॥वाल्मीकिरामायणम् யுத்த காண்டம் · சர்க்கம் 109

யுத்த காண்டம்

சர்க்கம்

விபீஷணனின் புலம்பல்

கொல்லப்பட்ட அண்ணனைக் கண்டு விபீஷணனின் சோகம், ராக்ஷச அரசன் என்ற மரம் முதலிய உருவகங்களால் ராவணனின் வருணனை, ராமனின் ஆறுதலும் க்ஷத்திரிய தர்ம உபதேசமும், ஈமச் சடங்குக்கான அனுமதி

போரில் வெல்லப்பட்டுக் கொல்லப்பட்டுக் கிடந்த அண்ணன் ராவணனைக் கண்டு, விபீஷணனின் உள்ளம் சோகத்தின் வேகத்தால் சூழப்பட்டது; அவன் புலம்பினான்: ‘வீரமும் ஆற்றலும் உடையவனே, புகழ்பெற்றவனே, திறமை மிக்கவனே, நீதி நெறியை அறிந்தவனே! விலையுயர்ந்த படுக்கைகளில் படுப்பதற்கு உரிய நீ, ஏன் கொல்லப்பட்டுத் தரையில் கிடக்கிறாய்? தோள்வளைகள் அணிந்த நீண்ட கைகள் இரண்டையும் அசைவற்றுப் போட்டுவிட்டு, சூரியனுக்கு நிகரான மகுடம் நழுவிக் கிடக்க நீ படுத்திருக்கிறாய். வீரனே, நான் முன்பே எதைச் சொன்னேனோ அது இப்போது வந்துவிட்டது; காமத்தாலும் மயக்கத்தாலும் சூழப்பட்ட உனக்கு அந்தச் சொல் பிடிக்கவில்லை. பிரஹஸ்தனும், இந்திரஜித்தும், மற்றவர்களும், அதிரதனான கும்பகர்ணனும், அதிகாயனும், நராந்தகனும், நீயே கூட என் சொல்லை மதிக்கவில்லை — அதன் விளைவே இப்போது வந்திருக்கிறது.’ ஐந்தாவது சுலோகம் மூன்று அரைப்பகுதிகளால் அமைந்தது. ‘இன்று நல்ல நெறியில் நடப்பவர்களின் அணை போய்விட்டது, தர்மத்தின் உருவம் போய்விட்டது, வலிமையின் திரட்சி போய்விட்டது, நன்கொடையாளர்களின் புகலிடமும் போய்விட்டது. ஆயுதம் ஏந்துவோரில் சிறந்த இந்த வீரன் தரையில் வீழ்ந்தபோது, சூரியன் தரையில் விழுந்தது போலவும், சந்திரன் இருளில் மூழ்கியது போலவும், அக்னி சுடர் அணைந்தது போலவும், முயற்சி ஊக்கம் இழந்தது போலவும் ஆயிற்று. ராக்ஷசர்களில் புலியான இவன் போர்க்களப் புழுதியில் உறங்குவது போலக் கிடக்கும்போது, வலிமை இழந்த உலகில் இனி என்ன எஞ்சியிருக்கிறது?’ ஏழாவது சுலோகமும் மூன்று அரைப்பகுதிகளால் ஆனது. இங்கே விபீஷணனின் சோகத்தில் கடிந்துரையும் கலந்துள்ளது — அவன் அண்ணனின் நற்பண்புகளை நினைவுகூர்கிறான்; அவனுடைய தீய நெறியையும் மறப்பதில்லை. இந்தச் சர்க்கத்தின் பல சுலோகங்கள் திறனாய்வுப் பதிப்பில் காணப்படவில்லை. புலம்பலின் தொடக்கத்தில் விபீஷணன் அண்ணனின் உடலை வருணிக்கிறான் — கைகள், மகுடம், படுக்கை; பிறகு முன்பு சொன்ன நலம் தரும் சொல்லை நினைவுகூர்கிறான். முன்பு அவையில் அவன் ‘சீதையை ராமனிடம் ஒப்படை’ என்று சொன்னான்; அதனால் ராவணனால் அவமதிக்கப்பட்டு வெளியேற்றப்பட்டான். இப்போது அவனுடைய சொல்லின் உண்மை நிரூபணமாகிவிட்டது; ஆனால் அது அவனுக்கு மகிழ்ச்சி தருவதில்லை, சோகத்தையே பெருக்குகிறது. பிரஹஸ்தன், இந்திரஜித், கும்பகர்ணன், அதிகாயன், நராந்தகன் — இவர்கள் அனைவரும் போரில் கொல்லப்பட்டனர்; அவர்களும் அவனுடைய சொல்லை ஏற்கவில்லை. ‘ஸுஹஸ்தானாம் கதி:’ — ‘நல்ல கைகளுடையவர்களின் புகலிடம்’ — என்ற சொல்லால் கொடையாளர்களின் புகலிடம் சுட்டப்படுகிறது. ஆறாவது, ஏழாவது சுலோகங்களில் பிரளயத்தின் சித்திரம் — சூரியன், சந்திரன், அக்னி அனைத்தும் ஒளியிழந்தவை.

