சர்க்கம்
ராக்ஷசியரின் புலம்பல்
எஞ்சிய ராக்ஷசர்களும் ராக்ஷசியரும் ஒன்றுகூடுதல், சூர்ப்பணகையைப் பழித்தல், ராமனின் பராக்கிரமத்துக்கான சான்றுகள், விபீஷணனின் சொல் அலட்சியப்படுத்தப்பட்டது, மனிதர்களிடமிருந்து அச்சமின்மையைக் கேட்காதது, தேவர்களுக்காக மகாதேவன் அளித்த வரம், அடைக்கலமின்மை
ராவணன் அனுப்பிய அந்த ஆயிரக்கணக்கான யானைகளும், வீரர்கள் ஏறிய ஆயிரக்கணக்கான குதிரைகளும், கொடிகளோடு கூடிய நெருப்பு நிறத் தேர்கள் ஆயிரக்கணக்கானவையும், கதைகளாலும் இரும்புத் தண்டுகளாலும் போரிடுபவர்களும், பொற்கொடிகளால் அழகுபெற்றவர்களும், விரும்பிய உருவெடுப்பவர்களுமான வீர ராக்ஷசர்கள் ஆயிரக்கணக்கானவர்களும் — களைப்பின்றிச் செயல்புரியும் ராமனால், புடம்போட்ட பொன்னால் அணிசெய்யப்பட்ட சுடர்விடும் அம்புகளால் கொல்லப்பட்டனர். அதைக் கண்டும் கேட்டும் கலங்கிப்போன, கொல்லப்படாமல் எஞ்சிய இரவுலாவிகளும் ராக்ஷசியரும் ஒன்றுகூடி, துயருற்றுக் கவலையில் மூழ்கினர். கணவனை இழந்தவர்களும், மகன்களை இழந்தவர்களும், உறவினர்களை இழந்தவர்களுமான ராக்ஷசியர் கதறியவாறு ஒன்றுகூடித் துயரத்தால் வாடிப் புலம்பினர். முந்தைய சர்க்கத்தில் வருணிக்கப்பட்ட படையழிவு இங்கே இலங்கையின் வீடுகளில் எதிரொலிக்கிறது. ‘அக்லிஷ்டகர்மா’ (களைப்பின்றிச் செயல்புரிபவன்) என்பது ராமனின் அடைமொழி — அவன் இதை எந்த முயற்சியுமின்றிச் செய்தான். போர்க்களக் காட்சியிலிருந்து கவி வீட்டுக் காட்சிக்குச் செல்கிறார் — வீரர்களின் மரணத்தின் பயன் பெண்களின் புலம்பல். கணவனை இழந்தோர், மகனை இழந்தோர், உறவினரை இழந்தோர் — மூவகைத் துயரம். இந்தச் சர்க்கத்தில் பேசுபவர்கள் ராக்ஷசியர், ஆண்கள் அல்லர் — இது ஒரு தனித்த நோக்குநிலை. முதல் நான்கு சுலோகங்களிலும் ஒரே நீண்ட வாக்கியம் — கொல்லப்பட்ட யானை, குதிரை, தேர், ராக்ஷசர்களின் பட்டியல், பிறகு அவர்களைக் கொன்றவனான ராமன், இறுதியில் கண்டதன் கேட்டதன் விளைவு — ராக்ஷசியரின் கலக்கம். இவ்வாறு கவி வாக்கிய அமைப்பாலேயே கனத்தைக் கூட்டுகிறார். தேர்கள் ‘நெருப்பு நிறமானவை’, கொடிகள் ‘பொன்னாலானவை’ — இத்தனை செல்வச் செழிப்பு கணத்தில் அழிந்தது. ராமனின் அம்புகளும் ‘புடம்போட்ட பொன்னால் அணிசெய்யப்பட்டவை’ — பகைவனின் பொன் பொன்னாலேயே அழிகிறது என்ற நுட்பமான முரண்.
