சர்க்கம்
ராவணனின் புத்திரசோகம், சீதையைக் கொல்ல முயலுதல், சுபார்சுவன் தடுத்தல்
இந்திரஜித்தின் வதம் பற்றிய அறிவிப்பு, ராவணனின் மயக்கமும் புலம்பலும், அவனுடைய கொடிய சினம், சீதையைக் கொல்ல வாளுடன் ஓடுதல், சீதையின் புலம்பல், சுபார்சுவனின் நல்லுரை
இந்திரஜித் கொல்லப்பட்டதைக் கேட்டு, அதை நன்கு உறுதிசெய்துகொண்ட புலஸ்திய குலத்து ராவணனின் அமைச்சர்கள் விரைந்து சென்று தசக்ரீவனிடம் தெரிவித்தனர் — ‘மகாராஜா, விபீஷணனின் துணையோடு லக்ஷ்மணன், நாங்கள் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே, பேரொளி படைத்த உன் மகனைப் போரில் கொன்றுவிட்டான். போர்களில் என்றும் தோல்வியறியாத வீரனான உன் மகன், தேவேந்திரனை வென்றவன், வீரனான லக்ஷ்மணனோடு மோதிக் கொல்லப்பட்டான். அவன் லக்ஷ்மணனைத் தன் அம்புகளால் நிறைவுசெய்த பிறகே மேலான உலகங்களை அடைந்தான்.’ இந்திரஜித்தின் அந்தக் கோரமான, அச்சமூட்டும், கொடிய வதத்தைக் கேட்ட ராவணன் பெரும் மயக்கத்தில் ஆழ்ந்தான். நெடுநேரம் கழித்து நினைவு திரும்பியபோது, ராக்ஷசர்களில் சிறந்தவனான அந்த மன்னன் புத்திரசோகத்தால் கலங்கி வாடினான். அமைச்சர்கள் செய்தியை மென்மையாக்க விரும்புகிறார்கள் — ‘அம்புகளால் நிறைவுசெய்து’, ‘மேலான உலகங்களை அடைந்தான்’ என்று வீரனின் நற்கதியை வருணிக்கிறார்கள். ‘விபீஷணனின் துணையோடு’ என்ற குறிப்பு ராவணனின் மனத்தில் தம்பியின் துரோகத்தை நினைவூட்டுகிறது. ‘நாங்கள் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே’ என்ற சொல் அவர்களுடைய நாணத்தைச் சுட்டுகிறது — பார்த்துக்கொண்டிருந்தும் அவர்களால் காக்க இயலவில்லை. ராவணனின் மயக்கம் அவனுடைய புத்திரப் பாசத்தின் ஆழத்தைக் காட்டுகிறது; கடுமையானவனாயினும் அவனும் ஒரு தந்தையே. அமைச்சர்களின் சொல்லில் ‘வீரன் வீரனோடு மோதி’ என்ற தொடரால் இருவருடைய வீரமும் ஒப்புக்கொள்ளப்படுகிறது — இந்திரஜித் ஒரு பலவீனனால் அல்ல, வீரனால்தான் கொல்லப்பட்டான். இவ்விதம் அவர்கள் மன்னனின் சினத்திலிருந்து தங்களைக் காத்துக்கொள்ளவும் முயல்கிறார்கள்; ஏனெனில் தீய செய்தியைக் கொண்டுவருபவன் பெரும்பாலும் தண்டிக்கப்படுவான். இவ்வாறு சோகம் தொடங்குகிறது.