நான்கு உபஜாதி சுலோகங்களில் விபீஷணன் அண்ணனை நான்கு உருவகங்களால் வருணிக்கிறான். முதலாவது — மன உறுதியைத் தளிராகவும், வலிந்து செய்யும் துணிவைச் சிறந்த மலராகவும், தவத்தை வலிமையாகவும், வீரத்தை உறுதியான வேராகவும் கொண்ட ராக்ஷச அரசன் என்ற பெரும் மரம் போரில் ராகவன் என்ற காற்றால் நசுக்கப்பட்டது. இரண்டாவது — தேஜஸைத் தந்தமாகவும், குல வம்சத்தை முதுகெலும்பாகவும், கோபத்தையும் அருளையும் பின்னுடலாகவும் துதிக்கையாகவும் கொண்ட ராவணன் என்ற மதயானை, இக்ஷ்வாகு குலச் சிங்கத்தால் உடல் பற்றப்பட்டுத் தரையில் உறங்குகிறது. மூன்றாவது — பராக்கிரமத்தையும் உற்சாகத்தையும் சுடராகவும், மூச்சைப் புகையாகவும், தன் வலிமையை வெப்பமாகவும் கொண்ட ராக்ஷசன் என்ற நெருப்பு ராமன் என்ற மழைமேகத்தால் அணைக்கப்பட்டது. நான்காவது — சிங்கத்துக்கும் கரடிக்கும் நிகரான வாலும் திமிலும் கொம்புகளும் உடைய, பகைவரை வெல்லும், மணம் வீசும், சபலத்தைக் காதுகளாகவும் கண்களாகவும் கொண்ட ராக்ஷசன் என்ற காளை, மன்னர்களில் புலியான ராமனால் கொல்லப்பட்டுச் சாய்ந்தது. இந்த ஒவ்வொரு உருவகத்திலும் ராவணனின் குணங்கள் உறுப்புகளாகவும், ராமன் அதனை அழிப்பவனாகவும் கற்பிக்கப்படுகிறார்கள். இந்த உருவகங்கள் உறுப்புகளோடு கூடியவை — உவமேயத்தின் ஒவ்வொரு குணமும் உவமானத்தின் ஒரு உறுப்போடு இணைக்கப்படுகிறது; ஒவ்வொரு உருவகத்திலும் ராமன் அதைவிட வலிமையான அழிப்பவன். மரத்தின் வேர் வீரம், மலர் வலிந்த துணிவு; யானையின் தந்தம் தேஜஸ்; நெருப்பின் புகை மூச்சு. ஆகவே ராவணனின் பெருமையும், அவனுடைய வீழ்ச்சியின் கனமும் ஒருசேர வெளிப்படுத்தப்படுகின்றன.

காரணங்களோடு கூடிய சொல்லைச் சொல்லிக்கொண்டிருந்த, பொருளின் முடிவைத் தெளிவாகக் கண்டிருந்த, சோகத்தில் மூழ்கியிருந்த விபீஷணனிடம் ராமன் இவ்வாறு சொன்னான்: ‘கடும் வீரம் கொண்ட இவன் போரில் செயலற்றவனாக அழியவில்லை; மிக உயர்ந்த பெரும் உற்சாகம் கொண்ட இவன் அச்சமின்றியே வீழ்ந்தான். க்ஷத்திரிய தர்மத்தில் நிலைத்து நின்று, மேன்மையை விரும்பிப் போர்க்களத்தில் வீழ்பவர்கள், இவ்வாறு அழிந்தால் அவர்களுக்காக வருந்தலாகாது. எந்த அறிவாளியால் இந்திரனோடு கூடிய மூன்று உலகங்களும் போரில் அச்சுறுத்தப்பட்டனவோ, காலத்தோடு சேர்ந்துவிட்ட அவனுக்காக வருந்துவதற்கு இது நேரமல்ல. போரில் ஒரு பக்கமே எப்போதும் வெல்வது முன்பு எப்போதும் நிகழ்ந்ததில்லை; வீரன் பிறரால் கொல்லப்படுகிறான், அல்லது போரில் பிறரைக் கொல்கிறான். இதுவே முன்னோர்களால் காட்டப்பட்ட வழி, க்ஷத்திரியர்களால் ஏற்கப்பட்டது — போரில் கொல்லப்பட்ட க்ஷத்திரியனுக்காக வருந்தலாகாது என்பது முடிவு. ஆகவே இந்த முடிவைக் கண்டு, உண்மையைப் பற்றி நின்று, மனக்கவலை நீங்கி, இனி இங்கே செய்ய வேண்டிய காரியம் என்னவோ அதைச் சிந்தி.’ ராமனின் சொல்லில் பகைவனுக்கான புகழ்ச்சியும் காணப்படுகிறது — அவன் ராவணனை ‘கடும் வீரம் கொண்டவன்’, ‘மிக உயர்ந்த பெரும் உற்சாகம் கொண்டவன்’ என்று சொல்கிறான். அவனுடைய உபதேசத்தின் அடிப்படை க்ஷத்திரிய தர்மம் — போரில் மரணம் வீரனுக்கு உரிய கதி; சோகத்துக்குக் காரணம் அல்ல. சோகத்தை விட்டுக் கடமையில் மனத்தைச் செலுத்து என்பதே அவனுடைய இறுதிக் கட்டளை. ராமன் விபீஷணனின் கடிந்துரைச் சொற்களை ‘ஹேதுமத்’ — ‘காரணங்களோடு கூடியவை’ — என்று ஏற்றுக்கொள்கிறான்; ஆனால் சோகத்தின் பொருத்தமின்மையைக் காட்டுகிறான். ‘விருத்திம் ஆசம்ஸமானா:’ — ‘மேன்மையை விரும்புபவர்கள்’ — என்பது வெற்றியையும் புகழையும் விரும்பிப் போரிடுபவர்கள். வெற்றியும் தோல்வியும் போரின் இயல்பு; ஆகவே வீழ்ந்த வீரனுக்காக வருந்துவதல்ல, அவனுக்கு உரிய ஈமச் சடங்கைச் செய்வதே கடமை என்பது ராமனின் கருத்து.