‘முதிர்ந்த, கோரமான, தொங்கும் வயிறுடைய சூர்ப்பணகை, காட்டில் மன்மதனுக்கு நிகரான அழகுடைய ராமனை எப்படி அணுகினாள்? மென்மையானவனும், பெரும் மனவலிமை கொண்டவனும், எல்லா உயிர்களின் நலத்திலும் ஈடுபாடுடையவனுமான அவனைக் கண்டு, உலகத்தாரால் கொல்லத்தக்க, அழகற்ற அவள் எப்படிக் காமவயப்பட்டாள்? எல்லாக் குணங்களும் அற்ற, விகார முகமுடைய அந்த ராக்ஷசி, குணவானும் பெரும் வலிமையுடையவனும் அழகிய முகமுடையவனுமான ராமனை எப்படி விரும்பினாள்? இந்த மக்களின் அற்ப பாக்கியத்தால், சுருக்கம் விழுந்த, நரைத்த முடியுடைய அவள், உலகமெல்லாம் பழிக்கும், நகைப்புக்குரிய, செய்யத்தகாத செயலை — ராக்ஷசர்களுக்கும் தூஷணனுக்கும் கரனுக்கும் அழிவாக — தகுதியற்றவளான அவள் ராகவனை வலிந்து அணுகும் செயலைச் செய்தாள். அவள் காரணமாக ராவணன் இந்தப் பெரும் பகையை உண்டாக்கினான்; தசக்ரீவனான ராக்ஷசன் அந்தச் சீதையை வதத்துக்காகவே கொண்டுவந்தான். தசக்ரீவன் ஜனகன் மகள் சீதையை அடையவும் இல்லை; வலிமைமிக்க ராகவனோடு அழியாத பகையும் கட்டிக்கொண்டான்.’ ராக்ஷசியரின் பார்வையில் எல்லா ஆபத்துக்கும் வேர் சூர்ப்பணகையே — முதிர்ந்தவளும் அழகற்றவளுமாக இருந்தும் அவள் அழகிய ராமனை விரும்பினாள். இந்தப் பழிப்பு அவள் தோற்றத்தைப் பற்றியது மட்டுமல்ல, அவளுடைய அறிவின்மையைப் பற்றியது. ‘வதத்துக்காக’ என்ற சொல் முக்கியமானது — சீதையைக் கொண்டுவந்தது ராக்ஷசர்களின் வதத்துக்கே காரணமாயிற்று. ‘அழியாத பகை’ — இந்தப் பகை போரின்றித் தணியாது. ராக்ஷசியரும் ராமனின் குணங்களை ஒப்புக்கொள்கிறார்கள் — மென்மையானவன், பெரும் மனவலிமையுடையவன், எல்லா உயிர்களின் நலத்திலும் ஈடுபாடுடையவன். இது பகைவர் தரப்பிலிருந்து வரும் புகழ்ச்சி. இங்கே சொல்லப்படுபவை அனைத்தும் ஆரண்ய காண்டத்து நிகழ்ச்சிகள் — சூர்ப்பணகையின் வருகை, கரதூஷணர் வதம், சீதை கவரப்பட்டது. சூர்ப்பணகையின் அடைமொழிகள் — முதிர்ந்தவள், கோரமானவள், தொங்கும் வயிறுடையவள், விகார முகமுடையவள், சுருக்கம் விழுந்தவள், நரைத்த முடியுடையவள், அழகற்றவள் — ராமனின் அடைமொழிகளோடு ஒப்பிட்டு முன்வைக்கப்படுகின்றன — மன்மதனுக்கு நிகரான அழகுடையவன், மென்மையானவன், அழகிய முகமுடையவன், குணவான், பெரும் வலிமையுடையவன். இந்த எதிர்நிலை அவளுடைய காமத்தின் பொருந்தாமையைத் தெளிவாக்குகிறது. ‘இந்த மக்களின் அற்ப பாக்கியத்தால்’ என்ற சொல்லால் ராக்ஷசியர் தம் இனத்தின் துர்ப்பாக்கியத்தை ஒப்புக்கொள்கிறார்கள் — இது விதியின் ஏற்பாடு. இவ்வாறு அவர்கள் ராவணனை நேரடியாகப் பழிக்கவில்லை; ஆனால் அவன் தங்கையைப் பழிப்பதன் மூலம் மறைமுகமாக அவனுடைய குற்றத்தையும் காட்டுகிறார்கள். இவ்விதம் அவர்கள் காரணத் தொடர்ச்சியைத் தெளிவாக விளக்குகிறார்கள்.
