சர்க்கம்
மகாபார்சுவன் வதம்
அங்கதனின் படைமீது மகாபார்சுவனின் அம்புமழை, அங்கதனின் இரும்புத்தண்டு அடி, ஜாம்பவான் தேரை முறித்தல், கோடரி, இரும்புத்தண்டு, முஷ்டிகளால் போர், அங்கதனின் முஷ்டியால் மகாபார்சுவன் வதம், ராவணன் மீண்டும் போருக்கு முனைதல்
சுக்ரீவனால் மகோதரன் கொல்லப்பட்டதைக் கண்டு, பெரும் வலிமையுடைய மகாபார்சுவன் சினத்தால் சிவந்த கண்களுடையவனானான். அவன் அம்புகளால் அங்கதனின் பயங்கரப் படையைக் கலக்கினான். காற்று காம்பிலிருந்து கனியை உதிர்ப்பதுபோல, அந்த ராக்ஷசன் முதன்மையான வானரர்களின் தலைகளை உடல்களிலிருந்து உதிர்த்தான். அவன் சிலருடைய கைகளை அம்புகளால் வெட்டினான்; மிகுந்த சினத்தோடு சிலருடைய விலாப்புறங்களைக் கிழித்தான். மகாபார்சுவனின் அம்புமழையால் வதைக்கப்பட்ட அந்த வானரர்கள் அனைவரும் துயரத்தால் போருக்குப் புறமுதுகிட்டு, உணர்விழந்தவர்களாயினர். ராக்ஷசனால் வதைக்கப்பட்டுக் கலங்கிய தன் படையைக் கண்ட அங்கதன் எதிர்நடவடிக்கையைப் பற்றிச் சிந்தித்தான். முதல் சுலோகத்தில் ‘ஸுக்ரீவேண ஸமீக்ஷ்யாத’ என்ற அரையடி வல்கேட்டில் மட்டுமே உள்ளது — மகாபார்சுவன் தன் தோழன் மகோதரன் சுக்ரீவனால் கொல்லப்பட்டதைத் தானே காண்கிறான்; அதனால் அவன் சினம் எழுகிறது. இங்கே முந்தைய இரண்டு சர்க்கங்களின் வரிசை மீண்டும் தெரிகிறது — ராவணனின் அமைச்சர்கள் ஒவ்வொருவராகப் புறப்படுகிறார்கள், வானரப் படையில் அழிவை உண்டாக்குகிறார்கள், பிறகு ஏதோ ஒரு வானரத் தலைவன் அவனைத் தடுத்துக் கொல்கிறான். விரூபாக்ஷனைச் சுக்ரீவன், மகோதரனைச் சுக்ரீவன், இப்போது மகாபார்சுவனை அங்கதன். ‘காற்று காம்பிலிருந்து கனியைப்போல’ என்ற உவமை, வானரர்களின் தலைகள் விழுவது காற்றால் பழுத்த கனிகள் உதிர்வதுபோல இயல்பானதும் எளிதானதுமாக இருப்பதைக் காட்டுகிறது — மகாபார்சுவனின் அம்புகள் அத்தகையவை; முயற்சியின்றியே தலைகள் விழுகின்றன. ‘விஷாதவிமுகா:’ என்ற சொல்லை இருவிதமாக விளக்கலாம் — துயரத்தால் போருக்குப் புறமுதுகிட்டவர்கள், துயரத்தால் முகம் வெளிறியவர்கள். ‘உணர்விழந்தவர்கள்’ என்பது அவர்களுடைய மனத்தோல்வி. இவ்வாறு உடலளவிலும் மனத்தளவிலும் இருவகைக் காயம். இந்தச் சந்தர்ப்பத்தில் இளவரசன் அங்கதன் படையின் நம்பிக்கையாகிறான். அங்கதன் வாலியின் மகன்; ஆகவே அவன் பராக்கிரமம் தந்தையை நினைவூட்டுவது — இது பின்னால் தெளிவாகச் சொல்லப்படுகிறது.
