சர்க்கம்
இந்திரன் தேரை அளித்தலும் ராமராவணர்களின் தேர்ப்போரும்
ராவணன் தேரில் ஏறுதல், சமமற்ற போரைப் பற்றித் தேவர்களின் கவலை, மாதலியின் வருகை, சர்ப்ப அஸ்திரத்துக்கும் காருட அஸ்திரத்துக்குமான மோதல், தீக்குறிகள், ராவணனின் சூலம், இந்திரனின் சக்தியால் சூலம் பிளக்கப்படுதல்
லக்ஷ்மணனின் சொல்லைக் கேட்ட, பகைவீரர்களைக் கொல்லும் ராமன் வில்லை எடுத்து அம்பைத் தொடுத்தான்; படைமுனையில் ராவணன்மீது கோரமான அம்புகளை எய்தான். ராவணனும் இன்னொரு தேரில் ஏறி, ஸ்வர்பானுவான ராகு கதிரவனை நோக்கிப் பாய்வதுபோலக் காகுத்ஸ்தனை நோக்கிப் பாய்ந்தான். தேரில் நின்ற தசக்ரீவன், மேகம் தாரைகளால் பெரிய மலையைத் தாக்குவதுபோல, வஜ்ரம்போன்ற அம்புகளால் ராமனைத் தாக்கினான். ராமனும் மனம் ஒருமுகப்பட்டவனாக, சுடர்விடும் நெருப்புப் போன்ற, பொன்னணிகள் பூண்ட அம்புகளால் போரில் தசக்ரீவன்மீது பொழிந்தான். அப்போது தேவர்களும் கந்தர்வர்களும் கின்னரர்களும் சொன்னார்கள் — ‘ராமன் தரையில் நிற்கிறான், ராக்ஷசன் தேரில் இருக்கிறான்; இந்தப் போர் சமமானதல்ல.’ முந்தைய சர்க்கத்தில் லக்ஷ்மணன் மீண்டும் உயிர்பெற்றான்; அவனுடைய தூண்டுதலாலேயே ராமன் இன்றே ராவணனைக் கொல்வதாகச் சபதம் செய்தான். இங்கே போரின் நியாயமும் சிந்திக்கப்படுகிறது — தர்மயுத்தத்தில் போர்வீரர்கள் இருவரும் சம நிலையில் இருக்க வேண்டும் என்பது தேவர்களின் கருத்து. ஆகவே அடுத்த நிகழ்ச்சி இந்திரனின் உதவி. ‘கதிரவனை ராகுபோல’ என்ற உவமை ராவணனின் தாக்குதலைக் கிரகணத்தின் அமங்கலத்தோடு சுட்டுகிறது; ‘பெரிய மலைபோல’ ராமன் என்பது அவனுடைய அசைவின்மையைக் காட்டுகிறது. சர்க்கத் தொடக்கத்திலேயே கவி இரண்டு போர்வீரர்களின் நிலையைத் தெளிவாக்குகிறார் — ஒருவன் தரையில் காலாளாக, மற்றவன் தேரில் ஏறியவனாக. ராவணனின் முந்தைய தேர் முந்தைய சர்க்கங்களில் உடைக்கப்பட்டிருந்தது; ஆகவே அவன் ‘இன்னொரு தேரில்’ ஏறி வருகிறான்; இதனால் அவனுடைய வளச் செழிப்பும் சுட்டப்படுகிறது. ராமனிடமோ வில்லும் அம்புகளும் மட்டுமே; ஆயினும் அவன் மனம் ஒருமுகப்பட்டவனாகப் போரிடுகிறான், கலங்கியவனாக அல்ல. தேவர்களும் கந்தர்வர்களும் கின்னரர்களும் பார்வையாளர்கள்போலப் போரைக் காண்கிறார்கள்; நியாயத்தின் பக்கம் நிற்கிறார்கள். அவர்களுடைய சொல்லே இந்திரனின் செயலுக்குக் காரணமாகிறது; ஆகவே இந்தப் பகுதி அடுத்த நிகழ்ச்சிக்கான முன்னுரை. ராமனின் அம்புகள் ‘சுடர்விடும் நெருப்புப் போன்றவை’, ராவணனுடையவை ‘வஜ்ரம்போன்றவை’ — இருவருடைய ஆயுதங்களும் சம வலிமையுடையவை; நிலையில் மட்டுமே வேறுபாடு. ஆகவே தேவர்களின் சொல் நியாயமானது.
