென்றவனுமான அரசனை அனைவரும் நாடி வருவார்கள்; ஆகவே உனக்கு இதை உணர்த்துகிறேன். மன்னனே, கொடை, மரியாதை முதலான அன்பைத் தூண்டும் பண்புகள் எல்லாம் இல்லாமல், போரில் கொல்லச் செய்வதை மட்டுமே அறிந்த அரசனை, கலக்கமுற்ற படை கைவிட்டுவிடும்.’ இங்கே ராமன் விபீஷணனுக்கு அரசறத்தின் அடிப்படையைக் கற்பிக்கிறான் — பணியாளர்களைச் சிறப்பித்தல், கொடை, பொருள் சேர்த்தல், இரக்கம், புலனடக்கம். ஆறாவது, ஒன்பதாவது சுலோகங்கள் வல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளன. ‘லக்ஷ்மணஸ்யோபஶ்ருண்வத:’ — ‘லக்ஷ்மணன் கேட்டுக்கொண்டிருக்க’ — என்ற சொல்லால் லக்ஷ்மணனும் சாட்சியாகிறான் — இந்த அறிவுரை அவனுக்காகவும்தான். ராமன் தானே வழங்கவில்லை; இலங்கையின் அரசனான விபீஷணனையே வழங்குபவனாக்குகிறான் — இதனால் புதிய அரசனின் புகழ் வானரர்களிடையே நிலைபெறுகிறது. ‘த்யாகீ ஸங்க்ரஹீ’ என்பதை இந்தி உரை இவ்வாறு விளக்குகிறது — தக்க நேரத்தில் செல்வத்தை வழங்குபவன், தக்க நேரத்தில் சேர்ப்பவன். ஒன்பதாவது சுலோகத்தில் எதிர்மாறான சித்திரம் — போரில் மக்களைத் தூண்டுவது மட்டுமே செய்து, கொடையாலும் மரியாதையாலும் அவர்களை மகிழ்விக்காத அரசனை, ஆபத்துக் காலத்தில் படை கைவிடும்; அவனுடைய வீரர்கள் ‘நாம் வீணாகக் கொல்லப்படுகிறோம்’ என்று எண்ணுவார்கள். ராவணனின் வீழ்ச்சிக்கான காரணங்களில் இதுவும் ஒன்று என்பது குறிப்பாக உணர்த்தப்படுகிறது — அவனுடைய அமைச்சர்களும் அச்சத்தாலேயே அவனுக்குப் பணிந்தார்கள். ராமனின் நெறி நன்றியுணர்வு; விபீஷணனுக்கு இதுவே முதல் அரசியல் பாடம். நான்காவது, ஐந்தாவது சுலோகங்களில் வானரர்களின் வீரம் நினைவூட்டப்படுகிறது — உயிரைத் துறக்க அவர்கள் ஆயத்தமாக இருந்ததே இலங்கை வெற்றிக்கு அடிப்படை. இவ்வாறு ராமன் வெற்றியின் பெருமையைத் தனக்கு அல்ல, வீரர்களுக்கே அளிக்கிறான்.
ராமன் இவ்வாறு சொன்னதும், விபீஷணன் மணிகளையும் செல்வத்தையும் பகிர்ந்தளித்து வானரர்கள் அனைவரையும் சிறப்பித்தான். பிறகு மணிகளாலும் செல்வத்தாலும் சிறப்பிக்கப்பட்ட வானரப் படைத்தலைவர்களைக் கண்டு, ராமன் நாணமுற்ற, மனவுறுதியுடைய வைதேகியை மடியில் ஏந்திக்கொண்டு, வீரனும் வில்லேந்தியவனுமான தம்பி லக்ஷ்மணனோடு அந்த ஒப்பற்ற விமானத்தில் ஏறினான். விமானத்தில் இருந்த காகுத்ஸ்தன் வானரர்கள் அனைவரையும் சிறப்பித்தவனாக, பெரும் வீரமுடைய சுக்ரீவனிடமும் விபீஷணனிடமும் சொன்னான்: ‘வானரர்களில் காளைகளே, நண்பனுக்குச் செய்ய வேண்டிய இந்தக் காரியத்தை நீங்கள் செய்து முடித்தீர்கள்; என் விடைபெற்று நீங்கள் அனைவரும் விரும்பியபடி திரும்பிச் செல்லுங்கள். சுக்ரீவா, அன்பும் நலம் நாடும் உள்ளமும் உடைய தோழன் செய்ய வேண்டியது எல்லாவற்றையும், அறத்திற்கு அஞ்சும் நீ செய்து முடித்தாய். உன் படை சூழ, விரைவில் கிஷ்கிந்தைக்குச் செல். விபீஷணா, நான் அளித்த இலங்கை அரசில் வாழ்வாயாக; இந்திரனோடு கூடிய தேவர்களாலும் உன்னை வெல்ல முடியாது. நான் தந்தையின் தலைநகரான அயோத்திக்குச் செல்கிறேன்; உங்கள் அனைவரிடமும் விடைபெறுகிறேன்; உங்கள் இசைவைப் பெற விரும்புகிறேன்.’ பதினாறாவது சுலோகம் மூன்று அரைப்பகுதிகளால் ஆனது. ‘லஜ்ஜமானாம்’ — ‘நாணமுற்றவள்’ — என்ற அடைமொழி சீதையின் நாணத்தைச் சுட்டுகிறது — அனைவரின் முன்னிலையிலும் கணவனின் மடியில் ஏறுவதில் அவள் நாணுகிறாள். ராமன் ஒவ்வொரு நண்பனையும் தனித்தனியாக விளிக்கிறான் — வானரர்களுக்குப் பொதுவான நன்றி, சுக்ரீவனின் நட்பறத்திற்குப் புகழ்ச்சி, விபீஷணனின் அரசு நிலைக்க ஆசி. ‘அனுஜ்ஞாதா மயா’ — ‘என் விடைபெற்று’ — என்ற சொல் அரசனின் அனுமதி போன்றது; ‘அப்யனுஜ்ஞாதுமிச்சாமி’ — ‘உங்கள் இசைவைப் பெற விரும்புகிறேன்’ — என்பதோ நண்பர்களின் அனுமதியையும் வேண்டுவது; இவ்வாறு ராமன் அதிகாரத்தோடும் பணிவோடும் இருவகையிலும் பேசுகிறான். சுக்ரீவனுக்குச் சொன்ன ‘அறத்திற்கு அஞ்சுபவன்’ என்ற அடைமொழி, அவனுடைய முந்தைய கவனக்குறைவை மறந்து, அவனுடைய நட்புப் பற்றை மட்டுமே நினைவுகூர்கிறது. விபீஷணனுக்குச் சொன்ன ‘இந்திரனோடு கூடிய தேவர்களாலும் உன்னை வெல்ல முடியாது’ என்ற ஆசி அவனுடைய அரசின் நிலைபேற்றை உறுதி செய்கிறது — ராமன் அளித்த அரசை எவராலும் பறிக்க முடியாது. ராமன் விமானத்தில் ஏறிய பின்னரே அனைவருக்கும் விடை கொடுக்கிறான்; ஏனெனில் அவன் மனம் அயோத்தியை நோக்கி விரைகிறது. பன்னிரண்டாவது சுலோகத்தில் லக்ஷ்மணன் ‘வீரன், வில்லேந்தியவன்’ என்று வருணிக்கப்படுகிறான் — போரில் அவன் காட்டிய வீரம் இப்போதும் நினைவுகூரப்படுகிறது; வில்லேந்தியவனாக அவன் காவலனாக ராமனின் அருகில் நிற்கிறான்.
ராமன் இவ்வாறு சொன்னதும், வானரத் தலைவர்களும் வானரர்களும் ராக்ஷசனான விபீஷணனும் அனைவரும் கைகூப்பிச் சொன்னார்கள்: ‘நாங்களும் அயோத்திக்கு வர விரும்புகிறோம்; தாங்கள் எங்கள் அனைவரையும் அழைத்துச் செல்லுங்கள். மகிழ்ச்சியோடு நாங்கள் அங்கே வனங்களிலும் பூங்காக்களிலும் உலவுவோம். மன்னர்களில் சிறந்தவனே, முடிசூட்டு நீரால் நனைந்த உன்னைக் கண்டு, கௌசல்யையை வணங்கிவிட்டு, விரைவில் எங்கள் வீடுகளுக்குத் திரும்புவோம்.’ விபீஷணனோடு வானரர்கள் இவ்வாறு சொன்னதும், அறவுள்ளம் கொண்ட ராமன் சுக்ரீவனோடும் விபீஷணனோடும் இருந்த வானரர்களிடம் சொன்னான்: ‘நண்பர்களோடு, உங்கள் அனைவரோடும் சேர்ந்து நகருக்குச் சென்று நான் மகிழ்ச்சி பெறுவேன் என்றால், அது இனியதிலும் இனியதாகக் கிடைத்ததாகும். சுக்ரீவா, வானரர்களோடு விரைவில் விமானத்தில் ஏறு; ராக்ஷசத் தலைவனே விபீஷணா, நீயும் அமைச்சர்களோடு ஏறு.’ பத்தொன்பதாவது சுலோகத்தின் பின்பாதியான ‘முத்யுக்தா விசரிஷ்யாமோ வனான்யுபவனானி ச’ வல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளது. வானரர்களின் வேண்டுதல் எளிமையானது, இனிமையானது — ராமனின் முடிசூட்டைக் காணவும், அவனுடைய தாயை வணங்கவும் அவர்கள் விரும்புகிறார்கள். ‘அபிஷேகார்த்ரம்’ — ‘முடிசூட்டு நீரால் நனைந்தவன்’ — என்ற சொல் அழகானது; முடிசூட்டு நீரால் நனைந்த ராமனைக் காண அவர்கள் ஆவலாக உள்ளனர். ராமனின் மறுமொழி அவனுடைய மகிழ்ச்சியைத் தெளிவாக்குகிறது — நண்பர்களோடு செல்ல அவனும் விரும்பினான்; ஆனால் அவர்கள் வீடு திரும்பும் விருப்பத்தைத் தடுக்கக்கூடாது என்பதற்காகவே ‘திரும்பிச் செல்லுங்கள்’ என்றான். இப்போது அவர்கள் தாமாகவே விரும்பிப் பின்தொடர்வதை அவன் ‘இனியதிலும் இனியது’ என்று கருதுகிறான். முன்பு ராமன் தந்தையால் வெளியேற்றப்பட்டுத் தனியனாக வனம் சென்றான்; இப்போது ஆயிரக்கணக்கான நண்பர்களோடு திரும்புகிறான். விபீஷணனும் இலங்கை அரசைச் சிறிது காலம் விட்டுவிட்டு ராமனோடு செல்கிறான் — அவனுடைய நட்பு அரசைவிட மேலானது.
பிறகு சுக்ரீவன் வானரர்களோடு மகிழ்ச்சியுடன் அந்தத் தெய்விகப் புஷ்பகத்தில் ஏறினான்; அமைச்சர்களோடு விபீஷணனும் ஏறினான். அவர்கள் அனைவரும் ஏறியதும், குபேரனுடையதும் சிறந்த இருக்கைகள் உடையதுமான அந்த விமானம், ராகவனின் இசைவு பெற்று வானில் எழுந்தது. அன்னங்கள் பூட்டப்பட்ட, ஒளிரும், வானில் செல்லும் அந்த விமானத்தில், மகிழ்ந்தவனாகவும் மனநிறைவுற்றவனாகவும் ராமன் குபேரனைப் போல விளங்கினான். அந்த வானரர்களும் கரடிகளும் பெரும் வலிமையுடைய ராக்ஷசர்களும் அனைவரும் அந்தத் தெய்விக விமானத்தில் நெருக்கடியின்றி இன்பமாக அமர்ந்தார்கள். இருபத்தேழாவது சுலோகம் வல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளது. ‘அஸம்பாதம்’ — ‘நெருக்கடியின்றி’ — என்ற சொல்லால் விமானத்தின் வியப்புக்குரிய விரிவு சுட்டப்படுகிறது — ஆயிரக்கணக்கான வானரர்களும் ராக்ஷசர்களும் அங்கே ஒருவரோடொருவர் இடித்துக்கொள்ளவில்லை; ‘யாருக்கும் யாரிடமும் இடிபட வேண்டியிருக்கவில்லை’ என்று இந்தி உரையும் சொல்கிறது. ‘குபேரனைப் போல’ என்ற உவமை பொருத்தமானது — புஷ்பகம் குபேரனின் விமானம்; இப்போது ராமன் அதில் அதன் உரிமையாளனைப் போலப் பொலிகிறான். ‘ஹம்ஸயுக்தேன’ — ‘அன்னங்கள் பூட்டப்பட்ட’ — என்ற அடைமொழி விமானம் அன்ன வடிவுடையது, அல்லது அன்னங்களை வாகனமாகக் கொண்டது என்பதைச் சுட்டுகிறது. ராமனின் ஆணைப்படியே விமானம் மேலெழுகிறது — விரும்பிய இடத்திற்குச் செல்லும் அதன் தன்மை ராமனின் விருப்பத்தைப் பின்பற்றுகிறது. ‘ப்ரஹ்ருஷ்ட: ப்ரதீதஶ்ச’ — ‘மகிழ்ந்தவன், மனநிறைவுற்றவன்’ — என்ற இரு சொற்களும் ராமனின் மன அமைதியைச் சுட்டுகின்றன — போர் முடிந்தது, சீதை கிடைத்தாள், நண்பர்கள் மனநிறைவுற்றார்கள்; இனி வீடு திரும்புவது மட்டுமே எஞ்சியுள்ளது. அடுத்த சர்க்கத்தில் வானிலிருந்து சீதைக்கு வழியிலுள்ள இடங்களை ராமன் காட்டுவான்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे द्वाविंशत्यधिकशततमः सर्गः॥ १२२॥