॥वाल्मीकिरामायणम् யுத்த காண்டம் · சர்க்கம் 106

யுத்த காண்டம்

சர்க்கம்

ராம ராவணர் எதிர்ப்படுதலும் உற்பாதங்கள் தோன்றுதலும்

ராவணனின் தேர் வருதல், ராமன் மாதலிக்கு இட்ட ஆணை, இடப்புறச் சுற்று, தேர்ப்போரின் தொடக்கம், ராவணனின் அழிவைச் சுட்டும் உற்பாதங்கள், ராமனுக்கு நல்ல நிமித்தங்கள்

மகிழ்ந்த அந்தச் சாரதி ராவணனின் தேரை விரைவாகச் செலுத்தினான். அந்தத் தேர் பகைவர் படையை நசுக்குவது, கந்தர்வ நகரம் போன்ற வடிவுடையது, உயர்ந்த கொடிகள் கொண்டது, மிகச் சிறந்த, பொன் மாலைகள் அணிந்த குதிரைகள் பூட்டப்பட்டது, போர்க் கருவிகளால் நிறைந்தது, கொடிகளும் துவஜங்களும் மாலையாக அணிந்தது; வானத்தை விழுங்குவது போலவும், பூமியை முழங்கச் செய்வதாகவும், பகைவர் படைகளை அழிப்பதாகவும், தன் படைக்கு மகிழ்ச்சி தருவதாகவும் இருந்தது. மனிதர்களின் அரசனான ராமன், ராக்ஷசர்களின் அரசனுடைய அந்தத் தேர் திடீரெனப் பாய்ந்து வருவதைக் கண்டான் — ஓசை எழுப்புவதும், பெரும் கொடியுடையதும், கருங்குதிரைகள் பூட்டப்பட்டதும், கொடிய ஒளியோடு கூடியதும், வானில் ஒளிரும் சூரிய ஒளியுடைய விமானம் போன்றதும், மின்னல் போன்ற கொடிகளால் அடர்ந்ததும், வானவில்லின் ஒளியைக் காட்டுவதும், மழை தாங்கிய மேகம் போல அம்புத் தாரைகளைப் பொழிவதுமான தேரை. மேகம் போன்ற அந்தப் பகைவனின் தேர், இடியால் தாக்கப்பட்டுப் பிளக்கும் மலையின் ஓசைக்கு நிகரான ஓசையோடு பாய்ந்து வருவதைக் கண்டு, அவன் இளம்பிறை போல வளைந்த தன் வில்லை வேகமாக நாணொலி எழுப்பி இழுத்தான். முந்தைய சர்க்கத்தில் சாரதி ராவணனின் ஆணைப்படி தேரைத் திருப்பினான்; இங்கே அவனுடைய மகிழ்ச்சி தலைவனின் அருளால் வந்தது. தேரின் வருணனை மேக உருவகத்தால் செய்யப்பட்டுள்ளது — கொடிகள் மின்னல்கள், துவஜங்களின் நிறங்கள் வானவில், அம்புகள் மழைத் தாரைகள், சக்கரங்களின் ஓசை இடிமுழக்கம். கந்தர்வ நகரம் என்பது வானில் தோன்றும் மாயமான நகரம்; அதனால் தேரின் பெருமையும் வியப்பும் சுட்டப்படுகின்றன. கருங்குதிரைகள் ராவணனின் கொடுமையைச் சுட்டுகின்றன; இந்திரனின் தேரின் பச்சைக் குதிரைகளுக்கு நேர்மாறானவை. ராமனும் வில்லின் நாணொலியால் மறுமொழி தருகிறான் — இளம்பிறை போல வளைக்கப்பட்டது அவனுடைய வில். முதல் மூன்று சுலோகங்களும் நான்காவதின் முதல் அரைப்பகுதியும் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; அவை வல்கேட் பாடத்தில் தேரின் விரிவான வருணனையைச் சேர்க்கின்றன. முன்பு தேரை விலக்கிச் சென்றதற்காகச் சாரதி பழிக்கப்பட்டான்; ஆகவே இப்போது தன் பற்றுறுதியைக் காட்டுவதற்காக முழு வேகத்தோடு தேரைச் செலுத்துகிறான். தேர் வானத்தை விழுங்குவது போல் இருக்கிறது — அதன் துவஜங்களும் கொடிகளும் வானை நிறைக்கின்றன; பூமியை முழங்கச் செய்கிறது — அதன் சக்கரங்களின் ஓசை பூமியை நடுங்கச் செய்கிறது. ராவணன் பக்கத்தவரின் மகிழ்ச்சியும் எதிர்த்தரப்பின் அச்சமும் ஒரே தேரால் உண்டாக்கப்படுகின்றன. இடியால் தாக்கப்பட்ட மலையின் ஓசை போன்றது அதன் ஒலி — இந்த உவமை தேரின் கனத்தையும் வேகத்தையும் சுட்டுகிறது. ராமன் அதைக் கண்டு அஞ்சவில்லை; மாறாகப் போருக்கு ஆயத்தமாகிறான். இவ்வாறு கதை மீண்டும் தேர்ப்போருக்குத் திரும்புகிறது.