‘வைதேகியை வேண்டிய விராதன் என்ற ராக்ஷசனைக் கண்டு ராமன் ஒருவனாகவே அவனைக் கொன்றான் — அதுவே போதுமான சான்று. ஜனஸ்தானத்தில் பயங்கரச் செயல்புரியும் பதினான்காயிரம் ராக்ஷசர்கள் தீச்சுடர்போன்ற அம்புகளால் கொல்லப்பட்டனர். கரனும் தூஷணனும் திரிசிரஸும் போரில் கதிரவனைப் போன்ற அம்புகளால் கொல்லப்பட்டனர் — அது போதுமான சான்று. ஒரு யோஜனை நீளக் கைகளுடைய, குருதி குடிக்கும் கபந்தன், சினத்தால் முழங்கிக்கொண்டிருந்தும் கொல்லப்பட்டான் — அது போதுமான சான்று. ஆயிரம் கண்ணுடைய இந்திரனின் மகனும், மேருமலை போன்றவனும், வலிமைமிக்கவனுமான வாலியை ராமன் கொன்றான் — அது போதுமான சான்று. ருஷ்யமூகத்தில் துயருற்று, ஆசைகள் சிதைந்து வாழ்ந்துவந்த சுக்ரீவன் அரசுக்கு உயர்த்தப்பட்டான் — அது போதுமான சான்று. விபீஷணன் சொன்ன, தர்மமும் பொருளும் நிறைந்த, எல்லா ராக்ஷசர்களுக்கும் நன்மை தருவதான பொருத்தமான சொல், மயக்கத்தால் அவனுக்குப் பிடிக்கவில்லை. குபேரனின் தம்பியான ராவணன் விபீஷணனின் சொல்லைச் செய்திருந்தால், இந்த இலங்கை துயரத்தால் வாடிச் சுடுகாடாக ஆகியிருக்காது. பெரும் வலிமையுடைய கும்பகர்ணன் ராகவனால் கொல்லப்பட்டதைக் கேட்டும், தாங்க முடியாத அதிகாயன் லக்ஷ்மணனால் கொல்லப்பட்டதையும், அன்பு மகன் இந்திரஜித் கொல்லப்பட்டதையும் கேட்டும் ராவணன் விழித்துக்கொள்ளவில்லை.’ ‘அது போதுமான சான்று’ என்ற தொடர் ஐந்துமுறை திரும்பத் திரும்ப வருவது ராக்ஷசியரின் சொல்லுக்குக் கூர்மை சேர்க்கிறது — ஒரே சான்று போதுமானது; ஆனால் பல சான்றுகளாலும் ராவணன் உணர்வதில்லை. எடுத்துக்காட்டுகள் கால வரிசையில் அமைந்துள்ளன — விராதன், ஜனஸ்தானம், கபந்தன், வாலி, சுக்ரீவன் — ராமனின் வனவாசக் கதையின் சுருக்கம். விபீஷணனைக் குறிப்பிடுவது, ராக்ஷசியரும் அவனுடைய அறிவுரையைச் சரியானது என்று கருதினார்கள் என்பதைச் சுட்டுகிறது. இருபத்தொன்றாம் சுலோகம் மூன்று அடிகள் கொண்டது — அதிகாயனைப் பற்றிய குறிப்பு வல்கேட்டில் மட்டுமே உள்ளது. வாலிக்கு ‘ஆயிரம் கண்ணுடையவனின் மகன்’ என்ற அடைமொழி — அவன் இந்திரனின் மகன், ஆயினும் ராமனால் கொல்லப்பட்டான்; அதாவது இந்திரனின் வலிமையும் ராமன் முன் நிற்பதில்லை. கபந்தனின் ‘யோஜனை நீளக் கைகள்’ என்ற அடைமொழி அவனுடைய பயங்கரத்தைக் காட்டுகிறது. சுக்ரீவனின் எடுத்துக்காட்டு வேறுபட்டது — இங்கே ராமனின் அழிக்கும் ஆற்றல் அல்ல, காக்கும் ஆற்றல் — அவன் துயருற்றவனை அரசுக்கு உயர்த்துகிறான். இவ்வாறு ராமன் பகைவரைக் கொல்பவனும் நண்பரைக் காப்பவனும் ஆவான் என்று இரண்டும் காட்டப்படுகின்றன. விபீஷணனும் இவ்வாறே ராமனிடம் அடைக்கலம் புகுந்தான். ராவணனின் ‘மயக்கமே’ பிரச்சினையின் வேர் — நன்மை தரும் சொல்லைக் கேட்டும் அவன் ஏற்பதில்லை. ராக்ஷசியர் இந்த நிகழ்ச்சிகளை அறிந்திருக்கிறார்கள் — இதனால் ராமனின் புகழ் இலங்கையிலும் பரவியிருந்தது என்றும், ராவணன் ஒருவன் மட்டுமே அதை ஏற்கவில்லை என்றும் சுட்டப்படுகிறது.
