சர்க்கம்
ராவணன் போருக்குப் புறப்படுதல்
ராக்ஷசியரின் புலம்பலைக் கேட்டல், ராவணனின் சினமும் சபதமும், பெரும்படையும் தெய்வீகத் தேரும் ஆயத்தமாதல், தீக்குறிகள், வானரப் படையின் அழிவு
இலங்கையில் ஒவ்வொரு குடும்பத்திலும் துயருற்ற ராக்ஷசியரின் இரங்கத்தக்க புலம்பலை ராவணன் கேட்டான். அவன் நீண்ட பெருமூச்சுவிட்டு, சிறிது நேரம் சிந்தனையில் ஆழ்ந்தான்; பிறகு மிகுந்த சினமுற்றவனாகவும் பார்வைக்குப் பயங்கரமானவனாகவும் ஆனான். பற்களால் உதட்டைக் கடித்துக்கொண்டு, சினத்தால் சிவந்த கண்களுடன், ராக்ஷசர்களாலும் பார்க்க முடியாதவனாக, உருவெடுத்து வந்த காலாக்கினியைப்போல இருந்தான். சினத்தால் தெளிவற்ற சொல்லுடன், பார்வையாலேயே எரிப்பவன்போல, அருகிலிருந்த ராக்ஷசர்களிடம் அவன் சொன்னான் — ‘மகோதரனிடமும் மகாபார்சுவனிடமும் விரூபாக்ஷன் என்ற ராக்ஷசனிடமும் விரைந்து சொல்லுங்கள்; என் ஆணைப்படி படைகள் புறப்படட்டும்.’ அச்சத்தால் வாடிய அந்த ராக்ஷசர்கள் மன்னனின் ஆணைப்படி, கலக்கமற்றிருந்த அந்த ராக்ஷசர்களைத் தூண்டினார்கள். பார்வைக்குப் பயங்கரமான அவர்கள் ‘அப்படியே’ என்று சொல்லி, மங்கலச் சடங்குகளைச் செய்துகொண்டு போர்முகமாகச் சென்றனர். அந்த மகாரதர்கள் முறைப்படி ராவணனை வணங்கி, தலைவனின் வெற்றியை விரும்பியவர்களாகக் கைகூப்பி நின்றனர். பிறகு சினத்தால் மதிமயங்கிய ராவணன் சிரித்துக்கொண்டே மகோதரன், மகாபார்சுவன், ராக்ஷசனான விரூபாக்ஷன் ஆகியோரிடம் சொன்னான். இங்கே கவி ராவணனின் மனமாற்றத்தை வரிசையாகக் காட்டுகிறார் — முதலில் புலம்பலைக் கேட்டல், பிறகு நீண்ட பெருமூச்சும் சிந்தனையும், இறுதியில் சினத்தின் வெடிப்பு. சோகம் அவன் மனத்தில் விவேகத்தை உண்டாக்கவில்லை, சினத்தையே பெருக்குகிறது. ‘உருவெடுத்து வந்த காலாக்கினியைப்போல’ என்ற உவமையால் அவன் உருவத்தின் பயங்கரமும் பிரளயத்தின் முன்னறிவிப்பும் ஒருசேர வெளிப்படுகின்றன. பணியாளர்களின் அச்சமும் கவனிக்கத்தக்கது — அவர்கள் மன்னனின் ஆணையை அச்சத்தால்தான் நிறைவேற்றுகிறார்கள், அன்பால் அல்ல. இங்கே சிரிப்பும் மகிழ்ச்சியின் அல்ல, செருக்கின் அடையாளம். எஞ்சியிருக்கும் இந்த மூன்று படைத்தலைவர்களே இப்போது அவனுக்குப் புகலிடம்; ஏனெனில் முந்தைய மாவீரர்கள் அனைவரும் கொல்லப்பட்டுவிட்டனர். இலங்கையின் ஒவ்வொரு வீடும் சோகத்தால் நிறைந்துள்ளது — ஒருத்திக்கு மகன், ஒருத்திக்கு உடன்பிறந்தான், ஒருத்திக்குக் கணவன் கொல்லப்பட்டான். முந்தைய சர்க்கத்தில் வருணிக்கப்பட்ட ராக்ஷசியரின் புலம்பலே இங்கே ராவணனின் காதை எட்டுகிறது. ராக்ஷசியர் ராவணனின் தீய நடத்தையே முழு அழிவுக்கும் காரணம் என்று