சர்க்கம்
மண்டோதரியின் புலம்பலும் ராவணனின் ஈமச் சடங்கும்
மண்டோதரியின் புலம்பல் — ராமன் விஷ்ணுவே என்பது, சீதையைக் கவர்ந்ததன் குற்றம், முந்தைய இன்பங்களின் நினைவு, கற்புடையவர்களின் சாபம்; சக்களத்திகளின் ஆறுதல்; ராம விபீஷண உரையாடல்; முறைப்படி ராவணனின் தகனச் சடங்கு
புலம்பிக்கொண்டிருந்த அந்த ராக்ஷசப் பெண்களின் நடுவே, மூத்தவளும், அன்புக்குரியவளும், துயருற்றவளுமான மனைவி தன் கணவனை உற்று நோக்கினாள். சிந்தனைக்கு எட்டாத செயலுடைய ராமனால் கொல்லப்பட்ட கணவன் தசக்ரீவனைக் கண்டு, மண்டோதரி அங்கே பரிதாபமாகப் புலம்பினாள்: ‘நீண்ட கைகளுடையவனே, வைசிரவணனின் தம்பியே, சினந்த உன் முன்னே நிற்க இந்திரனும் அஞ்சினான். பெரும் முனிவர்களும், புகழ்பெற்ற கந்தர்வர்களும், சாரணர்களும் உன்னைப் பற்றிய அச்சத்தால் திசைகளுக்கு ஓடினர். அத்தகைய நீ வெறும் மனிதனான ராமனால் போரில் வெல்லப்பட்டாய்; அரசே, ராக்ஷசேஸ்வரா, உனக்கு வெட்கமில்லையா? இது என்ன? மூன்று உலகங்களையும் வென்று, செல்வத்தாலும் வீரத்தாலும் நிறைந்து, எதிர்க்க முடியாதவனாக இருந்த உன்னைக் காட்டில் திரியும் ஒரு மனிதன் எப்படிக் கொன்றான்? மனிதர்களுக்கு எட்டாத இடங்களில் திரிபவனும், விரும்பிய வடிவை எடுப்பவனுமான உனக்கு ராமனால் போரில் அழிவு நேர்வது பொருந்தாது. படையின் முன்னணியில், எல்லாவற்றாலும் சூழப்பட்டிருந்த உன்னை அவன் தாக்கினான் என்ற இந்த ராமனின் செயலை நான் நம்பவில்லை. அல்லது ராமனின் வடிவில் காலனே, எண்ணிப் பார்க்க முடியாத மாயையை அமைத்துக்கொண்டு உன் அழிவுக்காக வந்தானோ. அல்லது இந்திரனால் நீ வீழ்த்தப்பட்டாயோ? ஆனால் போரில் உன்னைப் பார்க்கக்கூட இந்திரனுக்கு என்ன ஆற்றல் உண்டு?’ மண்டோதரியின் புலம்பல் வியப்போடு தொடங்குகிறது — இந்திரனையே அச்சுறுத்தியவன் மனிதனால் எப்படிக் கொல்லப்பட்டான்? அவள் ஒவ்வொரு சாத்தியத்தையும் சோதித்து மறுக்கிறாள் — மனிதனும் அல்லன், இந்திரனும் அல்லன்; ஆகவே மனிதனுக்கு அப்பாற்பட்ட யாரோ இதற்குக் காரணம் என்பது அவளுடைய முடிவு. அடுத்த சுலோகங்களில் அவள் அவனை விஷ்ணுவாக அறிகிறாள். ‘காமரூபிண:’ — ‘விரும்பிய வடிவை எடுப்பவன்’ — என்ற சொல்லால், விருப்பப்படி வடிவம் கொள்பவன் மனிதர்களின் கண்ணுக்கே எட்டுவதில்லை, அவர்களால் எப்படிக் கொல்லப்படுவான் என்று சுட்டப்படுகிறது. ‘வனகோசர:’ — ‘காட்டில் திரிபவன்’ — என்ற சொல்லால் ராமனின் வனவாசி போன்ற சாதாரணத் தோற்றம் சுட்டப்படுகிறது; அதற்கு நேர்மாறானது அவனுடைய அசாதாரணச் செயல். திறனாய்வுப் பதிப்பில் ஒன்பதாவது சுலோகம் ‘வாஸவ: ஸ்வயம் ஆகத:’ — ‘இந்திரனே வந்தான்’ — என்று ஓதுகிறது; அச்சுப் பதிப்பில் ‘கிருதாந்த: ஸ்வயமாகத:’ — ‘காலனே வந்தான்’. இந்தப் பகுதியில் மண்டோதரியின் கேள்விகள் அவளுடைய அறிவைக் காட்டுகின்றன — அவள் அழுவது மட்டுமல்ல, காரணத்தையும் ஆராய்கிறாள். மண்டோதரி மய தானவனின் மகள், ராவணனின் பட்டத்தரசி, இந்திரஜித்தின் தாய். முந்தைய சர்க்கத்தில் மற்றப் பெண்கள் கூட்டாகப் புலம்பினர்; இந்தச் சர்க்கத்தில் மூத்த மனைவியின் தனிப் புலம்பல் — நீண்டது, ஆழமானது, சிந்தனை நிறைந்தது. அவளுடைய முதல் உணர்வு வெட்கம் — ‘உனக்கு வெட்கமில்லையா’ என்று அவள் ராவணனை, உயிரோடிருப்பவனைக் கேட்பது போலக் கேட்கிறாள். இது சோகத்தின் இயல்பான முறை — இறந்த அன்புக்குரியவனையும் உயிரோடிருப்பவனைப் போல விளிப்பது. ராவணனின் முந்தைய வீரம் — இந்திரனின் அச்சம், முனிவர், கந்தர்வர், சாரணர்களின் ஓட்டம் — அவளுடைய சொல்லில் மீண்டும் மீண்டும் நினைவுகூரப்படுகிறது; அதனால் இப்போதைய வீழ்ச்சியின் முரண் தெளிவாகிறது. ‘மானுஷமாத்ரேண’ — ‘வெறும் மனிதனால்’ — என்ற சொல்லில் ‘மாத்ர’ என்ற சொல் இகழ்ச்சியைச் சுட்டுகிறது; ஆனால் அவளே விரைவில் அந்த எண்ணத்தை மாற்றிக்கொள்கிறாள். எட்டாவது சுலோகத்தில் ‘ஸர்வத: ஸமுபேதஸ்ய’ — எல்லா ஆயுதங்களாலும் படைகளாலும் சூழப்பட்டவனுக்கு. ஒன்பதாவது, பத்தாவது சுலோகங்களில் அவள் இரண்டு மாற்றுகளைச் சோதிக்கிறாள் — காலனோ இந்திரனோ; இந்திரனின் ஆற்றல் போதாது என்று அவளே மறுக்கிறாள்; ஆகவே இது காலனின் அல்லது பரமாத்மாவின் செயலே என்ற அவளுடைய முடிவுக்குப் பின்னணி தயாராகிறது. இந்தப் பகுதியின் ஏழு சுலோகங்கள் திறனாய்வுப் பதிப்போடு பொருந்துகின்றன. கதையின் பார்வையில் இந்தச் சர்க்கம் யுத்த காண்டத்தின் மிக இரக்கமான பகுதி. போரின் வெற்றிக் களிப்புக்குப் பிறகு கவிஞர் தோற்ற தரப்பின் துயரத்தை விரிவாக வருணிக்கிறார்; அதனால் போரில் வெற்றியும் யாரோ ஒருவரின் அழிவே என்று வாசகர் அறிகிறார். மண்டோதரியின் முதல் கேள்விகள் வியப்பினுடையவை, அடுத்தவை ஞானத்தினுடையவை, இறுதியானவை சோகத்தினுடையவை.
