॥वाल्मीकिरामायणम् யுத்த காண்டம் · சர்க்கம் 97

யுத்த காண்டம்

சர்க்கம்

மகோதரன் வதம்

ராவணனின் மனவேதனை, மகோதரன் போரில் புகுந்து அழிவு செய்தல், சுக்ரீவனோடு பாறை, மரம், இரும்புத்தண்டு, கதை, உலக்கைப் போர், தோள்போரும் வாட்போரும், சுக்ரீவன் மகோதரனின் தலையைக் கொய்தல்

பெரும்போரில் இரு படைகளும் ஒன்றையொன்று விரைந்து கொன்றுகொண்டிருந்ததால், அந்த இரண்டு படைகளும் கடும் கோடையில் இரண்டு குளங்கள்போல மிகவும் வற்றிப்போயின. தன் படையின் அழிவாலும் விரூபாக்ஷனின் வதத்தாலும் ராக்ஷசத் தலைவன் ராவணன் இருமடங்கு சினமுற்றான். வானரர்களால் கொல்லப்பட்டுக் குறைந்துபோன தன் படையைக் கண்டும், விதி தலைகீழாக மாறியதைக் கண்டும், போரில் அவனுக்கு மனவேதனை உண்டாயிற்று. அதன்பின் அவன் அருகிலிருந்த மகோதரனிடம் சொன்னான் — ‘நெடுந்தோளனே, இந்த நேரத்தில் என் வெற்றி நம்பிக்கை உன்னிடமே உள்ளது. வீரனே, இன்று பகைவர் படையைக் கொல், உன் பராக்கிரமத்தைக் காட்டு. தலைவன் இட்ட சோற்றுக்குக் கடன் தீர்க்க இதுவே நேரம்; நன்றாகப் போர் செய்யப்படட்டும்.’ இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட ராக்ஷசர் தலைவனான மகோதரன் ‘அப்படியே’ என்று சொல்லி, விட்டில்பூச்சி நெருப்பில் புகுவதுபோலப் பகைவர் படைக்குள் புகுந்தான். பிறகு தலைவனின் சொல்லாலும் தன் வீரத்தாலும் தூண்டப்பட்ட, தேஜஸ் உடைய, பெரும் வலிமையுடைய அவன் வானரர்களை அழித்தான். பெரும் மனவலிமையுடைய வானரர்களும் பெரிய பாறைகளை ஏந்திக்கொண்டு பயங்கரமான பகைப்படைக்குள் புகுந்து எல்லா ராக்ஷசர்களையும் கொன்றனர். முதல் சுலோகத்தில் இரண்டு படைகளும் கோடையில் வற்றும் இரண்டு குளங்கள்போல வருணிக்கப்படுகின்றன — இரு தரப்பிலும் அழிவு சமமானது. ராவணனின் மனத்தில் இப்போது முதன்முறையாக ‘மனவேதனை’ எழுகிறது; அவன் ‘விதி தலைகீழாக மாறியதைக்’ காண்கிறான், அதாவது அதிர்ஷ்டம் தனக்கு எதிராகச் செல்கிறது என்று அறிகிறான். ஆயினும் அவன் போரிலிருந்து விலகவில்லை, இன்னொரு படைத்தலைவனை அனுப்புகிறான். ‘பர்த்ருபிண்டம்’ என்பது தலைவன் அளித்த உணவும் வாழ்வாதாரமும்; அதன் ‘நிர்வேசம்’ என்பது அந்தக் கடனைத் திருப்பிச் செலுத்துதல் — போரில் உயிரைப் பணயம் வைத்துத் தலைவனுக்குச் சேவை செய்தல். இது பணியாளர் தர்மத்தின் தொன்மையான இலட்சியம். மகோதரனுக்கான ‘நெருப்பில் விட்டில்பூச்சிபோல’ என்ற உவமை இருமுகமானது — அவன் வீரத்தையும், அவன் அழிவு உறுதி என்பதையும் சுட்டுகிறது. 