‘என் மகன், என் உடன்பிறந்தான், என் கணவன் போரில் கொல்லப்பட்டான்’ — என்ற இந்த ஒலி ராக்ஷசியரின் ஒவ்வொரு குடும்பத்திலும் கேட்கிறது. வீரனான ராமனால் போரில் ஆங்காங்கே ஆயிரக்கணக்கில் தேர்களும் குதிரைகளும் யானைகளும் கொல்லப்பட்டன; காலாட்களும் கொல்லப்பட்டனர். ருத்திரனோ, விஷ்ணுவோ, நூறு வேள்விகள் செய்த மகேந்திரனோ, அல்லது சாட்சாத் அந்தகனே ராமனின் உருவில் நம்மைக் கொல்கிறான். ராமனால் சிறந்த வீரர்கள் கொல்லப்பட்ட நாம் உயிர்வாழும் நம்பிக்கையை இழந்தோம்; அச்சத்துக்கு முடிவைக் காணாமல், ஆதரவற்றவர்களாகப் புலம்புகிறோம். ராமனின் கையிலிருந்து எழுந்த இந்த மிகக் கோரமான அச்சத்தை, பெரும் வரம் பெற்ற வீரனான தசக்ரீவன் உணரவில்லை. போரில் ராமனால் தாக்கப்படும் அவனைத் தேவர்களோ கந்தர்வர்களோ பிசாசுகளோ ராக்ஷசர்களோ காக்க இயலாது. ராவணனுக்கு ஒவ்வொரு போரிலும் தீக்குறிகளும் தோன்றுகின்றன; அவை ராமனால் ராவணன் அழிக்கப்படுவான் என்று சொல்கின்றன. மகிழ்ந்த பிதாமகன் ராவணனுக்குத் தேவர், தானவர், ராக்ஷசர்களிடமிருந்து அச்சமின்மையை அளித்தான்; ஆனால் மனிதர்களிடமிருந்து அவன் அதைக் கேட்கவில்லை. ராக்ஷசர்களுக்கும் ராவணனுக்கும் உயிர்முடிவைத் தரும் அந்தக் கோரமான மனிதனிடமிருந்தான அச்சமே இப்போது வந்துவிட்டது என்பதில் ஐயமில்லை என்று நினைக்கிறேன்.’ இங்கே ராக்ஷசியர் ராமனைத் தெய்வமாகக் கருதுகிறார்கள் — மனித உருவில் வந்த ருத்திரனோ, விஷ்ணுவோ, இந்திரனோ, யமனோ. பிரம்மனின் வரத்திலுள்ள ஓட்டையை அவர்கள் தெளிவாகக் காண்கிறார்கள் — ராவணன் இகழ்ச்சியால் மனிதர்களைப் பொருட்படுத்தவில்லை; அதுவே அவன் அழிவுக்குக் காரணம். ‘ஒவ்வொரு போரிலும் தீக்குறிகள்’ — ஒவ்வொரு போரிலும் அமங்கல அறிகுறிகள். ‘பெரும் வரம் பெற்றவன்’ என்பது குறிப்பான கேலி — பெரும் வரமே அவனுடைய ஆணவத்துக்குக் காரணம். ‘என் மகன், என் உடன்பிறந்தான், என் கணவன்’ என்று ‘என்’ என்ற சொல் மூன்றுமுறை திரும்ப வருவது தனிப்பட்ட துயரத்தைக் காட்டுகிறது — ஒவ்வொரு பெண்ணும் தன் சொந்தத்தை நினைக்கிறாள். ராக்ஷசியர் ராமனை நேரில் கண்டதில்லை; ஆயினும் அவன் செயல்களைக் கேட்டு அவனைத் தெய்வமாகக் கருதுகிறார்கள். ‘தேவர்களோ கந்தர்வர்களோ’ என்று தொடங்கும் சுலோகத்தில் ராவணனையும் காப்பது இயலாது என்பது தெளிவாகிறது. பிரம்மனின் வரத்தில் மனிதர்களைக் கணக்கில் கொள்ளாதது ராவணனின் செருக்கின் பயன் — அவன் மனிதர்களைத் தனக்கு உணவாகவே கருதினான், பகைவர்களாக அல்ல. இப்போது அதே அற்ப மனிதனே அவனுக்கு மரணம். இதுவே காவிய நீதி. ‘சிறந்த வீரர்கள் கொல்லப்பட்ட’ என்ற சொல்லால் இலங்கையின் முதன்மை வீரர்கள் அனைவரும் கொல்லப்பட்டனர் என்று சுட்டப்படுகிறது. ‘ஆதரவற்றவர்கள்’ — ராவணன் உயிரோடிருந்தும் அவர்கள் தங்களை ஆதரவற்றவர்களாகக் கருதுகிறார்கள்; ஏனெனில் அவனுடைய காப்பில் அவர்கள் நம்பிக்கையைக் கைவிட்டுவிட்டார்கள்.
