॥वाल्मीकिरामायणम् யுத்த காண்டம் · சர்க்கம் 107

யுத்த காண்டம்

சர்க்கம்

ராம ராவணரின் கடும் போரும் ராவணனின் தலை வெட்டப்படுதலும்

படைகள் அசைவற்று நிற்றல், கொடி வெட்டப்படுதல், குதிரைகள் தாக்கப்படுதல், அம்பு இருள், தேர்களின் சுற்றோட்டங்கள், மாதலி துளைக்கப்படுதல், கடல் கொந்தளிப்பு, தேவர்களின் ஸ்வஸ்தி வாசனம், ஒப்பில்லா உவமை, தலைகள் மீண்டும் மீண்டும் முளைத்தல், ராமனின் சிந்தனை, இரவு முழுவதும் போர்

பிறகு ராம ராவணர் இடையே மிகக் கொடியதும், மிகப் பெரியதும், எல்லா உலகங்களுக்கும் அச்சம் தருவதுமான தேர்ப்போர் தொடங்கியது. அப்போது ராக்ஷசப் படையும் வானரர்களின் பெரும் படையும் ஆயுதங்களைக் கையில் பிடித்தபடியே அசைவற்று நின்றன. வலிமை மிக்க மனிதனும் ராக்ஷசனும் போரில் ஈடுபட்டிருப்பதைக் கண்டு, அனைவரும் மனம் கவரப்பட்டுப் பெரும் வியப்பை அடைந்தனர். பலவகை ஆயுதங்களை ஏந்திய, பரபரத்த கைகளோடு, வியப்புற்ற அறிவோடு அவர்கள் போரைக் கண்டு நின்றனர்; ஒருவரை ஒருவர் தாக்கவில்லை. ராவணனைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த ராக்ஷசர்களும், ராகவனைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த வானரர்களும் வியப்பால் விரிந்த கண்களோடு இருக்க, அந்தப் படை ஓவியம் போல் காட்சியளித்தது. அங்கே நிமித்தங்களைக் கண்டு, ராகவனும் ராவணனும் உறுதியான முடிவோடு, நிலையான சினத்தோடு, அச்சமற்றவர்களைப் போலப் போரிட்டனர். ‘வெல்ல வேண்டும்’ என்று காகுத்ஸ்தனும், ‘சாக வேண்டும்’ என்று ராவணனும் தீர்மானித்தனர்; அப்போது அவர்கள் இருவரும் போரில் தங்கள் வீரம் முழுவதையும் திரட்டிக் காட்டினர். இந்தச் சர்க்கத்தின் தொடக்கத்தில் கவிஞர் போர்க்களத்தின் வியப்பான காட்சியைச் சித்திரிக்கிறார் — ஆயிரக்கணக்கான வீரர்கள் ஆயுதங்களை ஏந்தியும் அசைவற்று நிற்கின்றனர்; ஏனெனில் அனைவரின் பார்வையும் இரு நாயகர்கள் மீதே. ‘ஓவியம் போல’ என்ற உவமையால் படை ஓவியத்தில் வரைந்தது போல நிற்கிறது. ஏழாவது சுலோகம் தனிப்பட நெஞ்சைத் தொடுவது — ராமன் வெற்றியைத் தீர்மானித்தான், ராவணன் மரணத்தை; இருவரும் தங்கள் எதிர்காலத்தை அறிந்தவர்களாக முழு வலிமையையும் காட்டுகிறார்கள். ராவணனின் ‘சாக வேண்டும்’ என்ற தீர்மானம் அவனுடைய வீரத்தையும் சுட்டுகிறது — மரணத்தை அறிந்தும் அவன் போரிலிருந்து ஓடுவதில்லை. இந்தி உரையும் இதை ‘நான் நிச்சயம் சாகத்தான் வேண்டும்’ என்று தெளிவாக விளக்குகிறது. இரு வீரர்களும் நிமித்தங்களைக் கண்டு ‘கிருதபுத்தீ’ — உறுதியான முடிவுடையவர்கள் — ஆயினர்; முந்தைய சர்க்கத்தில் சொல்லப்பட்ட உற்பாதங்களும் நல்ல நிமித்தங்களும் இருவராலும் காணப்பட்டன. ‘அபீதவத்’ — ‘அச்சமற்றவர்களைப் போல’ — என்ற சொல் இருவரின் வீரத்தையும் ஏற்றுக்கொள்கிறது — ராவணனும் கோழையல்லன். இந்தக் கணத்தில் போர் தனிப்பட்டதாகிவிட்டது; படைகளின் பங்கு முடிந்தது; நாயகர்கள் இருவரின் நேருக்கு நேர் போர் மட்டுமே எஞ்சியிருக்கிறது. படைகள் அசைவற்று நிற்பது போரில் அரிதான காட்சி — வழக்கமாகப் படைகளும் போரிடுகின்றன; இங்கோ அனைவரும் பார்வையாளர்கள்.