சொல்லி முடித்த, வீரம் நிறைந்த அரசகுமாரனிடம், சோகத்தால் வெந்த விபீஷணன் அண்ணனுக்கு நலமான அடுத்த சொல்லைச் சொன்னான். உபஜாதி சுலோகங்களில் அவன் சொல்கிறான்: ‘முன்பு போர்களில் எல்லாத் தேவர்களாலும், இந்திரனாலும் கூட ஒருபோதும் தோற்கடிக்கப்படாத இவன், உன்னை எதிர்கொண்டு, கரையை அடைந்த கடலைப் போலப் போரில் உடைந்துபோனான். இவனால் யாசகர்களுக்குக் கொடைகள் தரப்பட்டன, இன்பங்கள் அனுபவிக்கப்பட்டன, பணியாளர்கள் பேணப்பட்டனர், நண்பர்களுக்குச் செல்வங்கள் அளிக்கப்பட்டன, பகைவர்களிடம் பகைமை தீர்க்கப்பட்டது. இவன் அக்னிஹோத்திரம் வளர்த்தவன், பெரும் தவம் செய்தவன், வேதாந்தத்தைக் கடந்தவன், செயல்களில் முதன்மையான வீரன். இறந்துபோன இவனுக்குச் செய்ய வேண்டியதை உன் அருளால் செய்ய விரும்புகிறேன்.’ விபீஷணனால் இரக்கமான சொற்களால் வேண்டப்பட்ட, மனம் தளராத அரசகுமாரன் சொர்க்கம் சேர்க்கும் தகனச் சடங்கைச் செய்ய ஆணையிட்டான்: ‘பகைமைகள் மரணத்தோடு முடிவடைகின்றன; நம் நோக்கம் நிறைவேறிவிட்டது. இவனுக்குச் சடங்கு செய்யப்படட்டும்; இவன் உனக்கு எப்படியோ, எனக்கும் அப்படியே.’ கடைசி சுலோகம் திறனாய்வுப் பதிப்பில் 6.099.039 ஆகும்; வல்கேட் பாடத்தில் நூற்றுப் பதினொன்றாவது சர்க்கத்திலும் மீண்டும் ஓதப்படுகிறது. ராமனின் பெருந்தன்மை இங்கே தெளிவானது — இறந்த பகைவனிடம் பகைமை எஞ்சுவதில்லை. விபீஷணனும் அண்ணனின் குற்றங்களை மறந்து அவனுடைய நற்பண்புகளையே நினைவுகூர்கிறான். விபீஷணன் அண்ணனின் நற்பண்புகளை எண்ணிச் சொல்கிறான் — கொடை, இன்ப அனுபவம், பணியாளர்களைப் பேணுதல், நண்பர்களுக்குச் செல்வம் அளித்தல், பகைவர்களிடம் பகைமையை நிறைவேற்றுதல், அக்னிஹோத்திரம், தவம், வேதாந்த அறிவு. இந்தக் குணங்கள் ஈமச் சடங்குக்கான தகுதியைச் சுட்டுகின்றன. ‘ஸ்வர்கீயம் ஆதானம்’ என்பது சொர்க்கத்தை அடைவிக்கும் தகனச் சடங்கு. ராமன் விபீஷணனின் வேண்டுகோளை மகிழ்ச்சியோடு ஏற்கிறான்; தானே ராவணனை ‘எனக்கும்’ என்று சொல்லி அவனுக்கு மரியாதை செய்கிறான். இவ்வாறு மரணத்துக்குப் பின் பகைவனுக்கும் பெருமை காட்டுகிறான்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे नवाधिकशततमः सर्ग॥ १०९॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க