புலன்கள் கலங்கிய அவன் இவ்வாறு புலம்பினான் — ‘ஐயோ, ராக்ஷசப் படையின் தலைவனே, என் குழந்தாய், பெரும் வலிமையுடையவனே, இந்திரனையே வென்ற நீ இன்று எப்படி லக்ஷ்மணனின் வசமானாய்? நீ சினம் கொண்டால் உன் அம்புகளால் காலனையும் அந்தகனையும்கூட, மந்தர மலையின் சிகரங்களையும்கூடப் பிளந்துவிடுவாயே; போரில் லக்ஷ்மணன் எம்மாத்திரம்? நெடுந்தோளனே, இன்று நீ காலதர்மத்தோடு இணைந்தாய் என்றால், விவஸ்வானின் மகனான யமராஜன் இன்று என் மதிப்பில் மேலும் உயர்ந்தவனாகிறான் — அந்த யமன் ஒருவனே என் மகனைப் பறிக்கும் ஆற்றல் பெற்றான். தேவர் கூட்டங்கள் அனைத்திலும்கூட நல்ல போர்வீரர்களுக்கு இதுவே வழி — தலைவனுக்காகக் கொல்லப்படுகிற ஆண்மகன் சுவர்க்கத்தை அடைகிறான். இந்திரஜித் கொல்லப்பட்டதைக் கேட்டு இன்று தேவர் கூட்டங்கள் அனைத்தும், உலகபாலர்களும் மகரிஷிகளும் அச்சம் நீங்கி இன்பமாக உறங்குவார்கள். இந்திரஜித் ஒருவன் இல்லாததால் மூவுலகங்களும், காடுகளோடு கூடிய பூமி முழுவதும் இன்று எனக்கு வெறுமையாகத் தோன்றுகின்றன. இன்று அந்தப்புரத்தில் நைர்ருதக் கன்னியரின் ஓலத்தைக் கேட்பேன் — மலைக்குகையில் பெண் யானைக் கூட்டத்தின் பிளிறலைப் போல. பகைவரை வாட்டுபவனே, இளவரசுப் பதவியையும் இலங்கையையும் ராக்ஷசர்களையும் உன் தாயையும் என்னையும் உன் மனைவியரையும் விட்டுவிட்டு எங்கே போனாய்? வீரனே, நான் யமனுலகம் சென்றபின் எனக்கு ஈமக்கடன்களை நீ செய்திருக்க வேண்டும்; நீயோ தலைகீழாக நடந்துகொள்கிறாய். சுக்ரீவனும் லக்ஷ்மணனும் ராகவனோடு உயிரோடிருக்கையில், என் நெஞ்சில் தைத்த முள்ளை எடுக்காமலேயே நீ எங்கே சென்றாய்?’ இந்தப் புலம்பலில் ஒரு தந்தையின் இதயம் திறந்து காட்டப்படுகிறது. ‘யமன் மதிப்புக்குரியவன்’ என்பது ஒரு நுட்பமான குறிப்புப் பொருள் — என் மகனைக் கொல்ல வல்லவன் நிச்சயம் பெரியவனே. ‘தலைகீழாக நடந்துகொள்கிறாய்’ என்ற வாக்கியத்தில் எல்லாத் தந்தையரின் துயரமும் அடங்கியுள்ளது — மகன் தந்தைக்குச் சிராத்தம் செய்ய வேண்டும், தந்தை மகனுக்கு அல்ல. ‘முள்ளை எடுக்காமலேயே’ என்ற சொல்லால், சீதையைக் கவர்ந்ததால் எழுந்த பகை இன்னும் தீர்க்கப்படவில்லை என்பது சுட்டப்படுகிறது. மகனின் வீரமரணம் சுவர்க்கம் தருவது என்று அவன் தன்னைத் தேற்றிக்கொள்ள முயல்கிறான்; ஆனால் சோகம் தணியவில்லை. இப்பகுதியில் ராவணன் மகனின் பராக்கிரமத்தை நினைவுகூர்கிறான் — அவன் இந்திரனை வென்றான், காலனையும் அந்தகனையும்கூடப் பிளக்க வல்லவனாக இருந்தான். ஆகவே லக்ஷ்மணனால் அவன் கொல்லப்பட்டது ராவணனுக்கு நம்ப முடியாததாக இருக்கிறது. அவன் தேவர்களின் நிம்மதியான உறக்கத்தைக் கற்பனை செய்கிறான் — இந்திரஜித் உயிரோடிருந்தபோது அவர்கள் அஞ்சினார்கள், இப்போது கவலையற்றவர்கள். இந்த எண்ணம் அவனுடைய சோகத்தைக் கூர்மையாக்குகிறது. அந்தப்புரத்தில் ராக்ஷசியரின் ஓலத்தை — மலைக்குகையில் பெண் யானைகளின் பிளிறலைப் போல — அவன் முன்னதாகவே கேட்கிறான். இளவரசன் இல்லாத இலங்கையின் எதிர்காலம் நிச்சயமற்றது; தாய் மண்டோதரி, தந்தை ராவணன், மனைவியர் — எல்லோரும் ஆதரவற்றவர்கள். இவை அனைத்தையும் அவன் ஒவ்வொன்றாக எண்ணிப் பார்க்கிறான். ‘மம நாம த்வயா வீர’ என்ற சுலோகத்தில் மகனுக்குத் தந்தைமீதுள்ள கடமை கூறப்படுகிறது — தந்தை இறந்தால் மகன் ஈமக்கடன்களைச் செய்கிறான். இன்றோ அது தலைகீழாகிவிட்டது. இவ்விதம் ராவணன் வாழ்க்கையின் இயல்பான வரிசை உடைந்துபோனதைக் காண்கிறான்.