பெரும் வேகமுடைய அங்கதன், பருவநாளில் கடல்போல வேகம் கொண்டான். கதிரவன் கதிர்களுக்கு நிகரான ஒளியுடைய இரும்புத் தண்டை ஏந்தி, போரில் அந்த வானரச் சிறந்தவன் அதை மகாபார்சுவன்மீது இறக்கினான். அந்த அடியால் அந்த மகாபார்சுவன் உணர்விழந்து, தேரோட்டியோடு அந்தத் தேரிலிருந்து நினைவற்றவனாகத் தரையில் விழுந்தான். பிறகு கருமை அஞ்சனக் குவியல்போன்ற, தேஜஸ் உடைய, மிகுந்த வீரமுடைய கரடிகளின் அரசன், மேகம்போன்ற தன் கூட்டத்திலிருந்து வெளிப்பட்டு, மலைச்சிகரம்போன்ற பெரிய பாறையைச் சினத்தோடு ஏந்தி, விரைந்து அவனுடைய குதிரைகளைக் கொன்றான்; அந்தத் தேரையும் முறித்தான். ஒரு முகூர்த்தத்தில் நினைவு திரும்பிய பெரும் வலிமையுடைய மகாபார்சுவன் மீண்டும் பல அம்புகளால் அங்கதனைத் திருப்பித் துளைத்தான்; ஜாம்பவானை மூன்று அம்புகளால் மார்பின் நடுவில் தாக்கினான்; கரடித் தலைவனையும் (ஜாம்பவானையும்) கவாக்ஷனையும் பல அம்புகளால் தாக்கினான். ‘பருவநாளில் கடல்போல’ என்ற உவமை பிரசித்தமானது — பௌர்ணமியில் சந்திரன் உதிக்கும்போது கடல் கரையை நோக்கிப் பொங்குகிறது; அதுபோலத் தன் படையின் துயரத்தைக் கண்ட அங்கதனின் வேகம் கரைமீறிப் பொங்கியது. இரும்புத் தண்டு ‘கதிரவன் கதிர்களுக்கு நிகரான ஒளியுடையது’ — இரும்பாலானதாயினும் ஒளிர்வது, அங்கதனின் தேஜஸின் குறியீடு. அங்கதனின் முதல் அடியே மகாபார்சுவனை உணர்விழக்கச் செய்கிறது; ஆனால் அவன் இறக்கவில்லை. பிறகு ஜாம்பவான் நுழைகிறான் — முதிர்ந்த கரடியரசன், ‘கருமை அஞ்சனக் குவியல்போன்றவன்’ என்பதால் கருநிறமும் பேருருவும் உடையவன். அவன் செயல் தனித்தன்மை வாய்ந்தது — அவன் ராக்ஷசனைத் தாக்கவில்லை; முந்தைய இரண்டு சர்க்கங்களில் சுக்ரீவன் செய்ததுபோல, அவனுடைய குதிரைகளையும் தேரையும் அழிக்கிறான். வானரர் தரப்பில் இது ஒரு நிலையான போர்முறை — முதலில் வாகனம், பிறகு வீரன். மகாபார்சுவன் மீண்டும் எழுவது அவன் வலிமையைக் காட்டுகிறது — மயக்கத்திலிருந்து எழுந்து அவன் மூன்று வானரத் தலைவர்களையும் தாக்குகிறான். ‘ஸ்தனாந்தரே’ என்பது மார்பின் நடுப்பகுதி, அது ஒரு மர்மஸ்தானம். 7, 8 ஆம் சுலோகங்களில் வல்கேட்டின் சுலோகப் பிரிவு திறனாய்வுப் பதிப்பிலிருந்து அரையடி அளவு வேறுபடுகிறது; ஆனால் எல்லா அரையடிகளும் திறனாய்வுப் பதிப்பில் உள்ளன. ஜாம்பவானின் பாறை ‘மலைச்சிகரம்போன்றது’ — முதியவனாயினும் அவன் வலிமையில் குறைந்தவனல்லன்.
