॥वाल्मीकिरामायणम् யுத்த காண்டம் · சர்க்கம் 93

யுத்த காண்டம்

சர்க்கம்

ஸ்ரீராமன் ராக்ஷசப் படையை அழித்தல்

ராவணன் படையை அனுப்புதல், வானர ராக்ஷசர்களின் கடும் போர், குருதி ஆறுகள், காந்தர்வ அஸ்திரத்தால் மயங்கிய ராக்ஷசர்கள், ராமசக்கரம், பகலின் எட்டில் ஒரு பங்கில் படையின் அழிவு, தேவர்களின் புகழ்ச்சி

துயருற்று மிகுந்த வேதனையிலிருந்த அந்த ராவண மன்னன் சபைக்குள் நுழைந்து, முதன்மையான ஆசனத்தில், சினமுற்ற சிங்கம்போலப் பெருமூச்சுவிட்டவாறு அமர்ந்தான். மகனின் இழப்பால் மெலிந்த அந்த மாவலிய ராவணன், கைகூப்பியவனாக, படைத்தலைவர்கள் அனைவரிடமும் இந்தச் சொல்லைச் சொன்னான் — ‘நீங்கள் அனைவரும் எல்லா யானைகளும் குதிரைகளும் சூழ, தேர்க் கூட்டங்களாலும் காலாட்படையாலும் அணிசெய்யப்பட்டவர்களாகப் புறப்படுங்கள். போரில் ராமன் ஒருவனைச் சூழ்ந்துகொண்டு, மழைக்காலத்து மேகங்கள்போல அம்புமழை பொழிந்து அவனைக் கொல்லுங்கள். அல்லது, பெரும்போரில் உங்களுடைய கூரிய அம்புகளால் உடல் பிளக்கப்பட்ட ராமனை, நாளை உலகமே பார்த்துக்கொண்டிருக்க நான் கொல்வேன்.’ ராக்ஷசேந்திரனின் இந்தச் சொல்லை ஏற்று, அந்த ராக்ஷசர்கள் விரைந்த தேர்களோடும் பலவகைப் படைப்பிரிவுகளோடும் புறப்பட்டனர். இங்கே ராவணனை ‘கைகூப்பியவன்’ என்று வருணிப்பது விசித்திரமானது — மன்னன் வீரர்களிடம் கைகூப்பி வேண்டுகிறான். இதனால் அவனுடைய துயர நிலையும், வீரர்களின் உதவி அவனுக்குத் தேவைப்படுவதும் சுட்டப்படுகின்றன. இந்திரஜித் இல்லாததால் அவன் தன் படையின் அருளை இரந்து கேட்கிறான். சிங்கத்தின் உவமை சினத்தையும் துயரத்தையும் ஒருசேரக் காட்டுகிறது — அடிபட்டாலும் சிங்கம் சிங்கமே. ‘ராமன் ஒருவனை’ என்ற சொல், ராவணன் ராமனையே முதன்மைப் பகைவனாகக் கருதுவதைச் சுட்டுகிறது. முந்தைய சர்க்கத்தில் அமாவாசையன்று புறப்படுமாறு சுபார்சுவன் சொன்னான்; இப்போது ராவணன் முதலில் படையை அனுப்புகிறான், தானே நாளை வருவதாக உறுதியளிக்கிறான். ராவணனின் சொல்லில் இரண்டு வாய்ப்புகள் — படையே ராமனைக் கொல்லட்டும், அல்லது படை அம்புகளால் அவன் உடலைப் பிளக்கட்டும், பிறகு நான் அவனைக் கொல்வேன். இவ்வாறு அவன் தன் வீரர்களை முதலில் போரில் ஈடுபடுத்துகிறான். சபையில் அவன் ஆசனம் ‘முதன்மையானது’ — சோகத்திலும் அவன் மன்னனே. அரியணையில் அமர்ந்து அவன் ஆணையிடுகிறான்.