பிறகு சினத்தால் வீரம் நிறைந்த தசக்ரீவன் அம்புகளைத் தொடுத்து, ராகவனின் தேரில் இருந்த கொடியைக் குறிவைத்து எய்தான். அந்த அம்புகள் இந்திரனின் தேர்க்கொடியை எட்டாமல், தேரின் கொடிக்கம்பத்தைத் தொட்டுவிட்டுத் தரையில் விழுந்தன. பிறகு வீரம் நிறைந்த ராமனும் சினந்து, வில்லை இழுத்து, செய்ததற்குச் செய்யும் பதிலடியைச் செய்ய மனத்தில் முடிவெடுத்தான். ராவணனின் கொடியைக் குறிவைத்து, பெரும் பாம்பைப் போலத் தாங்க முடியாததும், தன் ஒளியால் சுடர்விடுவதுமான கூரிய அம்பை எய்தான். தேஜஸ் நிறைந்த ராமன் கொடியைக் குறிவைத்து அம்பை எறிந்தான்; அந்த அம்பு தசக்ரீவனின் கொடியை வெட்டிவிட்டுப் பூமிக்குள் சென்றது. வெட்டப்பட்ட ராவணனின் தேர்க்கொடி தரையில் விழுந்தது. கொடி அழிக்கப்பட்டதைக் கண்டு மாபெரும் வலிமையுடைய ராவணன் சினத்தாலும் பொறாமையாலும் எரிப்பவன் போலச் சுடர்விட்டான்; கோபத்துக்கு வசப்பட்டு அவன் அம்பு மழையைப் பொழிந்தான். கொடி போர்வீரனின் பெருமையின் அடையாளம்; ஆகவே இருவரின் முதல் இலக்கும் ஒருவர் மற்றவரின் கொடியே. ராவணனின் முயற்சி பயனற்றது — இந்திரனின் தேரின் தெய்வத்தன்மை அதைக் காக்கிறது. ‘ரதசக்தி’ என்ற சொல்லைப் பற்றி அச்சுப் பதிப்பில் அடிக்குறிப்பு உள்ளது — தேரின் கலசத்தில் உள்ள, கொடிகள் கட்டப்படும் மூங்கில் கம்பம்; சிலர் ‘தேரின் வியப்பான ஆற்றல்’ என்று பொருள் கொள்கிறார்கள்; அப்போது அம்புகள் தேரின் ஆற்றலை உணர்ந்து கொடியை எட்டாமல் விழுந்தன என்பது கருத்து. ராமனின் பதிலடியோ வெற்றி பெறுகிறது — ‘கிருதப்ரதிகிருதம்’ — செய்ததற்கு அதே போன்ற பதில் — என்பது அவனுடைய போர் நெறி; யார் எதைச் செய்கிறாரோ அதற்கு அதே போன்ற மறுமொழி. ராமனின் அம்பு கொடியை வெட்டிவிட்டுப் பூமிக்குள் நுழைகிறது — அதன் வேகத்துக்குச் சான்று. கொடி விழுந்ததால் ராவணனின் அவமானமும் சினமும் பெருகுகின்றன. ‘மஹாஸர்பமிவாஸஹ்யம்’ — ‘பெரும் பாம்பைப் போலத் தாங்க முடியாதது’ — என்ற உவமை ராமனின் அம்பின் வேகத்தையும் நஞ்சு போன்ற தன்மையையும் காட்டுகிறது. ராவணனின் சினம் ‘ப்ரதஹன்னிவ’ — எரிப்பது போல; அவனுடைய பொறாமை நெருப்பைப் போலக் கொழுந்துவிட்டு எரிகிறது. இவ்வாறு ஒவ்வொரு தோல்வியும் ராவணனின் சினத்தைப் பெருக்குகிறது; சினம் அவனுடைய விவேகத்தை அழிக்கிறது. இருவரின் கொடிப் போரில் வேறுபாடு தெளிவானது — ராவணனின் அம்புகள் தெய்வீகக் கொடியை எட்டுவதில்லை; ராமனின் ஒரே அம்பு ராவணனின் கொடியை வீழ்த்துகிறது. பன்னிரண்டாவது சுலோகத்தில் ‘ராமஸ்சிக்ஷேப தேஜஸ்வீ கேதுமுத்திஸ்ய ஸாயகம்’ — ‘தேஜஸ் நிறைந்த ராமன் கொடியைக் குறிவைத்து அம்பை எறிந்தான்’ — என்ற முதல் அரைப்பகுதி திறனாய்வுப் பதிப்பில் காணப்படவில்லை; அது பதினொன்றாவது சுலோகத்தின் வருணனையின் மறுகூற்றுப் போலத் தோன்றுகிறது; ஆனால் அச்சுப் பதிப்பில் தெளிவாக உள்ளது. கொடி தரையில் விழுவது ராவணன் தரப்பின் மன உறுதி வீழ்வது போன்றது.

