சர்க்கம்
ராமன் ராவணனைக் கடிந்துரைத்தலும் சாரதி தேரை விலக்கிச் செல்லுதலும்
ராவணனின் அம்பு மழை, முருக்கம் மரத்துக்கு ஒப்பான ராமன், சீதையைக் கவர்ந்ததற்கான பழிப்பு, ராமனின் சபதம், பெருகும் வலிமை, ராவணனின் மயக்கம், சாரதி தேரை விலக்கிச் செல்லுதல்
முந்தைய சர்க்கத்தில் காகுத்ஸ்தனால் கடுமையாக வருத்தப்பட்ட, போரில் தற்பெருமை பேசும் ராவணன் பெருங்கோபம் கொண்டான். கண்கள் எரிய, பொறாமையால் வில்லை உயர்த்தி, அந்தப் பெரும் போரில் மிகுந்த சினத்தோடு அவன் ராகவனைத் தாக்கினான். மேகம் வானிலிருந்து குளத்தை நிரப்புவது போல, ராவணன் ஆயிரக்கணக்கான அம்புத் தாரைகளால் ராகவனை நிரப்புவது போல் இருந்தான். வில்லிலிருந்து விடுபட்ட அம்புக் கூட்டத்தால் நிரப்பப்பட்டும், காகுத்ஸ்தன் பெரும் மலையைப் போல அசைக்க முடியாதவனாக நடுங்கவில்லை. போரில் நிலைத்து நின்று, அம்புகளால் அம்புக் கூட்டங்களைத் தடுத்தபடி, அந்த வீரன் அவற்றைச் சூரியனின் கதிர்களைப் போல ஏற்றுக்கொண்டான். பிறகு விரைந்த கைகளுடைய அந்த இரவில் திரிவோன் சினந்து, மகாத்மாவான ராகவனின் மார்பில் ஆயிரக்கணக்கான அம்புகளைப் பாய்ச்சினான். குருதியில் நனைந்த லக்ஷ்மணனின் அண்ணன், போர்க்களத்தில், காட்டில் பூத்துக் குலுங்கும் மிகப் பெரிய முருக்க (கிம்சுக) மரம் போலக் காணப்பட்டான். அம்புகளின் தாக்குதலால் சினமுற்ற, யுகமுடிவின் சூரியனைப் போன்ற ஒளியுடைய, மாபெரும் தேஜஸ் கொண்ட காகுத்ஸ்தன் அம்புகளை எடுத்தான். பிறகு மிகுந்த சினம் கொண்ட ராம ராவணர் இருவரும், அம்புகளால் உண்டான இருளில் போர்க்களத்தில் ஒருவரை ஒருவர் காண இயலாமல் போயினர். இந்தப் பகுதியில் கவிஞர் இரண்டு உவமைகளை ஒருசேரப் பயன்படுத்துகிறார் — மேகம் குளத்தை நிரப்புகிறது, மலை மழையைத் தாங்குகிறது. ராமன் அனைத்தையும் தாங்கியும் நிலை குலையவில்லை; அவனுடைய மன உறுதியே இந்தச் சர்க்கத்தின் அடிப்படை. முருக்க மரத்தின் சிவந்த மலர்கள் குருதியில் நனைந்த ராமனுக்கு உவமையாகின்றன; இது முந்தைய சர்க்கத்தில் ராவணனுக்குச் சொல்லப்பட்ட அசோக மர உவமைக்கு எதிர்ப்படிவம். ‘சராந்தகாரம்’ — ‘அம்புகளால் ஆன இருள்’ — என்ற சொல் அம்புகளின் மிகுதியைக் காட்டுகிறது — சூரிய ஒளியே தடுக்கப்படும் அளவுக்கு அத்தனை அம்புகள். ‘யுகாந்தாதித்யன்’ — ‘யுகமுடிவின் சூரியன்’ — என்பது ராமனின் தேஜஸை ஊழிக்காலத்தில் அழிவு செய்யும் சூரியனோடு ஒப்பிடுகிறது; இது வரவிருக்கும் அழிவைச் சுட்டுகிறது. ராவணனின் சினம் இங்கே முந்தைய சர்க்கத்தின் அவமானத்தால் பிறந்தது — அவன் அவையின் நடுவே மனம் தளர்ந்திருந்தான்; ஆகவே இப்போது முழு வலிமையோடு தாக்குகிறான். ‘சமரஸ்லாகீ’ — ‘போரில் தற்பெருமை பேசுபவன்’ — என்ற அடைமொழி அவனுடைய தன்னைப் புகழும் இயல்பை நினைவூட்டுகிறது; அந்த இயல்பே பின்னர் ராமனின் சொற்களில் கூர்மையாகப் பழிக்கப்படுகிறது. ராமன் அம்புகளை வெறுமனே தாங்குவதில்லை; ‘ப்ரதிஜக்ராஹ’ — பூமி சூரியக் கதிர்களை ஏற்றுக்கொள்வது போல அவற்றை ஏற்றுக்கொள்வது