இவ்வாறு பலவாறு புலம்பித் துயருற்ற ராக்ஷசத் தலைவன் ராவணனை, மகனின் இழப்பால் பிறந்த பெரும் சினம் ஆட்கொண்டது. இயல்பாகவே சினமுடையவனான அவனை, கோடையில் கதிரவனை அவன் கதிர்கள் மேலும் சுடர்விடச் செய்வதுபோல, மகனுக்கான மனவேதனைகள் மேலும் மூட்டிவிட்டன. நெற்றியில் ஒன்றுகூடிய புருவச் சுளிப்புகளோடு அவன், யுகமுடிவில் முதலைகளோடும் பேரலைகளோடும் கொந்தளிக்கும் கடலைப்போலத் தோன்றினான். சினத்தால் கொட்டாவிவிட்டுப் பிளந்த அவன் வாயிலிருந்து, விருத்திரனின் வாயிலிருந்துபோல, புகையோடு கூடிய நெருப்பு வெளிப்படையாக எரிந்து எழுந்தது. மகனின் வதத்தால் வெந்து, சினத்துக்கு அடிமையான வீரன் ராவணன், அறிவால் ஆராய்ந்து வைதேகியைக் கொல்வதையே விரும்பினான். இயல்பாகவே சிவந்து, சினத்தீயாலும் சிவந்த அவனுடைய மிகக் கோரமான கண்கள் சுடர்விட்டன. இயல்பாகவே கோரமான அவன் உருவம், சினத்தீயால் பெருகி, சினமுற்ற ருத்திரனைப்போல அணுக முடியாததாயிற்று. சினமுற்ற அவன் கண்களிலிருந்து கண்ணீர்த்துளிகள் விழுந்தன — சுடர்விட்டு எரியும் இரண்டு விளக்குகளிலிருந்து தீச்சுடரோடு எண்ணெய்த்துளிகள் விழுவதுபோல. அவன் பற்களைக் கடித்தபோது எழுந்த ஒலி, தானவர்கள் இழுத்துக் கடையும் கடைசல் இயந்திரத்தின் ஒலிபோலக் கேட்டது. காலாக்கினியைப்போலச் சினந்த அவன் எந்த எந்தத் திசையை நோக்கினானோ, அந்த அந்தத் திசையில் இருந்த ராக்ஷசர்கள் அச்சத்தால் நடுங்கி ஒளிந்துகொண்டனர். அசைவனவற்றையும் அசையாதனவற்றையும் விழுங்கத் துடிக்கும் அந்தகனைப்போலச் சினந்து எல்லாத் திசைகளையும் நோக்கிக்கொண்டிருந்த அவனை ராக்ஷசர்கள் அணுகவில்லை. பிறகு மிகுந்த சினமுற்ற ராக்ஷசத் தலைவன் ராவணன், போரில் படையை உறுதிப்படுத்த விரும்பி, ராக்ஷசர்களின் நடுவே பேசினான். இங்கே கவி சினத்தின் உடல் அறிகுறிகளை வரிசையாக வருணிக்கிறார் — புருவச் சுளிப்பு, வாயிலிருந்து நெருப்பு, சிவந்த கண்கள், கண்ணீர், பல் கடித்தல், பார்வையாலேயே அச்சம். கண்ணீர்த்துளிகளை விளக்கெண்ணெய்த் துளிகளோடு ஒப்பிடும் உவமை சிறப்பானது — சோகமும் சினமும் ஒருசேர; கண்ணீரும் நெருப்புமயம். அவன் பார்வை விழுந்ததும் ராக்ஷசர்களே ஒளிந்துகொள்கிறார்கள் — சொந்தமானவர்களாலும் அவனை அணுக முடியவில்லை. இருபதாம் சுலோகத்திலேயே சீதை வதத்தின் விதை ஊன்றப்பட்டுவிட்டது. புத்திரசோகம் எவ்வாறு விவேகத்தை அழிக்கிறது என்பது இங்கே தெளிவாகிறது. இப்பகுதியின் பல சுலோகங்கள் வல்கேட்டில் மட்டுமே உள்ளன. உவமைகளின் மிகுதி கவனிக்கத்தக்கது — கோடைக் கதிரவன், பிரளயக் கடல், விருத்திரனின் வாய், ருத்திரன், காலாக்கினி, அந்தகன். இவை அனைத்தும் அழிவின் குறியீடுகள். புத்திரசோகம் ராவணனை அழிப்பவனின் உருவத்துக்குக் கொண்டுசெல்கிறது என்று கவி காட்டுகிறார். ‘இயல்பாகவே சினமுடையவன்’ என்ற சொல்லால், சினம் அவனுடைய இயல்பே என்றும் புத்திரசோகம் அதற்கு எரிபொருள் மட்டுமே என்றும் சுட்டப்படுகிறது. ‘இயல்பாகவே சிவந்த’ கண்கள் சினத்தால் இருமடங்கு சிவந்தன. பல் கடிக்கும் ஒலி கடல் கடையும் இயந்திரத்தின் ஒலிபோல — இந்த உவமை புராணப் புகழ்பெற்ற தேவாசுரர்களின் பாற்கடல் கடைதலை நினைவூட்டுகிறது. பிரளயகாலத்தில் மக்கள் ஒளிவதுபோல, ராக்ஷசர்கள் அவன் பார்வைக்கு அஞ்சி ஒளிந்துகொள்கிறார்கள். இறுதியில் அவன் வீரர்களை நிலைப்படுத்தப் பேசுகிறான் — இதுவே மன்னனின் பங்கு; சோகத்திலும் அவன் படையின் தலைவன். இருபதாம் சுலோகத்தில் ‘வைதேஹ்யா ரோசயத்வதம்’ (வைதேகியின் வதத்தை விரும்பினான்) என்று படிக்கப்படுகிறது; முப்பத்து நான்காம் சுலோகத்தில் மீண்டும் ‘ஸீதாம் ஹந்தும் வ்யவஸ்யத’ (சீதையைக் கொல்லத் தீர்மானித்தான்) — அச்சுப் பதிப்பில் இந்த எண்ணம் இருமுறை வருகிறது; திறனாய்வுப் பதிப்பிலோ ஒருமுறை மட்டுமே. இப்பகுதியில் ராவணன் இன்னும் எதுவும் பேசவில்லை, அவனுடைய உருவம் மட்டுமே வருணிக்கப்படுகிறது — இவ்வாறு கவி சொல்லுக்கு முன்பே அவன் உணர்வைக் காட்டுகிறார்; அதனால் அடுத்து வரும் சொல் மேலும் தாக்கம் பெறுகிறது. இவ்வாறு சோகத்திலிருந்து சினம், சினத்திலிருந்து மயக்கம், மயக்கத்திலிருந்து அதர்ம முடிவு — என்ற மனவீழ்ச்சியின் வரிசை இங்கே தெளிவாகத் தெரிகிறது.
