சர்க்கம்
பிரம்மாஸ்திரத்தால் ராவண வதம்
மாதலியின் நினைவூட்டல், அகஸ்தியர் தந்த பிரம்மாஸ்திரத்தின் வருணனை, மந்திரம் ஓதித் தொடுத்தல், ராவணனின் இதயம் பிளக்கப்படுதல், வீழ்ச்சி, ராக்ஷசர்களின் ஓட்டம், வானரர்களின் மகிழ்ச்சி, தேவ துந்துபிகளும் மலர் மழையும், உலகங்களின் அமைதி, ராமனுக்குச் செய்யப்பட்ட வழிபாடு
அப்போது மாதலி ராகவனுக்கு நினைவூட்டினான்: ‘வீரனே, அறியாதவனைப் போல ஏன் நீ இவனைப் பின்தொடர்ந்துகொண்டிருக்கிறாய்? பிரபுவே, இவனைக் கொல்வதற்காகப் பிதாமகனான பிரம்மனின் அஸ்திரத்தை ஏவு; தேவர்களால் சொல்லப்பட்ட அழிவுக் காலம் இன்று வந்துவிட்டது.’ மாதலியின் அந்தச் சொல்லால் நினைவூட்டப்பட்ட ராமன் சீறும் பாம்பைப் போலச் சுடர்விடும் அம்பை எடுத்தான். பிரம்மனால் தரப்பட்ட, மகத்தான, வீணாகாத அந்த அம்பை வீரம் நிறைந்த பகவான் அகஸ்திய முனிவர் முன்பு அவனுக்குப் போருக்காகத் தந்திருந்தார்; அது முன்பு அளவற்ற ஆற்றலுடைய பிரம்மனால் இந்திரனுக்காக உருவாக்கப்பட்டு, மூன்று உலகங்களையும் வெல்ல விரும்பிய தேவர் தலைவனுக்கு முன்பு அளிக்கப்பட்டது. முந்தைய சர்க்கத்தின் இறுதியில் ராமனுக்கு ஐயம் இருந்தது — என் அம்புகள் ராவணனிடம் ஏன் பயனற்றுப் போகின்றன? மாதலி அதற்கு விடை தருகிறான் — சாதாரண அம்புகள் இங்கே போதாது; பிரம்மாஸ்திரமே தேவை. ‘அஜானன்னிவ’ — ‘அறியாதவனைப் போல’ — என்ற சொல்லால், ராமன் எல்லாவற்றையும் அறிந்தவன், மறந்தவன் போல மட்டுமே இருக்கிறான் என்று மாதலி சுட்டுகிறான்; இந்தி உரையும் ‘அறியாதவனைப் போல’ என்றே சொல்கிறது. அஸ்திரத்தின் பரம்பரை தெளிவானது — பிரம்மா உருவாக்கினார், இந்திரனுக்குத் தந்தார், பிறகு அகஸ்தியர் வனவாச காலத்தில் ராமனுக்குத் தந்தார். ஆகவே இந்த அம்பில் மூவருடைய ஆற்றலும் அடங்கியுள்ளது. தேவர்கள் குறித்த காலம் வந்துவிட்டது என்ற சொல்லால் ராவண வதம் தெய்வத்தால் திட்டமிடப்பட்டது என்று நிலைநாட்டப்படுகிறது. மாதலி இங்கே வெறும் சாரதி அல்லன், ஆலோசகன் போன்றவன் — போரின் போக்கைக் கண்டு அவன் தக்க தீர்வைச் சுட்டுகிறான்; முந்தைய சர்க்கங்களில் ராவணனின் சாரதியும் தன் தலைவனுக்கு அறிவுரை சொன்னது போல. இரண்டு சாரதிகளையும் ஒப்பிடுவது சுவையானது — ஒருவன் தலைவனைக் காக்கப் போரிலிருந்து விலக்கிச் செல்கிறான்; மற்றவன் தலைவனை வெற்றிக்குத் தூண்டுகிறான். ராமன் அக்கணமே சொல்லை ஏற்றுக்கொள்கிறான், தாமதிப்பதில்லை; அவனுடைய பணிவு இங்கேயும் தெரிகிறது; ஏனெனில் அவன் சாரதியின் சொல்லையும் மதிக்கிறான்.