ராவணன் சுடர்விடும் அம்புகளால் ராமனின் குதிரைகளைத் துளைத்தான்; அந்தத் தெய்வீகப் பச்சைக் குதிரைகள் அங்கே தடுமாறவும் இல்லை, சுழலவும் இல்லை; தாமரைத் தண்டுகளால் அடிபட்டவை போல அவை நிலையான மனத்தோடு இருந்தன. அந்தக் குதிரைகளின் பதற்றமின்மையைக் கண்டு ராவணன் அப்போது மீண்டும் மிகுந்த சினம் கொண்டு அம்பு மழையைப் பொழிந்தான். கதைகள், இரும்புத் தண்டுகள், சக்கரங்கள், உலக்கைகள், மலைச் சிகரங்கள், மரங்கள், சூலங்கள், கோடரிகள் — மாயையால் உண்டாக்கப்பட்ட இந்த ஆயுத மழையை அவன் வீழ்த்தினான்; களைப்பற்ற உள்ளத்தோடும் முயற்சியோடும் அவன் அப்போது ஆயிரக்கணக்கான அம்புகளை எய்தான். கொந்தளிப்பானதும், அச்சம் தருவதும், பயங்கரமானதும், பயங்கர எதிரொலியுடையதும், பலவகை ஆயுதங்களால் ஆனதுமான அந்தப் பெரும் மழை போரில் பொழிந்தது. இந்திரனின் குதிரைகள் தெய்வீகமானவை; ஆகவே ராவணனின் அம்புகள் அவற்றுக்குத் தாமரைத் தண்டின் தொடுகை போலவே இருந்தன — இந்த உவமை அவற்றின் தெய்வீக ஆற்றலைக் காட்டுகிறது. ராவணனின் எதிர்வினை சினம்; அவன் எல்லாவகை ஆயுதங்களையும் மாயையால் உண்டாக்குகிறான்; இது அவனுடைய மாயாவி இயல்பை நினைவூட்டுகிறது. பதினெட்டாவது சுலோகம் ஆறு பாதங்களைக் கொண்டது — ஆயுதங்களின் நீண்ட பட்டியல் மூன்று அரைப்பகுதிகளில் அமைந்துள்ளது. ‘அஸ்ராந்தஹ்ருதயோத்யம:’ — ‘களைப்பற்ற உள்ளத்தோடும் முயற்சியோடும்’ — என்ற சொல்லால் ராவணனின் அடங்காத உற்சாகம் சுட்டப்படுகிறது — முந்தைய சர்க்கங்களில் அவனுடைய களைப்புச் சொல்லப்பட்டிருந்தும் அவன் களைப்படைவதில்லை. ஆயுத மழையின் ஓசை ‘பீமப்ரதிஸ்வன:’ — எதிரொலியோடு கூடியது. முந்தைய சர்க்கத்தில் ராவணனின் குதிரைகள் உற்பாதங்களின்போது கண்ணீர் உதிர்த்தன; இங்கே ராமனின் குதிரைகள் அம்புகளால் தாக்கப்பட்டும் நிலையாக இருக்கின்றன — இரு தரப்புக்கும் இடையிலான வேறுபாடு மீண்டும் தெளிவாகிறது. மலைச் சிகரங்களும் மரங்களும் ராக்ஷசனின் மாயையால் உண்டாக்கப்பட்டவை; ஏனெனில் தேரில் அத்தகைய பொருள்கள் இருக்க வாய்ப்பில்லை. ‘பூய ஏவ ஸுஸங்க்ருத்த:’ — ‘மீண்டும் மிகுந்த சினம் கொண்டு’ — என்ற சொல்லால் ராவணனின் சினத்தின் படிநிலைகள் சுட்டப்படுகின்றன — கொடி விழுந்ததால் சினம், குதிரைகள் அசையாததால் மீண்டும் சினம். பலவகை ஆயுதங்களால் அவன் எல்லா முயற்சியையும் செய்கிறான்; ஆனால் அதன் பயன் பயங்கரமான ஓசை மட்டுமே.