ராவணன் சொன்னான் — ‘ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் நான் மேலான தவம் செய்து, அந்த அந்தச் சந்தர்ப்பங்களில் சுயம்புவான பிரம்மனை மகிழ்வித்தேன். அந்தத் தவத்தின் பயனாலும் சுயம்புவின் அருளாலும் அசுரர்களிடமிருந்தோ தேவர்களிடமிருந்தோ எனக்கு ஒருபோதும் அச்சமில்லை. பிரம்மன் அளித்த, கதிரவனுக்கு நிகரான ஒளியுடைய என் கவசம், தேவாசுரப் போர்களில் வஜ்ராயுதம் ஏந்திய கைகளாலும் பிளக்கப்படவில்லை. அந்தக் கவசம் அணிந்து தேரில் நிற்கும் என்னை இன்று இங்கே போரில் சாட்சாத் புரந்தரனே ஆனாலும் யார் எதிர்கொள்ள முடியும்? தேவாசுரப் போர்களின்போது அன்று மிக மகிழ்ந்த சுயம்பு எனக்குக் கொடுத்த, அம்புகளோடு கூடிய பெரிய வில் உண்டு; அந்தப் பயங்கரமான வில்லை இன்றே பெரும்போரில் ராமலக்ஷ்மணர்களின் வதத்துக்காக நூற்றுக்கணக்கான வாத்தியங்கள் முழங்க எடுத்து வாருங்கள்.’ இங்கே ராவணன் தன் தவத்தின் பயன்களை நினைவுகூர்கிறான் — கவசம், வில், அச்சமின்மை. அவனுடைய தன்னம்பிக்கை தவவலிமையிலிருந்து பிறந்தது. ஆனால் பிரம்மனின் வரம் தேவர்களிடமிருந்தும் அசுரர்களிடமிருந்தும் மட்டுமே அச்சமின்மை தருகிறது, மனிதர்களிடமிருந்து அல்ல — இதை அடுத்த சர்க்கத்தில் ராக்ஷசியர் நினைவூட்டுவார்கள். ‘நூற்றுக்கணக்கான வாத்தியங்கள் முழங்க எடுத்து வாருங்கள்’ என்ற வாக்கியம் வில்லின் பெருமையையும், போர்ப் புறப்பாட்டின் திருவிழாத் தன்மையையும் சுட்டுகிறது. புத்திரசோகம் இங்கே பழிவாங்கும் உணர்வாக மாறுகிறது. ராவணனின் தவம் புகழ்பெற்றது — பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் தவம் செய்து, ஒவ்வோர் ஆயிரம் ஆண்டுக்கும் ஒரு தலையை நெருப்பில் ஆகுதியாக இட்டான் என்று உத்தர காண்டத்தில் சொல்லப்படுகிறது. ஆகவே ‘அந்த அந்தச் சந்தர்ப்பங்களில்’ என்ற சொல் அந்த நிகழ்ச்சியைச் சுட்டுகிறது. அவனுடைய கவசம் வஜ்ராயுதத்தாலும் பிளக்க முடியாதது — இந்திரனின் வஜ்ரமும் அதைப் பிளக்க இயலவில்லை. ராவணன் இங்கே இரண்டு பொருள்களையே சார்ந்திருக்கிறான் — கவசமும் வில்லும். இந்திரஜித்தின் இடத்தில் இனி அவனே போர் செய்வான். அவனுடைய சொல், வீரர்களின் மனத்தில் நம்பிக்கையை உண்டாக்கும் நோக்கமும் கொண்டது; ஏனெனில் இந்திரஜித்தின் மரணத்தால் அவர்கள் அஞ்சியிருக்கிறார்கள். அவன் சொல்கிறான் — நான் இந்திரனுக்கே அஞ்சாதவன்; ஆகவே அஞ்சாதீர்கள்.
