சர்க்கம்
அகஸ்தியர் ஆதித்ய ஹ்ருதயத்தை உபதேசித்தல்
போரில் களைத்த ராமனின் அருகே அகஸ்தியரின் வருகை, ஆதித்ய ஹ்ருதயத்தின் மகிமை, சூரியனின் திருநாமங்களும் துதியும், வணக்கங்கள், பலச்ருதி, ராமனின் ஜபம், சூரியனின் ஆசிமொழி
போரால் மிகவும் களைத்து, போர்க்களத்தில் சிந்தனையில் ஆழ்ந்து நின்ற ராமனையும், போருக்காக முன்னே வந்து நின்ற ராவணனையும் கண்டு, தேவர்களோடு போரைக் காண வந்திருந்த பகவான் அகஸ்தியர் அப்போது ராமனை அணுகிச் சொன்னார்: ‘நீண்ட கைகளுடைய ராமா, ராமா, மகனே, போரில் எல்லாப் பகைவர்களையும் எதனால் வெல்வாயோ அந்த நிலையான ரகசியத்தைக் கேள். ஆதித்ய ஹ்ருதயம் புண்ணியமானது, எல்லாப் பகைவர்களையும் அழிப்பது, வெற்றி தருவது, எப்போதும் ஜபிக்கத் தக்கது, அழியாதது, மேலானது, மங்களமானது; எல்லா மங்களங்களுக்கும் மங்களமானது, எல்லாப் பாவங்களையும் போக்குவது, கவலையையும் சோகத்தையும் தணிப்பது, ஆயுளை வளர்க்கும் சிறந்தது. கதிர்கள் நிறைந்தவனும், உதித்துக்கொண்டிருப்பவனும், தேவர்களாலும் அசுரர்களாலும் வணங்கப்படுபவனும், உலகங்களின் ஈசனும், ஒளி தருபவனுமான விவஸ்வானைப் பூஜை செய்.’ முந்தைய இரண்டு சர்க்கங்களில் சாரதியால் விலக்கிச் செல்லப்பட்ட ராவணன் மீண்டும் வந்திருக்கிறான்; ராமனும் நீண்ட போரால் களைத்துச் சிந்தனையில் ஆழ்ந்திருக்கிறான். இந்தக் கணத்தில் முனிவரின் வருகை தெய்வத்தின் அருள். வனவாச காலத்தில் ராமனுக்குத் தெய்வீக ஆயுதங்களைத் தந்தவர் அகஸ்தியரே; இப்போது அவர் மந்திரத்தைத் தருகிறார் — ஆயுதத்தைவிட மேலானது சாஸ்திரம். ‘ராம ராம’ என்ற இரட்டிப்பு வாஞ்சையைச் சுட்டுகிறது; ‘வத்ஸ’ — ‘மகனே’ — என்ற விளி குருவின் அன்பைச் சுட்டுகிறது. துதியின் மகிமையில் அதன் பயன்கள் எண்ணிச் சொல்லப்படுகின்றன — பகைவர் அழிவு, வெற்றி, பாவ நீக்கம், கவலையும் சோகமும் தணிதல், ஆயுள் பெருக்கம். ‘குஹ்யம்’ — ‘ரகசியம்’ — என்ற சொல்லால் அதன் மறைபொருள் தன்மையும், ‘ஸநாதனம்’ — ‘நிலையானது’ — என்ற சொல்லால் அதன் தொன்மையும் காட்டப்படுகின்றன. வழிபடப்பட வேண்டிய சூரியன் உதிப்பவன், கதிர்கள் நிறைந்தவன், தேவர்களாலும் அசுரர்களாலும் வணங்கப்படுபவன் — எல்லா உலகங்களுக்கும் ஈசன். இங்கே கவனிக்க வேண்டியது, ராமன் போரில் தோற்கவில்லை; ஆனால் களைத்தும் சிந்தனையில் ஆழ்ந்தும் இருக்கிறான்; ராவணன் மீண்டும் ஆயத்தமாக இருக்கிறான். ஆகவே முனிவரின் உபதேசம் பகைவனை வெல்வதற்கு மட்டுமல்ல, மன அமைதிக்காகவும் ஆகும். ‘சிந்தாசோகப்ரசமனம்’ — ‘கவலையையும் சோகத்தையும் தணிப்பது’ — என்ற பயன் ராமனின் அப்போதைய நிலையையே குறிவைக்கிறது. ‘பூஜயஸ்வ’ — ‘பூஜை செய்’ — என்ற ஆணையால் அகஸ்தியர் உபதேசத்தின் நோக்கத்தைத் தெளிவாக்குகிறார் — துதியைக் கேட்பது மட்டும் போதாது; பூஜையும் ஜபமும் தேவை.