8–10 சுலோகங்கள் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; வானரர்களின் எதிர்த்தாக்குதலும் மகோதரனின் அம்பு அழிவும் கீதா பிரஸ் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளன. ராவணன் மகோதரனை ‘நெடுந்தோளனே’, ‘வீரனே’ என்று விளிக்கிறான் — புகழ்ச்சியால் அவன் ஊக்கத்தைப் பெருக்குகிறான். ‘நன்றாகப் போர் செய்யப்படட்டும்’ என்ற செயப்பாட்டு வினை ஆணையின் கனத்தைச் சுட்டுகிறது. மகோதரனின் பதில் ‘அப்படியே’ என்பது மட்டுமே — வீரன் சொல்லால் அல்ல, செயலாலேயே பதில் தருகிறான். அவனைத் தூண்டிய இரண்டு காரணங்களைக் கவி தெளிவாக்குகிறார் — ‘தலைவனின் சொல்’ வெளிக்காரணம், ‘தன் வீரம்’ உட்காரணம். வானரர்களும் செயலற்றிருக்கவில்லை; அவர்கள் பாறைகளால் திருப்பித் தாக்குகிறார்கள்; அதனால் போர் இருதரப்புப் போராகவே இருக்கிறது.

மிகுந்த சினமுற்ற மகோதரன் பொன்னணிகள் பூண்ட அம்புகளால் பெரும்போரில் வானரர்களின் கைகளையும் கால்களையும் தொடைகளையும் வெட்டினான். பிறகு ராக்ஷசர்களால் கடுமையாக வதைக்கப்பட்ட அந்த வானரர்கள் அனைவரும் பத்துத் திசைகளிலும் ஓடினார்கள் — சிலர் தப்பியோடினார்கள், சிலர் சுக்ரீவனிடம் அடைக்கலம் புகுந்தார்கள். போரில் வானரர்களின் பெரும்படை முறியடிக்கப்பட்டதைக் கண்ட சுக்ரீவன் உடனே மகோதரனை நோக்கிப் பாய்ந்தான். பெரும் தேஜஸ் உடைய வானரேசுவரன் மலைக்கு நிகரான கோரமான பெரிய பாறையை எடுத்து அவனைக் கொல்வதற்காக வீசினான். திடீரென்று வந்து விழும், அணுக முடியாத அந்தப் பாறையைக் கண்ட மகோதரன் கலங்காமல் அம்புகளால் அதைப் பிளந்தான். அந்த ராக்ஷசனின் அம்புக் கூட்டங்களால் ஆயிரம் துண்டுகளாக வெட்டப்பட்ட அந்தப் பாறை, அப்போது கலைந்த கழுகுக் கூட்டம்போலத் தரையில் விழுந்தது. பிளக்கப்பட்ட அந்தப் பாறையைக் கண்டு சினத்தால் மதிமயங்கிய சுக்ரீவன் ஒரு சால மரத்தைப் பிடுங்கி வீசினான்; அதையும் அவன் பல துண்டுகளாக வெட்டினான். இங்கே போரின் முதல் பகுதி ஆயுதங்களுக்கும் அஸ்திரங்களுக்கும் இடையிலான போட்டி — சுக்ரீவனின் இயற்கை ஆயுதங்கள் (பாறை, சால மரம்) மகோதரனின் அம்புகளால் பயனற்றவையாக்கப்படுகின்றன. ‘கலங்காமல்’ என்ற சொல் மகோதரனின் துணிவைக் காட்டுகிறது — மலைபோன்ற பாறை விழுவதைக் கண்டும் அவன் அசையவில்லை. ஆயிரம் துண்டுகளாக வெட்டப்பட்ட பாறையின் துண்டுகள் விழும்போது கழுகுகளின் வட்டம்போலத் தோன்றுகின்றன — இது கவியின் நுண்ணிய பார்வைக்கு ஓர் எடுத்துக்காட்டு; காற்றில் சுழலும் கருந்துண்டுகள், வானில் வட்டமிட்டுப் பறக்கும் கழுகுகள்போல. வானரர்களின் ஓட்டம் ‘சிலர்… சிலர்’ என்று இருவகையாகப் பிரிக்கப்படுகிறது — அஞ்சியவர்கள் தொலைவுக்கு ஓடுகிறார்கள், துணிவுடையவர்களோ மன்னனிடம் அடைக்கலம் புகுகிறார்கள். இவ்வாறு சுக்ரீவனே படையின் புகலிடம் என்று சுட்டப்படுகிறது. ஒவ்வொரு தோல்விக்கும் சுக்ரீவனின் சினம் பெருகுகிறது — முதலில் பாறை, பிறகு சால மரம், பிறகு இரும்புத் தண்டு; அவன் நிற்பதில்லை. மகோதரனின் தாக்குதல்கள் உறுப்புகளில் — கைகளில், கால்களில், தொடைகளில் — விழுகின்றன; அவன் வானரர்களைக் கொல்வதில்லை, உறுப்பிழந்தவர்களாக்குகிறான்; அதனால் அவர்களுடைய போராற்றல் அழிகிறது. சுக்ரீவனின் வருகை ‘உடனே’ — அக்கணமே; மன்னன் தன் படையின் துயரத்தைக் கண்டு தாமதத்தைப் பொறுப்பதில்லை. இவ்வாறு இரண்டு தலைவர்களின் தனிப்போர் தொடங்குகிறது.

வீரனும் பகைப்படையை வதைப்பவனுமான மகோதரன் அம்புகளால் இந்தச் சுக்ரீவனைப் பிளந்தான். பிறகு சினமுற்ற சுக்ரீவன் தரையில் கிடந்த ஓர் இரும்புத் தண்டைக் கண்டான். ஒளிரும் அந்த இரும்புத் தண்டைச் சுழற்றி, அவனுக்குக் காட்டியவாறு, கடும் வேகத்துடன் அந்தத் தண்டால் அவனுடைய சிறந்த குதிரைகளைக் கொன்றான். குதிரைகள் கொல்லப்பட்ட அந்தப் பெரிய தேரிலிருந்து குதித்த வீர ராக்ஷசன் மகோதரன் மிகுந்த சினத்தோடு கதையைப் பற்றினான். கதையையும் இரும்புத் தண்டையும் கையில் ஏந்திய அந்த இரண்டு வீரர்களும் போரில் மோதினார்கள் — இரண்டு காளைகள்போல, மின்னலோடு கூடிய இரண்டு மேகங்கள்போல முழங்கியவாறு. பிறகு சினமுற்ற இரவுலாவி மகோதரன் கதிரவன்போல ஒளிரும், சுடர்விடும் கதையைச் சுக்ரீவன்மீது வீசினான். மிகக் கோரமான அந்தக் கதை வந்து விழுவதைக் கண்டு, சினத்தால் செம்பு நிறக் கண்களுடைய பெரும் வலிமையுடைய சுக்ரீவன் பெரும்போரில் இரும்புத் தண்டை ஓங்கி, அந்த வானரேசுவரன் இரும்புத் தண்டால் அவன் கதையைத் தாக்கினான்; அவனுடைய இரும்புத் தண்டு வேகத்தால் உடைந்து தரையில் விழுந்தது. பிறகு தேஜஸ் உடைய சுக்ரீவன் தரையிலிருந்து, முழுவதும் பொன்னால் அணிசெய்யப்பட்ட