॥वाल्मीकिरामायणम् யுத்த காண்டம் · சர்க்கம் 96

யுத்த காண்டம்

சர்க்கம்

விரூபாக்ஷன் வதம்

ராவணனின் அம்புகளால் வானரர்கள் சிதறி ஓடுதல், சுக்ரீவனின் பாறைமழையால் ராக்ஷசர் அழிவு, யானைமீது ஏறிய விரூபாக்ஷனோடு தனிப்போர், உள்ளங்கை அடியால் விரூபாக்ஷன் வதம்

தசக்ரீவனின் அம்புகளால் உடல் வெட்டப்பட்ட வானரர்களால் அங்கே பூமி நிறைந்து கிடந்தது. ஒரே திசையிலிருந்து வந்துகொண்டிருந்த, தாங்க முடியாத ராவணனின் அந்த அம்புப் பொழிவை, சுடர்விட்டு எரியும் நெருப்பை விட்டில்பூச்சிகள் தாங்க முடியாததுபோல, வானரர்களால் தாங்க முடியவில்லை. கூரிய அம்புகளால் வதைக்கப்பட்ட அவர்கள், தீச்சுடர்களால் சூழப்பட்டு எரியும் யானைகள்போலக் கதறியவாறு சிதறி ஓடினார்கள். காற்று பெரும் மேகங்களைச் சிதறடிப்பதுபோல, ராவணன் அம்புகளால் வானரப் படைப்பிரிவுகளைச் சிதறடித்தவாறு போர்க்களத்தில் முன்னேறினான். காட்டில் வாழ்பவர்களை விரைவாக அழித்த ராக்ஷசேந்திரன், விரைந்து போரில் ராகவனை நெருங்கினான். அந்த வானரர்கள் முறிந்து சிதறி ஓடுவதைக் கண்ட சுக்ரீவன், படைப்பிரிவில் சுஷேணனை நிறுத்திவிட்டு, விரைந்து போரில் மனம் வைத்தான். தனக்கு நிகரான வீரனான அந்த வானரன் சுஷேணனைப் படையைக் காக்கும் பொறுப்பில் வைத்துவிட்டு, மரங்களை ஆயுதமாகக் கொண்ட சுக்ரீவன் பகைவனை எதிர்கொண்டு புறப்பட்டான். இங்கே இரண்டு உவமைகள் வானரர்களின் இழிநிலையைக் காட்டுகின்றன — விளக்கில் விழும் விட்டில்பூச்சிகள்போல, காட்டுத்தீயில் யானைகள்போல. இரண்டாம் உவமையில், வானரர்கள் பலவீனர்கள் மட்டுமல்ல, பேருருவினராயினும் உதவியற்றவர்கள் என்பது கருத்து. ‘ஒரே திசையிலிருந்து’ என்ற சொல்லால் அம்புமழையின் ஒருமுகமான இடைவிடாத தன்மை சுட்டப்படுகிறது. சுக்ரீவனின் முடிவு ஒரு மன்னனின் கடமையை நினைவூட்டுகிறது — படை முறியும்போது தலைவனே முன்னே செல்கிறான். ஆனால் அவன் படையைத் தலைவனின்றி விட்டுவிடுவதில்லை; சுஷேணனை ‘குல்மத்தில்’ — படையின் அணிவகுப்புப் பிரிவில் — நிறுத்திவிட்டுத்தான் செல்கிறான். ‘தனக்கு நிகரான’ என்ற சொல்லில் சுஷேணனின் ஆற்றலில் சுக்ரீவனுக்குள்ள நம்பிக்கை தெரிகிறது; சுஷேணன் தாரையின் தந்தை, முதிர்ந்த அனுபவமிக்க வானரன். ‘மரங்களை ஆயுதமாகக் கொண்டவன்’ என்ற அடைமொழி வானரப் போரின் இயல்பை நினைவூட்டுகிறது — அவர்களுடைய ஆயுதங்கள் மரங்களும் பாறைகளும், வில்லும் அம்பும் அல்ல. ராவணன் ராகவனை நோக்கிச் செல்வதும் கவனிக்கத்தக்கது — இனி அவர்கள் இருவருக்கும் தனிப்போர் நிகழும்; ஆனால் அதற்கு முன் அவனுடைய படைத்தலைவர்கள் ஒவ்வொருவராகக் கொல்லப்படுகிறார்கள். இந்தச் சர்க்கத்தில் விரூபாக்ஷன், அடுத்ததில் மகோதரன், பிறகு மகாபார்சுவன் — இதுவே வரிசை.