போல் — இருக்கிறான். இதனால் அவனுடைய தாங்கும் ஆற்றலும் அமைதியும் வெளிப்படுகின்றன. மார்பில் ஆயிரக்கணக்கான அம்புகள் தாக்கியது ராமனுக்கும் காயங்களை உண்டாக்குகிறது; ஆனால் அதனால் அவன் தளர்வதில்லை; மாறாக அம்புத் தாக்குதல் அவனுடைய சினத்தைப் பெருக்குகிறது. இறுதியில் இருவருடைய அம்புகளின் அடர்த்தியால் போர்க்களத்தில் இருள் சூழ்ந்தது போலாயிற்று — இந்த உயர்வு நவிற்சி போரின் கடுமையைக் காட்டுகிறது; வாசகரின் மனத்தில் காட்சியையும் நிலைநிறுத்துகிறது. ‘அரண்யே’ — ‘காட்டில்’ — என்ற சொல், காட்டில் தனியே பூத்திருக்கும் முருக்க மரம் தொலைவிலிருந்தே தெரிவது போல, ராமனும் போர்க்களத்தில் ஒளிர்கிறான் என்று சுட்டுகிறது.
பிறகு சினம் பொங்கிய தசரதனின் மகனான வீரன் ராமன் சிரித்துக்கொண்டு ராவணனிடம் கடுஞ்சொல் சொன்னான்: ‘ராக்ஷசர்களில் இழிந்தவனே, என் அறியாமையால், ஜனஸ்தானத்திலிருந்து, தன் வசமில்லாத என் மனைவி உன்னால் கவரப்பட்டாள்; ஆகவே நீ வீரனல்லன். நான் இல்லாதபோது பெருங்காட்டில் தனித்திருந்த, துயருற்ற வைதேகியை வலுக்கட்டாயமாகக் கவர்ந்துவிட்டு, “நான் வீரன்” என்று எண்ணிக்கொள்கிறாய். துணையற்ற பெண்களிடம் வீரம் காட்டுபவனே, பிறன் மனைவியைத் தீண்டுதல் என்ற கோழையின் செயலைச் செய்துவிட்டு, “நான் வீரன்” என்று எண்ணிக்கொள்கிறாய். எல்லைகளை உடைத்தவனே, வெட்கமற்றவனே, ஒழுக்கத்தில் நிலையற்றவனே, செருக்கால் மரணத்தை வலிந்து ஏற்றுக்கொண்டு, “நான் வீரன்” என்று எண்ணிக்கொள்கிறாய். குபேரனின் தம்பியான, படைகளோடு கூடிய வீரனான உன்னால், மிகப் பெரிய, புகழத்தக்க, புகழ் தரும் செயல் செய்யப்பட்டது! ஆணவத்தால் செய்யப்பட்ட, இகழத்தக்க, தீங்கான அந்தச் செயலின் மாபெரும் பயனை இப்போதே, இன்றே அடைவாயாக. தீய எண்ணம் கொண்டவனே, உன்னை வீரன் என்று கருதுகிறாய்; திருடனைப் போலச் சீதையை இழுத்துச் சென்ற உனக்கு வெட்கமே இல்லை. நான் அருகிலிருந்தபோது நீ சீதையை வலுக்கட்டாயமாகத் தீண்டியிருந்தால், அப்போதே என் அம்புகளால் கொல்லப்பட்டு உன் தம்பி கரனைக் கண்டிருப்பாய்.’ இங்கே ‘சூரோ(அ)ஹமிதி மன்யஸே’ — ‘நான் வீரன் என்று எண்ணிக்கொள்கிறாய்’ — என்ற வாக்கியம் மூன்று முறை திரும்ப வருகிறது; ஒவ்வொரு முறையும் ஏளனத்தால் மேலும் கூர்மையாகிறது. பதினைந்தாவது சுலோகத்தில் சொல் எதிர்ப்பொருளில் சொல்லப்பட்டுள்ளது — ‘மிகப் பெரிய புகழத்தக்க செயல்’ என்ற புகழ்ச்சி உண்மையில் பழிப்பே. ராமன் ராவணனின் குலத்தையும் நினைவூட்டுகிறான் — குபேரனின் சகோதரனாக இருந்தும் நீ இத்தகைய இழிந்த செயலைச் செய்தாய். கரனை நினைவுகூர்வது ஜனஸ்தானத்தில் ராமன் முன்பு பெற்ற வெற்றியைச் சுட்டுகிறது; அங்கே பதினான்காயிரம் ராக்ஷசர்கள் கொல்லப்பட்டனர். இவ்வாறு ராமன் ஆயுதத்துக்கு முன்பே சொல்லாலேயே பகைவனின் தற்பெருமையைப் பிளக்கிறான். ராமனின் கடிந்துரையின் முக்கியப் பொருள் வீரத்தின் உண்மையான இயல்பு. போரில் நேருக்கு நேர் போரிடுபவனே வீரன்; துணையற்ற பெண்ணைக் கவர்பவன் அல்லன். ராவணன் தன் வீரத்தைச் செருக்கோடு வருணித்து