தேவர்களின் அமுதம்போன்ற அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, தேவர்களில் சிறந்தவனான திருவுடைய சக்கரன் (இந்திரன்) மாதலியை அழைத்துச் சொன்னான் — ‘என் தேரில் தரையில் நிற்கும் ரகுகுலச் சிறந்தவனிடம் விரைந்து செல். பூமிக்குச் சென்று அவனை அழைத்துத் தேவர்களுக்குப் பெரும் நன்மை செய்.’ தேவராஜனால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட தேவர்களின் தேரோட்டி மாதலி தேவனைத் தலைவணங்கி வணங்கிச் சொன்னான் — ‘தேவேந்திரா, விரைந்து செல்வேன்; தேரோட்டும் பணியையும் செய்வேன்.’ பிறகு அவன் பச்சை நிறக் குதிரைகளைச் சிறந்த தேரில் பூட்டினான். அந்தத் தேர் பொன்னால் சித்திரிக்கப்பட்ட உறுப்புகளுடையது, நூற்றுக்கணக்கான சிறுமணிகளால் அணிசெய்யப்பட்டது, இளங்கதிரவன்போல ஒளிர்வது, வைடூரியத்தாலான ஏர்க்காலுடையது. பொன் தலையணிகளும், வெண் சாமரங்களும் உடைய, கதிரவன்போல ஒளிரும், பொன்வலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட பச்சை நிறச் சிறந்த குதிரைகள் பூட்டப்பட்ட, பொன் மூங்கில் கொடிக்கம்பமுடைய, திருவுடைய தேவராஜனின் தேர் சிறந்ததாக இருந்தது. தேவராஜனால் ஆணையிடப்பட்ட மாதலி அந்தத் தேரில் ஏறி, சுவர்க்கத்திலிருந்து இறங்கிக் காகுத்ஸ்தனை அணுகினான். இங்கே தேரின் விரிவான வருணனை செய்யப்பட்டுள்ளது — அதன் அழகும் தெய்வீகத்தன்மையும் ராமனுக்குக் கிடைக்கும் தெய்வ உதவியைச் சுட்டுகின்றன. மாதலியின் பணிவும் காட்டப்படுகிறது; ஏனெனில் அவன் வணங்கிவிட்டே செல்கிறான். ஆறு சுலோகங்கள் (6–9, 12) திறனாய்வுப் பதிப்பில் காணப்படவில்லை; வல்கேட்டில் அவை இந்திரனின் ஆணையையும் மாதலியின் புறப்பாட்டையும் விரிவாகச் சொல்கின்றன; அதனால் கதை இடைவெளியின்றித் தொடர்கிறது. இந்திரன் தானே வரவில்லை, தன் தேரையும் தேரோட்டியையும் அனுப்புகிறான் — இதனால் தேவர்களின் உதவி வரம்புக்கு உட்பட்டது என்று காட்டப்படுகிறது; போரோ ராமனாலேயே செய்யப்பட வேண்டும். ‘தரையில் நிற்கும்’ என்ற சொல் மீண்டும் மீண்டும் வருகிறது; அதனால் சமமின்மையின் வருத்தம் வலுப்பெறுகிறது. மாதலி ‘தேரோட்டும் பணியைச் செய்வேன்’ என்று தானாகவே ஏற்கிறான் — வெறும் ஆணையை நிறைவேற்றுவது மட்டுமல்ல. பச்சை நிறக் குதிரைகள் இந்திரனின் தேரின் புகழ்பெற்ற அடையாளம். சிறுமணிகளின் ஒலியும், பொன்னின் ஒளியும், வைடூரியத்தின் பொலிவும் தேரின் தெய்வீகத்தன்மையைக் கேட்பவரின் கண்களுக்கும் காதுகளுக்கும் முன் நிறுத்துகின்றன. பொன் மூங்கில் என்பது கொடிக்கம்பம்; அதுவும் பொன்னாலானது. சுவர்க்கத்திலிருந்து இறங்குவது சுவர்க்கத்துக்கும் பூமிக்கும் உள்ள தொடர்பைச் சுட்டுகிறது. தேரின் வருணனையில் ஒவ்வோர் அடைமொழியும் அதன் ஏதோ ஓர் உறுப்புக்குரியது — உறுப்புகள் பொன்னால் சித்திரிக்கப்பட்டவை, சிறுமணிகள் சுற்றிலும், ஏர்க்கால் வைடூரியத்தாலானது, குதிரைகளின் தலையில் பொன் தலையணிகள், உடலில் பொன்வலைகள், தலையில் வெண் சாமரங்கள். இவ்வாறு கேட்பவர் முழுத் தேரையும் மனக்கண்ணால் காண்கிறார். மாதலி தேவராஜனால் ‘ஆணையிடப்பட்டவன்’ — தெளிவாகக் கட்டளையிடப்பட்டவன் — ஆகவே அவன் வருகை தற்செயலானதல்ல, தேவர்களின் நன்கு சிந்தித்த முடிவு.