அதன் இறகுகளில் காற்றும், முனையில் அக்னியும் சூரியனும், உடலில் ஆகாயமும், கனத்தில் மேரு மந்தர மலைகளும் நிலைகொண்டிருந்தன; அது தன் வடிவால் சுடர்விட்டது, அழகிய இறகுகளுடையது, பொன்னால் அணிசெய்யப்பட்டது, எல்லா உயிர்களின் தேஜஸாலும் உருவாக்கப்பட்டது, சூரியனின் ஒளியுடையது; புகையோடு கூடிய ஊழித்தீயைப் போன்றது, சுடர்விடும் நச்சுப் பாம்புக்கு நிகரானது, மனிதர், யானை, குதிரைக் கூட்டங்களைப் பிளப்பது, விரைந்து செயல்படுவது; வாயில்களையும், இரும்புத் தண்டுகளையும், மலைகளையும் கூடப் பிளப்பது, பலவகைக் குருதியில் தோய்ந்த உடலுடையது, கொழுப்பில் தோய்ந்தது, மிகக் கொடியது; இடியின் வலிமையுடையது, பேரோசையுடையது, பல போர்களில் கொடியது, அனைவரையும் அச்சுறுத்துவது, பயங்கரமானது, பாம்பைப் போலச் சீறுவது; போரில் பருந்துகள், கழுகுகள், கொக்குகள், நரிக் கூட்டங்கள், ராக்ஷசர்கள் ஆகியவற்றுக்கு எப்போதும் உணவளிப்பது, யமனின் வடிவுடையது, அச்சம் தருவது; வானரத் தலைவர்களுக்கு மகிழ்ச்சி தருவது, ராக்ஷசர்களைத் தளரச் செய்வது, கருடனின் அழகிய, பலவண்ண இறகுகளால் இறகமைக்கப்பட்டது — உலகங்களுக்கும் இக்ஷ்வாகு குலத்தவர்களுக்கும் அச்சத்தைப் போக்குவதும், பகைவர்களின் புகழைப் பறிப்பதும், தனக்கு மகிழ்ச்சி தருவதுமான அந்தச் சிறந்த பெரும் அம்பை, மாபெரும் வலிமையுடைய வலியோனான ராமன் வேதத்தில் சொல்லப்பட்ட முறைப்படி மந்திரம் ஓதி வில்லில் தொடுத்தான். ராகவன் அந்தச் சிறந்த அம்பைத் தொடுத்துக்கொண்டிருக்கும்போதே எல்லா உயிர்களும் அஞ்சின; பூமியும் நடுங்கியது. பிறகு அவன் மிகுந்த சினத்தோடு வில்லை முழுமையாக இழுத்து, முழுக் கவனத்தோடு, உயிர்நிலைகளைப் பிளக்கும் அந்த அம்பை ராவணன் மீது எறிந்தான். அம்பின் வருணனை பஞ்ச பூதங்களால் ஆனது — காற்று, அக்னி, ஆகாயம், மலைகள் (பூமி) ஆகியவை அதில் நிலைகொண்டுள்ளன; ஆகவே அது படைப்பின் சாரம் போன்றது. அதன் குணங்கள் முரண்பட்டவையும் கூட — வானரர்களுக்கு மகிழ்ச்சி தருவது, ராக்ஷசர்களைத் தளரச் செய்வது; இக்ஷ்வாகு குலத்தவர்களின் அச்சத்தைப் போக்குவது, பகைவர்களின் புகழைப் பறிப்பது. கருடனின் இறகுகளால் அதன் இறகுப் பகுதி; ஆகவே அதன் வேகமும் அமானுஷ்யமானது. வேத மந்திரங்களால் மந்திரித்தல் ஆயுதத்தின் தர்மப் பக்கத்தைக் காட்டுகிறது — தர்மப் போரில் அஸ்திரம் முறைப்படி பயன்படுத்தப்படுகிறது. தொடுத்தவுடனேயே பூமி நடுங்குவதும் எல்லா உயிர்களும் அஞ்சுவதும் அஸ்திரத்தின் ஆற்றலுக்குச் சான்று. பதினைந்தாவது சுலோகம் திறனாய்வுப் பதிப்பில் காணப்படவில்லை. பதினொன்றாவது சுலோகம் அம்பின் பயங்கர வடிவத்தைக் காட்டுகிறது — அது பறவைகளுக்கும் நரிகளுக்கும் உணவளிக்கிறது, யமனைப் போல உயிரைப் பறிக்கிறது. ஆனால் பன்னிரண்டாவது சுலோகம் அதன் மங்கள வடிவத்தைக் காட்டுகிறது — வானரர்களின் மகிழ்ச்சி. இவ்வாறு ஒரே அஸ்திரம் தர்மத்தைக் காப்பதும் அதர்மத்தை அழிப்பதுமாகும். ‘பயநாசனம்’ — ‘அச்சத்தைப் போக்குவது’ — என்ற சொல்லால், ராவணனின் வதத்தால் உலகங்களின் எல்லா அச்சமும் நீங்குகிறது என்று சுட்டப்படுகிறது — இதுவே அம்பின் மேலான நோக்கம். ராமன் ‘பரமாயத்த:’ — முழுக் கவனத்தோடு, ஒருமுகப்பட்டு — இந்த அம்பைப் பயன்படுத்துகிறான்; ஏனெனில் இதுவே இறுதித் தாக்குதல். பதினைந்தாவது சுலோகத்தில் எல்லா உயிர்களின் அச்சமும் பூமியின் நடுக்கமும் அஸ்திரத்தைத் தொடுத்ததன் விளைவே; அது ஏவப்படுவதற்கு முன்பே அதன் தாக்கத்தைக் காட்டுகிறது.