வந்தான்; ஆகவே ராமன் அவனுடைய சொல்லையே எடுத்து அவனுக்கே திருப்பி எறிகிறான். ‘துணையற்ற பெண்களிடம் வீரம் காட்டுபவனே’ என்ற விளி மிகக் கசப்பானது. ‘செருக்கால் மரணத்தை வலிந்து ஏற்றுக்கொண்டு’ என்ற சொல்லால், சீதையைக் கவர்ந்ததே ராவணனின் மரணத்துக்குக் காரணம், அதை அவனே தேடிக்கொண்டான் என்று ராமன் சுட்டுகிறான். இவ்வாறு ராமன் தர்மத்தின் பக்கம் நின்று பேசுகிறான் — பெண்ணைக் காப்பதே வீரனின் முதல் கடமை; அதை மீறுவது கோழைத்தனம்.
‘மந்தமதி கொண்டவனே, நல்லவேளையாக என் கண்ணில் பட்டாய்; இன்று கூரிய அம்புகளால் உன்னை யமனுலகுக்கு அனுப்புகிறேன். இன்று என் அம்புகளால் வெட்டப்பட்டு, ஒளிரும் குண்டலங்களோடு போர்க்களப் புழுதியில் உருளும் உன் தலையைப் பிணந்தின்னிகள் இழுத்துச் செல்லட்டும். ராவணா, தரையில் வீழ்ந்து கிடக்கும் உன் மார்பின் மீது இறங்கிக் கழுகுகள் தாகத்தோடு, அம்புமுனைகள் பதிந்த இடைவெளிகளிலிருந்து பொங்கும் குருதியைக் குடிக்கட்டும். இன்று என் அம்புகளால் பிளக்கப்பட்டு, உயிர் நீங்கி வீழ்ந்த உன் குடல்களை, கருடன்கள் பாம்புகளை இழுப்பது போலப் பறவைகள் இழுக்கட்டும்.’ இவ்வாறு சொல்லியபடியே, பகைவரை அழிக்கும் வீரன் ராமன் அருகில் இருந்த ராக்ஷசேந்திரனை அம்பு மழையால் மூடினான். அப்போது பகைவனின் அழிவை விரும்பிய ராமனின் வீரமும் வலிமையும் மகிழ்ச்சியும் அஸ்திர பலமும் போரில் இருமடங்காயின. தன்னை அறிந்த அவனுக்கு எல்லா அஸ்திரங்களும் தாமே தோன்றின; மிகுந்த மகிழ்ச்சியால் அந்த மாபெரும் தேஜஸ் கொண்டவன் மேலும் விரைந்த கையுடையவனானான். தனக்குள் தோன்றிய அந்த நல்ல அறிகுறிகளை உணர்ந்து, ராக்ஷசர்களை அழிக்கும் ராமன் மீண்டும் ராவணனை வருத்தினான். இந்தப் பகுதியில் ராமனின் சொல் படிப்படியாக மேலும் பயங்கரமாகிறது — முதலில் யமனுலகு, பிறகு தலை வெட்டப்படுதல், பிறகு கழுகுகள் குருதி குடித்தல், இறுதியில் பறவைகள் குடலை இழுத்தல். இது வீர ரசமும் ரௌத்திர ரசமும் கலந்த கலவை. பிறகு ராமனுக்குள் நிகழ்ந்த மாற்றம் வருணிக்கப்படுகிறது — அவனுடைய வலிமை இருமடங்கானது, அஸ்திரங்கள் தாமே வெளிப்பட்டன. ‘விதிதாத்மன:’ — ‘தன்னை அறிந்தவனின்’ — என்ற சொல்லால், ஆத்ம ஞானியான ராமனின் சக்தி உள்ளேயே இருந்தது, தக்க நேரத்தில் மட்டும் வெளிப்படுகிறது என்று சுட்டப்படுகிறது. நல்ல நிமித்தங்களும் அவனுக்குள்ளேயே உணரப்பட்டன; வெளியிலிருந்து அல்ல. ராமனின் சொற்களில் ‘அத்ய’ — ‘இன்று’ — என்ற சொல் நான்கு முறை திரும்ப வருகிறது — தன் தீர்மானம் இன்றே நிறைவேறும் என்ற உறுதியை அது காட்டுகிறது. ராவணன் இப்போது ராமனின் கண் முன் வந்திருக்கிறான் — நீண்ட காலமாக அவன் தேடப்பட்டு வந்தான்; ஆகவே ‘திஷ்ட்யா’ — ‘நல்லவேளையாக’ — என்ற சொல் ராமனின் மனநிறைவைச் சுட்டுகிறது. கருடன்கள் பாம்புகளை இழுக்கின்றன என்ற உவமை, முந்தைய சர்க்கத்தின் கருடாஸ்திரம், சர்ப்பாஸ்திரம் பற்றிய நிகழ்வை நினைவூட்டுகிறது. ராமனின் மகிழ்ச்சி போரில் உற்சாகத்தின் அடையாளம்; கொடூரத்தின் அடையாளம் அல்ல.