கவாக்ஷனும் ஜாம்பவானும் அம்புகளால் வதைக்கப்பட்டதைக் கண்டு சினத்தால் மதிமயங்கிய அங்கதன் கோரமான இரும்புத் தண்டைப் பற்றினான். சினத்தால் சிவந்த கண்களுடைய அங்கதன், தொலைவில் நின்ற அந்த ராக்ஷசனைக் குறிவைத்து, கதிரவன் கதிர்களுக்கு நிகரான ஒளியுடைய அந்த இரும்புத் தண்டை இரு கைகளாலும் பற்றி வேகமாகச் சுழற்றி, வாலியின் மகன் மகாபார்சுவனைக் கொல்வதற்காக வீசினான். வலிமையுடையவனால் வீசப்பட்ட அந்த இரும்புத் தண்டு, அந்த ராக்ஷசனின் கையிலிருந்து அம்போடு கூடிய வில்லையும் தலைக்கவசத்தையும் விழச்செய்தது. பிரதாபமுடைய வாலியின் மகன் வேகமாக அவனை நெருங்கி, சினத்தோடு குண்டலத்தோடு கூடிய காதின் அடியில் உள்ளங்கையால் அடித்தான். பிறகு சினமுற்ற, பெரும் வேகமும் பேரொளியும் உடைய மகாபார்சுவன் ஒரே கையால் மிகப் பெரிய கோடரியைப் பற்றினான். எண்ணெயால் துலக்கப்பட்ட, மாசற்ற, பாறையின் சாரம்போன்ற கடினமான இரும்பாலான, உறுதியான அந்தக் கோடரியை, மிகுந்த சினமுற்ற ராக்ஷசன் வாலியின் மகன்மீது இறக்கினான். இடத்தோள்பட்டையின்மீது கடுமையாக இறக்கப்பட்ட அந்தக் கோடரியிலிருந்து, சினமுற்ற அங்கதன் தன்னை விடுவித்துக்கொண்டான். பிறகு தந்தைக்கு நிகரான பராக்கிரமமுடைய வீரன் அங்கதன் மிகுந்த சினத்தோடு, வஜ்ரம்போன்ற தன் முஷ்டியை மடக்கினான் — மர்மஸ்தானங்களை அறிந்தவனான அவன், ராக்ஷசனின் மார்பருகே இதயத்தைக் குறிவைத்து. இங்கே ‘வாலியின் மகன்’, ‘வாலிபுத்திரன்’, ‘தந்தைக்கு நிகரான பராக்கிரமமுடையவன்’ என்ற சொற்களால் அங்கதனின் குலம் மீண்டும் மீண்டும் நினைவூட்டப்படுகிறது — அவன் வாலிக்கு நிகரான வலிமையுடையவன். இரும்புத் தண்டு தொலைவிலிருந்து வீசப்பட்டதால் ராக்ஷசனின் உடலை அல்ல, ஆயுதத்தையே விழச்செய்கிறது — மகாபார்சுவன் ஆயுதமற்றவனாகிறான். பிறகு அங்கதன் அருகில் சென்று, முந்தைய சர்க்கத்தில் சுக்ரீவன் விரூபாக்ஷனின் பொட்டில் அடித்ததுபோல, உள்ளங்கையால் காதின் அடியில் அடிக்கிறான். கோடரியின் வருணனை நுட்பமானது — எண்ணெயால் துலக்கப்பட்டது (ஆகவே ஒளிர்வது, மாசற்றது), பாறைச் சாரமானது (மிகக் கடினமான இரும்பால் செய்யப்பட்டது), உறுதியானது. ‘மோக்ஷயாமாஸ’ என்ற சொல் இருவிதமாக விளக்கப்படுகிறது — அங்கதன் அடியை ஏய்த்துத் தன்னை விடுவித்துக்கொண்டான்; இந்தி உரையில் ‘நழுவி விலகித் தன்னைக் காத்துக்கொண்டான்’ என்று பொருள் சொல்லப்படுகிறது. ‘மர்மஸ்தானங்களை அறிந்தவன்’ என்ற சொல்லால் அங்கதனின் போர்த்திறன் சுட்டப்படுகிறது — அவன் உடலின் மர்மஸ்தானங்களை அறிவான்; ஆகவே இதயத்தையே இலக்காக்குகிறான். கவாக்ஷனும் ஜாம்பவானும் வதைக்கப்படுவதைக் கண்டு அங்கதனின் சினம் கொழுந்துவிடுகிறது — அவன் தன் காயத்தால் அல்ல, தோழர்களின் துயரத்தாலேயே மிகுதியாகச் சினக்கிறான்; இது ஒரு தலைவனின் குணம். மகாபார்சுவனின் கோடரி ‘ஒரே கையால்’ பற்றப்படுகிறது — ஆகவே அவனும் பெரும் வலிமையுடையவன்; ஏனெனில் அத்தகைய கனமான ஆயுதத்தை ஒரே கையால் தாங்குகிறான். ஆனால் வில்லும் தலைக்கவசமும் இல்லாததால் அவன் இப்போது காப்பற்றவன், அங்கதனின் முஷ்டிக்கு முன் பாதுகாப்பற்றவன். இடத்தோளில் விழுந்த கோடரி அங்கதனை வருத்தவில்லை — அவன் அதைத் தவிர்த்து அக்கணமே திருப்பித் தாக்க முஷ்டியை மடக்குகிறான்.