ராமன் ஆயிரம் கண்களுடைய இந்திரனின் சாரதியான மாதலியிடம் சொன்னான்: ‘மாதலியே, சினத்தோடு பாய்ந்து வரும் பகைவனின் தேரைப் பார். இவன் பெரும் வேகத்தோடு மீண்டும் இடப்புறமாகச் சுற்றி வருவதைப் பார்த்தால், இவன் போரில் தன்னைத் தானே அழித்துக்கொள்ள மனம் கொண்டுவிட்டான். ஆகவே கவனம் தவறாமல் இரு; பகைவனின் தேரை எதிர்கொண்டு செல்; காற்று எழுந்த மேகத்தைச் சிதறடிப்பது போல அவனைச் சிதறடிக்க விரும்புகிறேன். கலங்காமல், பதற்றமின்றி, அசையாத மனத்தோடும் பார்வையோடும், கடிவாளத்தின் இயக்கத்தைக் கட்டுக்குள் வைத்து, தேரை விரைவாகச் செலுத்து. இந்திரனின் தேருக்குப் பழக்கமான உனக்கு எதையும் கற்றுத்தர வேண்டியதில்லை; போரிட விரும்பி ஒருமுகப்பட்டிருக்கும் நான் உனக்கு நினைவூட்டுகிறேன், கற்பிக்கவில்லை.’ ராமனின் அந்தச் சொல்லால் மனநிறைவுற்ற, தேவர்களின் சாரதிகளில் சிறந்தவனான மாதலி தேரைச் செலுத்தினான். ராவணனின் பெரும் தேரைத் தன் இடப்புறமாக்கிக்கொண்டு, சக்கரங்களிலிருந்து எழுந்த புழுதியால் அவன் ராவணனை மூடினான். அப்போது சினந்து, செம்பு நிறத்தில் விரிந்த கண்களோடு தசக்ரீவன் தேருக்கு எதிரே நின்ற ராமனை அம்புகளால் தாக்கினான். ராமனின் சொல்லில் பணிவும் தன்னம்பிக்கையும் கலந்துள்ளன — அவன் மாதலியின் திறமையை ஏற்றுக்கொள்கிறான்; ‘கற்பிக்கவில்லை, நினைவூட்டுகிறேன்’ என்று மரியாதையோடு பேசுகிறான். ‘அபஸவ்யம்’ — இடப்புறமாக வருதல் — தீயதாகக் கருதப்படுகிறது; ஆகவே ராமன் அதை ராவணனின் தன்னழிவின் அடையாளமாக அறிகிறான். மாதலியும் ராவணனின் தேரைத் தானே இடப்புறமாக்குகிறான் — வலப்புறத்தில் நின்று பகைவனை இடப்புறத்தில் வைத்து. சக்கரப் புழுதியால் ராவணனை மூடுவது அவனுக்கு அவமானம் போன்றது. ‘அவ்யக்ரஹ்ருதயேக்ஷணம்’ — ‘அசையாத மனத்தோடும் பார்வையோடும்’ — என்ற சொல்லால், சாரதியின் மனமும் பார்வையும் நிலையாக இருக்க வேண்டும் என்பது ராமனின் எதிர்பார்ப்பு — போரின் தீர்க்கமான கணத்தில் சாரதியின் அமைதி இன்றியமையாதது. ராவணனின் போக்கைக் கண்டதுமே ராமன் அவனுடைய மனநிலையை அறிகிறான் — அவன் தன் அழிவுக்காகவே வருகிறான். ஆகவே ராமனின் ஆணை சுருக்கமானது, தெளிவானது — எதிர்கொண்டு செல்லுதல், கவனம், வேகம், கட்டுப்பாடு. ‘காற்று மேகத்தைப் போல’ என்ற உவமை முந்தைய சுலோகங்களின் மேக உருவகத்தை நிறைவு செய்கிறது — ராவணனின் தேர் மேகம், ராமன் காற்று. ராமனின் மரியாதை நிறைந்த சொல்லால் மாதலியின் மனநிறைவு உண்டானது; அதனால் அவன் சிறந்த திறமையைக் காட்டுகிறான். ராவணனின் மறுமொழி விரைவானது — அவன் சினத்தோடு அம்புகளால் ராமனை மூடுகிறான். சக்கரப் புழுதியால் மூடப்பட்ட ராவணன் அவமானத்தைத் தாங்கியபடி சினமுறுகிறான்; இவ்வாறு போர் மேலும் தீவிரமாகிறது.