‘வரம் பெற்ற வலிமைமிக்க அந்த ராக்ஷசனால் வதைக்கப்பட்ட தேவர்கள் சுடர்விடும் தவங்களால் பிதாமகனை வழிபட்டனர். தேவர்களின் நன்மைக்காக மகிழ்ந்த மகாத்மாவான பிதாமகன் தேவர்கள் அனைவரிடமும் இந்தப் பெரிய சொல்லைச் சொன்னான் — ‘இன்றுமுதல் தானவர்களும் ராக்ஷசர்களும் அனைவரும் என்றென்றும் அச்சத்தால் சூழப்பட்டவர்களாகவே மூவுலகங்களிலும் திரிவார்கள்.’ பிறகு இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் அனைவரும் ஒன்றுகூடி, காளைக்கொடியுடையவனும் திரிபுரத்தை அழித்தவனுமான மகாதேவனை மகிழ்வித்தனர். மகிழ்ந்த மகாதேவன் தேவர்களிடம் இந்தச் சொல்லைச் சொன்னான் — ‘உங்கள் நன்மைக்காக ராக்ஷசர்களின் அழிவைக் கொண்டுவரும் ஒரு பெண் தோன்றுவாள்.’ தேவர்களால் ஏவப்பட்ட இந்தச் சீதை, முன்பு பசி தானவர்களை விழுங்கியதுபோல, ராக்ஷசர்களை அழிப்பவளாக, ராவணனோடு நம் அனைவரையும் விழுங்கப்போகிறாள்.’ ராக்ஷசியரின் கருத்தில் சீதை ஒரு தெய்வீக ஆற்றல், தேவர்களின் வேண்டுதலால் அவதரித்தவள். இங்கே பிரம்மனின் சொல் ‘பயேன ப்ரப்ருதா:’ — அதாவது ராக்ஷசர்கள் அச்சத்தோடு கூடியவர்களாகத் திரிவார்கள். அதன் பிறகு சிவனின் வரம் — ஒரு பெண் ராக்ஷசர்களை அழிப்பாள். இந்தப் பழங்கதை வல்கேட்டிலும் உள்ளது, திறனாய்வுப் பதிப்பிலும் உள்ளது. பசி தானவர்களை விழுங்கியது என்ற உவமையும் ஒரு புராணக் கதையை நினைவூட்டுகிறது. இப்பகுதியில் ராக்ஷசியர் ஒரு பழங்கதையை நினைவுகூர்கிறார்கள்; அது வேறெங்கும் விரிவாகச் சொல்லப்படவில்லை. தேவர்கள் முதலில் பிரம்மனையும், பிறகு சிவனையும் வேண்டுகிறார்கள். பிரம்மன் எதிர்காலத்தை மட்டுமே சொல்கிறான், சிவன் வழியைத் தருகிறான் — ஒரு பெண். இவ்வாறு சீதையின் வருகை தெய்வத்தால் திட்டமிடப்பட்டது என்பது ராக்ஷசியரின் நம்பிக்கை. ராவணன் சீதையைக் கவர்ந்தது அவனுடைய சொந்த விருப்பத்தால் அல்ல, தெய்வத்தின் திட்டத்தால் என்பது கருத்து. ‘ராக்ஷசர்களை அழிப்பவள்’ என்பது சீதையின் அடைமொழி — அவள் தானே போரிடுவதில்லை; ஆயினும் அவள் காரணமாக ராக்ஷசர்கள் அழிகிறார்கள். இவ்வாறு ராக்ஷசியரின் புலம்பலிலும் தர்மத்தின் வெற்றி உறுதி என்பது தெரிகிறது.