அந்த ராக்ஷசர்கள் அனைவரும் இரும்புத் தண்டுகளையும் பட்டிசங்களையும் அம்புகளையும் வாள்களையும் கோடரிகளையும் — உடலை அழிக்கும் ஆயுதங்களை — வானரர்கள்மீது வீசினார்கள். வானரர்களும் மரங்களையும் பாறைகளையும் ராக்ஷசர்கள்மீது வீசினார்கள். கதிரவன் உதிக்கும் வேளையில் ராக்ஷசர்களுக்கும் வானரர்களுக்கும் இடையே மிகப் பயங்கரமான கடும்போர் மூண்டது. வானரர்களும் ராக்ஷசர்களும் விதவிதமான கதைகளாலும் ஈட்டிகளாலும் வாள்களாலும் கோடரிகளாலும் போரில் ஒருவரையொருவர் தாக்கினார்கள். இவ்வாறு போர் நடந்துகொண்டிருக்கையில், ராக்ஷசர்களுடையவும் வானரர்களுடையவும் குருதிப் பெருக்கால் எழுந்திருந்த மிகப் பெரிய வியப்பூட்டும் புழுதி அடங்கியது. யானைகளும் தேர்களும் கரைகளாக, அம்புகள் மீன்களாக, கொடிகள் மரங்களாக — இவ்வாறு உடல்களின் குவியல்களைச் சுமந்துகொண்டு குருதி ஆறுகள் ஓடின. பிறகு குருதிப் பெருக்கில் நனைந்த அந்த வானரர்கள் அனைவரும் மீண்டும் மீண்டும் தாவித் தாவி, கொடிகளையும் கவசங்களையும் தேர்களையும் குதிரைகளையும் பலவகை ஆயுதங்களையும் போரில் உடைத்தெறிந்தனர். தாவிச் செல்லும் அந்த வானரர்கள் ராக்ஷசர்களின் தலைமயிரையும் காதுகளையும் நெற்றியையும் மூக்குகளையும் கூரிய பற்களாலும் நகங்களாலும் கிழித்தெறிந்தனர். போரில் ஒவ்வொரு ராக்ஷசனையும் நூறு வானர வீரர்கள், கனிகள் நிறைந்த மரத்தை நோக்கிப் பறவைகள் பாய்வதுபோலப் பாய்ந்து தாக்கினர். அப்போது மலைபோன்ற ராக்ஷசர்கள் கனமான கதைகளாலும் ஈட்டிகளாலும் வாள்களாலும் கோடரிகளாலும் கோரமான வானரர்களைக் கொன்றனர். ராக்ஷசர்களால் கொல்லப்பட்டுக்கொண்டிருந்த வானரர்களின் அந்தப் பெரும்படை, அடைக்கலம் தருபவனான தசரத குமாரன் ராமனிடம் அடைக்கலம் புகுந்தது. குருதி ஆற்றின் உருவகம் விரிவானது — யானைகளும் தேர்களும் கரைகள், அம்புகள் மீன்கள், கொடிகள் கரையோர மரங்கள், பிணங்கள் மிதக்கும் மரக்கட்டைக் குவியல்கள். இவ்வாறு போரின் பயங்கரம் ஒரே சித்திரத்தில் காட்டப்படுகிறது. புழுதி குருதியால் அடங்கியது என்பது ஒரு முரண்தோற்றம் — நிலம் நீரால் அல்ல, குருதியால் நனைக்கப்பட்டது. வானரர்கள் தங்கள் இயல்புக்கு ஏற்பப் பற்களாலும் நகங்களாலும் போரிடுகிறார்கள்; கனிமரத்தில் பறவைகள்போல ஒவ்வொரு ராக்ஷசனையும் நூறுநூறாகத் தாக்குகிறார்கள். ஆனால் ராக்ஷசர்களும் வலிமையானவர்கள்; ஆகவே வானரர்கள் இறுதியில் ராமனிடமே அடைக்கலம் புகுகிறார்கள் — ‘அடைக்கலம் தருபவன்’ என்பது ராமனின் இயல்பு. இப்பகுதியில் போர் கதிரவன் உதிக்கும்போது தொடங்குகிறது — அதாவது ராவணனின் ஆணை இரவிலேயே தரப்பட்டது, படை விடியலிலேயே புறப்பட்டது. போரின் முதல் பகுதி வானரர்களுக்குச் சாதகமானது — அவர்கள் தேர்களையும் கொடிகளையும் உடைக்கிறார்கள், ராக்ஷசர்களைப் பற்களாலும் நகங்களாலும் சிதைக்கிறார்கள். இரண்டாம் பகுதி ராக்ஷசர்களுக்குச் சாதகமானது — அவர்கள் கதை முதலியவற்றால் வானரர்களைக் கொல்கிறார்கள். மூன்றாம் பகுதி ராமனின் நுழைவு. இவ்வாறு கவி போரின் போக்கை மூன்று படிகளில் காட்டுகிறார். வானரர்கள் அடைக்கலம் புகுவதே ராமன் தலையிடுவதற்குக் காரணம் — தன் வீரர்கள் ஆபத்தில் இருக்கும்போதுதான் அவன் தானே போரில் இறங்குகிறான். இது ஒரு தலைவனின் இலட்சியம். ‘ஆப்லுத்யாப்லுத்ய’ (தாவித் தாவி) என்ற இரட்டைச் சொல் வானரர்கள் மீண்டும் மீண்டும் தாவுவதையும் அவர்களுடைய துடிப்பான இயல்பையும் சுட்டுகிறது. போரின் தொடக்கத்தில் எழுந்த புழுதி வானத்தையே மூடியிருந்தது; குருதிப் பெருக்கால் அந்தப் புழுதி அடங்கியது — இதிலிருந்து குருதியின் அளவைக் கற்பனை செய்யலாம். ஒரு ராக்ஷசன்மீது நூறு வானரர்கள் — இந்த எண்ணிக்கை வானரர்களின் மிகுதியையும் ராக்ஷசர்களின் பேருருவையும் சுட்டுகிறது; ஏனெனில் ஒரு ராக்ஷசனை வெல்ல நூறு வானரர்கள் தேவைப்படுகிறார்கள். இவ்வாறு வானரர்களின் பராக்கிரமமும் பெரியதே; ஆயினும் ராமனின் வலிமையின்றி ராக்ஷசர்களை வெல்ல அவர்கள் போதுமானவர்கள் அல்லர்.