கோரமான இரும்பு உலக்கையை எடுத்தான். ‘அவனுக்குக் காட்டியவாறு’ என்ற சொல் சுக்ரீவனின் அறைகூவலைச் சுட்டுகிறது — அவன் முதலில் இரும்புத் தண்டைப் பகைவனுக்குக் காட்டுகிறான், பிறகு தாக்குகிறான்; இது வீரர்களின் வழக்கம். முதலில் தேர்க் குதிரைகள் கொல்லப்படுகின்றன, முந்தைய சர்க்கத்தில் விரூபாக்ஷனின் யானைபோல; இவ்வாறு சுக்ரீவனின் போர்முறை நிலையானது — முதலில் பகைவனின் வாகனத்தை அழிக்கிறான். அதன்பின் போர் சமதளத்தில் நடக்கிறது. ‘இரண்டு காளைகள்போல’ என்ற உவமை இரண்டு வீரர்களின் வலிமையும் செருக்கும் சமமானவை என்று காட்டுகிறது; ‘மின்னலோடு கூடிய இரண்டு மேகங்கள்போல’ என்பது அவர்கள் கைகளிலுள்ள ஆயுதங்கள் மின்னல்போல ஒளிர்வதைச் சுட்டுகிறது. 20–21 சுலோகங்கள் (கதையை வீசுதல், அதைத் தடுத்தல்) திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை. போர்க்களத்தில் விழுந்து கிடக்கும் ஆயுதங்கள் வீரர்களுக்கு மீண்டும் மீண்டும் ஆயுதங்களாகின்றன — இரும்புத் தண்டு, உலக்கை, வாள் எல்லாம் தரையிலிருந்தே எடுக்கப்படுகின்றன. ‘வேகத்தால் உடைந்தது’ என்ற சொல்லால் இரும்புத் தண்டு உடைந்தது தாக்குதலின் வேகத்தாலேயே என்பது தெளிவாகிறது. இதனால் போரின் நீளமும் கடுமையும் வெளிப்படுகின்றன. கதைக்கான ‘கதிரவன்போல ஒளிரும்’ என்ற அடைமொழி அதன் பொன்னணியையும் வேகத்தால் பிறக்கும் ஒளியையும் சுட்டுகிறது. சுக்ரீவனின் இரும்புத் தண்டு கதையைத் தடுக்கிறது, ஆனால் தானே உடைகிறது — இது சம வலிமையுடையவர்களின் மோதலின் விளைவு. உலக்கைக்கான ‘இரும்பாலானது’, ‘பொன்னால் அணிசெய்யப்பட்டது’ என்ற இரண்டு அடைமொழிகள் — இரும்பால் உறுதியானது, பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்டது — ராக்ஷசர்களின் ஆயுதங்களும் அரச வைபவத்தோடு கூடியவை என்று காட்டுகின்றன.

அவன் அந்த உலக்கையை ஓங்கி வீசினான்; அவனும் தன் கதையை வீசினான்; அந்த இரண்டு ஆயுதங்களும் ஒன்றையொன்று மோதி உடைந்து தரையில் விழுந்தன. பிறகு ஆயுதங்கள் உடைந்த அவர்கள் இருவரும், தேஜஸும் வலிமையும் நிறைந்து, சுடர்விடும் இரண்டு நெருப்புகள்போல முஷ்டிகளால் மோதினார்கள். அப்போது அவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் முழங்கியவாறு ஒருவரையொருவர் அடித்தார்கள்; உள்ளங்கைகளால் ஒருவரையொருவர் தாக்கித் தரையில் விழுந்தார்கள். அப்போது