ராகவனின் தேரை விட்டுவிட்டு அந்த ஆயுத மழை எல்லாப் பக்கங்களிலும் வானரப் படையின் மீது விழுந்தது. தசக்ரீவன் பற்றற்ற உள்ளத்தோடு அம்புகளால் வானத்தை இடைவெளியின்றி நிரப்பினான். போரில் முழு ஈடுபாட்டோடு போராடும் அந்த ராவணனைக் கண்டு, காகுத்ஸ்தன் சிரிப்பவன் போலக் கூரிய அம்புகளைத் தொடுத்தான்; நூற்றுக்கணக்காகவும் பிறகு ஆயிரக்கணக்காகவும் அம்புகளை எய்தான். அவற்றைக் கண்டு ராவணன் தன் அம்புகளால் வானை இடைவெளியின்றி நிரப்பினான். அவர்கள் இருவரும் எய்த ஒளிரும் அம்பு மழையால், ஒளிரும் வானம் அம்புகளால் கட்டப்பட்ட இரண்டாவது வானம் போலத் தோன்றியது. எந்த அம்பும் இலக்கின்றியோ, பிளக்காமலோ, பயனின்றியோ இருக்கவில்லை; ராம ராவணர் போரில் அவ்வாறு அம்புகளை எய்தபோது, அவை ஒன்றோடொன்று மோதித் தரையில் விழுந்தன. அவர்கள் இருவரும் இடைவிடாமல் இடக்கையாலும் வலக்கையாலும் எய்தபடி போரிட்டனர்; கொடிய அம்புகளால் வானத்தை மூச்சுவிட முடியாதது போலச் செய்தனர். ராவணனின் குதிரைகளை ராமனும், ராமனின் குதிரைகளை ராவணனும் — செய்ததற்கு மாற்றுச் செய்பவர்களாக அப்போது அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் தாக்கினர். இவ்வாறு மிகுந்த சினம் கொண்ட அவர்கள் இருவரும் சிறந்த போரைச் செய்தனர்; ஒரு முகூர்த்த நேரம் கொந்தளிப்பான, மயிர்க்கூச்செறியச் செய்யும் போர் நடந்தது. போர்க்களத்தில் அவ்வாறு போரிடும் ராம ராவணர்களை எல்லா உயிர்களும் வியப்புற்ற உள்ளத்தோடு கண்டன. ராவணனின் ஆயுத மழை ராமனை விட்டு வானரப் படையில் விழுகிறது — இதுவும் அவனுடைய தோல்வியின் ஒரு வடிவம். ராமனின் ‘ப்ரஹஸன்னிவ’ — ‘சிரிப்பவன் போல’ — என்ற பாவம் அவனுடைய தன்னம்பிக்கையைச் சுட்டுகிறது. அம்புகளின் மிகுதியால் வானம் இரண்டாவது வானம் போல் — அம்புகளால் ஆன விதானம். ‘ஸவ்யதக்ஷிணம்’ — ‘இடமும் வலமுமாக’ — என்ற சொல்லால் இரு கைகளாலும் அம்பெய்தல் சொல்லப்படுகிறது. ‘கிருதானுகிருதகாரிணௌ’ — ஒருவர் செய்வதை மற்றவர் பதிலுக்குச் செய்பவர்கள் — என்பது இருவரின் சம வலிமையைக் காட்டுகிறது. ‘நானிமித்தோ நானிர்பேத்தா ந நிஷ்பல:’ — ‘இலக்கின்றியோ, பிளக்காமலோ, பயனின்றியோ இல்லை’ — என்ற மூன்று மறுப்புகளால் அம்புகளின் முழு வெற்றி சொல்லப்படுகிறது — அப்படியிருந்தும் அவை ஒன்றோடொன்று மோதி விழுகின்றன; ஏனெனில் இருவரின் வலிமையும் சமம். ‘நிஸ்ஸங்கேனாந்தராத்மனா’ — ‘பற்றற்ற உள்ளத்தோடு’ — என்ற சொல்லால் ராவணன் உயிர் மீதான பற்றை விட்டுப் போரிடுகிறான் — இந்தி உரை இதை ‘உயிர் மீதான மோகத்தை விட்டு’ என்று விளக்குகிறது. எல்லா உயிர்களின் வியப்பும் போரின் அமானுஷ்யத் தன்மையைச் சுட்டுகிறது. இந்தப் பகுதியில் போரின் வேகம் படிப்படியாகப் பெருகுகிறது — முதலில் ராவணனின் ஆயுத மழை, பிறகு ராமனின் ஆயிரக்கணக்கான அம்புகள், பிறகு இருவரின் அம்புகளால் வானம் மூடப்படுதல், இறுதியில் குதிரைகளை ஒருவருக்கொருவர் தாக்குதல். ‘முகூர்த்தம்’ என்ற காலக் குறிப்பு போரின் நீளத்தையும் சுட்டுகிறது; ஏனெனில் ஒரே முகூர்த்தத்தில் இவை அனைத்தும் நிகழ்ந்தன. கவிஞர் பார்வையாளர்களின் வியப்பை மீண்டும் மீண்டும் வருணிக்கிறார்; அதனால் கேட்பவரும் ஒரு பார்வையாளரைப் போலப் போரைக் காண்கிறார்.