பிறகு பெரும் தேஜஸ் உடைய வீரனான ராமன் வில்லை எடுத்துக்கொண்டு ராக்ஷசப் படைக்குள் புகுந்து அம்புமழை பொழிந்தான். உள்ளே புகுந்த ராமனை, வானில் கதிரவனை மேகங்கள் அணுக முடியாததுபோல, மிகக் கோரமான ராக்ஷசர்களால் அணுக முடியவில்லை; ஏனெனில் அவன் அம்புத்தீயால் அவர்களை எரித்துக்கொண்டிருந்தான். இரவுலாவிகள் போரில் ராமன் செய்த மிகக் கொடிய, செய்வதற்கரிய செயல்களை மட்டுமே கண்டார்கள், ராமனைக் காணவில்லை. பெரும்படையை அலைக்கழித்து, மகாரதர்களைச் சிதறடிக்கும் ராமனை, காட்டில் வீசும் காற்றைப்போல அவர்களால் காண முடியவில்லை. அம்புகளால் வெட்டப்பட்டு, பிளக்கப்பட்டு, எரிக்கப்பட்டு, முறிக்கப்பட்டு, ஆயுதங்களால் வதைக்கப்பட்ட தங்கள் படையை மட்டுமே அவர்கள் கண்டார்கள்; விரைந்து செயல்படும் ராமனைக் காணவில்லை. புலன்களின் விஷயங்களில் நிலைத்திருக்கும் உயிர்களின் ஆத்மாவை உயிரினங்கள் காணாததுபோல, தங்கள் உடல்களில் தாக்கும் ராகவனை அவர்கள் காணவில்லை. ‘இவன் யானைப்படையைக் கொல்கிறான், இவன் மகாரதர்களைக் கொல்கிறான், இவன் கூரிய அம்புகளால் குதிரைகளோடு காலாட்களையும் கொல்கிறான்’ என்று அந்த ராக்ஷசர்கள் அனைவரும் போரில் ஒருவரையொருவர் ராமனைப் போன்றவர்களாகக் கருதி, ராகவனோடுள்ள ஒப்புமையால் சினந்து ஒருவரையொருவர் கொன்றனர். மகாத்மாவான ராமன் ஏவிய மேலான காந்தர்வ அஸ்திரத்தால் மயங்கிய அவர்கள், படையை எரித்துக்கொண்டிருந்த ராமனையும் காணவில்லை. அந்த ராக்ஷசர்கள் போரில் சில நேரம் ஆயிரக்கணக்கான ராமர்களைக் கண்டனர்; மீண்டும் பெரும்போரில் ஒரே காகுத்ஸ்தனைக் கண்டனர். அந்த மகாத்மாவின் வில்லின் சுழலும் பொன்முனையை, சுழலும் கொள்ளிவட்டம்போலக் கண்டார்கள், ராகவனைக் காணவில்லை. உடல் சக்கரத்தின் நடுக்குடம், வலிமை அதன் சுடர், அம்புகள் ஆரங்கள், வில் விளிம்பு, நாணொலியும் கைத்தாள ஒலியும் அதன் முழக்கம், தேஜஸும் அறிவும் குணங்களும் அதன் ஒளி, தெய்வீக அஸ்திரங்களின் ஆற்றல் அதன் சுற்றுவட்டம் — இவ்வாறு போரில் ராக்ஷசர்களைக் கொன்றுகொண்டிருந்த அந்த ராமசக்கரத்தை உயிரினங்கள் காலசக்கரத்தைப்போலக் கண்டன. இங்கே கவி ராமனின் கண்ணுக்குப் புலப்படாமையைத் தத்துவார்த்தமான உவமையால் வருணிக்கிறார் — ஆத்மா புலன்களின் விஷயங்களில் நிலைத்திருந்தாலும் காணப்படுவதில்லை; அதுபோல ராமன் பகைவர் உடல்களில் தாக்கிக்கொண்டிருந்தாலும் காணப்படவில்லை. காந்தர்வ அஸ்திரத்தின் விளைவு மாயைபோன்றது — ராக்ஷசர்கள் தங்களவர்களையே ராமன் என்று எண்ணிக் கொல்கிறார்கள். ராமசக்கரத்தின் உருவகம் விரிவானதும் நன்கு பொருந்தியதுமாகும் — சக்கரத்தின் ஒவ்வோர் உறுப்பும் ராமனின் ஏதோ ஒரு குணத்துக்கோ அங்கத்துக்கோ உருவமாகிறது. இது காலசக்கரம்போலத் தவிர்க்க இயலாதது. முன்பு இந்திரஜித் மாயையால் கண்ணுக்குப் புலப்படாதவனாகிப் போர் செய்தான்; இப்போது ராமன் தர்ம அஸ்திரத்தால் புலப்படாதவனாகிறான் — இந்த முரண் கவனிக்கத்தக்கது. ‘இந்த்ரியார்த்தேஷு திஷ்டந்தம் பூதாத்மானமிவ ப்ரஜா:’ என்ற உவமை உபநிடதங்களின் கருத்தை நினைவூட்டுகிறது — ஆத்மா எங்கும் இருக்கிறது, எல்லாவற்றையும் செய்கிறது, ஆனால் கண்ணால் காணப்படுவதில்லை. இவ்வாறு ராமன் பரமாத்மாவின் குறியீடு என்று சுட்டப்படுகிறது. ‘காட்டில் வீசும் காற்று’ என்பது இன்னோர் உவமை — காற்று மரங்களை அசைக்கிறது, ஆனால் தானே காணப்படுவதில்லை; அதன் செயலால் மட்டுமே அது அறியப்படுகிறது. ‘கதிரவனை மேகங்கள்போல’ — மேகங்களால் கதிரவனை அடைய முடியாது. இவ்வாறு மூன்று உவமைகளால் ராமனின் அணுக முடியாமையும் கண்ணுக்குப் புலப்படாமையும் உறுதிப்படுத்தப்படுகின்றன. ராக்ஷசர்கள் ஒருவரையொருவர் கொல்வது அந்த அஸ்திரத்தின் பயங்கரமான விளைவு — அவர்கள் தங்கள் படையாலேயே அழிகிறார்கள். ராமனின் வில்லின் பொன்முனை கொள்ளிவட்டம்போலச் சுழல்கிறது — வில்லை இடைவிடாது இழுப்பதும் விடுவதும் சுட்டப்படுகிறது. ராக்ஷசர்கள் ‘இவன் கொல்கிறான்’ என்று மூன்றுமுறை சொல்கிறார்கள் — யானைகளை, தேர்களை, காலாட்களை — ஒவ்வொரு வீரனையும் ராமன் என்று எண்ணி. இவ்வாறு அவர்களுடைய மயக்கம் எங்கும் பரவியுள்ளது. சில நேரம் ஆயிரம் ராமர்கள், சில நேரம் ஒருவன் — இது கனவில்போலப் பார்வை மயக்கத்தின் அறிகுறி. கவி ராமனின் உருவத்தை வருணிக்கவில்லை, அவன் செயலின் விளைவை மட்டுமே வருணிக்கிறார்; இதனால் அவனுடைய தெய்வத்தன்மை பெருகுகிறது. இப்பகுதி யுத்த காண்டத்தின் புகழ்பெற்ற வருணனைகளில் ஒன்று.