இந்திரனின் இடிக்கு நிகரான தாக்குதல் உடைய அந்த முஷ்டியை அங்கதன் இறக்கினான். பெரும்போரில் அது விழுந்ததும் அந்த ராக்ஷசனின் இதயம் வெடித்தது; அவன் கொல்லப்பட்டுத் தரையில் விழுந்தான். அவன் தரையில் கொல்லப்பட்டதும் அந்த ராக்ஷசப் படை பெரிதும் கலங்கியது. போர்க்களத்தில் ராவணனுக்குப் பெரும் சினம் உண்டாயிற்று; மகிழ்ந்த வானரர்களின் மிகப் பெரிய சிங்கநாதமும் எழுந்தது. அந்த ஒலியால், மாடங்களும் கோபுரங்களும் உடைய இலங்கையைப் பிளப்பதுபோல, இந்திரனோடு கூடிய தேவர்களின் முழக்கம்போன்ற பெரும் முழக்கம் எழுந்தது. பிறகு தேவலோகவாசிகளுக்கும் இந்திரனுக்கும் பகைவனான ராக்ஷசேந்திரன், காட்டில் வாழ்பவர்களின் அந்தப் பெரும் முழக்கத்தைக் கேட்டு, சினத்தோடு மீண்டும் போருக்கு எதிர்முகமாக நின்றான். அங்கதனின் முஷ்டி ‘இந்திரனின் இடிக்கு நிகரான தாக்குதல் உடையது’ — இந்திரனின் வஜ்ரம்போன்றது; சுக்ரீவனின் உள்ளங்கை ‘மகேந்திரனின் இடிக்கு நிகரானது’ என்பதுபோல. இவ்வாறு மூன்று சர்க்கங்களில் மூன்று ராக்ஷச வீரர்கள் வானரத் தலைவர்களின் கை அடிகளாலேயே கொல்லப்பட்டனர், ஆயுதங்களால் அல்ல — இது வானரர்களின் வலிமையின் தனிச்சிறப்பு. ‘இதயம் வெடித்தது’ என்ற இரு சொற்கள் மரணத்தின் உடனடித் தன்மையைக் காட்டுகின்றன. 24.2 முதல் சர்க்க முடிவு வரை (வானரர்களின் சிங்கநாதம், இலங்கையின் நடுக்கம், ராவணனின் போர் முனைப்பு) திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; அங்கே சர்க்கம் ‘அபவச்ச மஹான்க்ரோத:’ (பெரும் சினம் உண்டாயிற்று) என்பதிலேயே முடிகிறது. வானரர்களின் முழக்கம் ‘இந்திரனோடு கூடிய தேவர்களின் முழக்கம்போல’ — தேவாசுரப் போரில் இந்திரன் வெல்லும்போது தேவர்கள் முழங்குவதுபோல. ‘இந்திரனின் பகைவன்’ என்ற ராவணனின் அடைமொழி அதே நிகழ்ச்சியை நினைவூட்டுகிறது — இந்திரனையே வென்றவன் இப்போது வானரர்களின் முழக்கத்தைக் கேட்டுச் சினக்கிறான். இறுதிச் சுலோகம் உபஜாதி யாப்பில் அமைந்தது. இப்போது ராவணனின் மூன்று அமைச்சர்களும் கொல்லப்பட்டனர்; ஆகவே அவன் தானே ராமனோடு போரிட ஆயத்தமாகிறான் — அடுத்த சர்க்கம் ராமராவணர்களின் நேரடிப் போரை வருணிக்கிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डेऽष्टनवतितमः सर्गः॥ ९८॥