அவனுடைய பக்கங்களிலும் பின்னாலும் வானரக் கூட்டத் தலைவர்கள் அனைவரும் பெரும் பாறைகளையும் பலவகை மரங்களையும் தூக்கிக்கொண்டு பின்தொடர்ந்தனர். பெருமைமிக்க சுக்ரீவன் போரில் உரத்த குரலில் முழங்கினான்; பலவகையான பிறரை அடித்து வீழ்த்தியவாறு சிறந்த ராக்ஷசர்களைக் கலக்கினான். யுகமுடிவில் பெருகிய காற்று மரங்களை நசுக்குவதுபோல, பேருருவுடைய வானரேசுவரன் ராக்ஷசர்களை நசுக்கினான். காட்டில் பறவைக் கூட்டங்கள்மீது மேகம் கல்மழை பொழிவதுபோல, அவன் ராக்ஷசப் படைகள்மீது பாறைமழை பொழிந்தான். வானர மன்னன் வீசிய அந்தப் பாறைமழைகளால் தலைகள் சிதறிய ராக்ஷசர்கள் சிதறிய மலைகள்போல விழுந்தனர். இவ்வாறு சுக்ரீவனால் முறியடிக்கப்பட்டு, முழங்கியும் விழுந்தும் ராக்ஷசர்கள் எல்லாப் பக்கங்களிலும் குறைந்துகொண்டிருக்கையில், அடுத்த நிகழ்ச்சி தொடங்குகிறது. இங்கே மூன்று உவமைகள் வரிசையாகப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன — யுகமுடிவின் காற்று, கல்மழை பொழியும் மேகம், சிதறிய மலைகள். முதலாவது சுக்ரீவனின் வேகத்தையும், இரண்டாவது அவன் தாக்குதல்களின் மிகுதியையும், மூன்றாவது கொல்லப்பட்ட ராக்ஷசர்களின் பேருருவையும் சுட்டுகின்றன. கல்மழையால் பறவைக் கூட்டங்கள் சிதறி ஓடுவதுபோல ராக்ஷசர்களும் ஓடுகிறார்கள் என்பது கருத்து — இப்போது ராக்ஷசர்களே பறவைகள்போலப் பலவீனர்கள். முந்தைய சர்க்க முடிவில் வானரர்களால் ராவணனின் அம்புகளைத் தாங்க முடியவில்லை; இங்கேயோ ராக்ஷசர்களால் சுக்ரீவனின் பாறைகளைத் தாங்க முடியவில்லை; இவ்வாறு போரின் போக்கு மாறுகிறது. ‘கலக்கினான்’, ‘நசுக்கினான்’ என்ற இரண்டு வினைச்சொற்கள் சுக்ரீவனின் வலிமையைக் கண்முன் சித்திரமாக்குகின்றன. கூட்டத் தலைவர்கள் பின்தொடர்வது, மன்னனின் முன்மாதிரியால் படை மீண்டும் ஊக்கம் பெறுவதைக் காட்டுகிறது. ‘முழங்கியும் விழுந்தும்’ என்ற இரு சொற்கள் ராக்ஷசர்களின் நிலையைச் சித்திரமாக்குகின்றன — சிலர் கதறுகிறார்கள், சிலர் விழுகிறார்கள்; போர்க்களத்தில் கூச்சலும் மரணமும் கலந்துள்ளன. இவ்வாறு சுக்ரீவனின் பராக்கிரமம் ராவணனின் பராக்கிரமத்தின் பிரதிபலிப்புபோல உள்ளது — இருவருமே தத்தம் பகைவர் படையைச் சிதறடிக்கிறார்கள்.