‘இவன் எல்லாத் தேவர்களின் வடிவானவன், தேஜஸ் நிறைந்தவன், கதிர்களைப் படைப்பவன்; இவன் தன் கதிர்களால் தேவர், அசுரர் கூட்டங்களையும் உலகங்களையும் காக்கிறான். இவனே பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன், ஸ்கந்தன், பிரஜாபதி, மகேந்திரன், குபேரன், காலன், யமன், சோமன், நீர்களின் தலைவனான வருணன்; பிதிருக்கள், வசுக்கள், சாத்தியர்கள், அசுவினி தேவர்கள் இருவர், மருத்துக்கள், மனு, வாயு, அக்னி, உயிரினங்கள், பிராணன், பருவங்களை உண்டாக்குபவன், ஒளி தருபவன். ஆதித்யன், சவிதா, சூரியன், வானில் செல்பவன், பூஷா, கதிர்களுடையவன், பொன்னுக்கு ஒப்பானவன், பானு, பொன் விதையுடையவன், பகலைச் செய்பவன்; பச்சைக் குதிரைகளுடையவன், ஆயிரம் சுடர்களுடையவன், ஏழு குதிரைகளுடையவன், ஒளிக்கதிர்கள் நிறைந்தவன், இருளை அழிப்பவன், சம்பு, த்வஷ்டா, மார்த்தாண்டன், அம்சுமான்; ஹிரண்யகர்ப்பன், குளிர்ந்தவன், தபனன், பகலைச் செய்பவன், ரவி, அக்னியைக் கருவில் கொண்டவன், அதிதியின் மகன், சங்கன், குளிரை அழிப்பவன்; வானின் தலைவன், இருளைப் பிளப்பவன், ரிக், யஜுர், சாம வேதங்களைக் கடந்தவன், அடர் மழை பொழிபவன், நீர்களின் நண்பன், விந்தியப் பாதையில் விரைந்து செல்பவன்; வெப்பம் தருபவன், வட்ட வடிவினன், மரணம், பொன்னிறத்தவன், எல்லாவற்றையும் தகிப்பவன், கவி, விசுவன், மாபெரும் தேஜஸ் கொண்டவன், சிவந்தவன், எல்லாப் பிறப்புக்கும் மூலமானவன்; நட்சத்திரங்கள், கிரகங்கள், தாரகைகளின் அதிபதி, உலகைப் படைப்பவன், ஒளிகளுக்கெல்லாம் ஒளியானவன் — பன்னிரண்டு வடிவினனே, உனக்கு வணக்கம்.’ இங்கே சூரியன் எல்லாத் தேவர்களின் வடிவம் என்பது வேதாந்தப் பார்வை — ஒரே தெய்வம் பல வடிவங்களில் வழிபடப்படுகிறது. திருநாமங்கள் அவனுடைய பல்வேறு குணங்களைக் காட்டுகின்றன — சவிதா உலகைத் தோற்றுவிப்பவன், பூஷா போஷிப்பவன், திவாகரன் பகலை உண்டாக்குபவன், ஹரிதச்வன் பச்சை நிறக் குதிரைகளோடு கூடியவன், ஸப்தஸப்தி ஏழு குதிரைகளோடு கூடியவன், மார்த்தாண்டன் முட்டையிலிருந்து பிறந்தவன், ஹிரண்யகர்ப்பன் பிரபஞ்சத்தின் விதை, அக்னிகர்ப்பன் அக்னியைக் கருவில் தாங்குபவன், சிசிரநாசனன் குளிரை அழிப்பவன், விந்தியவீதீப்லவங்கமன் வான்வழியில் வேகமாகச் செல்லும் இயல்புடையவன். ‘த்வாதசாத்மா’ — ‘பன்னிரண்டு வடிவினன்’ — என்பது பன்னிரண்டு மாதங்களின் வடிவமும் பன்னிரண்டு ஆதித்யர்களின் வடிவமும் ஆகும். இந்தி உரையும் இந்தத் திருநாமங்களை ஒவ்வொன்றாக விளக்குகிறது, ‘10-15’ என்ற இணைந்த எண்ணின் கீழ். இவ்வாறு