போரில் ஒருவரை ஒருவர் வருத்தி, ஒருவர் மீது ஒருவர் சினந்து, ஒருவரை நோக்கி ஒருவர் பாய்ந்த அவர்களுடைய அந்தச் சிறந்த தேர்கள் இரண்டும், ஒன்றையொன்று அழிப்பதில் ஈடுபட்டுக் கொடிய வடிவு கொண்டன. சாரதிகள் இருவரும் வட்டச் சுற்றுகள், நேர்ப் பாதைகள், முன்னேறுதல், பின்வாங்குதல் என்று சாரதியத் திறமையால் பிறக்கும் பலவகைப் போக்குகளைக் காட்டினர்; ராமன் ராவணனையும், ராவணனும் ராகவனையும் வருத்தியபடி, முன்செல்லுதலிலும் திரும்புதலிலும் வேகமான இயக்கம் கொண்டனர். அம்புக் கூட்டங்களை எறிந்துகொண்டிருந்த அவர்களுடைய அந்தச் சிறந்த தேர்கள் இரண்டும், மழை பொழியும் இரண்டு மேகங்களைப் போலப் போர்க்களத்தில் திரிந்தன. போரில் பலவகைப் போக்குகளைக் காட்டிய பின் அவை மீண்டும் ஒன்றுக்கொன்று எதிரே நின்றன; அப்படி நின்ற தேர்களின் ஏர்க்கால் ஏர்க்காலோடும், குதிரைகளின் முகம் முகத்தோடும், கொடிகள் கொடிகளோடும் சேர்ந்தன. பிறகு ராமன் வில்லிலிருந்து விடுபட்ட நான்கு கூரிய அம்புகளால் ராவணனின் சுடர்விடும் நான்கு குதிரைகளைப் பின்னுக்குத் தள்ளினான். குதிரைகள் பின்வாங்கியதால் சினத்துக்கு வசப்பட்ட பத்துத் தலையோன் ராகவன் மீது கூரிய அம்புகளை எய்தான். வலிமை மிக்க தசக்ரீவனால் மிகவும் துளைக்கப்பட்டும் ராகவன் எந்த மாற்றமும் அடையவில்லை; வேதனையும் கொள்ளவில்லை. பத்துத் தலையோன் மீண்டும், இடியின் வலிமைக்கு நிகரான ஓசையுடைய அம்புகளை வஜ்ரம் ஏந்திய இந்திரனின் சாரதியைக் குறிவைத்து எறிந்தான். மாதலியின் உடலில் விழுந்த பெரும் வேகமுடைய அம்புகள் போரில் அவனுக்குச் சிறிதளவு மயக்கத்தையோ வேதனையையோ தரவில்லை. மாதலிக்கு நேர்ந்த அந்தத் தாக்குதலால் — தனக்கு நேர்ந்ததால் அவ்வளவு அல்ல — சினமுற்ற ராகவன் அம்புக் கூட்டத்தால் பகைவனைப் புறங்காட்டச் செய்தான்; அந்த வீரன் இருபது, முப்பது, அறுபது, பிறகு நூற்றுக்கணக்காக, ஆயிரக்கணக்காக அம்புகளைப் பகைவனின் தேர் மீது எய்தான். ராக்ஷசர்களின் அரசனான ராவணனும் அப்போது தேரில் இருந்தபடி சினந்து, கதைகளும் உலக்கைகளுமான மழையால் போரில் ராமனைத் திருப்பித் தாக்கினான்; மீண்டும் கொந்தளிப்பான, மயிர்க்கூச்செறியச் செய்யும் போர் தொடங்கியது. இங்கே சாரதியத்தின் திறமை விரிவாக வருணிக்கப்படுகிறது — வட்டச் சுற்று, நேர்ச்செலவு, முன்னேறுதல், பின்வாங்குதல்; முந்தைய சர்க்கத்தில் ராவணனின் சாரதி சொன்ன சாரதியின் கடமைகள் இங்கே நேரில் காணப்படுகின்றன. தேர்களின் நெருக்கத்தின் சித்திரம் — ஏர்க்கால் ஏர்க்காலோடு, முகம் முகத்தோடு, கொடி கொடியோடு — போரின் நெருக்கத்தையும் கடுமையையும் காட்டுகிறது. ராமனின் இயல்பின் தனிச்சிறப்பு இங்கே வெளிப்படுகிறது — தன் காயங்களால் அவன் சினப்பதில்லை; ஆனால் தன் துணைவனான மாதலியின் வேதனையால் சினக்கிறான். ராவணனின் தேர் புறங்காட்டச் செய்யப்பட்டது; ஆனால் அவன் மீண்டும் தாக்குகிறான். இந்தப் பகுதியில் ‘ராவணோ(அ)பி ததா க்ருத்தோ ரதஸ்தோ ராக்ஷஸேஸ்வர:. கதாமுஸலவர்ஷேண ராமம் ப்ரத்யர்தயத்ரணே’ — ‘ராக்ஷசர்களின் அரசனான ராவணனும் தேரில் இருந்தபடி சினந்து, கதைகளும் உலக்கைகளுமான மழையால் போரில் ராமனைத் திருப்பித் தாக்கினான்’ — என்ற இரண்டு வரிகள் அறுபத்து மூன்றாவது சுலோகத்தில் மீண்டும் வருகின்றன; வல்கேட் பாடத்தில் இரண்டு இடங்களிலும் அச்சிடப்பட்டுள்ளன. மாதலியும் இந்திரனின் சாரதி என்பதால் துளைக்கப்பட்டும் வேதனையுறுவதில்லை — அவனுடைய தெய்வத்தன்மை இங்கே வெளிப்படுகிறது. ராமனின் அம்புகளின் எண்ணிக்கை படிப்படியாகப் பெருகுகிறது — இருபது, முப்பது, அறுபது, நூறு, ஆயிரம் — இதனால் அவனுடைய சினத்தின் தீவிரம் சித்திரிக்கப்படுகிறது. தேர்களின் போக்குகள் நடனம் போல வருணிக்கப்படுகின்றன — வட்டங்கள், பாதைகள், முன்னேற்றமும் பின்னேற்றமும்; இது சாரதியக் கலையின் கலைச்சொற்கள். இரண்டு தேர்களும் மழை பொழியும் இரண்டு மேகங்களைப் போலப் போர்க்களத்தில் திரிகின்றன; முந்தைய சர்க்கத்திலும் ராவணனின் தேர் மேகத்தோடு ஒப்பிடப்பட்டது; இங்கே இரண்டுமே. இறுதியில் தேர்கள் குதிரைகளின் முகங்கள் ஒன்றையொன்று தொடும் அளவுக்கு நெருங்கி வருகின்றன. ராமனின் நான்கு அம்புகளால் ராவணனின் நான்கு குதிரைகள் பின்னுக்குத் தள்ளப்பட்டன — ஒவ்வொன்றுக்கும் ஒன்று; அவனுடைய குறியின் நுட்பம். மாதலியின் மீதான தாக்குதல் ராமனின் பார்வையில் தர்மத்துக்கு மாறானது போன்றது; ஏனெனில் சாரதி போரில் நேரடியாகப் போரிடுவதில்லை; ஆகவே ராமனின் சினம் நியாயமானது.