கருதினார்கள்; ஆனால் ராவணன் அதிலிருந்து எதையும் கற்றுக்கொள்ளவில்லை. நீண்ட பெருமூச்சு அவனுக்குள்ளிருக்கும் துயரத்தையும், சிந்தனை ஒரு கணநேர யோசனையையும் சுட்டுகின்றன; ஆனால் யோசனையின் முடிவில் அவன் அமைதியைத் தேர்ந்தெடுக்கவில்லை, போரையே தேர்ந்தெடுக்கிறான். ‘க்ருதஸ்வஸ்த்யயனா:’ (மங்கலச் சடங்குகளைச் செய்தவர்கள்) என்ற சொல்லால் ராக்ஷசர்களுக்கும் மங்கல வழக்கங்களில் நம்பிக்கை உண்டு என்பது காட்டப்படுகிறது — போருக்கு முன் அவர்கள் ஸ்வஸ்திவாசனம் செய்கிறார்கள். ‘கைகூப்பி’ என்ற சொல்லால் அவர்களுடைய பணிவும், ‘தலைவனின் வெற்றியை விரும்பி’ என்ற சொல்லால் தலைவனிடம் பற்றும் சுட்டப்படுகின்றன. இவ்வாறு அச்சமும் பற்றும் இரண்டுமே பணியாளர்களின் மனத்தில் ஒருசேர இருக்கின்றன. மகோதரன், மகாபார்சுவன், விரூபாக்ஷன் என்ற மூவர் மட்டுமே பெயர் சொல்லி அழைக்கப்படுகிறார்கள்; அவர்களுடைய வதம் அடுத்த சர்க்கங்களில் வரிசையாக வருணிக்கப்படும்.
ராவணன் சொன்னான் — ‘இன்று வில்லிலிருந்து விடப்படும், யுகமுடிவின் கதிரவனைப் போன்ற அம்புகளால் ராகவனையும் லக்ஷ்மணனையும் யமனுலகுக்கு அனுப்புவேன். பகைவர்களைக் கொல்வதன் மூலம் கரனுக்கும் கும்பகர்ணனுக்கும் பிரஹஸ்தனுக்கும் இந்திரஜித்துக்கும் இன்று பழிதீர்ப்பேன். என் அம்பு மேகங்களால் மூடப்பட்ட இடைவெளியும் திசைகளும் வானமும் கடல்களும் ஒளிபெறாமல் போகும். இன்று வானரத் தலைவர்களின் அந்தக் கூட்டங்களைச் சிறகுடைய அம்புவலையால் பகுதி பகுதியாகக் கொல்வேன். காற்றின் வேகமுடைய தேரில் நின்று, வில் என்ற கடலிலிருந்து எழும் அம்பு அலைகளால் வானரப் படைகளைக் கலக்குவேன். மலர்ந்த தாமரைபோன்ற முகங்களையுடைய, தாமரைத் தாதுபோன்ற நிறமுடையவர்களின் கூட்டங்கள் என்ற குளங்களை யானைபோலக் கலக்குவேன். அம்புகள் தைத்த முகங்களோடு வானரக் கூட்டத் தலைவர்கள், தண்டோடு கூடிய தாமரைகள்போலப் பூமியை அணிசெய்வார்கள். மரங்களால் போரிடும், கூட்டங்களில் கடுமையான வானரர்களை நூறுநூறாக ஒரே அம்பால் பிளப்பேன். எவர்களுடைய உடன்பிறந்தான் கொல்லப்பட்டானோ, எவர்களுடைய மகன் கொல்லப்பட்டானோ, அவர்களுடைய கண்ணீரைப் பகைவனின் வதத்தால் இன்று துடைப்பேன். என் அம்புகளால் பிளக்கப்பட்டு உணர்விழந்த வானரர்களால் பரப்பப்பட்ட பூமியை, முயன்றால்தான் அதன் தரை தெரியும்படி செய்வேன். காகங்களையும் கழுகுகளையும் பிற ஊனுண்ணிகளையும் அம்புகளால் கொல்லப்பட்ட பகைவர்களின் ஊனால் திருப்திப்படுத்துவேன். தேர் விரைந்து ஆயத்தமாகட்டும், வில் உடனே கொண்டுவரப்படட்டும், இங்கே எஞ்சியிருக்கும் இரவுலாவிகள் போரில் என்னைப் பின்தொடரட்டும்.’ இந்தப் பேச்சில் உருவகங்களின் தொடர் காணப்படுகிறது — வில் கடல், அம்புகள் அலைகள், வானரக் கூட்டங்கள் குளங்கள், வானர முகங்கள் தாமரைகள், ராவணனே யானை. இந்த உருவகங்களால் அவன் தன்னை ஓர் இயற்கை ஆற்றலாகக் கற்பனை செய்கிறான். ஆனால் பேச்சின் வேர் பழிதீர்த்தல் — உறவினர்களின் வதத்தை நினைப்பதே அவனைப் போருக்குத் தூண்டுகிறது. மகனையும் உடன்பிறந்தானையும் இழந்த ராக்ஷசியரின் கண்ணீரைத் துடைப்பேன் என்ற சொல்லால் சர்க்கத் தொடக்கத்துப் புலம்பல் மீண்டும் நினைவூட்டப்படுகிறது. ‘இன்று’ என்ற சொல் மீண்டும் மீண்டும் பயன்படுத்தப்படுவது அவனுடைய பரபரப்பையும் உறுதியையும் சுட்டுகிறது. பதினான்காம் சுலோகம் ‘அத்ய வானரஸைன்யானி ரதேன பவனௌஜஸா’ என்று தொடங்குகிறது; அங்கிருந்தே ‘தேர் ஆயத்தமாகட்டும்’ என்ற ஆணையின் விதை தெரிகிறது. இறுதியில் ராவணன் தன்னை வெறும் போர்வீரனாக மட்டுமல்ல, ஊனுண்ணிகளுக்கு உணவளிப்பவனாகவும் வருணிக்கிறான்; இதனால் அவன் இயல்பின் கொடுமை வெளிப்படுகிறது. அவன் தன் தரப்பில் கொல்லப்பட்ட வீரர்களின் பெயர்களை எண்ணுகிறான் — ஜனஸ்தானத்தில் கரன், உடன்பிறந்தான் கும்பகர்ணன், படைத்தலைவன் பிரஹஸ்தன், மகன் இந்திரஜித். இவர்களை நினைப்பதால் அவன் சோகம் சினமாக மாறுகிறது. பன்னிரண்டாம் சுலோகத்தில் வானத்தையும் திசைகளையும் கடல்களையும் தன் அம்புகளால் மூடுவேன் என்கிறான் — இது அவன் வீரத்தின் மிகைக்கூற்று; ஆயினும் அஸ்திர வித்தையில் அவன் திறமை குறைந்ததல்ல. பதினைந்தாம் சுலோகத்தில் வானர முகங்கள் மலர்ந்த தாமரைகள், அவற்றின் நிறம் தாமரைத் தாதுபோன்ற மஞ்சள் — இங்கே கவி ராவணனின் வாயாலேயே பகைவர்களின் அழகையும் வருணிக்கிறார். பதினாறாம் சுலோகத்தில், அம்பு தைத்த முகங்கள் தண்டோடு கூடிய தாமரைகள்போலப் பூமியை அணிசெய்யும் என்பது பயங்கரமும் அழகும் கலந்த சித்திரம். பதினேழாம் சுலோகத்தில் ஒரே அம்பால் நூறுநூறாகப் பிளப்பேன் என்ற வீம்புப் பேச்சு. பத்தொன்பதாம் சுலோகத்தில், பிணங்களால் பூமி மூடப்பட்டு, முயன்றால்தான் அதன் தரையைக் காண முடியும் என்கிறான். இவ்வாறு ராவணனின் சொற்களில் வீரமும் கொடுமையும் சோகமும் கலந்துள்ளன. ஆனால் இந்தச் சபதங்கள் நிறைவேறாது என்று வாசகனுக்குத் தெரியும்; ஏனெனில் முன்பும் பலர் இவ்வாறு முழங்கிவிட்டுக் கொல்லப்பட்டார்கள். இருபதாம் சுலோகத்தில் காகங்களையும் கழுகுகளையும் பகைவர் ஊனால் திருப்திப்படுத்துவேன் என்ற சொல் போர்க்களத்தின் அருவருப்புச் சுவையை முன்னதாகவே சுட்டுகிறது. இருபத்தொன்றாம் சுலோகத்தில் அவன் மூன்று ஆணை வாக்கியங்களைச் சொல்கிறான் — தேர், வில், பின்தொடர்பவர்கள் — இதனால் சொல்லிலிருந்து செயலுக்கு மாற்றம் நிகழ்கிறது.