அந்தத் தாக்குதலால் பொறுமை இழந்த ராமன், தன் மன உறுதிக்குச் சினத்தைச் சேர்த்துக்கொண்டு, போரில் மிகப் பெரும் வேகமுடைய இந்திரனின் வில்லையும், மிகப் பெரும் வேகமுடைய, சூரியக் கதிர்களுக்கு நிகரான ஒளியுடைய அம்புகளையும் எடுத்தான். பிறகு ஒருவரை ஒருவர் கொல்ல விரும்பி, செருக்குற்ற இரண்டு சிங்கங்களைப் போல நேருக்கு நேர் நின்ற இருவருக்கும் இடையே பெரும் போர் மூண்டது. அப்போது ராவணனின் அழிவை விரும்பிய தேவர்களும், கந்தர்வர்களோடு சித்தர்களும், பெரும் முனிவர்களும் அந்தத் தேர்ப்போரைக் காண வந்து கூடினர். ‘தைர்யம் ரோஷேண லம்பயன்’ — ‘மன உறுதிக்குச் சினத்தைச் சேர்த்து’ — என்ற சொல்லால், ராமனின் மன உறுதி சினத்தோடு இணைகிறது — அவன் சினத்தை உறுதியின் பணியாளாக்குகிறான், தலைவனாக அல்ல. இந்திரனின் வில் முந்தைய சர்க்கங்களில் தரப்பட்டது; இப்போது அதன் முழுப் பயன்பாடு. சிங்கங்களின் உவமை இருவரின் சம வலிமையைக் காட்டுகிறது. தேவர்களின் கூடுகை தீர்க்கமான கணத்தைச் சுட்டுகிறது — அவர்கள் ராவணனின் அழிவையே விரும்புகிறார்கள். பதினெட்டாவது சுலோகம் ஆறு பாதங்களைக் கொண்டது — அதன் முதல் அரைப்பகுதி அம்புகளை எடுப்பதையும், இரண்டாவதும் மூன்றாவதும் போரின் தொடக்கத்தையும் வருணிக்கின்றன. இவ்வாறு முன்னுரை முடிகிறது; போரின் முக்கியப் பகுதி தொடங்குகிறது; பார்வையாளர்களும் தயார். ராமனின் சினம் இங்கே தாக்குதலால் — ராவணனின் அம்பு மழையின் அவமானத்தால் — உண்டானது; தன்னலத்தால் அல்ல. சூரியக் கதிர்களுக்கு நிகரான ஒளியுடைய அம்புகள் முந்தைய சர்க்கத்தின் சூரிய வழிபாட்டை நினைவூட்டுகின்றன; ஏனெனில் சூரியனின் அருள் இப்போது அம்புகளில் ஒளிர்கிறது. செருக்குற்ற இரண்டு சிங்கங்கள் ஒன்றையொன்று நோக்கித் தாக்குதலுக்கு ஆயத்தமாவது போல, இந்த இரு வீரர்களும் இருக்கிறார்கள். தேவர், கந்தர்வர், சித்தர், முனிவர்களின் வருகை போர்க்களத்தை ஒரு நாடக மேடை போல ஆக்குகிறது.