தேரில் நின்ற, சாட்டை ஏந்திய, ஆயிரம் கண்ணனின் தேரோட்டி மாதலி கைகூப்பி ராமனிடம் சொன்னான் — ‘காகுத்ஸ்தனே, பெரும் மனவலிமையுடையவனே, பகைவரை அழிப்பவனே, ஆயிரம் கண்ணனால் இந்தத் தேர் உன் வெற்றிக்காகக் கொடுக்கப்பட்டது. இதோ இந்திரனின் பெரிய வில், நெருப்புக்கு நிகரான கவசம், கதிரவனைப் போன்ற அம்புகள், மாசற்ற மங்கலமான சக்தி. வீரனே, இந்தத் தேரில் ஏறி, நான் தேரோட்டியாக இருக்க, மகேந்திரன் தானவர்களைக் கொன்றதுபோல ராக்ஷசன் ராவணனைக் கொல்.’ இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட ராமன் தேரை வலம்வந்து வணங்கி, தன் பொலிவால் உலகங்களை ஒளிரச் செய்பவன்போல, அப்போது அதில் ஏறினான். வலம்வருதலும் வணங்குதலும் தேவர்களிடம் ராமனுக்குள்ள பக்தியையும் பணிவையும் காட்டுகின்றன. இந்திரனின் ஆயுதங்களும் கொடுக்கப்பட்டன; ஆகவே ராமன் இப்போது தேவராஜனின் பிரதிநிதிபோலப் போரிடுகிறான். ‘தானவர்களை மகேந்திரன்போல’ என்ற உவமையால் ராமராவணப் போர் தேவாசுரப் போரின் வடிவைப் பெறுகிறது. ‘மங்கலமான சக்தி’ என்று சொல்லப்பட்டது; அதுவே பின்னால் ராவணனின் சூலத்தைப் பிளக்கும். மாதலியின் சொல்லில் நான்கு தெய்வீக ஆயுதங்கள் எண்ணப்படுகின்றன — வில், கவசம், அம்புகள், சக்தி; இவற்றோடு தேர் ஐந்தாவது கொடை. அவன் ராமனை ‘பெரும் மனவலிமையுடையவனே’, ‘திருவுடையவனே’, ‘பகைவரை அழிப்பவனே’ என்று விளிக்கிறான்; அதனால் அவனுடைய மதிப்பு வெளிப்படுகிறது. ‘நான் தேரோட்டியாக இருக்க’ என்ற சொல்லால் அவன் தன் அனுபவத்தையும் நினைவூட்டுகிறான் — இதே தேரோட்டியோடுதான் இந்திரன் தானவர்களை வென்றான். ராமன் திடீரென்று ஏறவில்லை; முதலில் தேரை வலம்வருகிறான், பிறகு வணங்குகிறான் — இது தேவர்கள் அளித்த பொருளுக்குக் காட்டும் மரியாதை. ஏறும் கணத்தில் அவன் பொலிவால் உலகங்கள் ஒளியூட்டப்பட்டன போல — இதனால் கவி வெற்றியின் முன்னறிவிப்பைத் தருகிறார். சக்தி ‘மாசற்றது, மங்கலமானது’ என்று சிறப்பிக்கப்படுகிறது — தூய்மையானது, நலம் தருவது; ராவணனின் சூலத்துக்கு நேர்மாறான இயல்புடையது.
பிறகு நெடுந்தோளனான ராமனுக்கும் ராக்ஷசன் ராவணனுக்கும் அற்புதமான, மயிர்க்கூச்செறியச் செய்யும் தேர்ப்போர் நிகழ்ந்தது. மேலான அஸ்திரங்களை அறிந்த ராகவன் ராக்ஷசராஜனின் காந்தர்வ அஸ்திரத்தைக் காந்தர்வ அஸ்திரத்தாலும், தைவ அஸ்திரத்தைத் தைவ அஸ்திரத்தாலும் அழித்தான். பிறகு மிகுந்த சினமுற்ற இரவுலாவி மீண்டும் மிகக் கோரமான ராக்ஷச அஸ்திரத்தை ஏவினான். ராவணனின் வில்லிலிருந்து விடுபட்ட பொன்னணிகள் பூண்ட அம்புகள் கொடிய நஞ்சுடைய பாம்புகளாகி காகுத்ஸ்தனை நோக்கி வந்தன. சுடர்விடும் முகங்களுடைய அவை, வாய்களால் நெருப்பைக் கக்கியவாறு, அகன்று திறந்த வாய்களோடு, அச்சமூட்டுபவையாக ராமனையே நோக்கி வந்தன. வாசுகிக்கு நிகரான தீண்டலுடைய, சுடர்விடும் படங்களுடைய, கொடிய நஞ்சுடைய அவற்றால் திசைகளும் இடைத்திசைகளும் நிறைந்து மூடப்பட்டன. போரில் அந்தப் பாம்புகள் வந்து விழுவதைக் கண்ட ராமன் கோரமான, அச்சமூட்டும் காருட அஸ்திரத்தை வெளிப்படுத்தினான். ராகவனின் வில்லிலிருந்து