கதைகள், உலக்கைகள், இரும்புத் தண்டுகள் ஆகியவற்றின் ஓசைகளாலும், அம்புகளின் இறகுகள் எழுப்பிய காற்றாலும் ஏழு கடல்களும் கொந்தளித்தன. கொந்தளித்த கடல்களின் பாதாளத்தில் வாழும் எல்லாத் தானவர்களும் ஆயிரக்கணக்கான நாகங்களும் வேதனையுற்றனர். மலைகள், வனங்கள், காடுகளோடு பூமி முழுவதும் நடுங்கியது; சூரியன் ஒளியிழந்தான், காற்றும் வீசவில்லை. அப்போது கந்தர்வர்களோடு தேவர்களும், சித்தர்களும், பெரும் முனிவர்களும், கின்னரர்களோடும் பெரும் நாகங்களோடும் அனைவரும் கவலையுற்றனர்: ‘பசுக்களுக்கும் அந்தணர்களுக்கும் நலம் உண்டாகட்டும்; உலகங்கள் நிலையாக நிலைக்கட்டும்; போரில் ராகவன் ராக்ஷசேஸ்வரனான ராவணனை வெல்லட்டும்.’ இவ்வாறு ஜபித்தபடி, முனிவர் கூட்டங்களோடு தேவர்கள் அப்போது ராம ராவணரின் மிகக் கொடிய, மயிர்க்கூச்செறியச் செய்யும் போரைக் கண்டனர். கந்தர்வர்கள், அப்சரஸ்களின் கூட்டங்கள் ஒப்பில்லாத போரைக் கண்டு, ‘வானம் வானத்தைப் போன்றது, கடல் கடலைப் போன்றது, ராம ராவணரின் போர் ராம ராவணரின் போரைப் போன்றது’ என்று சொல்லியபடி அந்த ராம ராவணப் போரைக் கண்டனர். போரின் தாக்கம் மூன்று உலகங்களிலும் பரவியது — கடல்கள், பாதாளம், பூமி, சூரியன், காற்று ஆகியவை கலக்கமுற்றன. தேவர்களின் ஸ்வஸ்தி வாசனம் எல்லா உலகங்களின் நலனுக்கான பிரார்த்தனை — பசுக்களும் அந்தணர்களும் உலகங்களும் காக்கப்படட்டும், ராமன் வெல்லட்டும். கந்தர்வர்களின் சொல் ‘அனன்வயம்’ என்ற அணியின் புகழ்பெற்ற எடுத்துக்காட்டு; அச்சுப் பதிப்பில் இங்கே அடிக்குறிப்பு உள்ளது — ஒரே பொருள் உவமானமாகவும் உவமேயமாகவும் இருக்கும் இடத்தில், வேறு உவமை கிடைக்காதபோது, அது அனன்வயம். வானத்துக்கு உவமை வானமே, கடலுக்குக் கடலே; அதுபோல இந்தப் போருக்கு உவமை இந்தப் போரே — ஒப்பில்லாதது. ஐம்பதாவது சுலோகம் முதல் ஐம்பத்திரண்டாவது வரையிலான ஆறு அரைப்பகுதிகள் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; இந்தச் சுலோகம் மக்களிடையே மிகப் புகழ்பெற்றதாக இருந்தும். சூரியன் ஒளியிழப்பதும் காற்று நிற்பதும் இயற்கையின் மூச்சு நிறுத்தப்பட்டது போன்றது — உலகம் முழுவதும் போரின் முடிவுக்காகக் காத்திருக்கிறது. தேவர்களைப் பற்றிய ‘ஜபந்த:’ — ‘ஜபித்தபடி’ — என்ற சொல்லால் அவர்களுடைய சொல் மந்திரம் போன்ற ஜபம் என்று சுட்டப்படுகிறது. ஏழு கடல்களின் கொந்தளிப்பும் பாதாளவாசிகளின் வேதனையும் போரின் தாக்கத்தைப் பூமிக்குக் கீழும் பரப்புகின்றன; இவ்வாறு மூன்று உலகங்களும் — சொர்க்கம், பூமி, பாதாளம் — பாதிக்கப்படுகின்றன. தேவர்கள் இப்போது வெறும் பார்வையாளர்கள் அல்லர்; கவலையுற்றுப் பிரார்த்திப்பவர்கள் — அவர்களுடைய நல்வாழ்வும் ராமனின் வெற்றியிலேயே அடங்கியிருக்கிறது. ஸ்வஸ்தி வாசனத்தில் பசுக்களும் அந்தணர்களும் குறிப்பிடப்படுவது தர்மத்தின் வேரைக் காப்பதைச் சுட்டுகிறது. ‘ஸுகோரம் ரோமஹர்ஷணம்’ — ‘மிகக் கொடிய, மயிர்க்கூச்செறியச் செய்யும்’ — என்ற மறுகூற்று போரின் பயங்கரத்தை உறுதிப்படுத்துகிறது. கந்தர்வர்களின் அனன்வயச் சொல் கவிஞர் தமக்கே தரும் புகழ்ச்சி போன்றது — இந்தப் போரை வருணிக்க வேறு உவமை கிடைக்கவில்லை என்று அவரே ஏற்றுக்கொள்கிறார்.