மகனின் வதத்தால் வெந்து, சினத்துக்கு வசப்பட்ட அந்தக் கொடிய ராவணன், அறிவால் ஆராய்ந்து சீதையைக் கொல்லத் தீர்மானித்தான். செம்பு நிறக் கண்களுடைய, மிகக் கோரமான, பார்வைக்கே அச்சம் தரும், ஆனால் துயருற்ற அவன், தளர்ந்த குரலில் இருந்த எல்லா இரவுலாவிகளையும் பார்த்துச் சொன்னான் — ‘காட்டில் வாழும் வானரர்களை ஏமாற்றுவதற்காக என் குழந்தை மாயையால் ஏதோ ஒன்றைக் கொன்று, அங்கே ‘இவள் சீதை’ என்று காட்டினான். அதை நான் உண்மையாக்குவேன்; அது எனக்கும் பிரியமானது. அந்த இழிந்த க்ஷத்திரியனைப் பின்பற்றும் வைதேகியை அழிப்பேன்.’ இவ்வாறு அமைச்சர்களிடம் சொல்லிவிட்டு, சிறந்த குணங்கள் கொண்ட, தெளிந்த வானம்போல ஒளிரும் வாளை அவன் விரைந்து பற்றி உருவினான். புத்திரசோகத்தால் மிகவும் கலங்கிய மனத்துடன் ராவணன், மனைவியரோடும் அமைச்சர்கள் சூழவும் வேகமாக வெளியேறினான். மிகுந்த சினத்தோடு வாளை ஏந்தியவனாக அவன் திடீரென மைதிலி இருந்த இடத்தை நோக்கிச் செல்கிறான்; அந்த ராக்ஷசனைக் கண்டு அமைச்சர்கள் சிங்கநாதம் செய்து முழங்கினார்கள். மிகுந்த சினத்திலிருந்த அந்த ராக்ஷசனைக் கண்டு அவர்கள் ஒருவரையொருவர் தழுவிக்கொண்டு சொன்னார்கள் — ‘இன்று இவனைக் கண்டு அந்த உடன்பிறந்தோர் இருவரும் நடுங்குவார்கள். இவன் சினந்தபோது நான்கு உலகபாலர்களும் வெல்லப்பட்டனர்; வேறு பல பகைவர்களும் போர்களில் வீழ்த்தப்பட்டனர். மூவுலகங்களிலுமுள்ள ரத்தினங்களைக் கொண்டுவந்து ராவணன் அனுபவிக்கிறான்; வீரத்திலும் வலிமையிலும் இவனுக்கு நிகரானவன் பூமியில் இல்லை.’ அவர்கள் இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே, சினத்தால் மதிமயங்கிய ராவணன் அசோகவனத்திலிருந்த வைதேகியை நோக்கிப் பாய்ந்தான். நன்மை நாடும் நண்பர்கள் தடுத்தும், மிகுந்த சினமுற்ற அவன், வானில் ரோகிணியை நோக்கி ஒரு கிரகம் பாய்வதுபோலப் பாய்ந்தான். ராக்ஷசியரால் காக்கப்பட்டிருந்த, பழிக்கப்படாத மைதிலி, சிறந்த வாளை ஏந்திய சினமுற்ற ராக்ஷசனைக் கண்டாள். வாளோடு, நண்பர்கள் பலமுறை தடுத்தும் திரும்பாமல் வரும் அவனைக் கண்டு ஜனகனின் மகள் வேதனையுற்றாள். இந்திரஜித்தின் மாயா சீதை வதம் முன்பு வானரர்களை மயக்குவதற்காகச் செய்யப்பட்டது; இப்போது ராவணன் அதை ‘உண்மையாக்க’ விரும்புகிறான் — இது பழிவாங்கலின் குருட்டுத்தனம். ‘க்ஷத்ரபந்து’ என்பது ராமனை