சர்க்கம்
ராவணன் சாரதியைப் பழித்தலும் சாரதி தன்னை நியாயப்படுத்துதலும்
ராவணனின் கோபம், சாரதி நம்பிக்கைத் துரோகம் செய்தானோ என்ற ஐயம், சாரதியின் மறுமொழி, தேர்வீரனுக்கும் சாரதிக்கும் உரிய தர்மம், ராவணனின் மனநிறைவு, மீண்டும் போர்க்களத்துக்குத் திரும்புதல்
மயக்கத்தால் மிகுந்த சினம் கொண்டு, காலனின் வலிமையால் தூண்டப்பட்டு, சினத்தால் சிவந்த கண்களோடு ராவணன் சூதனிடம் சொன்னான்: ‘தீய அறிவுடையவனே, வீரம் குறைந்தவனைப் போலவும், ஆற்றலற்றவனைப் போலவும், ஆண்மையற்றவனைப் போலவும், அஞ்சுபவனைப் போலவும், அற்பனைப் போலவும், உறுதியற்றவனைப் போலவும், தேஜஸ் இழந்தவனைப் போலவும், மாயைகள் கைவிட்டவனைப் போலவும், அஸ்திரங்களால் விலக்கப்பட்டவனைப் போலவும் என்னை அவமதித்து, நீ உன் சொந்த அறிவின்படி நடக்கிறாய். எதற்காக என்னை அவமதித்து, என் விருப்பத்தைப் பாராமல், பகைவனின் கண் முன்னே என் இந்தத் தேரை விலக்கிச் சென்றாய்? இழிந்தவனே, நீண்ட காலமாக நான் ஈட்டிய புகழையும் வீரத்தையும் தேஜஸையும் நம்பிக்கையையும் இன்று நீ அழித்துவிட்டாய். புகழ்பெற்ற வீரம் உடையவனும், தன் வீரச் செயல்களால் மகிழ்விக்கப்பட வேண்டியவனுமான பகைவன் பார்த்துக்கொண்டிருக்க, போரில் ஆர்வம் கொண்ட என்னை நீ கோழையாக்கிவிட்டாய். தீய மதியுடையவனே, மயக்கத்தால் நீ இந்தத் தேரை எப்படியும் செலுத்தாததால், என் இந்த ஊகம் உண்மையே — நீ பகைவனால் விலைக்கு வாங்கப்பட்டிருக்கிறாய். நலம் விரும்பும் நண்பனுக்கு அத்தகைய செயல் உரியதல்ல; நீ செய்தது பகைவர்களுக்கே தகும். நீ நீண்ட காலம் என்னோடு வாழ்ந்தவனாக இருந்தால், என் நற்பண்புகள் உனக்கு நினைவிருந்தால், என் பகைவன் விலகிச் செல்வதற்குள் விரைவாகத் தேரைத் திருப்பு.’ ‘கிருதாந்தபலசோதித:’ — ‘காலனின் வலிமையால் தூண்டப்பட்டவன்’ — என்ற சொல்லால் கவிஞர் தொடக்கத்திலேயே ராவணனின் அறிவு இப்போது மரணத்தால் இயக்கப்படுகிறது என்று சுட்டுகிறார். அவனுடைய குற்றச்சாட்டுகள் படிப்படியாகக் கடுமையாகின்றன — முதலில் அவமதிப்பு, பிறகு புகழின் அழிவு, இறுதியில் பகைவனிடம் கையூட்டு பெற்றான் என்ற ஐயம். ‘வாத்யுஷித:’ — ‘நீண்ட காலம் உடன் வாழ்ந்தவன்’ — என்ற சொல் நீண்ட காலம் உடன் வாழ்ந்த பணியாளனை நினைவூட்டுகிறது — ராவணன் சாரதியின் முந்தைய சேவையை நினைவுகூர்ந்து அவனை மீண்டும் கடமையை நோக்கித் தூண்டுகிறான். ராவணனின் பார்வையில் போரிலிருந்து விலகுவதே அவமானத்தின் உச்ச எல்லை; ஆகவே தன் உயிர் காக்கப்பட்டதையும் அவன் பழிக்கிறான். ராவணனின் சொற்களில் ‘இவ’ — ‘போல’ — என்ற சொல் திரும்பத் திரும்ப வருவது கவனிக்கத்தக்கது — வீரம் குறைந்தவனைப் போல, ஆற்றலற்றவனைப் போல, அற்பனைப் போல; அவன் உண்மையில் அத்தகையவன் அல்லன் என்று எண்ணுகிறான்; ஆனால் சாரதியின் செயலால் அப்படித் தோன்றுகிறானே என்பதே அவனுடைய துயரம். அவன் பார்வையில் புகழே எல்லாம்; உயிரும் அதைவிடக் குறைந்ததே. இந்தச் செருக்கே அவனுடைய பலவீனம்.