ராவணனின் சொல்லைக் கேட்ட மகாபார்சுவன் அங்கிருந்த படைத்தலைவர்களிடம் ‘படையை விரைவுபடுத்துங்கள்’ என்றான். ஒன்றுகூடிய, விரைந்து செயல்படும் படைத்தலைவர்கள் வீடுவீடாக ராக்ஷசர்களைத் தூண்டியவாறு இலங்கையைச் சுற்றி வந்தனர். பிறகு ஒரு முகூர்த்தத்தில் பார்வைக்கும் முகத்துக்கும் பயங்கரமான ராக்ஷசர்கள் பலவகை ஆயுதங்கள் ஏந்திய கைகளோடு முழங்கியவாறு வெளிப்பட்டனர். அவர்கள் வாள்கள், பட்டிசங்கள், சூலங்கள், கதைகள், உலக்கைகள், கலப்பைகள், கூரிய முனையுடைய சக்திகள், பெரிய கூடமுத்கரங்கள், தடிகள், பலவகைச் சக்கரங்கள், கூர்தீட்டிய கோடரிகள், பிந்திபாலங்கள், சதக்னிகள், பிற சிறந்த ஆயுதங்கள் ஆகியவற்றை உடையவர்களாக இருந்தனர். ராவணனின் ஆணைப்படி நான்கு படைத்தலைவர்கள் ஒரு நியுதத்துக்கு மேற்பட்ட தேர்களையும், மூன்று நியுதம் யானைகளையும், அறுபது கோடி குதிரைகளையும், அதே அளவு கழுதைகளையும் ஒட்டகங்களையும், எண்ணற்ற காலாட்களையும் கொண்டுவந்தனர்; அவர்கள் அனைவரும் மன்னனின் ஆணைப்படி சென்றனர். படைத்தலைவர்கள் மன்னனின் முன் படையை நிறுத்திவிட்டு நின்றனர். அதற்கிடையில் தேரோட்டி தேரைக் கொண்டுவந்து நிறுத்தினான் — சிறந்த தெய்வீக அஸ்திரங்கள் நிறைந்தது, பலவகை அணிகலன்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது, பலவகை ஆயுதங்கள் நிரம்பியது, சிறுமணிகளின் வலையோடு கூடியது, பலவகை ரத்தினங்கள் பதிக்கப்பட்டது, ரத்தினத் தூண்களால் ஒளிர்வது, ஜாம்பூநதப் பொன்னாலான ஆயிரம் கலசங்களால் சூழப்பட்டது. அதைக் கண்டு ராக்ஷசர்கள் அனைவரும் மிகுந்த வியப்படைந்தனர். கோடி கதிரவன்போல ஒளிர்வதும், எரியும் நெருப்புப் போன்றதும், தேரோட்டியோடு கூடியதும், எட்டுக் குதிரைகள் பூட்டப்பட்டதும், தன் ஒளியாலேயே சுடர்விடுவதுமான அந்தப் பயங்கரத் தேரைக் கண்டு ராக்ஷசேசுவரன் உடனே எழுந்து அப்போது அதில் ஏறினான். இங்கே ஆயுதங்களின் நீண்ட பட்டியல் படையின் பயங்கரத்தைக் கண்முன் நிறுத்துகிறது. எண்ணிக்கைகளும் மிகைக்கூற்றால் பெருகுகின்றன — நியுதங்களும் கோடிகளும்; காலாட்களோ எண்ணற்றவர்கள். இந்தப் பகுதி (27–32) திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; கீதா