இழிவுபடுத்தும் சொல் — இழிந்த க்ஷத்திரியன் என்று பொருள். அமைச்சர்களின் சிங்கநாதம் வியப்பூட்டுகிறது — அவர்கள் அவனைத் தடுக்க அல்ல, ஊக்குவிக்கவே முழங்குகிறார்கள்; அவனுடைய வலிமையைப் புகழ்வதுபோல. ரோகிணியை நோக்கிப் பாயும் கொடிய கிரகத்தின் உவமை சீதையின் குற்றமின்மையையும் ராவணனின் கொடுமையையும் காட்டுகிறது. இவ்வாறு சீதையின் உயிர் ஆபத்தில் சிக்குகிறது. இங்கே ராவணனின் அமைச்சர்களுடைய சொல் விசித்திரமானது — அவர்கள் அவன் வலிமையைப் புகழ்கிறார்கள், ராமலக்ஷ்மணர்களின் வேதனையைக் கற்பனை செய்கிறார்கள், ஆனால் பெண்ணைக் கொல்வதன் அதர்மத்தைப் பற்றிப் பேசவில்லை. இதனால் ராக்ஷச சபையின் அறவீழ்ச்சி சுட்டப்படுகிறது — மன்னனின் விருப்பமே தர்மம். உலகபாலர்களை வென்றது, மூவுலக ரத்தினங்களை அனுபவிப்பது — இவை ராவணனின் முந்தைய புகழின் அடையாளங்கள்; இப்போது அவை பொருளற்றவை. அவன் மனைவியரோடு வெளியேறுகிறான் — அவன் மனைவியரும் அவனைப் பின்தொடர்கிறார்கள், ஒருவேளை தடுப்பதற்காக. ‘சிறந்த குணங்கள் கொண்ட, தெளிந்த வானம்போல ஒளிரும்’ என்ற வாளின் வருணனை — மாசற்ற வானம்போல ஒளிரும் வாள் — முரண்பாட்டால் அவன் நோக்கத்தின் மாசைக் காட்டுகிறது. நன்மை நாடும் நண்பர்கள் அவனைத் தடுக்கிறார்கள்; ஆனால் அவன் கேட்பதில்லை; சினம் அறிவை அழிக்கிறது. ‘தீனோ தீனஸ்வரான்’ (துயருற்றவன், தளர்ந்த குரலுடையவர்களை) என்ற இரு சொற்களால், ராவணனின் துயரமும் வீரர்களின் துயரமும் ஒன்றே என்று சுட்டப்படுகிறது — எல்லோரும் சோகத்தால் வாடுகிறார்கள். ஆயினும் ராவணனின் துயரம் விரைவிலேயே கொடுமையாக மாறுகிறது. இந்தச் சந்தர்ப்பத்தில் சீதை ராக்ஷசியர் சூழ அசோகவனத்திலேயே இருந்தாள். ராவணன் வாளை ஏந்தி அங்கே ஓடுகிறான், அமைச்சர்களும் மனைவியரும் பின்தொடர்கிறார்கள் — இந்தக் காட்சி நாடகத்தன்மை வாய்ந்தது. வாசகன் சீதையின் உயிரைப் பற்றிக் கவலைகொள்கிறான். ‘வேகமாக’, ‘திடீரென’, ‘பாய்ந்தான்’, ‘ஓடினான்’ என்ற சொற்களால் கவி ராவணனின் இயக்கத்தை மீண்டும் மீண்டும் வருணிக்கிறார்; அதனால் பரபரப்பும் அச்சமும் பெருகுகின்றன. சீதை தொலைவிலிருந்தே வாள் ஏந்திய அவனைக் காண்கிறாள்; அவளுடைய வேதனை அடுத்த பகுதியில் புலம்பலாக வெளிப்படுகிறது. நாற்பதாம் சுலோகத்தில் ‘விசுக்ருஶு:’ என்பது அமைச்சர்களின் முழக்கம்; சீதைக்கோ அது அச்சத்துக்குக் காரணம்.