ராவணனின் அழிவுக்காகவும் ராகவனின் உயர்வுக்காகவும் கொடிய, மயிர்க்கூச்செறியச் செய்யும் உற்பாதங்கள் தோன்றின. மேகம் ராவணனின் தேரின் மீது குருதியைப் பொழிந்தது; சுழல் வடிவிலான கடுங்காற்றுகள் இடப்புறமாகச் சுற்றத் தொடங்கின. வானில் சுற்றிக்கொண்டிருந்த பெரும் கழுகுக் கூட்டம், தேர் எந்த எந்த வழியில் சென்றதோ அந்த அந்த வழியில் பின்தொடர்ந்து ஓடியது. செம்பருத்திப் பூவைப் போன்ற அந்திச் செவ்வானத்தால் சூழப்பட்ட இலங்கை, பகலிலும் தீப்பற்றி எரியும் பூமியைப் போலக் காணப்பட்டது. இடிமுழக்கத்தோடு கூடிய, பேரோசையுடைய பெரும் எரிகற்கள் விழுந்தன; அவை ராவணனுக்குத் தீங்கானவையாக ராக்ஷசர்களைக் கலங்கச் செய்தன. ராவணன் இருந்த இடத்தில் பூமி நடுங்கியது; தாக்கிக்கொண்டிருந்த ராக்ஷசர்களின் கைகள் பிடிக்கப்பட்டவை போல ஆயின. செம்பு நிறமும், மஞ்சளும், வெண்மையும், தூய வெண்மையுமான சூரியக் கதிர்கள் ராவணனின் முன்னே விழுந்து, மலையின் தாதுக்களைப் போலக் காணப்பட்டன. கழுகுகள் பின்தொடர நரிகள் வாயிலிருந்து நெருப்பைக் கக்கியபடி, சினமுற்ற, அமங்கலமான அவனுடைய முகத்தை நோக்கி ஊளையிட்டன. போர்க்களத்தில் எதிர்க்காற்று புழுதியை வாரி இறைத்தபடி, ராக்ஷச அரசனின் பார்வையை மறைத்து வீசியது. மேகம் எழாமலேயே அவனுடைய படையில் எல்லாப் பக்கங்களிலும் தாங்க முடியாத ஓசையுடைய கொடிய இடிகள் விழுந்தன. எல்லாத் திசைகளும் இடைத்திசைகளும் இருளால் சூழப்பட்டன; பெரும் புழுதி மழையால் வானம் பார்க்க முடியாததாயிற்று. கொடிய சண்டையிட்டபடி, கொடிய குரலுடைய கொடிய நூற்றுக்கணக்கான நாகணவாய்ப் பறவைகள் அவனுடைய தேரின் மீது விழுந்தன. அவனுடைய குதிரைகள் பின்பகுதியிலிருந்து தீப்பொறிகளையும் கண்களிலிருந்து கண்ணீரையும் இடைவிடாமல் உதிர்த்தன — நெருப்பையும் நீரையும் ஒருசேர. இவ்வகையான அச்சமூட்டும், கொடிய பல உற்பாதங்கள் ராவணனின் அழிவுக்காகத் தோன்றின. இந்தப் பகுதியில் இயற்கையின் எல்லாக் கூறுகளும் — வானம், காற்று, பூமி, சூரியன், பறவைகள், விலங்குகள் — ராவணனுக்கு எதிராகச் சாட்சி சொல்கின்றன. காற்றின் இடப்புறச் சுற்று, கழுகுகள் பின்தொடர்தல், நரிகளின் ஊளை ஆகியவை சாஸ்திரங்களில் புகழ்பெற்ற தீய அறிகுறிகள். மேகமின்றி இடி விழுதலும் குதிரைகளின் கண்ணீரும் தனிப்பட வியப்பானவை; அவை தெய்வத்தின் கோபத்தைச் சுட்டுகின்றன. ராவணனின் மரணம் உறுதி என்ற உணர்வு கேட்பவர் மனத்தில் வலுப்படும்படிக் கவிஞர் உற்பாதங்களின் நீண்ட பட்டியலைத் தருகிறார். குருதி மழையே முதல் உற்பாதம் — வானிலிருந்தே குருதி விழுகிறது; அது குருதி சிந்தப்படப் போவதன் முன்னறிவிப்பு. இலங்கை பகலிலும் அந்தியைப் போலச் சிவந்திருக்கிறது — காலமும் தலைகீழாகிறது. ராக்ஷசர்களின் கைகள் பிடிக்கப்பட்டவை போல இருக்கின்றன — அவர்களால் தாக்கவும் இயலவில்லை. சூரியக் கதிர்களின் பல்வேறு நிறங்கள் ராவணன் மீது தாதுக்களைப் போல் இருக்கின்றன — இதுவும் விந்தையான அறிகுறி. நாகணவாய்ப் பறவைகளின் சண்டை வீட்டின் அழிவுக்கான அடையாளம் என்பது உலக நம்பிக்கை. குதிரைகளும் தலைவனின் மரணத்தை அறிந்தவை போல அழுகின்றன. திசைகளின் இருளும், புழுதி மழையும், எதிர்க்காற்றும் ராவணனின் பார்வையையும் அறிவையும் மறைக்கின்றன — இதற்கு ஒரு குறியீட்டுப் பொருளும் உண்டு; ஏனெனில் அவனுடைய விவேகம் முன்பே அழிந்துவிட்டது. இந்த உற்பாதங்கள் அச்சமூட்டுபவை மட்டுமல்ல, நீதிக்கு இயற்கை தரும் ஆதரவும் ஆகும்.