விரைந்து எழுந்து ஒருவரையொருவர் அடித்தார்கள்; தோல்வியறியாத அந்த இரண்டு வீரர்களும் கைகளால் ஒருவரையொருவர் வீசியெறிந்தார்கள். தோள்போரில் பகைவரை வாட்டும் அவ்விருவரும் களைப்படைந்தனர். பிறகு பெரும் வேகமுடைய ராக்ஷசன் மகோதரன் அருகில் கிடந்த வாளைக் கேடயத்தோடு எடுத்தான். அவ்வாறே மேலும் வேகமுடைய வானரச் சிறந்தவன் சுக்ரீவனும் கேடயத்தோடு கிடந்த பெரிய வாளைப் பற்றினான். பிறகு சினம் உடலெங்கும் பரவ, போரில் ஆயுதக் கலையில் வல்லவர்களான அவ்விருவரும் மகிழ்ச்சியோடு போர்க்களத்தில் வாளை உயர்த்தி முழங்கியவாறு பாய்ந்தனர். ஒருவர்மீது ஒருவர் மிகுந்த சினமுற்று, வெற்றியிலேயே மனம் வைத்த அவ்விருவரும் மிக விரைவாக வலப்புற மண்டலமாகச் சுற்றி வந்தனர். இங்கே போரின் வரிசை தெளிவாகிறது — ஆயுதங்கள் உடைந்ததும் முஷ்டிப்போர், பிறகு உள்ளங்கைப்போர், பிறகு தோள்போர்; களைப்பு வந்ததும் மீண்டும் வாட்போர். ‘சுடர்விடும் இரண்டு நெருப்புகள்போல’ என்ற உவமை இரண்டு நெருப்புகள் ஒன்றோடொன்று கலப்பதுபோல அவர்களுடைய மோதலைக் காட்டுகிறது. ‘ஜக்மதுஸ்தௌ ஶ்ரமம் வீரௌ’ (அவ்விரு வீரர்களும் களைப்படைந்தனர்) என்ற அரையடி வல்கேட்டில் மட்டுமே உள்ளது — இந்தப் பாடத்தில் களைப்பே வாளை எடுத்ததற்குக் காரணம். இருபத்தொன்பதாம் சுலோகம் மூன்று அரையடிகளால் அமைந்தது — மகோதரனும் சுக்ரீவனும் வாளை எடுப்பது ஒரே வாக்கியத்தில். ‘வலப்புற மண்டலம்’ என்பது வாட்போரின் கலைச்சொல்லான ஓர் இயக்கம் — வாய்ப்பைத் தேடிப் பகைவனைச் சுற்றி வட்டமாக வருதல். ‘ஆயுதக் கலையில் வல்லவர்கள்’ என்ற சொல்லால் இருவருமே திறமையானவர்கள் என்று சுட்டப்படுகிறது; ஆகவே முடிவு திறமையால் அல்ல, கணநேரக் கவனக்குறைவால் தீர்மானிக்கப்படும். ‘மகிழ்ச்சியோடு’ என்ற சொல் விசித்திரமானது — உயிராபத்திலும் வீரர்கள் போரில் இன்பம் காண்கிறார்கள்; க்ஷத்திரிய தர்மத்தின் இயல்பு இது. மீண்டும் மீண்டும் விழுவதும் எழுவதும் இருவரும் தோல்வியறியாதவர்கள் என்பதைக் காட்டுகின்றன; யாராலும் மற்றவனைத் தரையில் நிலையாக வீழ்த்த முடியவில்லை. வாளை எடுப்பதிலும் சமநிலை — மகோதரன் ‘பெரும் வேகமுடையவன்’, சுக்ரீவன் ‘மேலும் வேகமுடையவன்’; இங்கே ‘தரப்’ என்ற ஒப்பீட்டு விகுதியால் சுக்ரீவனின் சிறிய மேன்மை நுட்பமாகச் சுட்டப்படுகிறது.