திருநாமங்களின் மாலை சூரியனின் எங்கும் நிறைந்த தன்மையையும் எல்லாம் வல்ல தன்மையையும் நிலைநாட்டுகிறது; இதனால் வழிபடுபவன் ஒரே தெய்வத்தில் எல்லாத் தேவர்களையும் பூஜிக்கிறான். ‘ரிக்யஜு:ஸாமபாரக:’ என்ற சொல்லால் சூரியன் மூன்று வேதங்களின் அதிஷ்டான தெய்வம் என்றும், ‘அபாம் மித்ர:’ — ‘நீர்களின் நண்பன்’ — என்ற சொல்லால் மழைக்குக் காரணம் என்றும் சொல்லப்படுகிறது.
‘கிழக்கு மலைக்கு வணக்கம், மேற்கு மலைக்கு வணக்கம்; ஒளிக் கூட்டங்களின் தலைவனுக்கும், பகலின் அதிபதிக்கும் வணக்கம். வெற்றியானவனுக்கும், வெற்றியால் வரும் நலமானவனுக்கும், பச்சைக் குதிரைகளுடையவனுக்கும் வணக்கம், வணக்கம்; ஆயிரம் கதிர்களுடையவனே, ஆதித்யனுக்கு வணக்கம், வணக்கம். உக்கிரனுக்கும், வீரனுக்கும், சாரங்கனுக்கும் வணக்கம், வணக்கம்; தாமரைகளை மலரச் செய்பவனும் கடுமையானவனுமான உனக்கு வணக்கம். பிரம்மா, ஈசானன், அச்யுதன் ஆகியோருக்கும் ஈசனானவனுக்கும், சூரனுக்கும், ஆதித்ய ஒளியுடையவனுக்கும், ஒளிர்பவனுக்கும், எல்லாவற்றையும் விழுங்குபவனுக்கும், ரௌத்திர வடிவினனுக்கும் வணக்கம். இருளை அழிப்பவனுக்கும், பனியை அழிப்பவனுக்கும், பகைவரை அழிப்பவனுக்கும், அளவற்ற ஆன்மாவுடையவனுக்கும், நன்றி கொன்றவர்களை அழிப்பவனுக்கும், தேவனுக்கும், ஒளிகளின் தலைவனுக்கும் வணக்கம். உருக்கிய பொன்னின் ஒளியுடையவனுக்கும், ஹரிக்கும், உலகைப் படைப்பவனுக்கும், இருளை முற்றிலும் அழிப்பவனுக்கும், ஒளியானவனுக்கும், உலகின் சாட்சிக்கும் வணக்கம்.’ இந்தப் பகுதியில் வணக்கங்களின் வரிசை — கிழக்கு மலை உதயகிரி, மேற்கு மலை அஸ்தகிரி; இரண்டு இடங்களிலும் சூரியன் வணங்கப்படுகிறான். அவன் வெற்றியின் வடிவம், நலத்தை அளிப்பவன். ஸஹஸ்ராம்சு ஆயிரம் கதிர்களோடு கூடியவன். பத்மப்ரபோதன் தாமரைகளை மலரச் செய்கிறான். பிரம்மா, ஈசானன், அச்யுதன் ஆகியோர் ஈசர்களாக இருந்தும், அவர்களுக்கும் அவனே ஈசன் என்பது கருத்து. அவன் இருளையும் பனியையும் பகைவர்களையும் நன்றி கொன்றவர்களையும் அழிக்கிறான் — இந்த நான்கு அழிக்கும் குணங்களும் ராமனின் அப்போதைய காரியத்தோடு பொருந்துகின்றன; ஏனெனில் ராவணனும் இருளின் வடிவம், நன்றி கொன்ற தன்மையின் வடிவம். உருக்கிய பொன்னின் ஒளியுடைய அவன் உலகின் சாட்சி; அனைத்தையும் காண்கிறான். இந்த வணக்கங்களே ஜபத்தின் உயிர். வணக்கங்களில் ‘நமோ நம:’ — ‘வணக்கம், வணக்கம்’ — என்ற இரட்டிப்பு பக்தியின் தீவிரத்தைச் சுட்டுகிறது. உக்கிரன், வீரன், கடுமையானவன் என்ற அடைமொழிகள் போரின் சூழலில் தனிப்படப் பொருத்தமானவை; ஏனெனில் ராமனும் இப்போது உக்கிர வடிவம் கொள்ளப்போகிறான். ‘லோகஸாக்ஷீ’ — ‘உலகின் சாட்சி’ — என்ற திருநாமம், சூரியன் ராவணனின் எல்லாத் தீய செயல்களையும் கண்டிருக்கிறான், ஆகவே அவனுடைய வதத்துக்கும் சாட்சியாவான் என்று சுட்டுகிறது.