ராமனுக்கும் எல்லாப் பக்கங்களிலும் இனிய, மங்களமான, வெற்றியை அறிவிக்கும் நிமித்தங்கள் தோன்றின. ராகவன் இங்கே தன் வெற்றிக்கான இனிய நிமித்தங்களைக் கண்டு பெரிதும் மகிழ்ந்து, ராவணனைக் கொல்லப்பட்டவனாகவே கருதினான். பிறகு நிமித்தங்களை நன்கு அறிந்த ராகவன் போர்க்களத்தில் தனக்குள் தோன்றிய நிமித்தங்களை நோக்கிப் பெரும் மகிழ்ச்சியும் மன நிறைவும் அடைந்தான்; போரில் மேலும் வீரம் காட்டினான். இங்கே உற்பாதங்களுக்கு நேர்மாறான சித்திரம் — ராவணனுக்குத் தீயவை, ராமனுக்கு நல்லவை, ஒரே நேரத்தில், ஒரே போர்க்களத்தில். ராமன் ‘நிமித்தகோவித:’ — சகுனங்களை அறிந்தவன்; ஆகவே அவற்றின் குறிப்பைச் சரியாகப் புரிந்துகொள்கிறான். அவனுடைய மகிழ்ச்சியும் கவலையின்மையும் அவனுடைய வீரத்தைப் பெருக்குகின்றன. முப்பத்தைந்தாவது சுலோகம் திறனாய்வுப் பதிப்பில் காணப்படவில்லை; அது ராமனின் தன்னம்பிக்கையைத் தெளிவாக்குகிறது — ‘ஹதம் மேனே ச ராவணம்’ — ‘ராவணனைக் கொல்லப்பட்டவனாகவே கருதினான்’. கடைசி சுலோகம் வம்சஸ்த விருத்தத்தில் அமைந்துள்ளது; ராமனின் உற்சாகத்தோடு சர்க்கத்தை நிறைவு செய்து, அடுத்த சர்க்கத்தின் கொடிய போருக்குப் பின்னணி அமைக்கிறது. இரு தரப்பிலும் நிமித்தங்கள் முரண்படுவது கவிஞரால் நன்கு சிந்தித்து அமைக்கப்பட்டது — தெய்வம் தெளிவாக ராமனின் பக்கம். ராமன் நிமித்தங்களைக் கண்டு சோம்பலில் ஆழ்வதில்லை; மாறாக மேலும் வீரம் காட்டுகிறான் — நல்வினை முயற்சியோடு சேர்ந்தே பலன் தருகிறது. ‘ஹதம் மேனே’ — ‘கொல்லப்பட்டவனாகக் கருதினான்’ — என்ற சொல்லால், ராமனின் மனத்தில் வெற்றி முன்பே நிறைவேறிவிட்டது; செயலால் வெளிப்படுத்துவது மட்டுமே எஞ்சியிருக்கிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे षडधिकशततमः सर्गः॥ १०६॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க