‘மாபெரும் வலிமையும், மாபெரும் வீரமும், மாபெரும் ஆற்றலும் உடைய, தேவர்களின் பகைவனான உன்னைக் கொன்றவன், தெளிவாகவே மகாயோகியும் நிலையானவனுமான பரமாத்மாவே. அவன் தொடக்கமும் நடுவும் முடிவும் இல்லாதவன், மகத்தானதைவிட மேலான மகத்தானவன், இருளுக்கு அப்பாற்பட்டவன், அனைத்தையும் தாங்குபவன், சங்கு சக்கரம் கதை ஏந்தியவன், ஸ்ரீவத்ஸம் மார்பில் உடையவன், என்றும் திருமகள் நீங்காதவன், வெல்லப்பட முடியாதவன், நிலையானவன், மாறாதவன், சத்தியமான பராக்கிரமம் உடைய விஷ்ணு; அவன் மனித வடிவை மேற்கொண்டு, வானர வடிவை அடைந்த எல்லாத் தேவர்களாலும் சூழப்பட்டு, எல்லா உலகங்களுக்கும் ஈசனும் திருவுடையவனுமாக, உலகங்களின் நலனை விரும்பி, ராக்ஷசர்களைப் பரிவாரமாகக் கொண்ட, அச்சம் தரும், தேவர்களின் பகைவனான உன்னைக் கொன்றான்.’ இங்கே மண்டோதரி ராமனின் உண்மை வடிவை அறிகிறாள் — அவன் தசரதனின் மகன் மட்டுமல்லன், பரமாத்மாவான விஷ்ணு. ‘ஸ ராக்ஷஸபரீவாரம் தேவசத்ரும் பயாவஹம்’ — ‘ராக்ஷசர்களைப் பரிவாரமாகக் கொண்ட, அச்சம் தரும், தேவர்களின் பகைவனை’ — என்ற அரைச் சுலோகம் அச்சுப் பதிப்பில் ‘14’ என்ற சுலோக எண்ணுக்குப் பின்னும் ‘15’ என்ற எண்ணுக்கு முன்னும் உள்ளது; ஆகவே அது பதினைந்தாவது சுலோகத்தின் முதல் அரைப்பகுதி, அதன் பொருள் முந்தையதோடு தொடர்புடையதாயினும் — இந்தி உரை 11–14 ஐ ஒன்றாக விளக்குகிறது; அங்கே இந்த அரைப்பகுதியும் விளக்கப்பட்டுள்ளது. ‘நாதா, முன்பு நீ புலன்களை வென்று மூன்று உலகங்களையும் வென்றாய்; அந்தப் பகைமையை நினைவுகூர்ந்தவை போல அதே புலன்களால் நீ இப்போது வெல்லப்பட்டாய். ஜனஸ்தானத்தில் பல ராக்ஷசர்களால் சூழப்பட்டிருந்த உன் தம்பி கரன் கொல்லப்பட்டபோதே, ராமன் மனிதனல்லன் என்று அறியப்பட்டது. தேவர்களாலும் நுழைய முடியாத இலங்கை நகரில் அனுமன் தன் வீரத்தால் நுழைந்தபோதே நாங்கள் கலங்கினோம்.’ புலன்களின் பகைமை என்ற கற்பனை அழகானது — முன்பு தவத்தால் புலன்கள் வெல்லப்பட்டன; பின்பு காமத்துக்கு வசப்பட்ட ராவணன் அதே புலன்களால் தோற்கடிக்கப்பட்டான். இங்கே மண்டோதரியின் சொல்லில் நீதியும் உள்ளது — புலன்களை வென்றவனே வெல்கிறான், புலன்களுக்கு வசப்பட்டவன் அழிகிறான். கர வதம், அனுமனின் இலங்கைப் பிரவேசம் — இவை ராவணன் புரிந்துகொள்ளாத முன்னறிகுறிகள். இந்தப் பகுதியின் பெரும்பகுதி (11–15.1) திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; அது வல்கேட் பாடத்தின் பக்தி முதன்மையான பகுதி. ‘ஸ்ரீவத்ஸவக்ஷா:’, ‘சங்கசக்ரகதாதர:’ ஆகியவை விஷ்ணுவின் அடையாளங்கள். ‘வானரத்வமுபாகதை: தேவை:’ — ‘வானர வடிவை அடைந்த தேவர்களால்’ — பால காண்டத்தில் தேவர்கள் வானர வடிவில் பிறந்தனர் என்ற கதை இங்கே நினைவுகூரப்படுகிறது. இந்தப் பகுதியில் ராமாயணப் பக்தி மரபின் பார்வை தெளிவானது — பகைவனின் மனைவியும் ராமனைப் பரமேசுவரனாக அறிகிறாள். ‘மஹத: பரமோ மஹான்’, ‘தமஸ: பரம:’ என்பவை உபநிடதங்களின் மொழி — ‘ஆதித்யவர்ணம் தமஸ: பரஸ்தாத்’ — ‘சூரிய ஒளியுடையவன், இருளுக்கு அப்பாற்பட்டவன்’ — என்ற சுருதியை நினைவூட்டுகின்றன. ‘தாதா’ என்பது அனைத்தையும் தாங்குபவன். ‘அஜய்ய:’ என்பது யாராலும் வெல்ல முடியாதவன் — ஆகவே ராவணனின் தோல்வி வெட்கத்துக்குரியதல்ல என்ற தொனியும் உண்டு. மண்டோதரியின் ஞானம் அவளுடைய கற்பின், விவேகத்தின் பயன். மேலும், ‘இந்த்ரியாணி புரா ஜித்வா’ — ‘முன்பு புலன்களை வென்று’ — என்ற வாக்கியத்தில் ராவணனின் தவம் நினைவுகூரப்படுகிறது — பிரம்மனைத் தவத்தால் வழிபட்டு அவன் வரங்களைப் பெற்றான். தவத்தால் பெற்றது காமத்தால் அழிந்தது. கர வதத்தைக் குறிப்பிடுதல் — பதினான்காயிரம் ராக்ஷசர்களை ராமன் ஒருவனே கொன்றான்; அப்போதே அவனுடைய மனிதனுக்கு அப்பாற்பட்ட தன்மை வெளிப்பட்டது. அனுமனின் இலங்கைப் பிரவேசம், அசோக வனத்தை அழித்தல், இலங்கையை எரித்தல் — இவையும் அறிகுறிகளே. மண்டோதரியின் சொற்களில் ‘நாங்கள் கலங்கினோம்’ என்ற பன்மை அந்தப்புரம் முழுவதன் அச்சத்தைச் சுட்டுகிறது. இந்தச் சுலோகங்களில் ராமனின் தெய்வத்தன்மை பகைவர் தரப்பிலிருந்தே அறிவிக்கப்படுகிறது; இது தன் தரப்பின் புகழ்ச்சியைவிட மேலான சான்று. அடுத்த சர்க்கங்களில் பிரம்மாவும் தேவர்களோடு வந்து ராமனை ‘நாராயணன்’ என்று துதிப்பார்; அதன் முன்னறிவிப்பு இங்கே மண்டோதரியின் வாயிலிருந்து. அவளுடைய சொற்கள் பக்தர்களால் துதியைப் போல ஓதப்படுகின்றன.
‘ராகவனோடு பகைமை கொள்ளாதே என்று நான் சொன்னபோது நீ ஏற்கவில்லை; அதன் விளைவே இது வந்திருக்கிறது. ராக்ஷசர்களில் சிறந்தவனே, உன் செல்வத்தின், உடலின், உறவினர்களின் அழிவுக்காகவே நீ திடீரெனச் சீதையை விரும்பினாய். தீய மதியுடையவனே, அருந்ததியைவிடவும் ரோகிணியைவிடவும் சிறந்தவளும், மதிக்கத்தக்கவளும், பூமிக்கே பூமியானவளும், திருமகளுக்கே திருமகளானவளும், கணவன் மீது அன்பு கொண்டவளுமான சீதையைத் தீண்டியதால் நீ தகாததைச் செய்தாய். எல்லா உறுப்புகளிலும் குறையற்றவளும், மங்களமானவளும், துயருற்றவளுமான அவளை ஆளற்ற காட்டிலிருந்து வஞ்சகத்தால் கொண்டுவந்து நீ உனக்கே களங்கம் தேடிக்கொண்டாய். மைதிலியோடு சேர வேண்டும் என்று நீ கொண்ட விருப்பத்தை அடையாமலேயே நீ நிச்சயமாகக் கற்புடைய அவளுடைய தவத்தால் எரிக்கப்பட்டாய். மெல்லிடையாளான அவளைத் தீண்டியபோதே நீ எரிக்கப்படாமல் போனதற்குக் காரணம், இந்திரன், அக்னி முதலான எல்லாத் தேவர்களும் உனக்கு அஞ்சினார்கள் என்பதே. கணவனே, பாவச் செயலின் பயனைக் காலம் வரும்போது செய்தவன் நிச்சயமாக அடைகிறான் — இதில் ஐயமில்லை. நல்லது செய்பவன் நல்லதை அடைகிறான், பாவம் செய்பவன் பாவத்தையே அனுபவிக்கிறான்; விபீஷணன் இன்பத்தை அடைந்தான், நீ இத்தகைய தீங்கை அடைந்தாய். அழகில் அவளைவிட மேலான வேறு பெண்கள் உனக்கு இருக்கிறார்கள்; ஆனால் காமனுக்கு வசப்பட்ட நீ மயக்கத்தால் அதை உணரவில்லை. குலத்தாலோ, அழகாலோ, இனிய பண்பாலோ மைதிலி என்னைவிட மேலானவளும் அல்லள், எனக்குச் சமமானவளும் அல்லள்; ஆனால் அதை நீ மயக்கத்தால் உணரவில்லை. எப்போதும் எல்லா உயிர்களுக்கும் மரணம் காரணமின்றி வருவதில்லை; உன்னுடைய இந்த மரணத்துக்கு மைதிலியே காரணம். சீதையால் உண்டான மரணத்தை நீ தொலைவிலிருந்து இழுத்துக்கொண்டு வந்தாய்; மைதிலியோ ராமனோடு சோகமின்றி மகிழ்ந்து வாழ்வாள்.’ இங்கே மண்டோதரி தன் பெருமையையும் மறப்பதில்லை — ‘சீதை என்னைவிட மேலானவளும் அல்லள்’ என்ற சொல்லில் தன்மானமும், கணவனின் மயக்கத்துக்கான பழிப்பும் உள்ளன. ‘செய்தவன் பயனை அடைகிறான்’ என்ற கர்மக் கோட்பாடு இங்கே தெளிவானது. ‘பூமிக்கே பூமி, திருமகளுக்கே திருமகள்’ என்பது சீதையைப் பற்றிய உயர்வு நவிற்சி — அவள் பூமிக்கும் ஆதாரமானவள், லக்ஷ்மிக்கும் லக்ஷ்மி. அச்சுப் பதிப்பில் ‘ச்ரியா: ஸ்ரீம்’ என்ற பாடம் உள்ளது (திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘ச்ரிய: ஸ்ரீம்’). ‘வ்யுஷ்டி:’ என்பது பயன். இருபத்தேழாவது சுலோகம் (‘ஸந்த்யன்யா: ப்ரமதா:…’ — ‘வேறு பெண்கள் இருக்கிறார்கள்…’) வல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளது; இருபத்தெட்டாவது சுலோகத்தின் பின்னரைப் பகுதியில் அதே பாதம் — ‘மோஹான்ன புத்யஸே’ — ‘மயக்கத்தால் உணரவில்லை’ — மீண்டும் வருகிறது. ராவணனின் மரணம் ‘ஸலக்ஷண:’ — காரணம் உடையது; அதன் காரணம் தெளிவானது, சீதையே. கற்புடையவளின் தவ ஆற்றல் இந்தக் காண்டத்தின் முக்கியப் பொருள்; பின்னர் அக்னிப் பரீட்சையிலும் அதே ஆற்றல் வெளிப்படும். விபீஷணனையும் ராவணனையும் ஒப்பிடுவது கர்மப் பயனுக்கு எடுத்துக்காட்டு. மண்டோதரியின் கடிந்துரை அறநெறி சார்ந்தது மட்டுமல்ல, நடைமுறை சார்ந்ததும் கூட — செல்வம், உடல், உறவினர் ஆகியவற்றின் அழிவு சீதையைக் கவர்ந்ததன் பயன். அருந்ததி வசிஷ்டரின் மனைவி, ரோகிணி சந்திரனின் அன்புக்குரியவள்; இருவரும் கற்பின் இலக்கணங்கள். சீதை அவர்களைவிடவும் சிறந்தவள் என்று மண்டோதரியே ஏற்றுக்கொள்கிறாள் — பகைவர் தரப்புப் பெண்களுக்கும் சீதையின் மகிமை தெரியாததல்ல. ‘சத்மனா’ — ‘வஞ்சகத்தால்’ — என்ற சொல்லால் மாரீசனின் மான் வடிவமும் ராவணனின் சன்னியாசி வேடமும் நினைவுகூரப்படுகின்றன. ‘ததைவ யன்ன தக்த:’ — ‘அப்போதே எரிக்கப்படாமல் போனது’ — என்ற வாதம் — கற்புடையவளைத் தீண்டியதுமே தீண்டியவன் எரிந்திருக்க வேண்டும்; ஆனால் தேவர்கள் ராவணனுக்கு அஞ்சியதால் உடனடிப் பயன் விளையவில்லை; காலம் கடந்து நிச்சயம் விளைந்தது. இங்கே கர்மப் பயனின் காலம் முக்கியமானது — ‘பர்யாகதே காலே’ — ‘காலம் வரும்போது’. ‘அனங்கவசம் ஆபன்ன:’ — ‘காமனுக்கு வசப்பட்டவன்’ — என்ற சொல்லால் காமத்தின் வலிமை சுட்டப்படுகிறது. மண்டோதரி தன் அழகையும் குலத்தையும் இனிய பண்பையும் சீதைக்குச் சமமாகக் கருதுகிறாள்; அவளுடைய சொல்லில் சிறிது பொறாமையும் தெரிகிறது; அது பெண் இயல்பின் இயல்பான பகுதி. இறுதியில் ‘மைதிலி சோகமின்றி மகிழ்ந்து வாழ்வாள்’ என்ற வாக்கியத்தில் தன் துயரத்துக்கும் சீதையின் இன்பத்துக்கும் உள்ள முரண் தெரிகிறது. இவ்வாறு மண்டோதரி மூன்று வகையில் ராவணனுக்கு உணர்த்துகிறாள் — தர்மப் பார்வையில் (கற்புடையவளைத் தீண்டுவது பாவம்), நீதிப் பார்வையில் (நலம் தரும் சொல்லை மதிக்காமை), நடைமுறைப் பார்வையில் (வேறு அழகிகள் இருக்கிறார்கள், சீதை தேவையில்லை). அவளுடைய வாதம் முழுமையானது; ஆனால் இன்று பயனற்றது — ஏனெனில் கேட்பவன் இறந்துவிட்டான்.
‘குறைந்த புண்ணியம் உடைய நானோ கொடிய சோகக் கடலில் விழுந்துவிட்டேன். கைலாசத்திலும், மந்தரத்திலும், மேருவிலும், சைத்ரரத வனத்திலும், எல்லாத் தேவ உத்யானங்களிலும் உன்னோடு உலவி, தகுந்த விமானத்தில், ஒப்பற்ற செல்வச் சிறப்போடு, பலவண்ண மாலைகளும் ஆடைகளும் அணிந்து, பல்வேறு நாடுகளைக் கண்டபடி சென்றுகொண்டிருந்த நான், வீரனே, உன் வதத்தால் இன்பங்களிலிருந்து வீழ்த்தப்பட்டேன். அதே நான் வேறொருத்தி போல் ஆகிவிட்டேன்; அரசர்களின் நிலையற்ற செல்வத்துக்கு ஐயோ! ஐயோ அரசே, அழகிய புருவங்களும், அழகிய தோலும், உயர்ந்த மூக்கும் உடையதும், ஒளியிலும் அழகிலும் பிரகாசத்திலும் சந்திரனுக்கும் தாமரைக்கும் சூரியனுக்கும் நிகரானதும், கிரீட முகடுகளால் ஒளிர்ந்ததும், செம்பு நிற இதழ்களுடையதும், சுடர்விடும் குண்டலங்களுடையதும், மதுவருந்தும் இடங்களில் மதத்தால் கலங்கி அசையும் கண்களுடையதும், பலவகை மாலைகள் அணிந்ததும், அழகியதும், இனிய புன்னகையோடு பேசுவதும், மங்களமானதுமாக இருந்த உன் முகம், இன்று ராமனின் அம்புகளால் பிளக்கப்பட்டு, குருதி வழிந்து சிவந்து, கொழுப்பும் மூளையும் சிதறி, தேர்ப் புழுதியால் கரடுமுரடாகி ஒளிரவில்லை. ஐயோ, விதவைக் கோலம் தரும் இறுதி நிலை எனக்கு வந்துவிட்டது; அறிவு குறைந்த நான் அதை ஒருபோதும் உணரவில்லை. “தானவ அரசன் மயன் என் தந்தை, ராக்ஷசேஸ்வரன் என் கணவன், இந்திரனை வென்றவன் என் மகன்” என்று நான் பெரிதும் செருக்குற்றிருந்தேன். “செருக்குற்ற பகைவர்களை நசுக்குபவர்களும், கொடியவர்களும், புகழ்பெற்ற வலிமையும் ஆண்மையும் உடையவர்களுமான என் காவலர்கள் எங்கிருந்தும் அச்சமற்றவர்கள்” என்பது என் உறுதியான எண்ணமாக இருந்தது. ராக்ஷசர்களில் சிறந்தவர்களே, இத்தகைய ஆற்றலுடைய உங்களுக்கு, எதிர்பாராத இந்த அச்சம் மனிதனிடமிருந்து எப்படி வந்தது? பளபளக்கும் இந்திரநீலக் கல்லைப் போல் கருமையானதும், உயர்ந்த மலைக்கு நிகரானதும், தோள்வளைகள், கைவளைகள், வைடூரியம், முத்து மாலைகள், மலர் மாலைகள் ஆகியவற்றால் ஒளிர்ந்ததும், உல்லாசங்களில் அழகியதும், போர்க்களங்களில் சுடர்விட்டதும், அணிகலன்களின் ஒளியால் மின்னல்களோடு கூடிய மேகம் போல் விளங்கியதுமான உன் உடல், இன்று பல கூரிய அம்புகளால் நிறைந்து, தொடுவதற்கே அரிதாகி, தழுவ முடியாததாகிவிட்டது. முள்ளம்பன்றி முட்களால் நிறைந்திருப்பது போல இடைவெளியின்றித் தைத்த, உயிர்நிலைகளில் நன்கு பதிந்த அம்புகளால் நரம்புக் கட்டுகள் அறுபட்டு, குருதி நிறத்தோடு கருமையான உன் உடல் தரையில் விழுந்து கிடக்கிறது — இடியால் தாக்கப்பட்டுச் சிதறிய மலையைப் போல. ஐயோ, இது கனவா, உண்மையா? நீ ராமனால் எப்படிக் கொல்லப்பட்டாய்? நீ மரணத்துக்கே மரணமாக இருந்திருப்பாய்; மரணத்துக்கு எப்படி வசப்பட்டாய்?’ இங்கே மண்டோதரியின் நினைவு இன்பத்துக்கும் துன்பத்துக்கும் உள்ள முரணைச் சித்திரிக்கிறது. முன்பு சந்திரனுக்கும் தாமரைக்கும் சூரியனுக்கும் நிகராக இருந்த முகம் இன்று குருதியாலும் புழுதியாலும் மாசுற்றது; மின்னல்களோடு கூடிய மேகம் போல் விளங்கிய உடல் அம்புகளால் நிறைந்தது. ‘ஸ்வாவித: சலலை:’ — ‘முள்ளம்பன்றி முட்களால்’ — என்ற உவமை — முள்ளம்பன்றி (முட்கள் கொண்ட விலங்கு) முட்களால் மூடப்பட்டிருப்பது போல, ராவணனின் உடல் அம்புகளால் மூடப்பட்டுள்ளது. தந்தை, கணவன், மகன் ஆகியோரின் பெருமையால் அவள் முன்பு அச்சமற்றிருந்தாள்; இப்போது அனைத்தும் ஒரே மனிதனால் அழிந்தது. ‘திக்ராஜ்ஞாம் சஞ்சலாம் ஸ்ரியம்’ — ‘அரசர்களின் நிலையற்ற செல்வத்துக்கு ஐயோ’ — என்பது வைராக்கியத்தின் குரல். இந்தப் பகுதியின் பெரும்பகுதி வல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளது; 31–33 சுலோகங்கள் திறனாய்வுப் பதிப்பின் 6.099.018–020 உடன் பொருந்துகின்றன. இந்தப் பகுதியில் மண்டோதரியின் சொந்தச் சோகமே முதன்மையானது. கைலாசம், மந்தரம், மேரு, சைத்ரரதம் — இவை தேவர்களின் உல்லாசத் தலங்கள்; ராவணன் அவற்றையும் வென்று அங்கே உலவினான். ‘ஸைவான்யேவாஸ்மி ஸம்வ்ருத்தா’ — ‘அதே நான் வேறொருத்தி போல் ஆகிவிட்டேன்’ — என்ற வாக்கியத்தில் மாற்றத்தின் கடுமை — அதே நான், ஆனால் வேறொருத்தி போல. முகத்தின் வருணனையில் அழகின் ஒவ்வொரு உறுப்பும் எண்ணப்படுகிறது — புருவங்கள், தோல், மூக்கு, இதழ்கள், குண்டலங்கள், கிரீடம்; பிறகு அதே முகத்தின் அழிவு — குருதி, கொழுப்பு, மூளை, புழுதி. ‘ததேவ … அத்ய’ — ‘அதுவே … இன்று’ — என்ற இந்தத் தனித்த அமைப்பு இரண்டு முறை (37, 44) பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. தந்தை மயன், மகன் இந்திரஜித், கணவன் ராவணன் ஆகிய மூவரின் வலிமையால் அவள் ‘அகுதஸ்சித்பயா’ — எங்கிருந்தும் அச்சமற்றவள் — ஆக இருந்தாள்; அந்தச் செருக்கு இன்று அழிந்தது. ‘ஹா ஸ்வப்ன: ஸத்யமேவேதம்’ — ‘ஐயோ, இது கனவா, உண்மையா’ — என்ற ஐயம் — துயரத்தின் மிகுதியால் அவளால் உண்மையை ஏற்க இயலவில்லை. ‘மிருத்யோரபி மிருத்யு:’ — ‘மரணத்துக்கே மரணம்’ — என்பது ராவணனின் வீரம் பற்றிய உயர்வு நவிற்சி. இந்தப் பகுதியின் மொழி அணிகள் நிறைந்தது — உவமைகள் (மின்னல்களோடு கூடிய மேகம், இடியால் தாக்கப்பட்ட மலை, முட்களோடு கூடிய முள்ளம்பன்றி), முரண்கள் (மரணத்துக்கே மரணமானவன் மரணத்துக்கு வசப்பட்டான்), நினைவுகூர்தல். எல்லா அணிகளும் கருணை ரசத்தை வளர்ப்பவை. மண்டோதரி தன் பெருமையை நினைவுகூர்வதும் அவளுடைய இப்போதைய துயர நிலையையே எடுத்துக்காட்டுகிறது. ‘பஸ்சிமா தசா’ — ‘இறுதி நிலை’ — என்பது கடைசி நிலை, விதவைக் கோலம். முன்பு அவள் இந்த நிலையை ஒருபோதும் கற்பனை செய்யவில்லை; ஏனெனில் தன் காவலர்கள் வெல்லப்பட முடியாதவர்கள் என்பது அவளுடைய நம்பிக்கை. அந்த நம்பிக்கை உடைந்ததே அவளுடைய சோகத்தின் வேர்; மனிதனிடமிருந்து அச்சம் என்ற நிகழ முடியாதது நிகழ்ந்துவிட்டது.
‘மூன்று உலகங்களின் செல்வங்களையும் அனுபவித்தவனும், மூன்று உலகங்களுக்கும் கலக்கம் தந்தவனும், மகத்தானவனும், உலகக் காவலர்களை வென்றவனும், சங்கரனையே தூக்கி எறிய முயன்றவனும், செருக்குற்றவர்களை அடக்கியவனும், தன் பராக்கிரமத்தை வெளிப்படுத்தியவனும், உலகங்களைக் கலங்கச் செய்தவனும், நல்லோரைப் பிளந்தவனும், பகைவர் முன்னிலையில் ஆற்றலோடு செருக்கான சொற்களைப் பேசியவனும், தன் கூட்டத்தையும் பணியாளர்களையும் காத்தவனும், பயங்கரச் செயல் புரிந்தவர்களைக் கொன்றவனும், தானவ அரசர்களையும் யக்ஷர்களையும் ஆயிரக்கணக்கில் கொன்றவனும், போரில் நிவாதகவசர்களை அடக்கியவனும், பல வேள்விகளை அழித்தவனும், தன்னவர்களைக் காத்தவனும், தர்ம நெறியை உடைத்தவனும், போரில் மாயைகளைப் படைத்தவனும், ஆங்காங்கே தேவ, அசுர, மனிதக் கன்னியரைக் கவர்ந்து வந்தவனும், பகைவர்களின் பெண்களுக்குச் சோகம் தந்தவனும், தன்னவர்களை வழிநடத்தியவனும், இலங்கைத் தீவைக் காத்தவனும், பயங்கரச் செயல்களைச் செய்தவனும், எங்களுக்கு இன்பங்களை அளித்தவனும், தேர்வீரர்களில் சிறந்தவனுமான — இத்தகைய ஆற்றலுடைய கணவன் ராமனால் வீழ்த்தப்பட்டதைக் கண்டும், அன்புக்குரியவனை இழந்த நான் இந்த உடலைத் தாங்கிக்கொண்டிருக்கிறேனே, நான் கல்நெஞ்சக்காரி. ராக்ஷசேஸ்வரா, விலையுயர்ந்த படுக்கைகளில் படுத்திருந்த நீ, இன்று ஏன் இங்கே தரையில் புழுதி படிந்து உறங்குகிறாய்? என் மகன் இந்திரஜித் போரில் லக்ஷ்மணனால் கொல்லப்பட்டபோது நான் கடுமையாக அடிபட்டேன்; இன்றோ நீ இவ்வாறு ஆனதால் முற்றிலும் வீழ்த்தப்பட்டேன். உறவினர்களை இழந்து, காவலனான உன்னை இழந்து, இன்பங்களை இழந்து நான் எண்ணற்ற ஆண்டுகள் வருந்துவேன். அரசே, நீ இன்று மிகக் கடினமான நீண்ட பயணத்தை மேற்கொண்டுவிட்டாய்; துயரால் வருந்தும் என்னையும் அழைத்துச் செல்; நீயின்றி நான் வாழமாட்டேன். பரிதாபமான என்னை விட்டுவிட்டு ஏன் இங்கிருந்து செல்ல விரும்புகிறாய்? துயருற்றுப் புலம்பும் அறிவு குறைந்த என்னிடம் ஏன் பேசவில்லை? பிரபுவே, முக்காடின்றி நகர வாயிலிலிருந்து வெளியேறிக் கால்நடையாகவே வந்த என்னைக் கண்டு நீ சினம் கொள்ளவில்லையா?’ இங்கே ராவணனின் அடைமொழிகளில் நற்பண்புகளும் குறைகளும் கலந்துள்ளன — அவன் காவலன், கொடையாளன், வீரன்; ஆனால் நல்லோரைப் பிளந்தவன், வேள்விகளை அழித்தவன், தர்ம நெறியை உடைத்தவன், பிறர் பெண்களைக் கவர்ந்தவன். மண்டோதரி கணவனைப் பாரபட்சமின்றி வருணிக்கிறாள், புகழ்வது மட்டுமல்ல. ‘க்ஷேப்தாரம் சங்கரஸ்ய’ — ‘சங்கரனைத் தூக்கி எறிய முயன்றவன்’ — என்பதில் கைலாசத்தைப் பெயர்த்த நிகழ்வு நினைவுகூரப்படுகிறது. ‘ஸ்திராஸ்மி’ — ‘நான் கல்நெஞ்சக்காரி’ — என்பது தன்னைப் பழித்தல் — இப்படிக் கணவனைக் கண்டும் உயிரோடிருக்கிறேன், ஆகவே கடின நெஞ்சுடையவள். இந்திரஜித்தின் வதத்தை நினைவுகூர்வது துயரத்தின் மேல் துயரம். இறுதியில் முக்காடின்றிக் கால்நடையாக வந்ததைக் குறிப்பிடுதல் — அரசி முன்பு ஒருபோதும் இவ்வாறு மக்கள் முன் வந்ததில்லை; அதைக் கண்டும் கணவன் சினக்கவில்லையே என்பது அவளுடைய வேதனை. நாற்பத்தெட்டாவது சுலோகம் இரண்டு பகுதிகளின் சந்தியில் உள்ளது — அதன் பின்னரைப் பகுதியோடு பட்டியல் தொடங்குகிறது. இந்தப் பகுதியின் அமைப்பு தனித்தன்மை வாய்ந்தது — இரண்டாம் வேற்றுமையில் முடியும் அடைமொழிகளின் நீண்ட வரிசை, ‘இத்தகைய ஆற்றலுடைய கணவன் … வீழ்த்தப்பட்டதைக் கண்டும்’ என்ற வாக்கியத்தில் முடிகிறது. இதனால் ராவணனின் முழு வாழ்க்கை வரலாறும் சுருக்கமாகச் சொல்லப்படுகிறது. ‘நிவாதகவசானாம் நிக்ரஹீதாரம்’ — ‘நிவாதகவசர்களை அடக்கியவன்’ — உத்தர காண்டத்தில் ராவணன் நிவாதகவசர்களோடு செய்த போர் வருணிக்கப்படுகிறது. ‘தேவாஸுரந்ருகன்யானாம் ஆஹர்தாரம்’ — ‘தேவ, அசுர, மனிதக் கன்னியரைக் கவர்ந்து வந்தவன்’ — அவன் பலருடைய கன்னியரை வலுக்கட்டாயமாகக் கவர்ந்தான்; அவர்களே இன்று அவனுடைய அந்தப்புரத்தில் அழுகிறார்கள். மண்டோதரி தன்னை ‘கல்நெஞ்சக்காரி’ என்று பழிக்கிறாள் — கணவன் இறந்தால் கற்புடையவள் வாழலாகாது என்பது அவளுடைய உணர்வு. ‘நய மாமபி’ — ‘என்னையும் அழைத்துச் செல்’ — என்ற வேண்டுகோள் உடன்கட்டை ஏறும் விருப்பத்தைச் சுட்டுகிறது. இந்தப் பட்டியல் ராவணனின் இயல்பின் இருமையைக் காட்டுகிறது — அவன் வீரன், காவலன், கொடையாளன்; ஆனால் கொடியவன், தர்மத்தை உடைத்தவன், பிறர் பெண்களைக் கவர்ந்தவன். மனைவி அவனுடைய இரண்டு பக்கங்களையும் அறிவாள்; இருந்தும் அவனை அன்புக்குரியவனாகவே கருதுகிறாள். ‘எங்களுக்கு இன்பங்களை அளித்தவன்’ என்ற சொல்லால் மனைவியரிடம் அவன் கொண்டிருந்த அன்பும் நினைவுகூரப்படுகிறது. இந்திரஜித்தின் மரணத்தின் சோகம் இன்று மேலும் கனக்கிறது. ‘தரண்யாம் ரேணுகுண்டித:’ — ‘தரையில் புழுதி படிந்தவன்’ — என்ற சித்திரம் முந்தைய ‘சயனேஷு மஹார்ஹேஷு’ — ‘விலையுயர்ந்த படுக்கைகளில்’ — என்பதற்கு நேர்மாறானது. ‘தீர்கமத்வானம்’ — ‘நீண்ட பயணம்’ — என்பது மறுஉலகப் பயணம். ‘அனவகுண்டிதாம்’ — ‘முக்காடின்றி’ — என்ற சொல்லால் அரச குலப் பெண்களின் மரியாதை எல்லை உடைந்தது சுட்டப்படுகிறது; ராவணன் உயிரோடிருக்கும்போது அது ஒருபோதும் நிகழ்ந்திருக்காது.
‘மனைவியரை நேசிப்பவனே, வெட்கம் என்ற முக்காட்டை இழந்து வெளியே ஓடி வந்திருக்கும் உன் மனைவியர் அனைவரையும் பார்; அவர்களைக் கண்டு நீ ஏன் சினக்கவில்லை? உன் விளையாட்டுத் துணையான இந்தக் கூட்டம் திக்கற்றுப் புலம்புகிறது; நீ இவர்களைத் தேற்றவும் இல்லை, மதிக்கவும் இல்லை. அரசே, கற்புடையவர்களும், தர்மத்தில் ஈடுபட்டவர்களும், பெரியோருக்குப் பணிவிடை செய்வதில் ஈடுபட்டவர்களுமான பல குலப் பெண்கள் உன்னால் விதவைகளாக்கப்பட்டனர்; சோகத்தால் வெந்த அவர்களால் நீ சபிக்கப்பட்டாய்; ஆகவே பிறர் வசமானாய். உன்னால் தீங்கிழைக்கப்பட்ட அவர்களால் அப்போது நீ சபிக்கப்பட்டாய்; அது இப்போது வந்துவிட்டது. மன்னா, “கற்புடையவர்களின் கண்ணீர் காரணமின்றித் தரையில் விழுவதில்லை” என்ற பழமொழி உன் விஷயத்தில் பெரும்பாலும் உண்மையாகிவிட்டது. அரசே, தேஜஸால் உலகங்களை வென்று, வீரத்தில் பெருமை கொண்ட உன்னால், மான் வேடம் என்ற வஞ்சகத்தால் ராமனை ஆசிரமத்திலிருந்து அகற்றி, லக்ஷ்மணனையும் அகற்றி, ராமனின் மனைவியைக் கொண்டுவந்த இந்த அற்பமான பெண் திருட்டு எப்படிச் செய்யப்பட்டது? போரில் உன் கோழைத்தனத்தை நான் ஒருபோதும் நினைவுகூரவில்லை; இதுவோ நிச்சயமாக விதியின் தலைகீழ் மாற்றத்தால் உனக்குக் கனிந்த அறிகுறி. நீண்ட கைகளுடையவனே, கடந்ததையும் வருவதையும் அறிந்தவனும், நிகழ்வதை நன்கு பகுத்தறிபவனும், சத்தியம் பேசுபவனுமான என் மைத்துனன் விபீஷணன், கொண்டுவரப்பட்ட மைதிலியைக் கண்டு, சிந்தித்து, நீண்ட பெருமூச்சு விட்டு, “ராக்ஷசத் தலைவர்களின் இந்த அழிவு வந்து நிற்கிறது” என்று சொன்னது உண்மையாகிவிட்டது. காமத்திலிருந்தும் கோபத்திலிருந்தும் எழுந்த, பற்றுதலால் உண்டான, நீ செய்த தீய பழக்கத்தால் இந்த வேரோடு அழிக்கும் பெரும் கேடு விளைந்தது; நீ இந்த ராக்ஷசக் குலம் முழுவதையும் திக்கற்றதாக்கிவிட்டாய். புகழ்பெற்ற வலிமையும் ஆண்மையும் உடைய உனக்காக நான் வருந்த வேண்டியதில்லை; ஆனால் பெண் இயல்பால் என் மனம் இரக்கத்தில் திரும்புகிறது. நீ நல்வினையையும் தீவினையையும் எடுத்துக்கொண்டு உன் கதியை அடைந்துவிட்டாய்; உன் அழிவால் துயருற்ற என்னைப் பற்றியே நான் வருந்துகிறேன். பத்துத் தலையோனே, நலம் விரும்பும் நண்பர்களின் சொல்லை நீ கேட்கவில்லை; சகோதரர்கள் முழுமையாகச் சொன்ன நலத்தையும் கேட்கவில்லை. விபீஷணன் சொன்ன, காரணமும் பொருளும் கொண்ட, முறையான, நன்மை தரும், கடுமையற்ற, தர்க்கம் நிறைந்த சொல்லை நீ செயல்படுத்தவில்லை. மாரீசனும் கும்பகர்ணனும், என் தந்தையும் சொன்ன சொல்லை வீரத்தால் மதம் கொண்ட நீ செயல்படுத்தவில்லை; அதன் பயனே இத்தகையது.’ இங்கே மண்டோதரியின் கோபமும் தெளிவானது — ‘நாரீசௌர்யம்’ — ‘பெண் திருட்டு’, ‘க்ஷுத்ரம்’ — ‘அற்பமானது’ — என்ற சொற்களால் அவள் ராவணனின் செயலைப் பழிக்கிறாள்; வீரனுக்குத் தகுந்தது போர், வஞ்சகத்தால் பிறன் மனைவியைக் கவர்வது அல்ல. கற்புடையவர்களின் சாபம், நலம் சொல்பவர்களை மதிக்காமை — இவை இரண்டு காரணங்கள். ‘ஸ்த்ரீஸ்வபாவாத்து மே புத்தி: காருண்யே பரிவர்ததே’ — ‘பெண் இயல்பால் என் மனம் இரக்கத்தில் திரும்புகிறது’ — என்பது அவளுடைய தன்னாய்வு — அறிவால் அவள் ராவணனைக் குற்றவாளி என்று அறிகிறாள், இதயத்தாலோ அழுகிறாள். திறனாய்வுப் பதிப்பில் இந்தப் பகுதி 6.099.021–024 இல் சுருக்கமாக உள்ளது. ‘கற்புடையவர்களின் கண்ணீர்’ என்ற பழமொழி உலகில் புகழ்பெற்றது — நல்ல பெண்களின் துயரம் வீணாவதில்லை. ராவணனால் விதவைகளாக்கப்பட்ட குலப் பெண்களின் சாபம் இன்று பலித்தது. மண்டோதரியின் ‘அற்பமான பெண் திருட்டு’ என்ற சொல் கூர்மையானது — தேஜஸால் மூன்று உலகங்களையும் வென்றவனுக்குத் திருட்டு வெட்கக்கேடானது. ‘கோழைத்தனத்தை நினைவுகூரவில்லை’ என்று அவள் கணவனின் வீரத்தை ஏற்கிறாள்; ஆனால் அவனுடைய இந்தச் செயல் விதியின் தலைகீழ் மாற்றத்தின் அறிகுறி என்று விளக்குகிறாள். விபீஷணனை ‘அதீதானாகதார்த்தஜ்ஞ:’ — ‘கடந்ததையும் வருவதையும் அறிந்தவன்’ — என்று புகழ்கிறாள் — அவன் தொலைநோக்குடையவனாக இருந்தான். காமமும் கோபமும் தீய பழக்கங்கள்; அவற்றிலிருந்து எழுந்த கேடு குலத்தை வேரோடு அழித்தது. ‘ஸ்வாம் கதிம் கத:’ — ‘தன் கதியை அடைந்தான்’ — என்பது செயல்களுக்கேற்ற கதி. இந்தப் பகுதியில் மண்டோதரி, ராவணன் யாருடைய சொல்லைச் செயல்படுத்தவில்லையோ அந்த நான்கு பேச்சாளர்களை நினைவுகூர்கிறாள் — விபீஷணன், மாரீசன், கும்பகர்ணன், தன் தந்தை மயன். அனைவரும் நலம் சொன்னவர்கள், அனைவரும் அவமதிக்கப்பட்டவர்கள். அவளுடைய சொல் சோகத்தின் நடுவிலும் விவேகம் நிறைந்தது; அவள் அழுவது மட்டுமல்ல, காரணங்களையும் தெளிவுபடுத்துகிறாள். இறுதியில் ‘ஆத்மானமனுசோசாமி’ — ‘என்னைப் பற்றியே வருந்துகிறேன்’ — என்ற ஒப்புதல் — இறந்தவன் தன் கதியை அடைந்தான்; உயிரோடிருக்கும் நானே வருந்தத்தக்கவள்.
‘கரிய மேகம் போன்றவனே, மஞ்சள் பட்டாடை அணிந்தவனே, அழகிய தோள்வளைகள் அணிந்தவனே, உன் உறுப்புகளைப் பரப்பிவிட்டுக் குருதியால் மூடப்பட்டு ஏன் கிடக்கிறாய்? உறங்குபவனைப் போலச் சோகத்தால் வருந்தும் எனக்கு ஏன் மறுமொழி சொல்லவில்லை? மாபெரும் வீரமுடையவனும், திறமை மிக்கவனும், போர்களில் புறமுதுகிடாதவனுமான ஒரு யாதுதானனின் மகள் வயிற்றுப் பேத்தியான எனக்கு ஏன் மறுமொழி சொல்லவில்லை? எழு, எழு; புதிய அவமானம் செய்யப்பட்டிருக்கும்போது ஏன் கிடக்கிறாய்? இன்று சூரியக் கதிர்கள் அச்சமின்றி இலங்கைக்குள் நுழைந்துவிட்டன. சூரிய ஒளியுடைய எந்த இரும்புத் தண்டால் நீ போரில் பகைவர்களைக் கொன்றாயோ, வஜ்ரம் ஏந்தியவனின் வஜ்ரத்தைப் போல எப்போதும் பூஜிக்கப்பட்டதும், போரில் பலரைத் தாக்கியதும், பொன் வலையால் அணிசெய்யப்பட்டதுமான உன் அந்த இரும்புத் தண்டு அம்புகளால் ஆயிரம் துண்டுகளாக வெட்டப்பட்டுச் சிதறிக் கிடக்கிறது. போர்க்கள பூமியை அன்புக்குரியவளைப் போலத் தழுவிக்கொண்டு ஏன் கிடக்கிறாய்? அன்பில்லாதவளிடம் போல என்னிடம் ஏன் பேச விரும்பவில்லை? நீ மரணமடைந்தும், சோகத்தால் வருந்தியும் ஆயிரம் துண்டுகளாகப் பிளக்காத என் இதயத்துக்கு ஐயோ!’ இவ்வாறு கண்ணீரால் கலங்கிய கண்களோடு, அன்பால் கசிந்த இதயத்தோடு புலம்பிய அவள் அப்போது மயக்கமடைந்தாள். மயக்கத்தால் தாக்கப்பட்டுச் சோர்ந்த அவள், ராவணனின் மார்பில், அந்திச் செவ்வானத்தால் சிவந்த மேகத்தில் சுடர்விடும் ஒளிர்ந்த மின்னலைப் போல விளங்கினாள். அந்நிலையை அடைந்த அவளை, மிகவும் வருந்திய சக்களத்திகள் தூக்கி, தாங்களும் அழுதபடி, மிகவும் அழுதுகொண்டிருந்த அவளைத் தேற்றினர்: ‘தேவி, உலகங்களின் நிலை நிலையற்றது என்பது உனக்குத் தெரியாதா? வாழ்க்கை நிலைகளின் மாறுதலில் அரசர்களின் செல்வங்கள் நிலையற்றவையே.’ இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட அவள் ஓசையோடு கதறி அழுதாள்; கண்ணீரால் மார்பகங்களையும் மிகத் தூய முகத்தையும் நனைத்தாள். இங்கே ‘சூரியக் கதிர்கள் அச்சமின்றி நுழைந்துவிட்டன’ என்பது நுட்பமான கருத்து — ராவணனுக்கு அஞ்சிச் சூரியனும் இலங்கையில் மெதுவாகவே தகித்தான்; இன்று அவன் அச்சமற்றவன். மயங்கிய மண்டோதரி ராவணனின் மார்பில் இருப்பதற்கான உவமை — அந்தியால் சிவந்த கரிய மேகத்தில் மின்னல் — கரியவன் ராவணன், சிவப்பு குருதி, பொன்னிறத்தவள் மண்டோதரி. சக்களத்திகளின் ஆறுதலிலும் உலகின் நிலையாமையே முக்கிய உபதேசம். ‘யாதுதானஸ்ய தௌஹித்ரீம்’ — ‘யாதுதானனின் மகள் வயிற்றுப் பேத்தி’ — மண்டோதரியின் தாய்வழிப் பாட்டன் சுமாலி என்று சிலர் சொல்கிறார்கள்; அச்சுப் பதிப்பில் பெயர் சொல்லப்படவில்லை. தொண்ணூற்றொன்றாவது சுலோகத்தின் பின்னரைப் பகுதியோடு கதை ராமனை நோக்கித் திரும்புகிறது. ‘பர்யவஸ்தாபயாமாஸூ’ என்பது அச்சுப் பதிப்பில் நீண்ட ஊகார முடிவுடைய வடிவம். ‘உத்திஷ்டோத்திஷ்ட’ — ‘எழு, எழு’ — என்ற அழைப்பு சோகத்தின் உச்சம் — இறந்தவனை உயிரோடிருப்பவனைப் போல அழைத்தல். ‘நவே பரிபவே கிருதே’ — பகைவர்களால் அவமானம் செய்யப்பட்டிருக்கும்போதும் நீ ஏன் கிடக்கிறாய்? ராவணன் ஒருபோதும் அவமானத்தைப் பொறுத்ததில்லை. இரும்புத் தண்டின் வருணனை அவனுடைய ஆயுதப் பிரியத்தைக் காட்டுகிறது. ‘ப்ரியாமிவோபஸங்க்ருஹ்ய … ரணமேதினீம்’ — ‘போர்க்கள பூமியை அன்புக்குரியவளைப் போலத் தழுவி’ — என்பது தற்குறிப்பேற்றம் — பூமி அவனுடைய புதிய காதலி, மண்டோதரி அன்பில்லாதவளைப் போலக் கைவிடப்பட்டாள். இதயம் பிளக்கவில்லையே என்பது மீண்டும் தன்னைப் பழித்தல். சக்களத்திகளின் ஆறுதலில் ‘தசாவிபாகபர்யாயே’ — வாழ்க்கையின் நிலைகள் மாறுகின்றன, அரசர்களின் செல்வம் நிலையற்றது. மண்டோதரியின் மயக்கம், சக்களத்திகளின் பணிவிடை, மீண்டும் அழுகை — இதுவே கருணையின் வரிசை. சூரியக் கதிர்கள் அச்சமின்றி நுழைவது ராவணனின் பெருமையின் முடிவைச் சுட்டுகிறது — முன்பு சூரியனும் அவன் ஆணைப்படி மெதுவாகவே தகித்தான். இரும்புத் தண்டு துண்டானது அவனுடைய ஆற்றலின் அழிவுக்கான குறியீடு. மின்னல் உவமை சோக நிலையிலும் மண்டோதரியின் அழகைக் காட்டுகிறது. சக்களத்திகள் பொறாமையை விட்டு மூத்தவளைத் தேற்றுகிறார்கள். ‘ஸ்நேஹோபஸ்கன்னஹ்ருதயா’ — ‘அன்பால் கசிந்த இதயத்தோடு’ — என்ற சொல்லால் அவளுடைய அன்பின் ஆழம் சுட்டப்படுகிறது — எல்லாக் குறைகளையும் அறிந்தும் அவள் கணவனை நேசிக்கிறாள். இதுவே கற்புடையவளின் அடையாளம்.