விடுபட்ட, பொன் இறகடியுடைய, மயில்போல ஒளிரும் அம்புகள் பொன்னிறக் கருடர்களாகி, பாம்புகளின் பகைவர்களாகத் திரிந்தன. விரும்பிய உருவெடுக்கும், கருட வடிவுடைய ராமனின் அம்புகள், பாம்பு வடிவுடைய, பெரும் வேகமுடைய எல்லா அம்புகளையும் கொன்றன. அஸ்திரம் தடுக்கப்பட்டதும் சினமுற்ற ராக்ஷசத் தலைவன் ராவணன் கோரமான அம்புமழைகளால் ராமன்மீது பொழிந்தான். இப்பகுதியில் அஸ்திரத்துக்கு எதிர் அஸ்திரம் என்ற வரிசை தெளிவாகிறது — ஒவ்வோர் அஸ்திரத்துக்கும் தகுந்த மாற்றை ராமன் அறிவான். பாம்புகளின் பகைவன் கருடன் என்பது உலகப் பிரசித்தம்; ஆகவே சர்ப்ப அஸ்திரத்துக்குக் காருட அஸ்திரமே பதில். ராவணனின் மாயை அச்சமூட்டுவது; ஆனால் ராமனின் அறிவு அதை எளிதில் தடுக்கிறது. பாம்புகள் வாயால் நெருப்பைக் கக்குவதையும் திசைகளை மூடுவதையும் வருணித்து கவி அச்சத்தைப் பெருக்குகிறார்; பிறகு கருடர்கள் திரிவதால் அமைதியை நிலைநாட்டுகிறார். ராவணனும் பெரும் அஸ்திர வல்லுநன்; ஆகவே அவனுடைய காந்தர்வ, தைவ அஸ்திரங்களை ராமன் அதே வகை அஸ்திரங்களால் தடுக்கிறான். பிறகு அவன் தன் இனத்துக்கே உரிய ராக்ஷச அஸ்திரத்தைப் பயன்படுத்துகிறான். அந்த அஸ்திரத்திலிருந்து வெளிப்பட்ட அம்புகள் பாம்புகளாகின்றன; அவற்றின் படங்கள் சுடர்விடுகின்றன, வாய்கள் அகன்று திறந்துள்ளன. வாசுகி நாகராஜன்; அவன் தீண்டல்போல இவற்றின் தீண்டலும் நஞ்சுமயமானது. திசைகளும் இடைத்திசைகளும் அவற்றால் மூடப்பட்டன; ஆகவே தப்பிக்க வழியும் இல்லை. ராமனின் காருட அஸ்திர அம்புகள் பொன்னிறக் கருடர்களாகி வானில் திரிகின்றன; விரும்பிய உருவெடுப்பவையான அவை விரும்பிய வடிவை ஏற்கின்றன. தோற்ற ராவணன் மீண்டும் சாதாரண அம்புகளால் பொழிகிறான் — இது அவன் சினத்தின் அறிகுறி. காந்தர்வ அஸ்திரம் மயக்குவது, தைவ அஸ்திரம் தெய்வ ஆற்றல் நிறைந்தது என்பது மரபு; ராமன் இரண்டையும் அறிவான்; ஏனெனில் விசுவாமித்திரரிடமிருந்து அவன் எல்லாத் தெய்வீக அஸ்திரங்களையும் பெற்றான். ஆகவே இந்தப் போரின் வேர் ராமனின் இளமைப் பருவத்திலேயே பதிந்துள்ளது. கருடர்களின் பொன்னிறம் கருடனின் இயல்பைப் பின்பற்றுகிறது. இவ்வாறு ராவணனின் ஒவ்வொரு முயற்சியையும் ராமன் பயனற்றதாக்குகிறான்; ராவணனின் சினமோ மேலும் மேலும் பெருகுகிறது. இந்தப் போரில் வலிமைக்கு மட்டுமல்ல, அறிவுக்கும் சோதனை — யார் எந்த அஸ்திரத்துக்கு மாற்று அறிவார் என்று. ராமன் எல்லா இடத்திலும் பதிலை அறிவான்; ராவணனோ படிப்படியாக வழியற்றவனாகிறான்; ஆகவே அவன் அம்புமழை மட்டுமே பொழிகிறான்.
பிறகு ராவணன் ஆயிரம் அம்புகளால் களைப்பின்றிச் செயல்புரியும் ராமனை வதைத்துவிட்டு, அம்புக் கூட்டத்தால் மாதலியைத் துளைத்தான். ஒரே அம்பால் கொடியைக் குறிவைத்து வெட்டி, தேர்த்தட்டில் பொன்கொடியை வீழ்த்தி, அம்புவலையால் இந்திரனின் குதிரைகளையும் தாக்கினான். அப்போது தேவர்களும் கந்தர்வர்களும் சாரணர்களும் தானவர்களோடு சேர்ந்து மனம் தளர்ந்தனர். ராமன் வேதனையுற்றதைக் கண்டு சித்தர்களும் பரமரிஷிகளும், விபீஷணனோடு