‘அடக்கமற்றவனும் தீய மதியுடையவனுமான ராவணனின் தவறான நடத்தையால், சோகத்தில் மூழ்கடிக்கும் இந்தக் கோரமான அழிவு வந்து சேர்ந்தது. யுகமுடிவில் காலனால்போல ராகவனால் தாக்கப்படும் நமக்கு அடைக்கலம் தரக்கூடியவன் ஒருவனையும் உலகில் காணவில்லை. காட்டில் காட்டுத்தீ சூழ்ந்த பெண் யானைகளைப்போல, பெரும் அச்சத்தில் நிற்கும் நமக்கு எந்த அடைக்கலமும் இல்லை. புலஸ்திய குலத்தவனான அந்த மகாத்மா விபீஷணன் காலத்துக்கு ஏற்றதைச் செய்தான் — எவனிடமிருந்து அச்சத்தைக் கண்டானோ, அவனிடமே அடைக்கலம் புகுந்தான்.’ இவ்வாறு இரவுலாவிப் பெண்கள் அனைவரும் ஒருவரையொருவர் கைகளால் தழுவிக்கொண்டு, துயருற்று, மிகுந்த அச்சத்தால் வதைக்கப்பட்டு மனம் தளர்ந்தனர்; அப்போது மிகக் கொடிய ஓலத்தை உரத்து எழுப்பினர். இங்கே ராக்ஷசியர் விபீஷணனின் முடிவைக் ‘காலத்துக்கு ஏற்றது’ என்று புகழ்கிறார்கள் — அவன் சமயத்துக்குப் பொருத்தமானதைச் செய்தான். இந்த முரண் கவனிக்கத்தக்கது — ராவணன் எந்தத் தம்பியைத் துரோகி என்று கருதுகிறானோ, அவனையே மக்கள் அறிவாளி என்று கருதுகிறார்கள். காட்டுத்தீ சூழ்ந்த பெண் யானைகளைப்போல அவர்கள் வழியற்றவர்கள். இறுதிச் சுலோகம் வம்சஸ்த யாப்பில் அமைந்தது. 39, 40 ஆம் சுலோகங்கள் வல்கேட்டில் மட்டுமே உள்ளன. ‘நிஷ்டானக:’ என்ற சொல் துயர ஓலம், அழிவு என்ற பொருளில் வருகிறது. யுகமுடிவின் காலன்போல ராமன் — இந்த உவமை ராமனின் தவிர்க்க இயலாமையை மீண்டும் காட்டுகிறது. இறுதிச் சுலோகத்தில் பெண்கள் ஒருவரையொருவர் தழுவிக்கொண்டு அழுகிறார்கள் — இந்தக் கூட்டுச் சோகம் இலங்கையின் முழுத் துயரத்தையும் பிரதிபலிக்கிறது. அடுத்த சர்க்கத்தில் ராவணன் இந்த ஓலத்தைக் கேட்டுப் போருக்குப் புறப்படுவான்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे चतुर्नवतितमः सर्गः॥ ९४॥