வஜ்ரம் ஏந்திய இந்திரனின் கையால் எறியப்பட்ட வஜ்ரம் போல எதிர்க்க முடியாததும், காலனைப் போலத் தடுக்க முடியாததுமான அந்த அம்பு ராவணனின் மார்பில் விழுந்தது. ஏவப்பட்ட, பெரும் வேகமுடைய, உடலை முடிக்கும் அந்த மேலான அம்பு தீய உள்ளம் கொண்ட அந்த ராவணனின் இதயத்தைப் பிளந்தது. குருதியில் தோய்ந்த, உடலை முடிக்கும் அந்த அம்பு வேகமாக ராவணனின் உயிரைப் பறித்தபடி தரைக்குள் நுழைந்தது. ராவணனைக் கொன்றுவிட்டு, குருதியால் நனைந்த நிறத்தோடு, தன் காரியத்தைச் செய்து முடித்த அந்த அம்பு, அடக்கமான பணியாளனைப் போல மீண்டும் அம்பறாத்தூணிக்குள் புகுந்தது. கொல்லப்பட்டு விரைவாக உயிர் நீங்கிக்கொண்டிருந்த அவனுடைய கையிலிருந்து, அம்போடு கூடிய அந்த வில் உயிரோடு சேர்ந்து விழுந்தது. உயிர் நீங்கிய, பயங்கர வேகமுடைய, மாபெரும் ஒளியுடைய ராக்ஷசேந்திரன், வஜ்ரத்தால் கொல்லப்பட்ட விருத்திரனைப் போலத் தேரிலிருந்து தரையில் விழுந்தான். நூறு தலைகள் மீண்டும் முளைத்த மர்மம் பிரம்மாஸ்திரத்தால் முடிவுக்கு வந்தது — அம்பு தலையை அல்ல, உயிர் இருக்கும் இதயத்தையே குறிவைக்கிறது. ‘நிப்ருதவத்’ — ‘அடக்கமானவனைப் போல’ — என்ற உவமை வியப்பானது — அடக்கமான பணியாள் வேலையை முடித்துவிட்டு ஓசையின்றித் தலைவனிடம் திரும்பி வருவது போல, அம்பு அம்பறாத்தூணிக்குள் புகுந்தது; இந்தி உரை ‘பணிவான சேவகனைப் போல’ என்கிறது. வில் உயிரோடு சேர்ந்து விழுவது மரணத்தின் கணத்தைச் சித்திரிக்கிறது. விருத்திரனின் உவமையால் ராமன் இந்திரனைப் போலவும், ராவணன் விருத்திரனைப் போலவும் — தேவாசுரப் போரின் மறுநிகழ்வு. அம்பின் போக்கு படிப்படியாக வருணிக்கப்படுகிறது — மார்பில் விழுதல், இதயத்தைப் பிளத்தல், பூமிக்குள் நுழைதல், பிறகு அம்பறாத்தூணிக்குத் திரும்புதல். இது பிரம்மாஸ்திரம் வீணாகாது என்பதற்குச் சான்று — காரியத்தை முடித்துவிட்டு அது தன் இடத்துக்குத் திரும்புகிறது, மீண்டும் பயன்படுத்தத் தயாராக. ராவணனின் வீழ்ச்சி மிகச் சுருக்கமாகச் சொல்லப்படுகிறது; அது நீண்ட போருக்குப் பிறகு திடீரென நிகழ்ந்தது போலத் தோன்றுகிறது. ‘கதாஸு:’ — ‘உயிர் நீங்கியவன்’ — என்ற சொல்லால் அவனுடைய மரணம் உறுதியாகிறது; அவன் வெறுமனே மயங்கவில்லை. ‘பீமவேக: மஹாத்யுதி:’ — ‘பயங்கர வேகமுடையவன், மாபெரும் ஒளியுடையவன்’ — என்ற அடைமொழிகளால் கவிஞர் இறந்த பகைவனின் பெருமையையும் ஏற்றுக்கொள்கிறார்.