வானரத் தலைவர்களும் வருந்தினர். ராவணன் என்ற ராகுவால் ராமன் என்ற சந்திரன் பிடிக்கப்பட்டதைக் கண்டு, புதன் சந்திரனின் அன்புக்குரியவளும் பிரஜாபதி தெய்வமானவளுமான ரோகிணி நட்சத்திரத்தை ஆக்கிரமித்து, மக்களுக்குத் தீங்கு தருவதாக நின்றது. கடல் புகைசூழ்ந்து சுழலும் அலைகளோடு, எரிவதுபோலச் சினந்து, கதிரவனைத் தொடுவதுபோல மேலெழுந்தது. கதிரவன் ஆயுத நிறமாக, மிகக் கடுமையாக, மங்கிய கதிர்களோடு, தலையற்ற உடலின் (கபந்தத்தின்) அடையாளத்தோடு, தூமகேதுவோடு இணைந்தவனாகக் காணப்பட்டான். கோசலர்களின் நட்சத்திரமான, இந்திரனையும் அக்னியையும் தெய்வங்களாகக் கொண்ட விசாகத்தையும் வானில் அங்காரகன் (செவ்வாய்) தாக்கி நின்றான். இருபது கைகளுடைய, வில்லைப் பற்றிய, பத்து முகங்களுடைய தசக்ரீவன் மைநாக மலைபோலக் காணப்பட்டான். ராக்ஷசன் தசக்ரீவனால் தள்ளப்பட்ட ராமனால் போர்முனையில் அம்புகளைத் தொடுக்க முடியவில்லை. இந்தத் தீக்குறிகள் கிரகணத்தின் உருவகத்தால் வருணிக்கப்படுகின்றன — ராமன் சந்திரன், ராவணன் ராகு. கோசலர்களின் நட்சத்திரத்தில் செவ்வாய் நிற்பது நாட்டுக்கும் நேரும் ஆபத்தைச் சுட்டுகிறது. உதவிக்கு வந்த தேரோட்டியும் துளைக்கப்பட்டு, கொடி விழுந்து, குதிரைகள் தாக்கப்பட்ட இந்தக் கணமே ராமனின் துயரத்தின் உச்சக் கணம். கதையின் நாடகத்தன்மையைப் பெருக்கக் கவி இந்த ஆபத்தைக் காட்டுகிறார்; அதனால் பின்னால் ராமனின் வெற்றி மேலும் ஒளிர்கிறது. ‘தள்ளப்பட்ட’ என்ற சொல்லால் ராமனின் கணநேர இயலாமை சுட்டப்படுகிறது, தோல்வி அல்ல. ராவணனால் இப்போது ராமனை நேரடியாக வெல்ல முடியவில்லை; ஆகவே அவன் தேரோட்டியையும் கொடியையும் குதிரைகளையும் இலக்காக்குகிறான் — தேரின் ஆற்றலையே அழிப்பதற்காக. கொடி விழுவது போர்வீரனுக்கு நேரும் அவமானத்தின் அடையாளம். தேவர்கள், சித்தர்கள், வானரர்கள் ஆகியோரின் மனத்தளர்ச்சி கூட்டானது; அனைவரும் ராமன் தரப்பில் கவலைப்படுகிறார்கள். கிரகங்களின் வருணனை ஜோதிட சாஸ்திரத்துக்கு ஏற்றது — புதன் ரோகிணியை ஆக்கிரமித்தல், செவ்வாய் விசாகத்தை ஆக்கிரமித்தல், கதிரவனில் கபந்தச் சின்னம், தூமகேது — எல்லாம் அமங்கலமானவை. கடல் கதிரவனைத் தொடுவதுபோல மேலெழுகிறது; அதனால் இயற்கையும் கலங்கியதுபோலத் தோன்றுகிறது. ராவணனின் இருபது கை, பத்து முக வடிவம் மைநாக மலையோடு ஒப்பிடப்படுகிறது — அவன் பேருருவையும் உறுதியையும் காட்டுவதற்காக. இந்தத் தீக்குறிகளின் வருணனை ராவண வதத்துக்கு முன் உலகின் கலக்கத்தைக் காட்டுகிறது; கிரகங்களும் நட்சத்திரங்களும் கூடப் போரில் பங்குகொள்வதாகக் கவி கற்பனை செய்கிறார். ரோகிணி சந்திரனின் அன்புக்குரியவள்; அவள் ஆக்கிரமிக்கப்படுவது சந்திரனுக்கும் ராமனுக்கும் நேரும் ஆபத்தைச் சுட்டுகிறது. விசாகம் கோசல நாட்டின் நட்சத்திரம் என்று சொல்வதால், ராமனின் குலத்தின், நாட்டின் தலைவிதியும் இந்தப் போரில் அடங்கியுள்ளது என்பது தெளிவாகிறது. இவ்வாறு எல்லா அறிகுறிகளும் ராவணனின் தற்காலிக மேலோங்கலையும் ராமனின் ஆபத்தையும் காட்டுகின்றன; ஆனால் அவையே பின்னால் எதிர்மாறான பயன்களைத் தரும்.
