சர்க்கம்
ராவணனின் மனைவியரின் புலம்பல்
அந்தப்புரத்திலிருந்து ராக்ஷசப் பெண்கள் வெளிவருதல், போர்க்களத்தில் கணவனைக் காணுதல், பலவகைச் சோகச் செயல்கள், ராவணனின் வீரத்தை நினைவுகூர்தல், விபீஷணனின் சொல்லை மதிக்காததற்கும் விதிக்கும் பழிப்பு
மகாத்மாவான ராகவனால் ராவணன் கொல்லப்பட்டதைக் கேட்டு, சோகத்தால் மெலிந்த ராக்ஷசப் பெண்கள் அந்தப்புரத்திலிருந்து வெளியே ஓடி வந்தனர். பலமுறை தடுக்கப்பட்டும் அவர்கள் தரையின் புழுதியில் புரண்டபடி, விரிந்த கூந்தலோடு, சோகத்தால் வருந்தி, கன்றை இழந்த பசுக்களைப் போல் இருந்தனர். ராக்ஷசர்களோடு வடக்கு வாயிலால் வெளியேறி, கொடிய போர்க்களத்துக்குள் நுழைந்து, கொல்லப்பட்ட கணவனைத் தேடியபடி, ‘ஆர்யபுத்திரா’ என்றும் ‘ஐயோ, நாதா’ என்றும் எல்லாப் பக்கங்களிலும் சொல்லிக்கொண்டு, தலையற்ற உடல்கள் சிதறிக் கிடந்த, குருதிச் சேறான பூமியில் அலைந்தனர். கண்ணீர் நிறைந்த கண்களோடு, கணவனைப் பற்றிய சோகத்தால் தோற்கடிக்கப்பட்ட அவர்கள், கூட்டத் தலைவனை இழந்த பெண் யானைகளைப் போலக் கதறினர். பிறகு அவர்கள் பெரும் உடலும், பெரும் வீரமும், பெரும் ஒளியும் உடைய, கருமையான மைக் குவியலைப் போன்ற ராவணன் தரையில் கொல்லப்பட்டுக் கிடப்பதைக் கண்டனர். போர்க்களப் புழுதியில் கிடக்கும் கணவனைத் திடீரெனக் கண்டு, அவர்கள் வெட்டப்பட்ட காட்டுக் கொடிகளைப் போல அவனுடைய உடல் மீது விழுந்தனர். இங்கே கவிஞர் உவமைகளால் பெண்களின் துயரத்தைச் சித்திரிக்கிறார் — கன்றை இழந்த பசுக்கள், கூட்டத் தலைவனை இழந்த பெண் யானைகள், வெட்டப்பட்ட காட்டுக் கொடிகள். முதலில் அவர்கள் கேட்டு மட்டுமே அறிந்தனர், பிறகு தாமே கண்டனர்; அதனால் அவர்களுடைய சோகம் இருமடங்கானது. ‘வார்யமாணா:’ — ‘தடுக்கப்பட்டும்’ — என்ற சொல்லால், ராக்ஷசர்கள் அவர்களைத் தடுக்க விரும்பினர், ஆனால் சோகத்தின் வேகம் தடையைக் கடந்தது என்று சுட்டப்படுகிறது. ‘கபந்தாங்காம்’ — ‘தலையற்ற உடல்கள் சிதறிய’ — என்ற சொல்லால் போர்க்களத்தின் பயங்கரமும், ‘சோணிதகர்தமாம்’ — ‘குருதிச் சேறான’ — என்ற சொல்லால் குருதியின் மிகுதியும் காட்டப்படுகின்றன. அந்தப்புரப் பெண்கள் வழக்கமாக வெளியே காணப்படுவதில்லை; ஆனால் இன்று சோகத்தால் அந்த நியதியும் மறக்கப்பட்டது. அவர்கள் கூந்தலை அவிழ்த்து, தரையில் புரண்டபடி, ராக்ஷசர்களோடு போர்க்களத்துக்குச் சென்றனர். அங்கே எங்கும் தலையற்ற உடல்களும், குருதியும், உடைந்த ஆயுதங்களும் இருந்தன; அவற்றின் நடுவே அவர்கள் தங்கள் கணவனைத் தேடினர். இறுதியில் நீல மலையைப் போலப் பெரிய அவன் தரையில் விழுந்து கிடப்பதைக் கண்டு அவர்கள் அவனுடைய உடல் மீது விழுந்தனர். போர்க்களத்துக்கு அவர்கள் செல்வதே போரின் பயங்கர விளைவைக் காட்டுகிறது — முன்பு அரண்மனைகளில் இன்பமாக வாழ்ந்தவர்கள் இன்று குருதிச் சேற்றில் திரிகிறார்கள். இதனால் கவிஞர் போரின் இரக்கமான பக்கத்தை வீரர்களின் பார்வையில் மட்டுமல்லாமல், பெண்களின் பார்வையிலும் காட்டுகிறார்.