பிறகு ரகு குலத்தவரின் புகழைப் பெருக்கும் நீண்ட கைகளுடைய ராமன் சினத்தால் வில்லில் நச்சுப் பாம்பு போன்ற அம்பைத் தொடுத்து, ராவணனின் அழகிய, ஒளிரும் குண்டலங்களுடைய தலையை வெட்டினான்; வெட்டப்பட்டுத் தரையில் விழுந்த அந்தத் தலையை அப்போது மூன்று உலகங்களும் கண்டன. அதைப் போன்றே மற்றொரு தலை ராவணனுக்கு எழுந்தது; விரைந்த கையும் விரைந்த செயலும் உடைய ராமனால் அந்த இரண்டாவது ராவணத் தலையும் போரில் அம்புகளால் வெட்டப்பட்டது. வெட்டப்பட்டவுடனேயே அந்தத் தலை மீண்டும் தோன்றுகிறது; அதுவும் ராமனின் இடி போன்ற அம்புகளால் வெட்டப்பட்டது. இவ்வாறே ஒரே ஒளியுடைய நூறு தலைகள் வெட்டப்பட்டன; ஆயினும் ராவணனின் உயிர் முடிவதற்கான எல்லை காணப்படவில்லை. இந்தப் பகுதியில் போரில் வியப்பான திருப்பம் — ராவணனின் தலைகள் வெட்டப்பட்டும் மீண்டும் மீண்டும் முளைக்கின்றன; இது பிரம்மனின் வரத்தின் விளைவு. ராமனின் கை வேகம் ‘க்ஷிப்ரஹஸ்த:’ — ‘விரைந்த கையுடையவன்’, ‘க்ஷிப்ரகாரீ’ — ‘விரைந்து செயல்படுபவன்’ — என்ற சொற்களால் வருணிக்கப்படுகிறது. நூறு முறை தலையை வெட்டியும் பயனில்லை — இந்தச் சூழ்நிலை அடுத்து வரும் பிரம்மாஸ்திரப் பயன்பாட்டுக்கு முன்னுரை. ‘த்ருஷ்டம் லோகைஸ்த்ரிபி:’ — ‘மூன்று உலகங்களும் கண்டன’ — என்று சொல்வதால் கவிஞர் நிகழ்வின் உலகளாவிய முக்கியத்துவத்தைக் காட்டுகிறார். வெட்டப்பட்ட தலையின் இடத்தில் அதைப் போன்றே தலை முளைக்கிறது — ‘துல்யவர்சஸாம்’ — ‘ஒரே ஒளியுடைய’ — என்ற சொல்லால் புதிய தலைகள் முந்தையவற்றுக்கு நிகரான தேஜஸ் உடையவை. ஆகவே சாதாரண அம்புகளால் ராவணனைக் கொல்ல இயலாது என்பது தெளிவாகிறது. இந்த மர்மத்துக்கான விடையை அடுத்த சர்க்கத்தில் மாதலி பிரம்மாஸ்திரத்தை நினைவூட்டுவதன் மூலம் தருவான். ராமன் ‘க்ரோதாத்’ — ‘சினத்தால்’ — அம்பைத் தொடுக்கிறான் — நீண்ட போருக்குப் பிறகு அவனுடைய பொறுமை சினமாக மாறியது. தலை விழுவதை மூன்று உலகங்களும் காண்கின்றன, அனைவரும் வெற்றி என்று கருதுகிறார்கள்; ஆனால் ஒரு கணத்திலேயே புதிய தலை முளைக்கிறது; அதனால் அனைவரின் நம்பிக்கையும் உடைகிறது. நூறு முறை திரும்ப நிகழ்தல் — இத்தனை வலிமை ராவணனின் தவத்தின், வரத்தின் பயன். ராமன் வியப்புறுகிறான்; ஆனால் ஓய்வதில்லை.