அவன் தரையில் விழுந்ததைக் கண்டு, கொல்லப்பட்டவர் போக எஞ்சியிருந்த இரவில் திரிவோர், தலைவனை இழந்து, அச்சத்தால் நடுங்கி, எல்லாப் பக்கங்களிலும் ஓடினர். தசக்ரீவனின் வதத்தைக் கண்டு வெற்றியால் ஒளிர்ந்த, மரங்களால் போரிடும் வானரர்கள் முழங்கியபடி அவர்கள் மீது பாய்ந்தனர். மகிழ்ந்த வானரர்களால் துன்புறுத்தப்பட்ட அவர்கள், புகலிடம் இழந்ததால் இரக்கத்துக்குரிய, கண்ணீர் வழியும் முகங்களோடு அச்சத்தால் இலங்கைக்குள் ஓடினர். பிறகு மிகவும் மகிழ்ந்த, வெற்றியால் ஒளிர்ந்த வானரர்கள் ராகவனின் வெற்றியையும் ராவணனின் அந்த வதத்தையும் சொல்லியபடி முழங்கினர். தலைவனின் மரணத்தால் ராக்ஷசர்களின் புகலிடம் அழிந்தது; ஆகவே அவர்கள் போரைக் கைவிட்டு ஓடுகிறார்கள் — ‘ஹதாஸ்ரயத்வாத்’ — ‘புகலிடம் இழந்ததால்’ — என்ற சொல் அவர்களுடைய திக்கற்ற நிலையைக் காட்டுகிறது. அவர்களுடைய முகங்களில் இரக்கத்துக்குரிய கண்ணீர் — பகைவர்களின் துயரத்தையும் கவிஞர் பரிவோடு வருணிக்கிறார். வானரர்களின் மகிழ்ச்சியோ முழக்கங்களாலும் வெற்றி கோஷங்களாலும் வெளிப்படுகிறது. ‘ஜிதகாசின:’ — ‘வெற்றியால் ஒளிர்பவர்கள்’ — என்ற சொல் இரண்டு முறை திரும்ப வருகிறது. ராக்ஷசர்கள் தங்கள் வீடுகளும் பெண்களும் இருக்கும் இலங்கையை நோக்கி ஓடுகிறார்கள்; அடுத்த சர்க்கத்தில் இலங்கையின் துயரம் வருணிக்கப்படும். வானரர்களின் வெற்றி கோஷத்தில் ராமனின் வெற்றியும் ராவணனின் வதமும் இரண்டுமே சொல்லப்படுகின்றன — ஒருவரின் உயர்வு மற்றவரின் வீழ்ச்சி.