ஒருத்தி பெரும் அன்பால் அவனைத் தழுவி அழுதாள்; ஒருத்தி பாதங்களைப் பற்றிக்கொண்டு, ஒருத்தி கழுத்தைக் கட்டிக்கொண்டு அழுதாள். ஒருத்தி கைகளை உயர்த்தித் தரையில் புரண்டாள்; ஒருத்தி கொல்லப்பட்டவனின் முகத்தைக் கண்டு மயக்கமடைந்தாள். ஒருத்தி தலையை மடியில் வைத்து முகத்தை நோக்கியபடி, பனித்துளிகளால் தாமரையை நனைப்பது போலக் கண்ணீரால் முகத்தை நனைத்து அழுதாள். இவ்வாறு துயருற்ற அவர்கள் கொல்லப்பட்ட கணவனைக் கண்டு பலவாறு கதறினர்; மீண்டும் புலம்பினர்: ‘எவனால் இந்திரன் அச்சுறுத்தப்பட்டானோ, எவனால் யமன் அச்சுறுத்தப்பட்டானோ, எவனால் வைசிரவண மன்னன் புஷ்பகத்தை இழந்தானோ; எவனால் கந்தர்வர்களுக்கும், முனிவர்களுக்கும், மகாத்மாக்களான தேவர்களுக்கும் போரில் அச்சம் தரப்பட்டதோ, அவன் இதோ போரில் கொல்லப்பட்டுக் கிடக்கிறான். அசுரர்களிடமிருந்தோ, தேவர்களிடமிருந்தோ, நாகங்களிடமிருந்தோ அச்சத்தை அறியாதவனுக்கு, இந்த அச்சம் மனிதனிடமிருந்து வந்தது. தேவர்களாலும் தானவர்களாலும் ராக்ஷசர்களாலும் கொல்லப்பட முடியாதவனாக இருந்த இவன், கால்நடையாக நின்ற மனிதனால் கொல்லப்பட்டுக் கிடக்கிறான். தேவர்களாலும் யக்ஷர்களாலும் அசுரர்களாலும் கொல்ல முடியாத இவன், ஏதோ வலிமையற்றவனைப் போல ஒரு மனிதனால் மரணத்தை அடைவிக்கப்பட்டான்.’ இவ்வாறு சொல்லியபடி துயருற்ற அந்தப் பெண்கள் அழுதனர்; துயரத்தால் வருந்தி மீண்டும் மீண்டும் புலம்பினர். இங்கே முரண்பாடே சோகத்தின் அடிப்படை — தேவர்களால் கொல்ல முடியாதவன் மனிதனால் கொல்லப்பட்டான்; தேர்வீரன் கால்நடையாளனால் கொல்லப்பட்டான். பிரம்மனின் வரத்தில் ராவணன் மனிதர்களைப் புல்லாகக் கருதினான்; ஆகவே மனிதர்களிடமிருந்து கொல்லப்படாமையை அவன் கேட்கவில்லை; அதுவே அவனுடைய அழிவுக்குக் காரணம். பெண்களின் செயல்களில் உள்ள பன்முகத்தன்மை — தழுவுதல், பாதங்களைப் பற்றுதல், தரையில் புரளுதல், மயக்கம், கண்ணீரால் நனைத்தல் — சோகத்தின் பல வடிவங்களைக் காட்டுகிறது. புஷ்பகத்தைக் குறிப்பிடுவதும் பொருள் நிறைந்தது — ராவணன் குபேரனை வென்று அந்த விமானத்தைப் பறித்தான். இப்போது அவனுடைய வீரம் அனைத்தும் வீணாகிவிட்டது. பெண்கள் அவனுடைய முந்தைய வெற்றிகளை நினைவுகூர்ந்து, இப்போதைய வீழ்ச்சியை அவற்றோடு ஒப்பிடுகிறார்கள்; அதனால் துயரம் மேலும் ஆழமாகிறது. மூன்று உலகங்களையும் அச்சுறுத்தியவன் இன்று தானே அசைவற்றுக் கிடக்கிறான் — இந்தத் தலைகீழ் மாற்றத்திலேயே கருணை ரசத்தின் உச்சம் உள்ளது.