பிரஸ் பாடத்தில் மட்டுமே படையின் எண்ணிக்கையும் தேரின் வருணனையும் விரிவாகச் சொல்லப்படுகின்றன. தேரின் வருணனையில் பொன்னும் ரத்தினங்களும் சிறுமணிகளும் அரச வைபவத்தைச் சுட்டுகின்றன; ஆனால் ‘பயங்கரமான’ என்ற அடைமொழி அதன் அச்சமூட்டும் தன்மையை மறக்கவிடுவதில்லை. முப்பத்து மூன்றாம் சுலோகம் மூன்று அரையடிகளால் அமைந்தது — தேரின் ஒளி, அதன் பூட்டுதல், அதில் ஏறுதல் ஆகியவை ஒரே சுலோகத்தில். மகாபார்சுவன் இங்கே ராவணனின் ஆணையை முதலில் சுமந்து செல்பவன் — அவன் தானே செல்வதில்லை, படைத்தலைவர்களுக்கு ஆணையிடுகிறான்; அவர்கள் வீடுவீடாகச் சென்று வீரர்களைத் தூண்டுகிறார்கள். இவ்வாறு அரசின் ஆணை வரிசை தெளிவாகிறது — மன்னன், சேனாபதி, படைத்தலைவர்கள், வீரர்கள். ‘வீடுவீடாக’ என்ற சொல்லால் எல்லாக் குடும்பத்தினரும் போருக்கு அழைக்கப்படுவது சுட்டப்படுகிறது — இப்போது இலங்கையில் யாருக்கும் ஓய்வில்லை. ‘ஒரு முகூர்த்தத்தில்’ என்ற சொல்லால் படையின் விரைவு காட்டப்படுகிறது. ஆயுதங்களில் சில புகழ்பெற்றவை (வாள், சூலம், கதை, உலக்கை), சில தனித்தன்மை வாய்ந்தவை — பட்டிசம், பிந்திபாலம், சதக்னி, கூடமுத்கரம். கலப்பையும் ஆயுதமாகக் கணக்கிடப்படுகிறது. அறுபது கோடி குதிரைகள், அதே அளவு கழுதைகளும் ஒட்டகங்களும் என்ற எண்ணிக்கை புராண வழக்கிலானது, கணக்குப் பொருளுடையதல்ல; அதன் நோக்கம் படையின் எல்லையின்மையைச் சுட்டுவதே. தன் ஒளியாலேயே சுடர்விடும் தேர் எரியும் நெருப்பைப்போல — இந்த உவமை இனிமேலும் ராவணனின் தேரை வருணிக்கும்போது மீண்டும் மீண்டும் வரும். எட்டுக் குதிரைகள் தேரை இழுக்கின்றன; இது அரசத் தேரின் தனி அடையாளம். சிறுமணிகளின் வலை தேர் செல்லும்போது இனிய ஒலியை எழுப்புகிறது; ரத்தினத் தூண்களும் ஆயிரம் கலசங்களும் அதை ஒரு விமானம்போல ஆக்குகின்றன. ராக்ஷசர்களின் வியப்பும், இத்தகைய தேர் முன்பு போரில் காணப்படவில்லை என்பதைச் சுட்டுகிறது — ராவணன் தன் சிறந்த வாகனத்தை இறுதிப் போருக்காகக் காத்து வைத்திருந்தான்போலும். ராவணன் உடனே எழுவது அவனுடைய ஊக்கத்தையும் பரபரப்பையும் வெளிப்படுத்துகிறது.