அறிவற்றவனால் இவ்வாறு கடுமையாகப் பேசப்பட்ட, நலம் நாடும் அறிவுடைய சூதன் ராவணனிடம் நலம் தரும், இணக்கமான சொல்லைச் சொன்னான்: ‘நான் அஞ்சவில்லை, மயங்கவில்லை, பகைவர்களால் கலைக்கப்படவும் இல்லை; கவனமற்றவனும் அல்லன், அன்பற்றவனும் அல்லன், நீ செய்த நன்மைகளை மறந்தவனும் அல்லன். ஆனால் உன் நலனை விரும்பி, உன் புகழைக் காக்க எண்ணி, அன்பால் கசிந்த உள்ளத்தோடு, “இது நலம்” என்று கருதியே இந்த விரும்பத்தகாத செயலைச் செய்தேன். மகாராஜா, இந்த விஷயத்தில், உனக்கு இனியதும் நலமானதுமானவற்றிலேயே ஈடுபட்டிருக்கும் என்னை, ஏதோ ஓர் அற்பனை, இழிந்தவனைப் போலக் குற்றம் சாட்டலாகாது. நதியின் வேகம் தன் நீராலேயே திருப்பப்படுவது போலப் போரில் எந்தக் காரணத்துக்காகத் தேரைத் திருப்பினேன் என்பதைக் கேள்; அதற்கு மறுமொழி தருகிறேன். பெரும் போர்ச் செயலால் உனக்கு உண்டான களைப்பை உணர்கிறேன்; உன் வீரத்தின் உற்சாகத்தையும் மேன்மையையும் இப்போது காணவில்லை. என் தேர்க் குதிரைகள் தேரை இழுத்துக் களைத்து, உடைந்து, துயருற்று, வெப்பத்தால் சோர்ந்து, மழையால் அடிபட்ட பசுக்களைப் போல் இருக்கின்றன.’ சாரதியின் மறுமொழி அடக்கமானது, பணிவு நிறைந்தது — முதலில் அவன் ராவணனின் ஒவ்வொரு குற்றச்சாட்டையும் மறுக்கிறான்; பிறகு தன் காரணத்தைத் தெரிவிக்கிறான். ‘ஸ்நேஹப்ரஸ்கன்னமனஸா’ — ‘அன்பால் கசிந்த உள்ளத்தோடு’ — என்ற சொல்லால் அவனுடைய பற்றுறுதி வெளிப்படுகிறது — அவன் மனம் அன்பால் நனைந்திருக்கிறது. நலம் தருவது விரும்பத்தகாததாகவும் இருக்கலாம் என்ற நீதிசாஸ்திரத்தின் புகழ்பெற்ற உண்மை இங்கே எடுத்துக்காட்டப்படுகிறது. குதிரைகளின் வருணனை இரக்கம் ஊட்டுகிறது — அவை வெப்பத்தால் களைத்து, மழையால் அடிபட்ட பசுக்களைப் போலத் துயருற்றிருக்கின்றன; இதனால் போரின் நீளமும் சுட்டப்படுகிறது. சாரதி ராவணனின் குற்றச்சாட்டுகளை ஒவ்வொன்றாக மறுக்கிறான் — அச்சம், மயக்கம், பகைவரின் பிளவுபடுத்தல், கவனக்குறைவு, அன்பின்மை, நன்றி மறத்தல் ஆகியவற்றை. இதனால் அவனுடைய மறுமொழி தர்க்கம் நிறைந்ததாகிறது. நதியின் வேக உவமையால், நதியின் ஓட்டம் தன் நீராலேயே திரும்புவது போல, தேர் சூழ்நிலையால் திருப்பப்பட்டது, தன் விருப்பத்தால் அல்ல என்று அவன் சொல்கிறான். ராவணனின் களைப்பை அவன் வெளிப்படையாகச் சொல்கிறான் — விரும்பத்தகாததாயினும் அது உண்மை.