காற்றின் வேகமுடைய தேர்களின் பத்தாயிரம் கொண்ட படைப்பிரிவு, வேகமுடைய யானைகள் பதினெட்டாயிரம், வீரர்கள் ஏறிய குதிரைகள் பதினான்காயிரம், ராக்ஷசக் காலாட்கள் முழுதாக இரண்டு லட்சம் — விரும்பிய உருவெடுக்கும் ராக்ஷசர்களின் இந்தப் படைகள், பகலின் எட்டில் ஒரு பங்கு நேரத்தில், தீச்சுடர்போன்ற அம்புகளால் ராமன் ஒருவனாலேயே கொல்லப்பட்டன. குதிரைகள் கொல்லப்பட்டு, தேர்கள் அழிக்கப்பட்டு, கொடிகள் சிதைக்கப்பட்டு, மனம் அடங்கிப்போன, கொல்லப்படாமல் எஞ்சிய இரவுலாவிகள் இலங்கை நகரை நோக்கி ஓடினார்கள். கொல்லப்பட்ட யானைகளாலும் காலாட்களாலும் குதிரைகளாலும் அந்தப் போர்க்களம், சினமுற்ற மகாத்மா ருத்திரனின் விளையாட்டுக் களம்போல ஆயிற்று. பிறகு கந்தர்வர்களோடு தேவர்களும் சித்தர்களும் பரமரிஷிகளும் ‘நன்று, நன்று’ என்று ராமனின் அந்தச் செயலைப் போற்றினார்கள். பகலின் எட்டில் ஒரு பங்கு ஏறத்தாழ நான்கு நாழிகை — இந்தி உரையில் ஒன்றரை மணி நேரம் மட்டுமே என்று விளக்கப்பட்டுள்ளது. இவ்வளவு குறுகிய நேரத்தில் ஒரே ஒரு வீரன் இத்தனை பெரிய படையைக் கொல்கிறான் — இது மனிதனுக்கு அப்பாற்பட்ட ஆற்றல். ருத்திரனின் விளையாட்டுக் களம் என்பதால் ருத்திரன் நடனமாடும் மயானம் சுட்டப்படுகிறது. எண்ணிக்கைகளின் தெளிவு போரின் வரலாற்று வருணனைபோலத் தோன்றுகிறது. தேர்களின் வேகம் காற்றுக்கு நிகர், யானைகளின் வலிமை பெரியது — ஆயினும் ஒருவனாலேயே அவை கொல்லப்பட்டன. எஞ்சிய இரவுலாவிகள் ‘அடங்கிப்போனவர்கள்’ — அவர்களுடைய போர் வேட்கை அழிந்துவிட்டது. தேவர்களின் ‘நன்று, நன்று’ என்ற புகழ்ச்சி ராமனின் தர்மயுத்தத்துக்கான ஏற்பு. இந்தச் சர்க்கத்தின் முதன்மைச் செய்தி — ராமன் தானே போரில் இறங்கினால் பகைவர்கள் கணப்பொழுதில் அழிகிறார்கள். கொல்லப்படாமல் எஞ்சிய ராக்ஷசர்கள் இலங்கைக்குச் சென்று இந்தச் செய்தியை ராவணனிடம் தெரிவிப்பார்கள்; அடுத்த சர்க்கத்தில் ராக்ஷசியரின் புலம்பல் கேட்கிறது. இந்திரஜித்தின் வதத்துக்குப் பிறகு ராவணனின் படைக்கு நேர்ந்த கடைசிப் பேரழிவு இந்த வெற்றியே.