அப்போது வில்லேந்திய விரூபாக்ஷன் என்ற ராக்ஷசன் தன் பெயரை உரக்க அறிவித்து, தேரிலிருந்து தாவி, யானையின் பிடரியில் ஏறினான். அந்த யானைமீது ஏறிய பெரும் வலிமையுடைய விரூபாக்ஷன் பயங்கர ஓசையுடன் முழங்கி, வானரர்களை நோக்கிப் பாய்ந்தான். படையின் முன்னணியில் நின்ற சுக்ரீவன்மீது அவன் கோரமான அம்புகளை எய்தான்; கலங்கியிருந்த ராக்ஷசர்களை மகிழ்வித்து நிலைப்படுத்தினான். அந்த ராக்ஷசனின் கூரிய அம்புகளால் ஆழமாகத் துளைக்கப்பட்ட வானரேந்திரன் பெரும் சினத்துடன் கூச்சலிட்டான்; அவனைக் கொல்லவும் மனம் கொண்டான். பிறகு போர்முனைப்பு மிக்க வீர வானரன் ஒரு மரத்தைப் பிடுங்கிப் பாய்ந்து, அந்தப் பெரிய யானையை முகத்தில் தாக்கினான். சுக்ரீவனின் அடியால் தாக்கப்பட்ட அந்தப் பெரிய யானை ஒரு வில் தூரம் பின்வாங்கி, மண்டியிட்டுப் பிளிறியது. நசுக்கப்பட்ட யானையிலிருந்து விரைந்து விலகிய வீரமுடைய ராக்ஷசன், பகைவனான வானரனை எதிர்கொண்டு, காளைத்தோல் கேடயத்தையும் வாளையும் ஏந்தி, விரைந்த அடியெடுப்போடு மிரட்டுவதுபோல, உறுதியாக நின்ற சுக்ரீவனை நெருங்கினான். மிகுந்த சினமுற்ற சுக்ரீவன் மேகம்போன்ற பெரிய பாறையை எடுத்து விரூபாக்ஷன்மீது வீசினான். அந்தப் பாறை வந்து விழுவதைக் கண்ட, மிகுந்த வீரமுடைய ராக்ஷசச் சிறந்தவன் விலகிக்கொண்டு, அப்போது வாளால் தாக்கினான். தன் பெயரை அறிவிப்பது வீரர்களின் வழக்கம் — போர்த் தொடக்கத்தில் தன்னை அறிமுகப்படுத்திக்கொள்வதும் அறைகூவுவதும். விரூபாக்ஷன் தேரை விட்டு யானைமீது ஏறுகிறான்; அதனால் அவன் வானரர்களுக்கு மேலே உயரத்தில் நின்று அம்புகளை எய்ய முடிகிறது. சுக்ரீவனோ மரத்தால் யானையையே தாக்குகிறான், அதன்மீது ஏறியவனை அல்ல — முதலில் வாகனத்தை அழிக்கிறான். யானை ‘ஒரு வில் தூரம்’ பின்வாங்குவது அவன் அடியின் வலிமையைக் காட்டுகிறது. ‘ஆர்ஷபம் சர்ம’ என்பது காளைத்தோலால் செய்யப்பட்ட கேடயம். இங்கே போரின் வடிவம் மாறுகிறது — விற்போரிலிருந்து யானைப்போர், பிறகு வாட்போர். விரூபாக்ஷனின் விரைந்த அடியெடுப்பு அவனுடைய திறமையைச் சுட்டுகிறது — அவன் பாறையை வலிமையால் மட்டுமல்ல, விலகுவதன் மூலம் தவிர்க்கிறான். சுக்ரீவனின் பாறை ‘மேகம்போன்றது’ — மேகத்தைப் போன்ற பெரியது; முன்பு சொல்லப்பட்ட பாறைமழையை நினைவூட்டுவது. விரூபாக்ஷனின் முதல் செயல் படையைத் தேற்றுவது — ‘கலங்கியிருந்த ராக்ஷசர்களை மகிழ்வித்து நிலைப்படுத்தினான்’. இதனால் அவன் வெறும் போர்வீரன் மட்டுமல்ல, தலைவனும் கூட என்று காட்டப்படுகிறது. சுக்ரீவனின் சினம் ‘கூச்சலிட்டான்’ என்ற வினையால் வெளிப்படுகிறது — அம்புகளால் துளைக்கப்பட்ட அவன் வலியால் அல்ல, சினத்தாலேயே கூச்சலிடுகிறான். ‘அவனைக் கொல்லவும் மனம் கொண்டான்’ என்ற சொல்லால் அவன் உறுதி திடமாகிறது. யானை விழுந்து பிளிறுவது போரின் முதல் விளைவு. அதன்பின் விரூபாக்ஷன் காலாளாகியும் ஓடவில்லை, ‘மிரட்டுவதுபோல’ மீண்டும் தாக்குகிறான் — இது அவன் துணிவின் அடையாளம். ‘உறுதியாக நின்ற’ என்ற சொல்லால் சுக்ரீவனும் நிலையாக இருந்தான், அசையவில்லை என்பது சுட்டப்படுகிறது. இவ்வாறு சம வலிமையுடைய இரண்டு வீரர்களின் நேருக்குநேர் மோதலுக்கு அரங்கம் ஆயத்தமாகிறது.