வானரர்களின் கல் மழையாலும் ராகவனின் அம்பு மழையாலும் தாக்கப்பட்ட தசக்ரீவன் மனம் சுழன்றவனானான். அவன் ஆயுதத்தை எடுக்காமலும், வில்லை வளைக்காமலும், கலங்கிய உள்ளத்தால் வீரம் காட்டாமலும் இருந்தபோது, அவன் விரைந்து எய்த அம்புகளும் பலவகை ஆயுதங்களும் அவனுடைய மரணத்துக்கே பயன்பட்டன; மரண காலமும் நெருங்கியது. தேரைச் செலுத்தும் சூதன் அவனுடைய அந்த நிலையைக் கண்டு, பதற்றமின்றி, மெதுவாக அவனுடைய தேரைப் போர்க்களத்திலிருந்து விலக்கிச் சென்றான். பிறகு சாரதி மேகம் போல முழங்கும் அவனுடைய பயங்கரமான தேரை வேகமாகத் திருப்பி, வீரம் இழந்து விழுந்து கிடந்த மன்னனைக் கண்டு, அச்சத்தோடு போர்க்களத்திலிருந்து சென்றான். இங்கே வானரர்களும் போரில் பங்கேற்கிறார்கள் — அவர்கள் பாறைகளால் ராவணனைத் தாக்குகிறார்கள். ராவணனின் மயக்கம் உடலைச் சார்ந்ததும் மனத்தைச் சார்ந்ததும் ஆகும் — அவன் காயமுற்றவன் மட்டுமல்லன், கலக்கமுற்றவனும் கூட. அவன் எய்த அம்புகளும் இப்போது அவனுக்கே எதிராகச் செயல்படுகின்றன என்று கவிஞர் சொல்கிறார்; இது விதியின் பகைமையைச் சுட்டுகிறது. சாரதி ‘அஸம்ப்ராந்த:’ — ‘பதற்றமில்லாதவன்’ — அவன் அச்சத்தால் ஓடுவதில்லை; மாறாகத் தன் தலைவனைக் காப்பதற்காக விவேகத்தோடு தேரை விலக்கிச் செல்கிறான்; அடுத்த சர்க்கத்தில் இதே செயலின் தகுதியே விவாதப் பொருளாகும். கடைசி சுலோகம் வம்சஸ்த விருத்தத்தில் அமைந்துள்ளது; சாரதியின் புறப்பாட்டையும் ராவணனின் வீழ்ந்த நிலையையும் ஓவியம் போலக் காட்டுகிறது. சாரதியின் செயல் உலகப் பார்வையில் ஓட்டம்; ஆனால் போர் நெறிப்படி தலைவனைக் காத்தல். ராவணன் இப்போது ஆயுதத்தை எடுப்பதில்லை, வில்லை இழுப்பதில்லை — போர்வீரனின் இந்த நிலை மரணத்தின் அண்மையைச் சுட்டுகிறது; ஆகவே சாரதி அவனைக் காப்பதற்காகப் போர்க்களத்திலிருந்து தொலைவுக்குக் கொண்டு செல்கிறான். ‘சனை:’ — ‘மெதுவாக’ — என்ற சொல்லால், அவன் பகைவர்களின் பார்வையைத் தவிர்த்தபடி கவனமாகத் தேரைச் செலுத்துகிறான் என்று சுட்டப்படுகிறது. ‘மிருத்யுகால: அப்யவர்த்தத’ — ‘மரண காலம் நெருங்கியது’ — என்ற கவிஞரின் சொல் கேட்பவரை ராவணனின் இறுதிக் கணத்துக்கு ஆயத்தப்படுத்துகிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे त्र्यधिकशततमः सर्गः॥ १०३॥