இதற்கிடையில் ராமன் விபீஷணனிடம் சொன்னான்: ‘உன் அண்ணனுக்குச் சடங்கு செய்யப்படட்டும்; பெண்கள் கூட்டம் தேற்றப்படட்டும்.’ பிறகு அறிவாளியான விபீஷணன் அறிவால் ஆராய்ந்து, பணிவான, தர்மமும் பொருளும் கூடிய, நலமான இந்தச் சொல்லை அவனிடம் சொன்னான்: ‘தர்மத்தையும் விரதத்தையும் கைவிட்டவனும், கொடியவனும், இரக்கமற்றவனும், பொய்யனும், பிறன் மனைவியைத் தீண்டியவனுமான ராவணனுக்குச் சடங்கு செய்ய நான் தகுதியற்றவன். அண்ணன் வடிவில் இருக்கும் இவன் என் பகைவன், அனைவருக்கும் தீங்கு செய்வதில் ஈடுபட்டவன். பெரியவன் என்ற மரியாதையால் வணங்கத்தக்கவனாயினும் ராவணன் வழிபாட்டுக்குத் தகுதியற்றவன். ராமா, உலகில் மனிதர்கள் என்னை இரக்கமற்றவன் என்று சொல்வார்கள்; ஆனால் அவனுடைய குறைகளைக் கேட்டபின் அனைவரும் மீண்டும் “நன்றாகச் செய்தான்” என்று சொல்வார்கள்.’ அதைக் கேட்டு மிகவும் மகிழ்ந்த, தர்மத்தைத் தாங்குவோரில் சிறந்தவனும் சொல்வன்மை மிக்கவனுமான ராமன், சொல்லின் பொருளை அறிந்த விபீஷணனிடம் இதைச் சொன்னான்: ‘உனக்கு இனியதையும் நான் செய்ய வேண்டும்; ஏனெனில் உன் ஆற்றலாலேயே நான் வென்றேன். ராக்ஷசேஸ்வரா, ஆனால் தகுந்ததை உனக்கு நான் நிச்சயம் சொல்ல வேண்டும். இந்த இரவில் திரிவோன் அதர்மமும் பொய்யும் உடையவன் என்பது உண்மையே; இருந்தும் தேஜஸ் நிறைந்தவன், வலிமையுடையவன், வீரன்; போர்களில் இந்திரன் முதலான தேவர்களாலும் எப்போதும் தோற்கடிக்கப்படாதவன் என்று கேள்விப்படுகிறோம்; மகாத்மா, வலிமை நிறைந்தவன், உலகங்களை அழவைத்தவன் ராவணன். பகைமைகள் மரணத்தோடு முடிவடைகின்றன; நம் நோக்கம் நிறைவேறிவிட்டது. இவனுக்குச் சடங்கு செய்யப்படட்டும்; இவன் உனக்கு எப்படியோ, எனக்கும் அப்படியே. நீண்ட கைகளுடையவனே, உன்னிடமிருந்து தர்மப்படி முறையான சடங்கை விரைவாகப் பெற இவன் தகுதியுடையவன்; நீ புகழுக்குரியவனாவாய்.’ இங்கே விபீஷணனின் தர்மச் சங்கடம் — அண்ணனுக்குச் சடங்கு செய்ய வேண்டும், ஆனால் அவன் அதர்மி; அவனுக்குச் சடங்கு செய்தால் உலகில் பழிப்பு வரும் என்பது அவனுடைய ஐயம். ஆனால் அவனுடைய உள்நோக்கம் ராமனைப் பின்பற்றுவதே — ராமன் எதை விரும்புகிறானோ அதையே செய்வேன் என்பது. ராமனின் மறுமொழி தர்மத்தின் உயர்ந்த வடிவத்தைக் காட்டுகிறது — பகைவனின் நற்பண்புகளும் ஏற்கப்பட வேண்டும்; மரணத்தோடு பகைமை முடிகிறது. ‘மமாப்யேஷ யதா தவ’ — ‘இவன் உனக்கு எப்படியோ, எனக்கும் அப்படியே’ — என்ற சொல்லால் ராமன் ராவணனைத் தன் உறவினனாக ஏற்கிறான். இந்தச் சுலோகம் (100–101) நூற்றொன்பதாவது சர்க்கத்திலும் ஓதப்பட்டுள்ளது — வல்கேட் பாடத்தில் மறுகூற்று. இந்தப் பகுதியின் பெரும்பகுதி திறனாய்வுப் பதிப்பின் 6.099.030–040 உடன் வரிசையாகப் பொருந்துகிறது. விபீஷணனின் சொல்லில் மூன்று காரணங்கள் — ராவணன் தர்மத்தைக் கைவிட்டவன், பிறன் மனைவியைத் தீண்டியவன், அனைவருக்கும் தீங்கு செய்வதில் ஈடுபட்டவன். ‘அண்ணன் வடிவில் இருக்கும் பகைவன்’ என்பது கடுமையான சொல். இருந்தும் ‘பூஜ்யோ(அ)பி குருகௌரவாத்’ — ‘பெரியவன் என்ற மரியாதையால் வணங்கத்தக்கவனாயினும்’ — என்று அவன் மூத்த சகோதரனின் பெருமையை மறுப்பதில்லை. ராமன் முதலில் விபீஷணனின் உதவியை நினைவுகூர்கிறான் — ‘த்வத்ப்ரபாவான்மயா ஜிதம்’ — ‘உன் ஆற்றலாலேயே நான் வென்றேன்’ — அதன் பிறகே உபதேசம் தருகிறான்; இது ராமனின் பண்பாடு. ராவணனின் நற்பண்புகளின் பட்டியல் — தேஜஸ், வலிமை, வீரம், தோற்கடிக்கப்படாமை — ராமனின் பாரபட்சமின்மையைக் காட்டுகிறது. ‘லோகராவண:’ என்பது உலகங்களை அழவைப்பவன் (ராவயதி — அழவைக்கிறான்). ‘யசோபாக்பவிஷ்யஸி’ — ‘நீ புகழுக்குரியவனாவாய்’ — என்பது இறுதியில் தரும் ஊக்கம் — அண்ணனுக்குச் சடங்கு செய்வதால் விபீஷணனின் புகழே பெருகும், பழிப்பு அல்ல. இந்த உரையாடல் ராமாயணத்தின் அறநெறிப் பார்வையின் மையம் — பகைமை மரணத்தோடு முடிகிறது; இறந்தவனுக்குச் சடங்கு செய்வது தர்மம். விபீஷணனின் கேள்வி நியாயமானது; ராமனின் மறுமொழி அதைவிட உயர்ந்தது. ராமன் விபீஷணனுக்கு ஆணையிடுவதில்லை; அன்போடு உணர்த்துகிறான் — முன்பு ‘உனக்கு இனியதையும் நான் செய்ய வேண்டும்’ என்று சொல்லிவிட்டு, பிறகு ‘ஆனால் தகுந்ததை நிச்சயம் சொல்ல வேண்டும்’ என்கிறான் — இதுவே நண்பனின் கடமை — இனியதையும் சொல்ல வேண்டும், நலமானதையும் சொல்ல வேண்டும். ராமன் விபீஷணனின் உலகப் பழிப்பு பற்றிய அச்சத்தை நீக்குகிறான்; தர்மத்தின் நுட்பத்தையும் உணர்த்துகிறான் — இறந்தவனின் குறைகள் அவனோடு போய்விட்டன; எஞ்சியிருப்பது மரியாதை மட்டுமே.