பிறகு அவன் புருவத்தைச் சுளித்து, கண்கள் சற்றே சிவக்க, சினமுற்று, ராக்ஷசர்களை எரிப்பவன்போல மிகப் பெரும் சினத்தை அடைந்தான். அறிவுடைய ராமனின் சினமுற்ற முகத்தைக் கண்டு எல்லா உயிர்களும் அஞ்சி நடுங்கின; பூமியும் நடுங்கியது. சிங்கங்களும் புலிகளும் உடைய மலை, மரங்கள் அசைய, அதிர்ந்தது; ஆறுகளின் தலைவனான கடல் கொந்தளித்தது. கடுமையான கர்ஜனையுடைய, கொடிய, தீக்குறி காட்டும் மேகங்கள் முழங்கியவாறு வானில் எல்லாப் பக்கங்களிலும் சுற்றின. மிகுந்த சினமுற்ற ராமனையும் கொடிய தீக்குறிகளையும் கண்டு எல்லா உயிர்களும் அஞ்சின; ராவணனுக்கும் அச்சம் உண்டாயிற்று. விமானங்களில் நின்ற தேவர்களும் கந்தர்வர்களும் பெரும் நாகங்களும், ரிஷிகளும் தானவர்களும் தைத்தியர்களும், கருடர்களும் வானில் திரிவோரும், பலவகைப் பயங்கர ஆயுதங்களால் போரிட்ட அந்த இரண்டு வீரர்களின் போரை, உலகப் பிரளயத்தில் நிற்பதுபோலக் கண்டனர். அப்போது பகையில் ஈடுபட்டிருந்த தேவர்களும் அசுரர்களும் அனைவரும், பெரும்போரைப் பார்த்துக்கொண்டு, பக்தியோடு மகிழ்ந்தவர்கள்போலச் சொல்லைச் சொன்னார்கள் — ஒன்றுகூடி நின்ற அசுரர்கள் ‘தசக்ரீவா, வெல்’ என்றும், தேவர்கள் ராமனிடம் ‘நீ வெல்’ என்றும் மீண்டும் மீண்டும் சொன்னார்கள். இங்கே ராமனின் சினமே இயற்கையின் கொந்தளிப்புக்குக் காரணம் — அவன் முகத்தைக் கண்டதுமே பூமி நடுங்குகிறது. பிரளயகாலத்தில்போல உலகங்கள் கலங்குகின்றன. தேவர்களும் அசுரர்களும் தனித்தனியே எழுப்பும் வெற்றி முழக்கம் போரின் இரண்டு தரப்புகளையும் தெளிவாக்குகிறது — எல்லா உலகங்களின் தலைவிதியும் இந்தப் போரிலேயே அடங்கியுள்ளது. முந்தைய பகுதியில் ராமன் தள்ளப்பட்டவனாக இருந்தான்; இங்கே அவன் சினத்தை ஏற்கிறான்; அந்தச் சினமே நிலைமையை மாற்றுகிறது. புருவச் சுளிப்பும் சிவந்த கண்களும் வெளி அறிகுறிகள்; அவனுடைய உள்ளே இருக்கும் எரிக்கும் ஆற்றல் ‘எரிப்பவன்போல’ என்று சொல்லப்படுகிறது. மலை, மரங்கள், கடல், மேகங்கள் எல்லாம் அவன் சினத்தால் பாதிக்கப்படுகின்றன. குறிப்பாக, ராவணனின் இதயத்தில் முதன்முறையாக அச்சம் புகுகிறது. பிறகு கவி பார்வையாளர் கூட்டத்தை வருணிக்கிறார் — தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், நாகங்கள், ரிஷிகள், தானவர்கள், தைத்தியர்கள், பறவைகள். அனைவரும் போரின் சாட்சிகள்; அனைவரும் தத்தம் தரப்பின் வெற்றியை விரும்புகிறார்கள். ‘பக்தியோடு மகிழ்ந்தவர்கள்போல’ என்ற சொல்லால் அவர்களுடைய ஊக்கமும் பற்றும் காட்டப்படுகின்றன. ‘உலகப் பிரளயத்தில் நிற்பதுபோல’ என்ற அடைமொழியால் போர் பிரளயத்தோடு ஒப்பிடப்படுகிறது; அங்கே எல்லா உலகங்களும் அழிகின்றன; இங்கேயும் எல்லா உலகங்களின் தலைவிதி தீர்மானிக்கப்படுகிறது. அசுரர்களின், தேவர்களின் வெற்றி முழக்கங்கள் மீண்டும் மீண்டும் ஒலிக்கின்றன; அதனால் போரின் ஆரவாரம் கேட்பதுபோல் இருக்கிறது.
அதற்கிடையில், ராகவன்மீது சினத்தால் தாக்க விரும்பிய தீய உள்ளமுடைய ராவணன், பெரிய ஆயுதத்தைத் தொட்டுச் சூலத்தைப் பற்றினான். அந்தச் சூலம் வஜ்ரம்போன்ற உறுதியுடையது, பெரும் ஒலியுடையது, எல்லாப் பகைவர்களையும் அழிப்பது, மலைச்சிகரம்போன்ற முனைகளால் மனத்துக்கும் கண்ணுக்கும் அச்சம் தருவது, புகைவதுபோன்ற கூரிய முனையுடையது, யுகமுடிவின் நெருப்புக் குவியலுக்கு நிகரானது, மிகக் கொடியது, அணுக முடியாதது, காலனாலும் நெருங்க முடியாதது, எல்லா உயிர்களையும் அச்சுறுத்துவது, கிழிப்பது, பிளப்பது. பல வீர ராக்ஷசர்கள் சூழ நின்ற வீரமுடைய அவன் மிகுந்த