பிறகு பல ராக்ஷசர்கள் சூழ, ராவணன் தன் வலிமையின் கனத்தால் பூமியைப் பிளப்பவன்போல உடனே புறப்பட்டான். அப்போது எல்லாப் பக்கங்களிலும் வாத்தியங்களின் பெரும் முழக்கம் எழுந்தது — மிருதங்கங்களோடும் பறைகளோடும் சங்குகளோடும் ராக்ஷசர்களின் ஆரவாரத்தோடும். ‘சீதையைக் கவர்ந்தவன், தீய நடத்தையுடையவன், அந்தணரைக் கொன்றவன், தேவர்களுக்கு முள்ளானவன், குடையும் சாமரமும் உடைய ராக்ஷசர்களின் மன்னன் ரகுகுலச் சிறந்தவனோடு போரிட வந்துவிட்டான்’ என்ற ஆரவார ஒலி கேட்டது. அந்தப் பெரும் முழக்கத்தால் பூமி நடுங்கியது; அந்த ஒலியைக் கேட்டு வானரர்கள் அச்சத்தால் உடனே ஓடினார்கள். அமைச்சர்கள் சூழ, நெடுந்தோளனும் பெரும் தேஜஸ் உடையவனுமான ராவணன் வெற்றியை நோக்கி வெல்லும் பொருட்டு வந்தான். ராவணனின் அனுமதி பெற்று மகாபார்சுவனும் மகோதரனும், வெல்ல முடியாத விரூபாக்ஷனும் தேர்களில் ஏறினார்கள். மகிழ்ந்தவர்களாக முழங்கியவாறு, பூமியைப் பிளப்பவர்கள்போலக் கோர ஒலியை எழுப்பியவாறு, வெற்றியை விரும்பி அவர்கள் புறப்பட்டனர். பிறகு ராக்ஷசக் கூட்டங்களின் படைகள் சூழ, தேஜஸ் உடைய ராவணன் வில்லை உயர்த்தியவனாக, காலனுக்கும் அந்தகனுக்கும் யமனுக்கும் நிகரானவனாகப் போருக்குப் புறப்பட்டான். முப்பத்தாறாம் சுலோகத்தில் ஒரு தனிச் சிறப்பு தெரிகிறது — ராவணனின் சொந்த வீரர்களே அவனை ‘சீதையைக் கவர்ந்தவன், தீய நடத்தையுடையவன், அந்தணரைக் கொன்றவன்’ என்று முழங்குகிறார்கள். இது புகழ்பாடுவோரின் புகழ்ச்சி அல்ல, கவியின் குறிப்பான கேலி — அவன் குற்றங்கள் எல்லோருக்கும் தெரிந்தவை. இந்தச் சுலோகமும் மூன்று அரையடிகளால் அமைந்தது. வானரர்கள் ஓடுவது இந்தத் தொடக்கத்தின் பயங்கரத்தைக் காட்டுகிறது. ‘காலனுக்கும் அந்தகனுக்கும் யமனுக்கும் நிகரானவன்’ என்பதில் மூன்று மரணக் கடவுளரின் பெயர்கள் இணைந்து அவனுடைய அழிக்கும் உருவைச் சுட்டுகின்றன. 34–38 சுலோகங்களும் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை. மிருதங்கங்கள், பறைகள், சங்குகள் ஆகியவை போர் வாத்தியங்கள்; அவற்றின் முழக்கத்தோடு ராக்ஷசர்களின் ஆரவாரமும் கலந்து படையின் ஊக்கத்தைப் பெருக்குகிறது. இங்கே பூகம்பம் இயற்கையானதல்ல, முழக்கத்தின் பெருமையைச் சொல்லும் மிகைக்கூற்று. ராவணன் ‘அமைச்சர்கள் சூழ’ — ஆகவே அவன் தனியனல்லன், அமைச்சர்களும் போரில் அவனைப் பின்தொடர்கிறார்கள். மகாபார்சுவனும் மகோதரனும் விரூபாக்ஷனும் ராவணனின் அனுமதியோடுதான் தேர்களில் ஏறுகிறார்கள்; இது அரச மரியாதையின் முறை. அவர்களுடைய முழக்கம் ‘பூமியைப் பிளப்பவர்கள்போல’ என்ற உவமை, முன்பு சொல்லப்பட்ட ‘பூமியைப் பிளப்பவன்போல’ என்ற ராவணனின் வருணனையை எதிரொலிக்கிறது. ‘வில்லை உயர்த்தியவன்’ என்ற சொல்லால் ராவணன் போருக்கு ஆயத்தமாக இருக்கிறான், வெறும் காட்சிக்காக அல்ல என்பது தெரிகிறது. ‘குடையும் சாமரமும் உடையவன்’ என்பவை அரசச் சின்னங்கள் — ராவணன் மன்னன் என்பது போர்க்களத்திலும் அறிவிக்கப்படுகிறது. வானரர்களின் அச்சம் அவன் வருகையின் தாக்கத்தைக் காட்டுகிறது.
