சர்க்கம்
விபீஷணனின் ராஜ்யாபிஷேகம்
தேவர்களின் புறப்பாடு, மாதலிக்கு விடை கொடுத்தல், லக்ஷ்மணன் விபீஷணனை இலங்கை அரசில் அபிஷேகம் செய்தல், காணிக்கைகளை ஏற்றல், அனுமனைச் சீதையிடம் அனுப்புதல்
ராவணனின் வதத்தைக் கண்டு அந்தத் தேவர்களும் கந்தர்வர்களும் தானவர்களும் தத்தம் விமானங்களில் நல்ல கதைகளைப் பேசியபடி சென்றனர். கொடிய ராவண வதத்தையும், ராகவனின் பராக்கிரமத்தையும், வானரர்களின் சிறந்த போரையும், சுக்ரீவனின் ஆலோசனையையும், அனுமன், லக்ஷ்மணன் ஆகியோரின் பற்றையும் வீரத்தையும், சீதையின் கற்பையும், அனுமனிடம் இருந்த பராக்கிரமத்தையும் பேசியபடி, பெரும் பேறுடைய அவர்கள் மகிழ்ந்து வந்தபடியே சென்றனர். நீண்ட கைகளுடைய ராகவனோ இந்திரன் தந்த, நெருப்புப் போன்ற ஒளியுடைய தெய்வீகத் தேருக்கு விடை கொடுத்து மாதலியைத் திருப்பி மரியாதை செய்தான். ராகவனால் விடை கொடுக்கப்பட்ட இந்திரனின் சாரதி மாதலி அந்தத் தெய்வீகத் தேரில் ஏறி வானுக்கே எழுந்தான். தேர்வீரர்களில் சிறந்த அவன் தேரோடு வானில் ஏறியபின், மிகவும் மகிழ்ந்த ராகவன் சுக்ரீவனைத் தழுவிக்கொண்டான். சுக்ரீவனைத் தழுவி, லக்ஷ்மணனால் வணங்கப்பட்டு, வானரக் கூட்டங்களால் போற்றப்பட்டபடி அவன் படைகள் தங்கியிருந்த பாசறைக்கு வந்தான். இங்கே தேவர்களின் பேச்சுகளில் அனைவருடைய பங்கும் நினைவுகூரப்படுகிறது — ராமனுடையது மட்டுமல்ல, சுக்ரீவனின் ஆலோசனையும், அனுமன், லக்ஷ்மணன் ஆகியோரின் பற்றும், சீதையின் கற்பும். போரின் வெற்றி கூட்டு முயற்சி என்று கவிஞர் சுட்டுகிறார். மூன்றாவது சுலோகத்தின் பின்னரைப் பகுதி (‘பதிவ்ரதாத்வம் ஸீதாயா ஹனூமதி பராக்ரமம்’ — ‘சீதையின் கற்பையும், அனுமனிடம் இருந்த பராக்கிரமத்தையும்’) வல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளது. ‘ஹனூமதி பராக்ரமம்’ என்ற ஏழாம் வேற்றுமைப் பயன்பாடு விந்தையானது — அனுமனிடம் இருந்த பராக்கிரமம் என்பது பொருள். மாதலிக்குச் செய்த மரியாதை நல்லொழுக்கத்துக்கு எடுத்துக்காட்டு — இந்திரனின் உதவியை ராமன் மறப்பதில்லை. தேரைப் பற்றிய ‘சிகிப்ரபம்’ — ‘நெருப்புப் போன்ற ஒளியுடையது’ — என்ற அடைமொழி அக்னிக்கு நிகரான தேஜஸைச் சுட்டுகிறது. சுக்ரீவனைத் தழுவுவது நட்பின் நிறைவுக்கான அடையாளம் — கிஷ்கிந்தையில் அக்னி சாட்சியாகச் செய்யப்பட்ட நட்பு இன்று பயன் தந்தது. தேவர்கள் போரைக் காண வானில் நின்றிருந்தனர்; ராவணன் கொல்லப்பட்டதும் அவர்களுடைய காரியம் முடிந்தது; ஆகவே அவர்கள் தங்கள் உலகத்துக்குத் திரும்புகிறார்கள். அவர்களுடைய பேச்சுகள் ‘நல்லவை’ — ஏனெனில் அதர்மத்தின் அழிவும் தர்மத்தின் வெற்றியுமே அவற்றின் பொருள்.