ராகவனின் சொல்லைக் கேட்டு, விபீஷணன் விரைந்து கொல்லப்பட்ட அண்ணன் ராவணனுக்குச் சடங்கு செய்யத் தொடங்கினான். அந்த ராக்ஷசேந்திரன் இலங்கை நகருக்குள் நுழைந்து, ராவணனின் அக்னிஹோத்திரத்தை விரைவாக வெளியே கொண்டுவரச் செய்கிறான் — வண்டிகள், மரத்தாலான பொருள்கள், அக்னிகள், யாஜகர்கள், சந்தனக் கட்டைகள், பலவகை விறகுகள், நறுமணமுள்ள அகில், இனிய வாசனைப் பொருள்கள், மணிகள், முத்துகள், பவளங்கள் ஆகியவற்றை. ஒரு முகூர்த்தத்தில் ராக்ஷசர்கள் சூழ அவன் வந்தான்; மால்யவானோடு சேர்ந்து சடங்கைத் தொடங்கினான். பட்டாடை அணிந்த ராக்ஷச அதிபதியான ராவணனைப் பொன்னாலான தெய்வீகப் பல்லக்கில் ஏற்றி, கண்ணீர் நிறைந்த முகங்களோடு அந்தணர்கள் பலவகை வாத்திய ஒலிகளோடும் துதிப்பவர்களோடும் போற்றிய, பலவண்ணக் கொடிகளாலும் மலர்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்தப் பல்லக்கை, விபீஷணன் முன்செல்ல அனைவரும் தூக்கிக்கொண்டு, விறகுகளை எடுத்துக்கொண்டு, தெற்கு நோக்கிப் புறப்பட்டனர். அத்வர்யுவால் மூட்டப்பட்டுச் சுடர்விடும் அக்னிகள் மண் பாத்திரங்களில் ஏந்தப்பட்டு அவனுக்கு முன்னே சென்றன. அழுதுகொண்டிருந்த அந்தப்புரப் பெண்கள் அனைவரும் பின்னாலும் எல்லாப் பக்கங்களிலும் தடுமாறி ஓடியபடி பின்தொடர்ந்தனர். ராவணனைத் தூய இடத்தில் வைத்து, மிகவும் துயருற்ற அவர்கள் சந்தனக் கட்டைகள், பத்மக மரம், வெட்டிவேர், சந்தனம் ஆகியவற்றால் பிரம்ம முறைப்படி சிதையை அமைத்து, ரங்கு மான் தோல் விரிப்பால் மூடினர். பிறகு ராக்ஷசேந்திரனுக்கு ஒப்பற்ற பித்ருமேதத்தைச் செய்தனர் — தென்கிழக்குத் திசையில் வேதியையும், உரிய இடத்தில் அக்னியையும் அமைத்து; தயிர் கலந்த நெய்யால் நிரம்பிய ஸ்ருவத்தைத் தோளிலும், வண்டியைப் பாதங்களிலும், உரலைத் தொடைகளிலும், மரப் பாத்திரங்கள் அனைத்தையும், அரணியையும், மேல் அரணியையும், உலக்கையையும் உரிய இடங்களில் வைத்து, சாஸ்திரத்தில் கண்டபடி, மகரிஷிகள் விதித்த முறைப்படி, வேள்விக்குரிய பசுவைப் பலியிட்டு, நெய்யில் தோய்த்த போர்வையை அரசனின் மேல் பரப்பினர். துயருற்ற மனத்தோடு விபீஷணனுக்குத் துணையாக நின்ற அவர்கள் நறுமணப் பொருள்களாலும், மாலைகளாலும், பலவகை ஆடைகளாலும் ராவணனை அலங்கரித்து, கண்ணீர் நிறைந்த முகங்களோடு பொரியைத் தூவினர். விபீஷணன் முறைப்படி அவனுக்கு அக்னியை இட்டான்; நீராடி, ஈர ஆடையோடு, தர்ப்பை கலந்த, நீரோடு கலந்த எள்ளை முறைப்படி அளித்து, அந்தப் பெண்களை மீண்டும் மீண்டும் தேற்றி, ‘செல்லுங்கள்’ என்று இணக்கமாகச் சொன்னான். அவர்கள் அனைவரும் நகருக்குள் நுழைந்தனர். பெண்கள் நகருக்குள் நுழைந்தபின், ராக்ஷசேந்திரனான விபீஷணன் ராமனின் அருகே வந்து பணிவோடு நின்றான். நூற்றிருபத்திரண்டாவது சுலோகம் மூன்று அரைப்பகுதிகளால் அமைந்தது — இதனால் பதினைந்தாவது சுலோகத்தில் தொடங்கிய அரைச் சுலோக ஒழுங்கின்மை முடிவுக்கு வருகிறது. ராமனும் படையோடும், சுக்ரீவனோடும், லக்ஷ்மணனோடும் பகைவனைக் கொன்று, விருத்திரனைக் கொன்ற வஜ்ரதாரியான இந்திரனைப் போல மகிழ்ச்சி அடைந்தான். பிறகு பகைவரை அழித்த ராமன் மகேந்திரன் தந்த அம்போடு கூடிய வில்லையும், அந்தப் பெரும் கவசத்தையும் கழற்றிவிட்டு, பகைவனை அடக்கியதால் சினத்தை விட்டு அமைதி நிலையை அடைந்தான். இங்கே ஈமச் சடங்கின் விரிவான வேத வருணனை — அக்னிஹோத்திரம் வளர்த்தவனின் தகனத்தில் வேள்விப் பாத்திரங்களை உடலின் உறுப்புகளில் வைப்பது சிரௌத விதி. ராவணன் அக்னிஹோத்திரம் வளர்த்தவன் என்று நூற்றொன்பதாவது சர்க்கத்தில் சொல்லப்பட்டது; ஆகவே அவனுடைய சடங்கு சிரௌத முறைப்படி செய்யப்பட்டது. திறனாய்வுப் பதிப்பில் இந்தப் பகுதி சுருக்கமானது (6.099.041–044); பெரும்பகுதி வல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளது. கடைசி சுலோகம் வம்சஸ்த விருத்தத்தில் — போரின் முடிவையும், ராமன் சினத்திலிருந்து அமைதிக்கு மாறியதையும் சுட்டுகிறது. தகனத்தின் ஒவ்வொரு செயலும் சாஸ்திரப்படி — அக்னிஹோத்திர அக்னிகளை வெளியே கொண்டுவருதல், யாஜகர்களை அழைத்தல், சந்தனம், அகில், நறுமணப் பொருள்கள், மணிகள், முத்துகள் ஆகியவற்றைச் சேகரித்தல். மால்யவான் ராவணனின் தாய்வழிப் பாட்டன், முதிய அமைச்சர்; அவனுடைய உதவி குலத்தின் மூத்தவர் உடனிருப்பதைச் சுட்டுகிறது. பல்லக்கின் அழகு, வாத்திய ஒலிகள், துதிகள் — அரசனின் இறுதிப் பயணத்தின் பெருமை. தெற்கு நோக்கிச் செல்லுதல் யமனின் திசையை நோக்கி. ‘பித்ருமேத:’ என்பது இறந்தவருக்கான வேள்வி. வேள்விப் பாத்திரங்களை வைப்பது அக்னிஹோத்திரியின் தகன விதியில் சிரௌத சூத்திரங்களில் விதிக்கப்பட்டுள்ளது. நீராடல், ஈர ஆடை, எள்ளும் நீரும் அளித்தல் — இவை ஈமச் சடங்கின் இறுதி விதிகள். விபீஷணனின் பணிவு — சடங்கை முடித்துவிட்டு அவன் ராமனின் அருகே பணிவோடு நிற்கிறான். ராமன் கவசத்தைக் கழற்றுவது போரின் முழு நிறுத்தத்தைச் சுட்டுகிறது. இந்த விரிவான வருணனையின் நோக்கம் — ராவணன் பகைவனாயினும் அக்னிஹோத்திரம் வளர்த்தவன், வேதம் அறிந்தவன், அந்தண வம்சத்தில் பிறந்தவன்; ஆகவே அவனுடைய ஈமச் சடங்கு முழு முறைப்படி செய்யப்பட்டது; பிற போர்களில் பெரும்பாலும் காணப்படுவது போலப் பகைவனின் உடல் அவமதிக்கப்படவில்லை. இது ராமனின் தர்மத்தின் வெற்றி, ஆயுதங்களின் வெற்றி மட்டுமல்ல. விபீஷணனின் சகோதரக் கடமை ராமனின் ஆணையால் நிறைவேறியது. பெண்களைத் தேற்றுதல், நகரப் பிரவேசம், ராமனின் அமைதி — இவற்றால் போரின் கதை முடிகிறது. வண்டி, உரல், உலக்கை, அரணிகள், ஸ்ருவம் — இவை இல்லறத்தானின் வேள்விக் கருவிகள்; அவனுடைய வேள்வி வாழ்க்கை முடிந்ததால் அவை இறந்தவனோடு எரிக்கப்படுகின்றன. எள், தர்ப்பை, நீர் ஆகியவை பிதிருக்களுக்கான தர்ப்பணத்தின் சாதனங்கள். பொரி தூவுதல் சோகத்துக்கும் மரியாதைக்குமான அடையாளம். இந்த வருணனையில் கவிஞர் வேதப் பண்பாட்டின் அறிவை வெளிப்படுத்துகிறார்; ராக்ஷசர்களுக்கும் அதே ஒழுக்கமே என்றும் சுட்டுகிறார்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे एकादशाधिकशततमः सर्गः॥ १११॥