வீரனும் பெரும் வேகமுடையவனும், தன் வீரத்தைத் தானே புகழ்பவனும், தீய மதியுடையவனுமான அந்த மகோதரன், சுக்ரீவனின் பெரிய கவசத்தின்மீது அந்த வாளை இறக்கினான். கவசத்தில் சிக்கிக்கொண்ட வாளை அவன் இழுத்துக்கொண்டிருக்கையில், வானரர்களில் யானைபோன்ற சுக்ரீவன் வாளால் அவனுடைய தலைக்கவசத்தோடும் குண்டலங்களோடும் கூடிய தலையைக் கொய்தான். தலை வெட்டப்பட்டுத் தரையில் விழுந்த அந்த ராக்ஷசத் தலைவனைக் கண்டு, அவனுடைய படை அங்கே காணப்படவில்லை — அனைவரும் ஓடிவிட்டனர். அவனைக் கொன்று, வானரர்களோடு சேர்ந்து மகிழ்ந்த அந்த வானரன் முழங்கினான்; தசக்ரீவன் சினந்தான், ராகவன் மகிழ்ச்சியால் ஒளிர்ந்தான். முகம் வாடி, மனம் தளர்ந்து, அச்சத்தால் நடுங்கிய உள்ளத்தோடு ராக்ஷசர்கள் அனைவரும் அங்கிருந்து ஓடுகிறார்கள். பெரிய மலையின் சிதறிய ஒரு பகுதியைப்போல மகோதரனைத் தரையில் வீழ்த்தி, கதிரவனின் மகனான சுக்ரீவன் அங்கே வெற்றித் திருவால் ஒளிர்ந்தான் — தன் ஒளியால் அணுக முடியாத கதிரவனைப்போல. பிறகு போர்முனையில் வெற்றியை அடைந்த வானரேந்திரனை, தேவர், சித்தர், யக்ஷர் கூட்டங்களும், பூமியிலிருந்த உயிர்க் கூட்டங்களும் மகிழ்ச்சியால் பொங்கியவர்களாக நோக்கிக்கொண்டிருந்தனர். தீர்மானமான கணம் ஒரே ஒரு கவனக்குறைவு — மகோதரனின் வாள் சுக்ரீவனின் உறுதியான கவசத்தில் சிக்கிக்கொள்கிறது; அவன் அதை இழுக்க முயலும்போதே சுக்ரீவன் தாக்குகிறான். ‘தன் வீரத்தைத் தானே புகழ்பவன்’, ‘தீய மதியுடையவன்’ என்ற இரண்டு அடைமொழிகள் அவன் குறையைச் சுட்டுகின்றன — தற்புகழ்ச்சியும் விவேகமின்மையும். ‘குண்டலங்களோடு கூடிய தலை’ என்ற வருணனை ராக்ஷசனின் அரச வைபவத்தை மரணத்திலும் நினைவூட்டுகிறது. 36–38 சுலோகங்கள் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; அவற்றில் இரண்டு நீண்ட யாப்புடையவை — 37 உபஜாதி, 38 புஷ்பிதாக்ரா. 37 ஆம் சுலோகத்தில் ‘கதிரவனின் மகனான’ சுக்ரீவன் ‘கதிரவன்போல’ ஒளிர்கிறான் என்பது ஒரு சிலேடை — கதிரவனின் மகன் தன் தந்தையின் ஒளியால் ஒளிர்கிறான். 38 ஆம் சுலோகத்தில் அச்சில் ‘ஹருஷஸமாகுலிதை:’ என்பது யாப்புக்கு ஏற்ப இடையுயிர் (ஸ்வரபக்தி) சேர்ந்த வடிவம். இவ்வாறு ராவணனின் இரண்டாம் படைத்தலைவனும் கொல்லப்பட்டான்; அடுத்த சர்க்கத்தில் மகாபார்சுவன். ‘தசக்ரீவன் சினந்தான், ராகவன் மகிழ்ச்சியால் ஒளிர்ந்தான்’ என்று ஒரே அரையடியில் இரு தரப்பின் எதிர்வினையும் — ஒருவனுடைய சினம், மற்றவனுடைய மகிழ்ச்சி — சுருக்கமாகச் சொல்லப்படுகிறது. ராக்ஷசர்கள் ஓடுவது, தலைவன் வீழ்ந்ததால் படையின் மனம் உடைவதைக் காட்டுகிறது. இறுதியில் தேவர்கள், சித்தர்கள், யக்ஷர்கள், உயிர்கள் எல்லாம் சுக்ரீவனை நோக்குகின்றன — அவனுடைய வெற்றி மூவுலகின் சாட்சியாக நிகழ்ந்தது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे सप्तनवतितमः सर्गः॥ ९७॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க