‘எப்போதும் நலம் சொல்லும் நண்பர்களின் சொல்லைக் கேளாத உன்னால் சீதை மரணத்துக்காகவே கொண்டுவரப்பட்டாள்; ராக்ஷசர்களும் வீழ்த்தப்பட்டனர்; இதோ நாங்கள் அனைவரும் இப்போது உன்னோடு வீழ்த்தப்பட்டோம், நீயும் வீழ்ந்தாய்.’ பதினெட்டாவது சுலோகம் மூன்று அரைப்பகுதிகளால் அமைந்தது; அதன் நடு அரைப்பகுதி திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை. ‘அன்புக்குரிய தம்பி விபீஷணன் நலமான சொல்லைச் சொன்னபோதும், தன் அழிவை விரும்பிய நீ மயக்கத்தால் துணிந்து அவனைக் கடுமையாகப் பேசினாய். மைதிலியான சீதை ராமனிடம் திருப்பித் தரப்பட்டிருந்தால், வேரோடு அழிக்கும் இந்தப் பெரும் கொடிய துன்பம் நமக்கு வந்திருக்காது. தம்பியின் விருப்பம் நிறைவேறியிருக்கும், ராமன் நண்பர் குலத்தவனாகியிருப்பான், நாங்கள் அனைவரும் விதவைகளாகாமல் இருந்திருப்போம், பகைவர்களின் விருப்பமும் நிறைவேறாமல் போயிருக்கும். நீயோ கொடியவனாக வலுக்கட்டாயமாகச் சீதையைச் சிறைப்படுத்தியதால், ராக்ஷசர்கள், நாங்கள், நீ — மூவரும் ஒருசேர வீழ்த்தப்பட்டோம்.’ இங்கே பெண்கள் விபீஷணனின் பக்கம் நிற்கிறார்கள்; ராவணனின் தீய நெறியை வெளிப்படையாகப் பழிக்கிறார்கள். ‘ஆத்மவதகாங்க்ஷிணா’ — ‘தன் அழிவை விரும்பியவனால்’ — என்பது கடுமையான அடைமொழி — ராவணனே தன் அழிவை விரும்பியது போல. ‘மூலஹரம்’ — ‘வேரோடு அழிப்பது’ — என்ற சொல்லால் குலத்தின் வேரோடு அழிவு சுட்டப்படுகிறது. சீதை திருப்பித் தரப்பட்டிருந்தால் மூன்று நன்மைகள் கிடைத்திருக்கும் — தம்பியின் விருப்பம் நிறைவேறுதல், ராமனின் நட்பு, எங்கள் சௌபாக்கியம். இங்கே பெண்களின் சொல்லில் அரசியல் நீதியின் அறிவும் தெரிகிறது — நண்பர்களின் நலம் தரும் சொல்லை மதிக்காததே அரசனின் அழிவுக்கு முக்கியக் காரணம். விபீஷணன் முன்பு அவையில் ராவணனால் காலால் உதைக்கப்பட்டு அவமதிக்கப்பட்டிருந்தான்; அதன் நினைவு இங்கே ‘பருஷித:’ — ‘கடுமையாகப் பேசப்பட்டான்’ — என்ற சொல்லால் எழுகிறது.
‘ராக்ஷசர்களில் சிறந்தவனே, இங்கே உன் விருப்பப்படி நடந்ததோ, உன் சுய விருப்பமோ காரணம் அல்ல; விதியே எல்லாவற்றையும் இயக்குகிறது; விதியால் கொல்லப்பட்டவனே கொல்லப்படுகிறான். நீண்ட கைகளுடையவனே, போரில் வானரர்களுக்கும் ராக்ஷசர்களுக்கும், உனக்கும் நேர்ந்த இந்த அழிவு விதியின் சேர்க்கையாலேயே வந்தது. உலகில் எழுந்துவிட்ட விதியின் போக்கைச் செல்வத்தாலும், விருப்பத்தாலும், வீரத்தாலும், ஆணையாலும் திருப்ப இயலாது.’ இவ்வாறு ராக்ஷச அரசனின் மனைவியர், துயருற்று, குரரிப் பறவைகளைப் போலத் துன்பத்தால் வருந்தி, கண்ணீரால் கலங்கிய கண்களோடு புலம்பினர். இங்கே பெண்கள் முதலில் ராவணனைப் பழித்துவிட்டுப் பிறகு விதியைக் காரணமாகக் கருதி அவனைத் தேற்றுவது போல் இருக்கிறார்கள் — இது சோகத்தின் இயல்பான வரிசை. கடிந்துரை கணநேரம்; அன்பு நிலையானது. குரரி என்பது இரக்கமாகக் கதறும் ஒரு பெண் பறவை; அந்த உவமையால் அவர்களுடைய துயரக் குரல் சுட்டப்படுகிறது. அடுத்த சர்க்கத்தில் மூத்த மனைவியான மண்டோதரி புலம்புவாள். ‘ஹதம் தைவேன ஹன்யதே’ — ‘விதியால் கொல்லப்பட்டவனே கொல்லப்படுகிறான்’ — என்ற வாக்கியம் உலகில் புகழ்பெற்ற பொன்மொழி — முன்பே விதியால் கொல்லப்பட்டவனே பிறரால் கொல்லப்படுகிறான். ஆகவே மனிதனான ராமன் ஒரு கருவி மட்டுமே என்பது அவர்களுடைய கருத்து. இவ்வாறு சர்க்கம் சோகத்தோடு தொடங்கி விதியைப் பற்றிய சிந்தனையோடு முடிகிறது. பெண்கள் ராவணனின் குற்றத்தை அறிவார்கள்; ஆனால் அவன் மீது பழி சுமத்துவதில்லை; அவர்கள் காலத்தின், விதியின் வலிமையை நினைவுகூர்கிறார்கள். விதி என்பது செயல்களின் பயன் என்பது சாஸ்திரத்தின் கருத்து; ஆகவே ராவணனின் முந்தைய செயல்களே அவனுடைய அழிவுக்குக் காரணம் என்பதும் இங்கே உட்பொருளாகத் தொனிக்கிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे दशाधिकशततमः सर्गः॥ ११०॥