அதன்பின் ராமன் சுக்ரீவனிடமும், தர்மாத்மாவான விபீஷணனிடமும், வானரனான அனுமனிடமும், வானரர்களில் சிறந்த ஜாம்பவானிடமும், மைந்தனிடமும் துவிவிதனிடமும் சொன்னான் — ‘இந்தத் தெய்வீக அஸ்திர வலிமை என்னிடமோ த்ரியம்பகனிடமோதான் உள்ளது.’ ராக்ஷசராஜனின் அந்தப் படையை அழித்து, சக்கரனுக்கு (இந்திரனுக்கு) நிகரானவனும், அஸ்திரங்களிலும் ஆயுதங்களிலும் களைப்பை வென்றவனுமான மகாத்மா ராமன் அப்போது மகிழ்ந்த தேவர் கூட்டங்களால் போற்றப்பட்டான். ராமனின் சொல் பணிவு நிறைந்தது — அவன் தன் ஆற்றலைச் சிவனின் ஆற்றலோடு ஒப்பிடுகிறான், தற்புகழ்ச்சி செய்யவில்லை. இறுதிச் சுலோகம் உபஜாதி யாப்பில் அமைந்தது. சுக்ரீவன் முதலிய ஆறு முதன்மையானவர்கள் பெயர் சொல்லிக் குறிப்பிடப்படுகிறார்கள் — அவர்கள் ராமனின் நம்பிக்கைக்குரிய தோழர்கள். ‘ஜிதக்லம:’ (களைப்பை வென்றவன்) என்ற சொல்லால் ராமனின் சோர்வின்மை சுட்டப்படுகிறது — இவ்வளவு போர் செய்தும் அவன் களைப்படையவில்லை. த்ரியம்பகன் என்பவன் சிவன் — முக்கண்ணன்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे त्रिनवतितमः सर्गः॥ ९३॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க