பிறகு அந்தக் காகுத்ஸ்தன் அருகில் இருந்த, மனவலிமை நிறைந்த, சுடர்விடும் தேஜஸ் உடைய சௌமித்திரியான லக்ஷ்மணனிடம் சொன்னான்: ‘இனியவனே, இந்த விபீஷணனை இலங்கையில் அபிஷேகம் செய். இவன் அன்புடையவன், பக்தியுடையவன், முன்பே உதவி செய்தவன். ராவணனின் தம்பியான இந்த விபீஷணன் இலங்கையில் அபிஷேகம் செய்யப்பட்டிருப்பதைக் காண வேண்டும் என்பதே என் மேலான விருப்பம்.’ மகாத்மாவான ராகவன் இவ்வாறு சொன்னதும், சௌமித்திரி ‘அப்படியே’ என்று சொல்லி மிகவும் மகிழ்ந்து பொற்குடத்தை எடுத்தான். ராமன் தானே இலங்கைக்குள் நுழைவதில்லை — தந்தையின் ஆணைப்படி பதினான்கு ஆண்டுகள் கிராமத்திலோ நகரத்திலோ நுழையலாகாது என்பது அவனுடைய விரதம். ஆகவே அபிஷேகக் காரியம் லக்ஷ்மணனிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது. முன்பு கடற்கரையிலேயே, விபீஷணன் சரணடைந்தபோது, ராமன் அவனைக் கடல் நீரால் அபிஷேகம் செய்திருந்தான்; இன்று அந்தச் சபதம் இலங்கையில் நிறைவேறுகிறது. ‘பூர்வோபகாரிணம்’ — ‘முன்பே உதவி செய்தவன்’ — போரில் விபீஷணனின் ஆலோசனை, இந்திரஜித்தின் மாயையை வெளிப்படுத்தியது, நிகும்பிலையின் ரகசியத்தைச் சொன்னது. ‘பரம: காம:’ — ‘மேலான விருப்பம்’ — என்பதில் ராமனின் நண்பர் மீதான வாஞ்சை தெரிகிறது.
மனோவேகமுடைய அந்த லக்ஷ்மணன் அந்தக் குடத்தை வானரத் தலைவர்களின் கையில் கொடுத்து, பெரும் வலிமையுடைய அவர்களைக் கடல் நீரைக் கொண்டுவரும்படி ஆணையிட்டான். மனோவேகமுடைய அந்த வானரர்கள் மிக விரைவாகச் சென்று கடலிலிருந்து நீரை எடுத்துக்கொண்டு வந்தனர். பிறகு ஒரு குடத்தை எடுத்து, விபீஷணனைச் சிறந்த ஆசனத்தில் அமர்த்தி, சௌமித்திரி அந்தக் குடத்தால், ராமனின் ஆணைப்படி, இலங்கையில் ராக்ஷசர்களின் நடுவே, நண்பர் கூட்டம் சூழ இருந்த விபீஷணனை மந்திரங்களில் கண்ட முறைப்படி அரசனாக அபிஷேகம் செய்தான். அப்போது ராக்ஷசர்கள், வானரர்கள் அனைவரும் அபிஷேகம் செய்தனர்; ஒப்பற்ற மகிழ்ச்சியை அடைந்து ராமனையே துதித்தனர். அவனுடைய அமைச்சர்களும், அவனிடம் பக்தி கொண்ட ராக்ஷசர்களும் மகிழ்ந்தனர். இலங்கையில் ராக்ஷசேந்திரனான விபீஷணன் அபிஷேகம் செய்யப்பட்டதைக் கண்டு லக்ஷ்மணனோடு ராகவன் பெரும் மகிழ்ச்சி அடைந்தான். இங்கே அபிஷேகத்தின் முறை சுருக்கமாகச் சொல்லப்படுகிறது — கடல் நீர், பொற்குடம், சிறந்த ஆசனம், மந்திரங்கள், நண்பர்களின் உடனிருப்பு. ராக்ஷசர்களும் வானரர்களும் சேர்ந்து செய்த அபிஷேகம் முன்னாள் பகைவர்களின் நட்பைச் சுட்டுகிறது. ‘ராமம் ஏவ துஷ்டுவு:’ — ‘ராமனையே துதித்தனர்’ — அபிஷேகம் செய்யப்பட்டவன் விபீஷணன், ஆனால் துதி ராமனுக்கு; ஏனெனில் அவனுடைய அருளாலேயே இந்த அரசு. 12.2–14.2 மற்றும் 16.1, 17.1 வல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளன — வானரர்கள் நீர் கொண்டுவருதல், அனைவரும் அபிஷேகம் செய்தல், துதி. அச்சுப் பதிப்பில் ‘துஷ்டுவூ’ (17.1) என்ற நீண்ட ஊகார முடிவுடைய வடிவம் உள்ளது. விபீஷணனின் அமைச்சர்கள் — அனலன், சரபன், சம்பாதி, பிரகசன் — அவனோடு ராமனிடம் சரணடைந்தவர்கள்; அவர்களுடைய மகிழ்ச்சி தனியாகக் குறிப்பிடப்படுகிறது. அபிஷேகம் அரசனின் சட்டப்பூர்வத் தன்மைக்கான அடையாளம்; அபிஷேகமின்றி அரசு முழுமையாவதில்லை. ஆகவே ராவணனின் தகனத்துக்குப் பிறகு உடனே ராமன் விபீஷணனுக்கு அபிஷேகம் செய்விக்கிறான்; இதனால் இலங்கையில் அரசனில்லாத நிலை ஏற்படாது, மக்களும் ஆறுதல் அடைவார்கள்.