பிறகு எல்லா அஸ்திரங்களையும் அறிந்த வீரனும், கௌசல்யையின் மகிழ்ச்சியைப் பெருக்குபவனுமான ராகவன், பல அம்புகளைக் கையில் கொண்டவனாகச் சிந்தித்தான்: ‘எவற்றால் மாரீசன் கொல்லப்பட்டானோ, எவற்றால் தூஷணனோடு கரன், கிரௌஞ்ச வனத்தின் குழியில் விராதன், தண்டக வனத்தில் கபந்தன் கொல்லப்பட்டார்களோ, எவற்றால் சால மரங்களும் மலைகளும் பிளக்கப்பட்டனவோ, வாலியும் கடலும் கலக்கப்பட்டனரோ — போரில் நம்பகமான என்னுடைய அந்த அம்புகள் இவை அனைத்தும்; ராவணனிடம் இவை மங்கிய ஒளியுடையவையாக இருப்பதற்குக் காரணம் என்னவோ?’ இவ்வாறு சிந்தனையில் ஆழ்ந்திருந்தும் போரில் அவன் கவனம் தவறவில்லை; ராகவன் ராவணனின் மார்பில் அம்பு மழையைப் பொழிந்தான். ராக்ஷசர்களின் அரசனான ராவணனும் அப்போது தேரில் இருந்தபடி சினந்து, கதைகளும் உலக்கைகளுமான மழையால் போரில் ராமனைத் திருப்பித் தாக்கினான். அந்தப் பெரும், கொந்தளிப்பான, மயிர்க்கூச்செறியச் செய்யும் போர் வானிலும், தரையிலும், மீண்டும் மலை உச்சியிலும் நடந்தது. தேவர்கள், தானவர்கள், யக்ஷர்கள், பிசாசங்கள், நாகங்கள், ராக்ஷசர்கள் பார்த்துக்கொண்டிருக்க அந்தப் பெரும் போர் இரவு முழுவதும் நடந்தது. இரவிலோ, பகலிலோ, ஒரு முகூர்த்தமோ, ஒரு கணமோ ராம ராவணரின் போர் ஓய்வடையவில்லை. பிறகு தசரதனின் மகனுக்கும் ராக்ஷசேந்திரனுக்கும் இடையிலான அந்தப் போரில் ராகவனின் வெற்றியைக் காணாமல், தேவர்களின் தலைவனுடைய தேரின் சாரதியான மகாத்மா மாதலி போரில் ஈடுபட்டிருந்த ராமனிடம் விரைவாகச் சொல் சொன்னான். ராமனின் சிந்தனையில் அவனுடைய முந்தைய வெற்றிகளின் பட்டியல் — மாரீசன், கரதூஷணர், விராதன், கபந்தன், ஏழு சால மரங்கள், வாலி, கடல் — இவை அனைத்தும் ஒரே அம்பால் வெல்லப்பட்டவை; ஆனால் ராவணனிடம் அவை ஒளியிழந்தவை. அவனுடைய ஐயம் இயல்பானது; ஆனால் அவன் போரைக் கைவிடுவதில்லை — இதுவே வீரனின் அடையாளம். ‘ப்ராத்யயிகா:’ — ‘நம்பகமானவை’ — என்ற சொல்லால் அம்புகளின் நம்பகத்தன்மையும், பலமுறை சோதிக்கப்பட்ட தன்மையும் சுட்டப்படுகின்றன. போர் எங்கும் — வானிலும், தரையிலும், மலை உச்சியிலும் — பரவியது; இடைவிடாமலும் நடந்தது. கடைசி சுலோகம் புஷ்பிதாக்ரா விருத்தத்தில் அமைந்துள்ளது; அடுத்த சர்க்கத்தின் பிரம்மாஸ்திர நிகழ்வுக்குத் தொடக்கம் — மாதலி ராமனுக்கு எதையோ நினைவூட்டப்போகிறான். இவ்வாறு சர்க்கம் நிச்சயமின்மையில் முடிகிறது — ராமனின் ஐயம், இடைவிடாத போர், மாதலியின் தலையீடு. ராமனின் நினைவில் அவனுடைய முழு வனவாச வாழ்க்கையும் — தண்டகாரண்யத்திலிருந்து கிஷ்கிந்தை, கடல் வரை — ஒரு இரண்டு சுலோகங்களில் சுருக்கப்பட்டுள்ளது. ‘மந்ததேஜஸ:’ — ‘மங்கிய ஒளியுடையவை’ — என்ற சொல்லால் அம்புகள் இப்போது ஒளியிழந்தவை போல் உள்ளன; இந்தி உரையில் ‘ஒளியிழந்தவை—மழுங்கியவை’ என்று உள்ளது. ராமன் ஐயம் கொள்கிறான்; ஆனால் நம்பிக்கை இழப்பதில்லை — ‘அப்ரமத்த:’ — ‘கவனம் தவறாதவன்’ — என்ற சொல் அவனுடைய இடைவிடாத விழிப்பைக் காட்டுகிறது. இரவு முழுவதும் போர் என்று சொல்வதால் இரவில் போரிடலாகாது என்ற போர் நியதியும் உடைக்கப்பட்டது; ஏனெனில் இது தீர்க்கமான போர்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे सप्ताधिकशततमः सर्गः॥ १०७॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க