பிறகு வேகமாக ஓடும் குதிரைகள் பூட்டிய தேரில் அந்த மகாரதன், ராமலக்ஷ்மணர் இருவரும் இருந்த அந்த வாயில் வழியாகப் புறப்பட்டான். அப்போது கதிரவன் ஒளியிழந்தான், திசைகள் இருளால் மூடப்பட்டன, பறவைகள் கோரமாகக் கூவின, பூமி அதிர்ந்தது. மழைக்கடவுள் குருதியைப் பொழிந்தான், குதிரைகள் இடறின, கொடியின் உச்சியில் கழுகு வந்து அமர்ந்தது, நரிகள் அமங்கலமாக ஊளையிட்டன. அவனுடைய இடக்கண் துடித்தது, இடக்கை நடுங்கியது, முகம் வெளிறியது, குரல் சற்றே தடுமாறியது. போருக்குப் புறப்படும் ராக்ஷசன் தசக்ரீவனுக்குப் போரில் மரணத்தை அறிவிக்கும் இந்த அறிகுறிகள் தோன்றின. வானிலிருந்து இடிமுழக்கம்போன்ற ஒலியுடன் எரிகொள்ளி விழுந்தது; காகங்களோடு கலந்த கழுகுகள் அமங்கலமாகக் கூவின. ஒருசேரத் தோன்றிய இந்தக் கோரமான தீக்குறிகளைப் பொருட்படுத்தாமல், காலனால் தூண்டப்பட்ட ராவணன் மயக்கத்தால் தன் வதத்துக்காகவே புறப்பட்டான். அந்த மகாத்மாக்களான ராக்ஷசர்களின் தேர் ஒலியால் வானரப் படையும் போருக்கென்றே எதிர்முகமாகத் திரும்பியது. தீக்குறிகளின் வருணனை மூன்று நிலைகளாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது — இயற்கையில் (கதிரவன், திசைகள், பூமி), உயிரினங்களில் (குதிரைகள், கழுகுகள், நரிகள்), ராவணனின் உடலில் (கண், கை, குரல்). இடப்பக்க உறுப்புகள் துடிப்பது ஆணுக்கு அமங்கலம் என்பது பிரசித்தம். ‘காலனால் தூண்டப்பட்டவன்’, ‘மயக்கத்தால்’ என்ற இரு சொற்களே சர்க்கத்தின் மையம் — ராவணன் அறிகுறிகளைக் காண்கிறான், ஆயினும் நிற்பதில்லை. வானரர்களின் எதிர்வினையும் கவனிக்கத்தக்கது — முன்பு அவர்கள் அச்சத்தால் ஓடினார்கள், இப்போது போருக்கு எதிர்முகமாக நிற்கிறார்கள். ‘ராமலக்ஷ்மணர் இருவரும் இருந்த இடத்துக்கு’ என்ற சொல்லால் ராவணனின் இலக்கு தெளிவாகிறது — அவன் மற்றவர்களோடு போரிடுவதில்லை, நேரடியாக ராமனையே தேடுகிறான். நாற்பத்திரண்டாம் சுலோகம் முதல் தீக்குறிகள் ஒவ்வொன்றாகத் தோன்றுகின்றன; முந்தைய சர்க்கங்களில் பிற ராக்ஷச வீரர்களின் புறப்பாட்டிலும் காணப்பட்டதுபோல அவற்றின் வருணனை வரிசையாக வளர்கிறது. கொடியின் உச்சியில் கழுகு அமர்வது மிகவும் அமங்கலம்; ஏனெனில் கொடி மன்னனின் புகழின் சின்னம். குரல் தடுமாறுவது உள்ளுக்குள் இருக்கும் அச்சத்தின் அறிகுறி — ராவணன் வெளியே முழங்குகிறான், ஆனால் அவன் உடல் அச்சத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. ‘மரணத்தை அறிவிக்கும்’ என்ற சொல்லால் கவியே அவற்றின் பொருளைத் தெளிவுபடுத்துகிறார். எரிகொள்ளி விழுதலும் இடிமுழக்கமும் வானத்தின் தீக்குறிகள், காகங்களும் கழுகுகளும் கூவுவது பூமியின் தீக்குறிகள். ‘மயக்கத்தால்’ என்ற சொல் ராவணனின் அறிவு மூடப்பட்டிருப்பதைச் சுட்டுகிறது — அறிவுடையவனாயினும் அவன் விதியால் மயக்கப்பட்டான். படை எதிர்முகமாகத் திரும்பியது என்பது வானரர்கள் மீண்டும் துணிவு பெற்றதைக் காட்டுகிறது.