‘இந்தப் பிரபு உயிரினங்களை அழிக்கிறான், அவற்றையே மீண்டும் படைக்கிறான்; இவன் தன் கதிர்களால் நீரை உறிஞ்சுகிறான், வெப்பம் தருகிறான், மழை பொழிகிறான். இவன் உயிரினங்களுக்குள் நிலைத்திருந்து, அவை உறங்கும்போதும் விழித்திருக்கிறான்; இவனே அக்னிஹோத்திரம், அக்னிஹோத்திரம் செய்பவர்களின் பயனும் இவனே. தேவர்களும், வேள்விகளும், வேள்விகளின் பயனும், உலகங்களில் உள்ள எல்லாச் செயல்களும் — அவை அனைத்திலும் மேலான பிரபு இவனே. ராகவா, ஆபத்துகளிலும், துன்பங்களிலும், அடர்ந்த காடுகளிலும், அச்சங்களிலும் இவனைப் போற்றும் எந்த மனிதனும் தளர்வதில்லை. ஒருமுகப்பட்ட மனத்தோடு தேவர்களுக்கெல்லாம் தேவனும் உலகின் தலைவனுமான இவனைப் பூஜை செய்; இதை மூன்று முறை ஜபித்துப் போர்களில் வெல்வாய். நீண்ட கைகளுடையவனே, இந்தக் கணத்திலேயே நீ ராவணனைக் கொல்வாய்.’ இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு அகஸ்தியர் வந்தபடியே சென்றார். சூரியனின் மூன்று செயல்கள் — படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் — ஒரே சுலோகத்தில் சொல்லப்படுகின்றன. அவன் நீரை உறிஞ்சுகிறான், வெப்பம் தருகிறான், மழை பொழிகிறான் — இயற்கையின் சக்கரம் அவன் வசம் உள்ளது. உறங்குபவர்களிடையே விழித்திருக்கிறான் என்பது அவனுடைய சாட்சி வடிவம். வேள்விகளிலும் பயனளிப்பவன் அவனே. பலச்ருதி தெளிவானது — ஆபத்துகளில் ஜபம் காக்கிறது; மூன்று முறை ஜபிப்பது போரில் வெற்றி தருகிறது. ‘அஸ்மின் க்ஷணே’ — ‘இந்தக் கணத்திலேயே’ — என்ற சொல்லால் முனிவர் உடனடியான பயனை உறுதியளிக்கிறார்; இதனால் ராமனின் உற்சாகம் மீண்டும் விழித்தெழுகிறது. அகஸ்தியர் உபதேசம் தந்துவிட்டு நிற்பதில்லை; அக்கணமே செல்கிறார் — அவருடைய காரியம் முடிந்துவிட்டது. அவருடைய வருகையும் புறப்பாடும் ராமனுக்கு உதவுவதற்காக மட்டுமே தெய்வத்தால் நிகழ்த்தப்பட்டவை போல் உள்ளன. ‘தேவதேவம் ஜகத்பதிம்’ — ‘தேவர்களுக்கெல்லாம் தேவன், உலகின் தலைவன்’ — என்ற அடைமொழிகளால் சூரியன் எல்லாத் தேவர்களுக்கும் உலகுக்கும் தலைவன் என்று மீண்டும் நிலைநாட்டப்படுகிறது; ‘ஏகாக்ர:’ — ‘ஒருமுகப்பட்டவனாக’ — என்ற சொல்லால் ஜபத்தின் முக்கியச் சாதனம் மன ஒருமைப்பாடு என்று உபதேசிக்கப்படுகிறது.