வலிமைமிக்க அந்த ராக்ஷசனின் வாள் வீச்சால் தாக்கப்பட்ட வானரன் ஒரு கணம் உணர்விழந்தவன்போலத் தரையில் கிடந்தான். திடீரென்று எழுந்து, பெரும்போரில் முஷ்டியை மடக்கி, வேகமாக ராக்ஷசனின் மார்பில் இறக்கினான். முஷ்டி அடியால் தாக்கப்பட்ட இரவுலாவி விரூபாக்ஷன் மிகுந்த சினமுற்று, படையின் முன்னணியில் அந்த வாளால் சுக்ரீவனின் கவசத்தை விழச்செய்தான்; கால்களால் உதைக்கப்பட்ட சுக்ரீவனும் விழுந்தான். விழுந்த அந்த வானரன் எழுந்து, இடிக்கு நிகரான பயங்கர ஓசையுடைய உள்ளங்கை அடியை அவன்மீது வீசினான். சுக்ரீவன் ஓங்கிய அந்த உள்ளங்கை அடியை அந்த ராக்ஷசன் திறமையால் தவிர்த்து, அவனை முஷ்டியால் மார்பில் அடித்தான். பிறகு தன் அடி அந்த ராக்ஷசனால் தவிர்க்கப்பட்டதைக் கண்டு, மேலும் சினமுற்ற வானரேசுவரன் சுக்ரீவன், அந்த விரூபாக்ஷனிடம் ஒரு இடைவெளியைக் கண்டான். இப்பகுதியில் போர் சம வலிமையுடைய இரண்டு மல்லர்களுக்கு இடையிலானதுபோல நடக்கிறது — ஒருவன் அடிக்கிறான், மற்றவன் தவிர்த்துத் திருப்பி அடிக்கிறான். சுக்ரீவன் இருமுறை தரையில் விழுகிறான் — முதலில் வாளால், இரண்டாவது உதையால் — ஆயினும் மீண்டும் மீண்டும் எழுகிறான். இருபத்து நான்காம், இருபத்தைந்தாம் சுலோகங்களும் இருபத்தாறாம் சுலோகத்தின் முற்பாதியும் (வாள் வீச்சு, உணர்விழப்பு, முஷ்டி அடி) திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; கீதா பிரஸ் பாடத்தில் மட்டுமே போர் இவ்வாறு விரிவாகச் சொல்லப்படுகிறது. விரூபாக்ஷனின் ‘திறமை’ மீண்டும் புகழப்படுகிறது — அவன் வலிமையானவன் மட்டுமல்ல, போர்த்திறன் மிக்கவனும் கூட. ஆனால் ‘இடைவெளியைக் கண்டான்’ என்ற சொல்லால் கதையின் தீர்மானமான கணம் சுட்டப்படுகிறது — சுக்ரீவன் பகைவனின் தற்காப்பில் ஒரு ஓட்டையைக் காண்கிறான். இவ்வாறு போரில் வலிமையைவிட வாய்ப்பைக் காண்பதே முக்கியம் என்று கவி சுட்டுகிறார். ‘இடிக்கு நிகரான’ என்ற உவமை, அடுத்து வரும் ‘மகேந்திரனின் இடிக்கு நிகரான’ என்ற வருணனைக்கு முன்னறிவிப்பு. கவசம் விழச்செய்யப்பட்டதால் சுக்ரீவனின் காப்பு நீங்குகிறது; ஆயினும் அவன் பின்வாங்கவில்லை. முஷ்டியும் உள்ளங்கையும் வானரர்களின் இயல்பான ஆயுதங்கள் — வாள் ஏந்திய ராக்ஷசனோடு அவன் ஆயுதமின்றியே போரிடுகிறான்; இது அவன் வலிமையின் மேன்மையைக் காட்டுகிறது. உதையால் விழுந்ததும் சுக்ரீவனுக்கு இழுக்கல்ல; ஏனெனில் அவன் கணத்திலேயே எழுந்து திருப்பித் தாக்குகிறான்.