பிறகு ஒருவரையொருவர் அறைகூவி அழைத்துக்கொண்டு, சினமுற்று வெற்றியை விரும்பிய வானரர்களுக்கும் ராக்ஷசர்களுக்கும் இடையே கடும்போர் மூண்டது. பிறகு சினமுற்ற தசக்ரீவன் பொன்னணிகள் பூண்ட அம்புகளால் வானரப் படைகளில் பெரும் அழிவை உண்டாக்கினான். ராவணனால் சில வானரர்கள் தலை வெட்டப்பட்டனர், சிலர் இதயம் பிளக்கப்பட்டனர், சிலர் காதுகள் இழந்தனர். சிலர் மூச்சடங்கிக் கொல்லப்பட்டனர், சிலர் விலாப்புறங்களில் கிழிக்கப்பட்டனர், சிலர் தலை பிளக்கப்பட்டனர், சிலர் கண்கள் இழந்தனர். சினத்தால் விழிகள் உருள, பத்துமுகன் தேரில் போர்க்களத்தில் எந்த எந்தப் பக்கம் வந்தானோ, அந்த அந்தப் பக்கத்தில் வானரக் கூட்டத் தலைவர்களால் அவனுடைய அம்பு வேகத்தைத் தாங்க முடியவில்லை. ‘சிலர்’ என்ற சொல்லை எட்டுமுறை திரும்பத் திரும்பப் பயன்படுத்துவதன் மூலம் கவி காயங்களின் வகைமையையும் எண்ணிக்கையையும் ஒருசேரச் சுட்டுகிறார். இறுதிச் சுலோகம் உபஜாதி யாப்பில் அமைந்தது. சர்க்க முடிவில் ராவணன் தடுக்க முடியாதவன்போலத் தோன்றுகிறான்; ஆனால் முன்பு சொல்லப்பட்ட தீக்குறிகள் அவனுடைய வரவிருக்கும் தோல்வியை முன்னதாகவே சுட்டுகின்றன. ராவணனின் அம்புகள் ‘பொன்னணிகள் பூண்டவை’ — பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்டவை; அரச வைபவம் போரிலும் கைவிடப்படவில்லை. ‘சினத்தால் விழிகள் உருள’ என்ற சொல் சர்க்கத் தொடக்கத்தின் ‘சினத்தால் சிவந்த கண்களுடன்’ என்பதோடு பொருந்துகிறது — சினத்தோடு தொடங்கிய சர்க்கம் சினத்தோடே முடிகிறது. முன்பு கும்பகர்ணன் முதலியோரைத் தாங்கிநின்ற வானரத் தலைவர்களாலும் இப்போது அவன் அம்பு வேகத்தைத் தாங்க முடியவில்லை. அடுத்த சர்க்கத்தில் சுக்ரீவனே போருக்கு எழுகிறான். ராவணனின் தேர் எங்கெங்குச் செல்கிறதோ அங்கங்கே வானரர்கள் சிதறி ஓடுகிறார்கள் — ‘எந்த எந்த… அந்த அந்த’ என்ற இந்த அமைப்பு எங்கும் பரவிய அவனுடைய அச்சத்தைக் காட்டுகிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे पञ्चनवतितमः सर्गः॥ ९५॥