அப்போது வானில் தேவர்களின் இனிய துந்துபி முழங்கியது; அங்கே தெய்வீக நறுமணத்தைச் சுமந்த, மிக இனிய காற்று வீசியது. அப்போது வானிலிருந்து பூமியில், ராகவனின் தேரின் மீது தூவியபடி, அரிதில் கிடைக்கும் மனம் கவரும் மலர் மழை பொழிந்தது. வானில் மகாத்மாக்களான தேவர்களின், ராகவனைப் புகழ்வதோடு கூடிய ‘நன்று, நன்று’ என்ற சிறந்த சொல்லும் கேட்டது. கொடியவனும் எல்லா உலகங்களுக்கும் அச்சம் தருபவனுமான ராவணன் கொல்லப்பட்டபோது, சாரணர்களோடு தேவர்களுக்கும் பெரும் மகிழ்ச்சி உண்டானது. பிறகு ராக்ஷசர்களில் சிறந்தவனைக் கொன்று மகிழ்ந்த ராகவன், சுக்ரீவனையும் அங்கதனையும் விபீஷணனையும் விருப்பம் நிறைவேறியவர்களாகச் செய்தான். முந்தைய சர்க்கங்களில் காற்று நின்றிருந்தது; இப்போது நறுமணத்தோடு இனிமையாக வீசுகிறது; முன்பு குருதி மழை, இப்போது மலர் மழை — இயற்கையின் மாற்றம் தெளிவானது. தேவர்களின் புகழ்ச்சி ராமனின் செயலுக்கான ஒப்புதல். நண்பர்களின் விருப்பம் நிறைவேறுதல் — சுக்ரீவனின் சபதம் நிறைவேறியது, விபீஷணனின் அரசு உறுதியானது, அங்கதனின் வீரம் பயன் பெற்றது; இவ்வாறு ராமனின் வெற்றி அனைவரின் வெற்றியும் ஆகும். துந்துபியைப் பற்றிய ‘ஸௌம்ய:’ — ‘இனிய’ — என்ற அடைமொழி போரின் பயங்கர ஓசைகளுக்கு நேர்மாறானது — இப்போது இனிய, அமைதியான ஒலி. மலர் மழை ‘துராவாபா’ — அரிதில் கிடைப்பது; ஏனெனில் தேவர்கள் பெரும் தருணங்களில் மட்டுமே மலர்களைப் பொழிகிறார்கள். தேவர்களின் ‘நன்று, நன்று’ என்ற சொல் ராமனின் செயலின் தர்மத் தன்மையை நிலைநாட்டுகிறது.
பிறகு மருத்துக் கூட்டங்கள் அமைதியடைந்தன; திசைகள் தெளிந்தன; வானம் மாசற்றதாயிற்று; பூமி நடுங்கவில்லை; காற்றும் (கடுமையாக) வீசவில்லை; சூரியனும் நிலையான ஒளியுடையவனானான். பிறகு நண்பர்களில் சிறந்தவர்களான சுக்ரீவனும் விபீஷணனும் அங்கதனும் லக்ஷ்மணனோடு அப்போது மகிழ்ந்து ஒன்றுகூடி, வெற்றியால் போர்க்களத்தில் அழகுடன் விளங்கிய ராகவனை முறைப்படி வழிபட்டனர். பகைவனைக் கொன்றவனும், உறுதியான சபதம் உடையவனும், ரகு குல அரசரின் மைந்தனும், மாபெரும் ஆற்றல் கொண்டவனுமான அவன், தன்னவர்களின் படை சூழ, போர்க்களத்தில் தேவர் கூட்டங்களால் சூழப்பட்ட மகேந்திரனைப் போல விளங்கினான். கடைசி மூன்று சுலோகங்கள் நீண்ட விருத்தங்களில் (வம்சஸ்தத்திலும் புஷ்பிதாக்ராவிலும்) அமைந்துள்ளன; சர்க்கத்தின் முடிவில் கம்பீரத்தையும் அமைதியையும் கொண்டுவருகின்றன. முந்தைய இரண்டு சர்க்கங்களின் உற்பாதங்கள் இப்போது அனைத்தும் நீங்கிவிட்டன — பூமி நிலையானது, சூரியன் நிலையான ஒளியுடையவன், திசைகள் மாசற்றவை. ராமனின் சபதம் — சீதையை மீட்பதும் ராவணனைக் கொல்வதும் — ‘ஸ்திரப்ரதிஜ்ஞ:’ — ‘உறுதியான சபதம் உடையவன்’ — என்ற சொல்லால் நிறைவேறியது என்று சொல்லப்படுகிறது. மகேந்திரனின் உவமையால் ராமன் தன்னவர்களால் சூழப்பட்டுத் தேவராஜனைப் போல விளங்குகிறான்; அடுத்த சர்க்கத்தில் விபீஷணனின் புலம்பல் தொடங்குகிறது. ‘மருத்கணா: ப்ரசமம் ப்ரஜக்மு:’ — ‘மருத்துக் கூட்டங்கள் அமைதியடைந்தன’ — முன்பு சுழன்றும் எதிராகவும் வீசிய காற்றுகள் இப்போது அமைதியாகிவிட்டன; இவ்வாறு எல்லா உற்பாதங்களும் ஒவ்வொன்றாக நீங்குகின்றன. நண்பர்கள் செய்த வழிபாடு நன்றியையும் மகிழ்ச்சியையும் வெளிப்படுத்துகிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डेऽष्टाधिकशततमः सर्गः॥ १०८॥