அந்த விபீஷணன் ராமன் தந்த பெரும் அரசை அடைந்து, குடிமக்களைத் தேற்றிவிட்டுப் பிறகு ராமனை அணுகினான். மிகவும் மகிழ்ந்த நகரவாசிகளான இரவில் திரிவோர் அவனுக்குத் தயிர், அட்சதை, மோதகங்கள், பொரி, மலர்கள் ஆகியவற்றைக் கொண்டுவந்தனர். எதிர்க்க முடியாத வீரனான அவன் அந்த மங்கலமான மங்கலப் பொருள்கள் அனைத்தையும் எடுத்துக்கொண்டு ராகவனுக்கும் லக்ஷ்மணனுக்கும் சமர்ப்பித்தான். காரியம் நிறைவேறி, நோக்கம் கைகூடிய விபீஷணனைக் கண்டு, ராமன் அவனுடைய விருப்பத்துக்காகவே அவை அனைத்தையும் ஏற்றுக்கொண்டான். இங்கே அரசனின் முதல் கடமை — குடிமக்களைத் தேற்றுதல்; போரால் அஞ்சிய மக்களுக்கு ஆறுதல் தரப்பட வேண்டும். பிறகு அவன் தன் தலைவனின் முன் காணிக்கைகளைச் சமர்ப்பிக்கிறான் — இது நன்றியின் ஒழுக்கம். ராமன் அவற்றை ‘அவனுடைய விருப்பத்துக்காகவே’ ஏற்கிறான் — தன் விருப்பத்தால் அல்ல, நண்பனின் மகிழ்ச்சிக்காக. தயிர், அட்சதை, மோதகங்கள், பொரி, மலர்கள் — இவை மங்கல நிகழ்வுகளில் பயன்படுத்தப்படும் மங்கலப் பொருள்கள். ‘ராமதத்தம் ராஜ்யம்’ — ‘ராமன் தந்த அரசு’ — விபீஷணன் அரசைத் தன் வலிமையால் அல்ல, ராமனின் கொடையால் பெற்றான்; ஆகவே அவனுடைய நன்றி இயல்பானது. இதனால் இலங்கையின் மக்களும் புதிய அரசனை மகிழ்ச்சியோடு ஏற்றுக்கொண்டனர் என்று சுட்டப்படுகிறது; ராவணனைப் பற்றிய அச்சத்திலிருந்து விடுபட்ட அவர்கள் விபீஷணனின் தர்ம ஆட்சியை எதிர்பார்க்கிறார்கள்.
பிறகு மலை போன்றவனும், கூப்பிய கைகளோடு வணங்கி நின்றவனுமான வீர வானரன் அனுமனிடம் ராமன் இந்தச் சொல்லைச் சொன்னான்: ‘இனியவனே, இந்த மகாராஜா விபீஷணனிடம் அனுமதி பெற்று, இலங்கை நகருக்குள் நுழைந்து, மைதிலியிடம் நலம் சொல். பேசுவோரில் சிறந்தவனே, வைதேகியிடம் என் நலத்தையும், லக்ஷ்மணனோடு சுக்ரீவனின் நலத்தையும் தெரிவி; ராவணன் போரில் கொல்லப்பட்டான் என்பதையும் சொல். வானர ஈசனே, இந்த இனிய செய்தியை இங்கே வைதேகிக்குச் சொல்; அவளுடைய செய்தியைப் பெற்றுக்கொண்டு திரும்பி வர வேண்டும்.’ ராமன் சீதையைக் காணத் தானே செல்வதில்லை; முதலில் அனுமனை அனுப்புகிறான் — முன்பும் சீதையின் செய்தியைக் கொண்டுவந்தவன் அவனே. ‘அனுஜ்ஞாப்ய மஹாராஜம்’ — ‘மகாராஜாவிடம் அனுமதி பெற்று’ — இலங்கை இப்போது விபீஷணனின் அரசு; ஆகவே அவனுடைய அனுமதி தேவை; ராமன் புதிய அரசனின் உரிமையை மதிக்கிறான். ‘வததாம் ஸ்ரேஷ்ட’ — ‘பேசுவோரில் சிறந்தவனே’ — என்பதில் அனுமனின் சொல்வன்மை நினைவுகூரப்படுகிறது. சீதைக்கு முதலில் ராமனின் நலம், பிறகு சுக்ரீவன், லக்ஷ்மணன் ஆகியோரின் நலம், இறுதியில் ராவண வதம் — இதுவே செய்தியின் வரிசை. இந்த ஆணையில் ராமனின் ஆவலும் மறைந்திருக்கிறது — சீதையின் செய்தியை விரைவில் அறிய விரும்புகிறான்; ஆனால் மரியாதை எல்லையைக் கைவிடுவதில்லை. இந்தக் காரியத்துக்கு அனுமனே மிகத் தகுதியானவன் — அவன் சீதையின் நம்பிக்கைக்குரியவன்; முன்பு அசோக வனத்தில் அவளோடு உரையாடியவன்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे द्वादशाधिकशततमः सर्गः॥ ११२॥