பிறகு சினத்தால் சுக்ரீவன் இன்னொரு பெரிய உள்ளங்கை அடியை அவன் பொட்டில் இறக்கினான். மகேந்திரனின் இடிக்கு நிகரான உள்ளங்கை அடியால் தாக்கப்பட்ட விரூபாக்ஷன், குருதியில் நனைந்து, குருதியைக் கக்கியவாறு, ஊற்றிலிருந்து நீர் பெருகுவதுபோலத் தன் துவாரங்களிலிருந்து குருதியைக் கொட்டியவாறு தரையில் விழுந்தான். சினத்தால் உருண்ட விழிகளோடு, நுரையோடு, குருதியில் மூழ்கிய விரூபாக்ஷன் முன்னிலும் விகாரமான கண்களுடையவனாக ஆக்கப்பட்டதை அந்த வானரர்கள் கண்டார்கள். துடித்துக்கொண்டு, விலாப்புறமாகப் புரண்டுகொண்டு, குருதியால் நனைந்து, பரிதாபமாக முனகும் பகைவனை வானரர்கள் கண்டனர். அவ்வாறு போரில் மோதிக்கொண்ட, வேகமுடைய வானர ராக்ஷசப் படைக்கடல்கள் இரண்டும், அணை உடைந்த இரண்டு பெருங்கடல்கள்போலப் பயங்கரமாக முழங்கின. வானர மன்னனால் பெரும் வலிமையுடைய விரூபாக்ஷன் அழிக்கப்பட்டதைக் கண்டு, ஒன்றுகூடிய வானர ராக்ஷசப் படை கரைமீறிப் பெருகும் கங்கையைப்போல ஆயிற்று. ‘விரூபாக்ஷனை முன்னிலும் விகாரமான கண்களுடையவனாக ஆக்கினான்’ என்பது ஒரு சிலேடை — பெயராலேயே அவன் விகாரமான கண்களுடையவன் (விரூப அக்ஷன்); இப்போது மரணவேளையில் அவன் கண்கள் மேலும் விகாரமாயின. இது கவியின் வக்ரோக்தி (சாதுரியமான சொல்முறை) பயன்பாடு. ‘சங்கதேசம்’ என்பது நெற்றியின் பக்கமான பொட்டு, அது ஒரு மர்மஸ்தானம்; ஆகவே ஒரே உள்ளங்கை அடியால் மரணம். முன்பு விரூபாக்ஷன் சுக்ரீவனின் அடியைத் தவிர்த்தான்; இப்போது ‘இடைவெளியைக்’ கண்ட சுக்ரீவன், தவிர்க்க இயலாத இடத்தில் அடிக்கிறான். இறுதி இரண்டு சுலோகங்களும் உபஜாதி யாப்பில் அமைந்தவை. இரண்டு படைகளும் அணை உடைந்த கடல்கள்போலவும், கரைமீறிய கங்கைபோலவும் வருணிக்கப்படுகின்றன — ஒரு தலைவன் வீழ்ந்ததால் முழுப் படையும் கொந்தளிக்கிறது. இவ்வாறு ராவணனின் மூன்று அமைச்சர்களில் முதலாமவன் கொல்லப்பட்டான். சர்க்கத் தொடக்கத்தில் ராவணனின் அம்புகளால் வானரர்கள் விளக்கில் விட்டில்பூச்சிகள்போல அழிந்தனர்; முடிவிலோ சுக்ரீவனின் உள்ளங்கையால் ராக்ஷச வீரன் கொல்லப்பட்டான் — இவ்வாறு சர்க்கம் எதிரெதிரான இரண்டு சித்திரங்களுக்கு இடையே சமநிலை பெறுகிறது. ‘பரிதாபமாக முனகும்’ என்ற சொல்லால் கவி பகைவனின் மரணத்திலும் இரக்கத்தைக் கைவிடவில்லை. விரூபாக்ஷனின் வதத்தால் அடுத்த சர்க்கத்தில் ராவணனின் சினம் இருமடங்காகும்; மகோதரன் போருக்கு அனுப்பப்படுவான்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे षण्णवतितमः सर्गः॥ ९६॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க