அதைக் கேட்டு, மாபெரும் தேஜஸ் கொண்ட ராகவன் அப்போது சோகம் நீங்கியவனானான்; மிகுந்த மகிழ்ச்சியோடு, தன்னை அடக்கியவனாக அவன் அதை மனத்தில் தாங்கினான். ஆதித்யனை நோக்கி இதை ஜபித்து அவன் பேரானந்தம் அடைந்தான். மூன்று முறை ஆசமனம் செய்து தூய்மையாகி, வில்லை எடுத்துக்கொண்டு, வீரம் நிறைந்த அவன் மகிழ்ந்த உள்ளத்தோடு ராவணனை நோக்கி வெற்றிக்காக அணுகினான்; பெரும் முழு முயற்சியோடு அவனைக் கொல்வதில் உறுதி பூண்டான். அப்போது தேவர் கூட்டத்தின் நடுவே இருந்த சூரியன் ராமனை நோக்கி, மகிழ்ந்த மனத்தோடு, பெரிதும் களிப்புற்று, இரவில் திரிவோரின் தலைவனுக்கு அழிவு நெருங்கிவிட்டதை அறிந்து, ‘விரைந்து செயல்படு’ என்ற சொல்லைச் சொன்னான். ராமனின் மாற்றம் தெளிவானது — சோகத்திலிருந்து மகிழ்ச்சிக்கு, கவலையிலிருந்து உறுதிக்கு. அவன் முறைப்படி ஜபம் செய்கிறான் — ஆசமனம், தூய்மை, சூரிய தரிசனம், மூன்று முறை ஜபம். அதன் பிறகே வில்லை எடுக்கிறான்; இது வழிபாட்டுக்கும் செயலுக்கும் உள்ள தொடர்பைக் காட்டுகிறது. கடைசி சுலோகம் புஷ்பிதாக்ரா விருத்தத்தில் அமைந்துள்ளது; தேவர்களின் நடுவே இருக்கும் சூரியனே ராமனின் வெற்றியை ஆதரிக்கிறான் — ‘த்வரஸ்வ’ — ‘விரைந்து செயல்படு’ — என்ற சொல் ராவணனின் முடிவு நெருங்கிவிட்டது என்று சுட்டுகிறது. ராமன் சூரிய வம்சத்தவன்; ஆகவே குலதெய்வத்தின் ஆசி இங்கே தனிப் பொருள் கொண்டது. இந்தச் சர்க்கத்துக்குப் பிறகு தீர்க்கமான போர் தொடங்குகிறது. ‘ராவணனை நோக்கி மகிழ்ந்த உள்ளத்தோடு’ என்ற சொல்லால், முன்பு கவலைக்குக் காரணமாக இருந்த பகைவனே இப்போது மகிழ்ச்சிக்குரியவனாகிறான் — வெற்றியின் உறுதி — என்று சுட்டப்படுகிறது. ‘ப்ரயதாத்மவான்’ — ‘தன்னை அடக்கியவன்’ — என்ற சொல்லால் ராமனின் அடக்கமும், ‘தாரயாமாஸ’ — ‘தாங்கினான்’ — என்ற சொல்லால் உபதேசத்தை இதயத்தில் தாங்கியதும் சுட்டப்படுகின்றன. சோகம் நீங்குவதே வெற்றியின் முதல் படி.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे पञ्चाधिकशततमः सर्गः॥ १०५॥