சினத்தோடு அந்தச் சூலத்தை உயர்த்தி, சிவந்த கண்களுடன், தன் படையை மகிழ்வித்தவாறு போரில் பயங்கரமாக முழங்கினான். அவனுடைய கொடிய ஒலி பூமியையும் இடைவெளியையும் திசைகளையும் இடைத்திசைகளையும் நடுங்கச் செய்தது; பேருருவுடைய அவனுடைய அந்த முழக்கத்தால் எல்லா உயிர்களும் அஞ்சின; கடலும் கொந்தளித்தது. பெரும் வீரமுடைய ராவணன் அந்தச் சூலத்தைப் பற்றிக்கொண்டு, மிகப் பெரிதாக முழங்கி, ராமனிடம் கடுமையாகச் சொன்னான் — ‘ராமா, வஜ்ரம்போன்ற உறுதியுடைய இந்தச் சூலம் சினத்தால் என்னால் உயர்த்தப்பட்டது; உடன்பிறந்தானைத் துணையாகக் கொண்ட உன் உயிரை உடனே பறிக்கும். போரில் புகழ்பெறுபவனே, படைமுனையில் கொல்லப்பட்ட வீர ராக்ஷசர்களுக்குச் சமமாக உன்னை விரைந்து கொன்று வைப்பேன். இப்போது நில்; இதோ நான் சூலத்தால் உன்னைக் கொல்கிறேன்.’ இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு ராக்ஷசத் தலைவன் அந்தச் சூலத்தை வீசினான். ராவணனின் கையிலிருந்து விடுபட்ட, மின்னல் மாலைகளால் சூழப்பட்ட, எட்டு மணிகள் கொண்ட, பெரும் ஒலியுடைய அந்தச் சூலம் வானில் சென்றபோது ஒளிர்ந்தது. எரிந்துகொண்டிருக்கும், பார்வைக்குக் கோரமான அந்தச் சூலத்தைக் கண்டு வீரமுடைய ராமன் வில்லை வளைத்து அம்புகளை எய்தான். இங்கே ‘அதிகாயஸ்ய’ என்ற சொல் ராவணனின் அடைமொழி — பேருருவுடையவனின் என்று பொருள்; திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘அதிநாதஸ்ய’ (பெரும் முழக்கமுடையவனின்) என்ற பாடம் உள்ளது. ராவணனின் சொல்லில் முன்பு கொல்லப்பட்ட ராக்ஷசர்களுக்காகப் பழிதீர்ப்பதே முதன்மைக் காரணம். சூலத்தின் வருணனை நீளமானதும் அடைமொழிகள் நிறைந்ததுமாகும் — வஜ்ரம்போலக் கடினமானது, பெரும் ஒலியுடையது, மலைச்சிகரம்போன்ற முனைகளுடையது, புகைவதுபோன்றது, பிரளய நெருப்புக்கு நிகரானது, காலனாலும் நெருங்க முடியாதது. இந்த வருணனை ராவணனின் இறுதிப் பேராயுதத்தின் பெருமையை நிலைநாட்டுகிறது. அவன் முழக்கம் மூவுலகையும் நடுங்கச் செய்கிறது; கடலும் கொந்தளிக்கிறது. ராவணனின் சொல்லில் மூன்று பகுதிகள் — சூலத்தின் புகழ்ச்சி, உடன்பிறந்தானோடு கூடிய ராமனின் வதம் பற்றிய அறிவிப்பு, கொல்லப்பட்ட ராக்ஷசர்களுக்கான பழிதீர்ப்பு. ‘நில்’ என்ற அறைகூவல் போர்வீரனின் மரபுவழிச் சொல். சூலத்தின் எட்டு மணிகளும் மின்னல் மாலைகளும் வானில் ஒளிர்கின்றன; அதனால் அதன் பயங்கரம் அழகோடு கலக்கிறது. ராமனின் அம்புகள் முதலில் அதைத் தடுக்கப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன; ஆனால் அவை வெற்றி பெறாது. கவனிக்க வேண்டியது — ராவணன் சூலத்தைச் ‘சினத்தால்’ உயர்த்துகிறான், விவேகத்தால் அல்ல; அவன் செயல்கள் அனைத்தும் சினத்தால் தூண்டப்படுபவை. ராமனும் சினமுற்றிருக்கிறான்; ஆனால் அவன் சினம் தர்மத்தைக் காப்பதற்கானது; ஆகவே அவன் செயல் கட்டுப்பாடுடையது. ராவணனின் முழக்கம் தன் படையை மகிழ்விக்கிறது, மறுதரப்பில் அச்சத்தை உண்டாக்குகிறது — இவ்வாறு கவி இரண்டு படைகளின் மனநிலையையும் ஒருசேர வருணிக்கிறார். ‘உடன்பிறந்தானைத் துணையாகக் கொண்ட’ என்ற சொல்லால் லக்ஷ்மணன் மீண்டும் உயிர்பெற்றதையும் ராவணன் அறிவான் என்று சுட்டப்படுகிறது. இப்பகுதியின் இரண்டு சுலோகங்கள் (59–60) திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; அவை சூலம் வானில் செல்வதையும் ராமனின் முதல் எதிர்நடவடிக்கையையும் தெளிவாக்குகின்றன. ராவணனின் வீம்புரை அவனுடைய இறுதி ஆணவம்; பின்னால் அவன் சூலமே பிளக்கப்படுகிறது, சொல்லும் பொய்யாகிறது.