‘நமக்குப் பெருமளவில் தோன்றும் நிமித்தங்கள் ஒவ்வொன்றிலும், அவை நிகழும்போது, பாதகமான அறிகுறிகளையே காண்கிறேன். இடமும் காலமும், அடையாளங்களும் சைகைகளும், சோர்வும் மகிழ்ச்சியும் களைப்பும், தேர்வீரனின் வலிமையும் வலிமைக் குறைவும் அறியப்பட வேண்டும். நிலத்தின் மேடுகளும் பள்ளங்களும், சமமான இடங்களும் சமமற்ற இடங்களும், போருக்கு உரிய நேரம், பகைவனின் பலவீனமான இடைவெளியைக் காணுதல்; முன்னேறுதலும் பின்வாங்குதலும், நிலைத்து நிற்றலும், விலகிச் செல்லுதலும் — இவை அனைத்தும் தேரின் குடும்பத் தலைவனாகத் தேரில் இருப்பவனால் அறியப்பட வேண்டும். உனக்கு ஓய்வு அளிப்பதற்காகவும், இந்தத் தேர்க் குதிரைகளுக்காகவும், கொடிய களைப்பைத் தவிர்க்க எண்ணியே இந்தத் தகுந்த செயலைச் செய்தேன். வீரனே, நான் என் விருப்பப்படி இந்தத் தேரை விலக்கிச் செல்லவில்லை; பிரபுவே, தலைவன் மீதுள்ள அன்பால் சூழப்பட்டே இதைச் செய்தேன். பகைவரை அழிப்பவனே, உண்மை நிலைக்கேற்ப ஆணையிடு; நீ எதைச் சொல்வாயோ அதை, கடன் தீர்ந்த உள்ளத்தோடு நான் செய்வேன்.’ இங்கே சாரதியின் கடமைகளின் பட்டியல் தரப்படுகிறது; அது பழைய போர் சாஸ்திரத்தின் சாரம். சாரதி குதிரை ஓட்டுபவன் மட்டுமல்லன்; தேர்வீரனின் துணைவனும் ஆலோசகனும் ஆவான் — அவன் இடத்தையும் காலத்தையும் நிலத்தையும் பகைவனின் பலவீனத்தையும் தேர்வீரனின் மனநிலையையும் கவனிக்கிறான். ‘ரதகுடும்பீ’ — ‘தேரின் குடும்பத் தலைவன்’ — என்ற சொல் அரிதானது — தேர் சாரதிக்குக் குடும்பம் போன்றது; அதைக் காப்பது அவனுடைய தர்மம். தீய நிமித்தங்களைக் காண்பதும் அவனுடைய பணியின் ஒரு பகுதி. ‘கதானிருண்யேன சேதஸா’ — ‘கடன் தீர்ந்த உள்ளத்தோடு’ — என்ற சொல்லால் அவன் தலைவனுக்குப் பட்ட கடனிலிருந்து விடுதலையை விரும்புகிறான் — தலைவனின் ஆணையை நிறைவேற்றுவதாலேயே அந்தக் கடன் தீர்க்கப்படுகிறது. இந்த நிகழ்வால், போரில் வெற்றி வீரத்தால் மட்டுமல்ல, விவேகத்தாலும் கிடைக்கிறது என்று சுட்டப்படுகிறது. சாரதி தலைவனின் ஆணையை மீண்டும் வேண்டுகிறான் — ‘ஆணையிடு’ என்று; அவனுடைய பணிவும் பற்றுறுதியும் இங்கே முழுமையாகக் காணப்படுகின்றன. இதனால் ராவணனின் பொய்யான ஐயம் நீக்கப்படுகிறது. குறிப்பாகப் பகைவனின் இடைவெளியைக் காணுதல் — பகைவனின் பலவீனமான கணத்தைத் தேடுதல் — சாரதியின் முதன்மைத் திறமை.