வந்து விழும் அந்தச் சூலத்தை ராகவன் அம்புக் கூட்டத்தால் தடுத்தான் — எழுந்து வரும் யுகமுடிவின் நெருப்பை வாசவன் நீர்ப்பெருக்குகளால் தடுப்பதுபோல. ஆனால் ராவணனின் பெரிய சூலம், ராமனின் வில்லிலிருந்து வெளிப்பட்ட அந்த அம்புகளை, நெருப்பு விட்டில்பூச்சிகளை எரிப்பதுபோல எரித்தது. சூலத்தின் தீண்டலால் பொடியாக்கப்பட்டு வானிலேயே சாம்பலான அம்புகளைக் கண்டு ராகவன் சினத்தைத் திரட்டிக்கொண்டான். பிறகு ரகுநந்தனன் மிகுந்த சினமுற்று, மாதலி கொண்டுவந்த, வாசவனுக்கு உகந்த சக்தியைப் பற்றினான். வலிமையுடையவனால் தூக்கி எடைபார்க்கப்பட்ட, மணிகள் ஒலிக்கும் அந்தச் சக்தி, யுகமுடிவின் எரிகொள்ளிபோல ஒளியோடு வானத்தை எரியச் செய்தது. வீசப்பட்ட அந்தச் சக்தி ராக்ஷசேந்திரனின் அந்தச் சூலத்தின்மீது விழுந்தது; சக்தியால் பிளக்கப்பட்ட பெரிய சூலம் ஒளியிழந்து விழுந்தது. பிறகு ராமன் கூரிய, பெரும் வேகமுடைய, வஜ்ரம்போன்ற, நேராகச் செல்லும் அம்புகளால் அவனுடைய பெரும் வேகமுடைய குதிரைகளைப் பிளந்தான். மிகுந்த கவனத்தோடு ராகவன் கூர்தீட்டிய அம்புகளால் ராவணனை மார்பிலும், மூன்று சிறகுடைய அம்புகளால் நெற்றியிலும் பிளந்தான். அம்புகளால் எல்லா உறுப்புகளும் பிளக்கப்பட்டு, உடலிலிருந்து குருதி பெருகிய அந்த ராக்ஷசேந்திரன், கூட்டத்தின் நடுவே மலர்ந்த அசோக மரம்போல ஒளிர்ந்தான். ராமனின் அம்புகளால் உடல் ஆழமாகத் துளைக்கப்பட்டு, காயக் குருதியால் உடல் நனைந்த இரவுலாவிகளின் தலைவன், கூட்டத்தின் நடுவே மனச்சோர்வடைந்தான்; மிகக் கடுமையாகச் சினமும் கொண்டான். இந்திரனின் சக்தியே ராவணனின் சூலத்துக்குப் பதில் — தெய்வ உதவி இங்கே வெற்றி பெற்றது. குருதி தோய்ந்த ராவணன் மலர்ந்த அசோகம்போல என்ற உவமை சிவப்பு நிறத்தின் அழகையும் பயங்கரத்தையும் ஒருசேரக் காட்டுகிறது. இறுதிச் சுலோகம் உபஜாதி யாப்பில் அமைந்தது; சர்க்க முடிவில் ராவணனின் நாணத்தையும் சினத்தையும் சுட்டுகிறது; அதுவே அடுத்த சர்க்கத்தில் அவன் ஓடுவதற்குக் காரணமாகும். ராமனின் அம்புகள் சூலத்தின் தீண்டல் மட்டுமே பட்டுச் சாம்பலாகின்றன — இந்த நிகழ்ச்சி ராவணனின் சூலத்தின் ஆற்றலை நிரூபிக்கிறது. அப்போது ராமன் மாதலி கொண்டுவந்த இந்திரனின் சக்தியை நினைக்கிறான்; அதுவே இங்கே பயன்படுகிறது. அதன் மணியொலியும் அதன் ஒளியும் யுகமுடிவின் எரிகொள்ளிபோன்றவை. சூலம் பிளக்கப்பட்டதால் ராவணனின் இறுதிப் புகலிடம் அழிந்தது. பிறகு ராமன் தாக்குகிறான் — முதலில் குதிரைகளை, பிறகு மார்பை, பிறகு நெற்றியை. ‘மூன்று சிறகுடைய அம்புகளால்’ என்று எண்ணிக்கையும் நுட்பமாகச் சொல்லப்படுகிறது. அனைவரும் தன் இழிநிலையைக் காண்பதால், ராவணன் தன் படையின் நடுவே அவமானப்பட்டவன்போல மனச்சோர்வடைகிறான்; மனச்சோர்வும் சினமும் அவனிடம் ஒருசேர இருக்கின்றன. முன்பு ராவணனின் சக்தியால் லக்ஷ்மணன் வீழ்த்தப்பட்டான்; இங்கே ராமனின் சக்தியால் ராவணனின் சூலம் வீழ்த்தப்படுகிறது — இவ்வாறு கதையில் ஓர் எதிரொப்புமை தெரிகிறது. மலர்ந்த அசோகத்தின் உவமை வசந்தத்தை நினைவூட்டுகிறது; போரின் பயங்கரச் சூழலிலும் கவியின் அழகுணர்ச்சியை இது காட்டுகிறது. ‘கூட்டத்தின் நடுவே’ என்ற சொல், ராவணனின் அவமானம் எல்லோர் முன்னிலையிலும் நிகழ்ந்தது என்று சுட்டுகிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे द्व्यधिकशततमः सर्गः॥ १०२॥