அந்தச் சாரதியின் அந்தச் சொல்லால் மனநிறைவுற்ற, போரில் ஆர்வம் கொண்ட ராவணன் அவனைப் பலவாறு புகழ்ந்து இவ்வாறு சொன்னான்: ‘சூதனே, இந்தத் தேரை விரைவாக ராகவனை நோக்கிச் செலுத்து; போரில் பகைவர்களைக் கொல்லாமல் ராவணன் திரும்பமாட்டான்.’ இவ்வாறு சொல்லி, ராக்ஷசர்களின் அரசனான ராவணன் தேரில் இருந்த அவனுக்கு அழகிய, சிறந்த ஒரு கை அணிகலனைக் கொடுத்தான்; ராவணனின் சொற்களைக் கேட்டுச் சாரதி தேரைத் திருப்பினான். பிறகு ராவணனின் சொல்லால் தூண்டப்பட்ட அந்தச் சாரதி விரைவாகக் குதிரைகளை முடுக்கினான்; ராக்ஷசேந்திரனின் அந்தப் பெரும் தேர் ஒரு கணத்தில் ராமனின் போர் முனையின் முன் வந்து நின்றது. சாரதியின் விவேகம் நிறைந்த சொல்லால் ராவணனின் கோபம் தணிந்தது; அவன் நன்றியோடு அணிகலனைத் தருகிறான்; அது அரசனின் வள்ளன்மையின் அடையாளம். ஆனால் அவனுடைய தீர்மானம் மாறவில்லை — பகைவனைக் கொல்லாமல் திரும்பமாட்டேன் என்பதே. இந்தச் சபதமே அவனுடைய முடிவுக்குக் காரணமாகும். இருபத்தாறாவது சுலோகம் ஆறு பாதங்களைக் கொண்டது; அதன் மூன்றாவது அரைப்பகுதி திறனாய்வுப் பதிப்பில் காணப்படவில்லை. கடைசி சுலோகம் வம்சஸ்த விருத்தத்தில் அமைந்துள்ளது; ‘க்ஷணேன’ — ‘ஒரு கணத்தில்’ — என்ற சொல்லால் தேரின் வேகத்தைக் காட்டுகிறது. இந்தச் சர்க்கத்தில் போர் நிறுத்தப்பட்டிருக்கிறது; தலைவனுக்கும் பணியாளனுக்கும் இடையிலான உரையாடலே முதன்மையானது — பெரும் போரின் நடுவே இந்த இடைவேளை, அடுத்து வரும் தீர்க்கமான போருக்கான முன்னுரை. கை அணிகலனைத் தருவது பணியாளனுக்குச் செய்யும் மரியாதை; முன்பு செய்த பழிப்புக்கான பரிகாரம் போன்றது. ஆனால் சாரதியின் நலம் தரும் சொல் — ஓய்வின் தேவை, தீய நிமித்தங்கள் — ராவணனால் புறக்கணிக்கப்படுகிறது; அவன் சாரதியின் பற்றுறுதிக்கான சான்றை மட்டுமே ஏற்கிறான், அறிவுரையை அல்ல. ஆகவே ராவணனின் தேர் விதியின் வழியிலேயே மீண்டும் ராமனை எதிர்கொள்ளச் செல்கிறது. ‘ராவணவாக்யசோதித:’ — ‘ராவணனின் சொல்லால் தூண்டப்பட்டவன்’ — என்ற சொல்லை முதல் சுலோகத்தின் ‘கிருதாந்தபலசோதித:’ என்பதோடு ஒப்பிட வேண்டும் — ராவணன் காலனால் தூண்டப்படுகிறான், சாரதி ராவணனால்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे चतुरधिकशततमः सर्गः॥ १०४॥