துயரத்தில் மூழ்கிய சீதை புலம்பியவாறு இதைச் சொன்னாள் — ‘இந்தத் தீய மதியுடையவன் என்மீது சினந்து தானே இவ்வாறு பாய்ந்து வருவதைப் பார்த்தால், காப்பவன் உள்ள என்னை ஆதரவற்றவளைப்போலக் கொன்றுவிடுவான். கணவனிடம் பற்றுக்கொண்ட என்னை ‘என் மனைவியாகு’ என்று இவன் பலமுறை தூண்டினான்; நான் உறுதியாக மறுத்துவிட்டேன். நான் இணங்காததால் இவன் வெளிப்படையாகவே நம்பிக்கை இழந்து, சினமும் மயக்கமும் ஆட்கொள்ள என்னைக் கொல்ல முனைந்திருக்கிறான். அல்லது, இந்த இழிந்தவன் என் பொருட்டு நரசிம்மங்களான உடன்பிறந்தோர் ராமலக்ஷ்மணர் இருவரையும் இன்று போரில் வீழ்த்திவிட்டானோ? ஏனெனில், மகிழ்ச்சியில் ஆரவாரம் செய்யும் பல ராக்ஷசர்களின் பெரும் பயங்கர முழக்கத்தை நான் கேட்டேன். ஐயோ, அந்தோ! என் பொருட்டு அரசகுமாரர் இருவருக்கும் இந்த அழிவு! அல்லது, புத்திரசோகத்தால், ராமலக்ஷ்மணர்களைக் கொல்லாமலேயே, பாவ முடிவுகொண்ட இந்தக் கொடிய ராக்ஷசன் என்னை அழிக்கப்போகிறானோ? அனுமனின் அந்தச் சொல்லை அற்பமான நான் செய்யவில்லை; அப்போது நான் அவன் முதுகில் ஏறி, யாராலும் வெல்லப்படாமல் சென்றிருந்தால், இன்று கணவனின் மடியில் இருந்துகொண்டு இவ்வாறு வருந்த வேண்டியிருந்திருக்காது. ஒரே மகனுடைய கௌசல்யை, போரில் தன் மகன் அழிந்தான் என்று கேட்கும்போது அவள் இதயம் வெடித்துவிடும் என்று நினைக்கிறேன். அந்த மகாத்மாவின் பிறப்பையும் குழந்தைப் பருவத்தையும் இளமையையும் தர்ம காரியங்களையும் அழகையும் அழுதுகொண்டே நினைத்துப் பார்ப்பாள். மகன் கொல்லப்பட்டபின் நம்பிக்கையிழந்து உணர்விழந்து, சிராத்தம் செய்துவிட்டு நிச்சயமாக நெருப்பில் புகுவாள், அல்லது நீரில் புகுவாள். எவள் காரணமாகக் கௌசல்யை இந்தச் சோகத்தை அடையப்போகிறாளோ, அந்தப் பாவ நோக்கமுடைய தீயவளான கூனி மந்தரைக்கு அழிவு உண்டாகட்டும்.’ சீதையின் புலம்பலில் பல உணர்வுகள் — தன் மரணத்தைப் பற்றிய அச்சம் அல்ல, ராமலக்ஷ்மணர்களைப் பற்றிய கவலை, அனுமனின் சொல்லைச் செய்யாததற்கான வருத்தம், கௌசல்யையின் துயரத்தின் கற்பனை, மந்தரையின் மீதான பழிப்பு. சுந்தர காண்டத்தில் அனுமன் அவளைத் தன் முதுகில் ஏற்றி ராமனிடம் கொண்டுசெல்ல விரும்பினான்; அவளோ பிற ஆடவனின் தீண்டலை விரும்பாமல் மறுத்துவிட்டாள் — அதன் நினைவு இங்கே. ‘காப்பவன் உள்ள என்னை ஆதரவற்றவளைப்போல’ என்ற முரண் அவளுடைய அவலத்தைப் பெருக்குகிறது. அவள் தன் துயரத்தை மறந்து மாமியாரின் துயரத்தை எண்ணுகிறாள் — இது அவளுடைய ஒழுக்கத்தின் உயர்வு. எல்லாத் துயரத்துக்கும் வேர் மந்தரையே என்று அவள் கருதுகிறாள். ‘இவ்வாறு புலம்பும் தவக்கோலத்தவளான மைதிலியைக் கண்டு’ — என்ற வாக்கியம் அறுபதாம் சுலோகத்தில் தொடங்கி அடுத்த பகுதியில் முடிகிறது. சீதையின் முதல் எண்ணம் — நான் மறுத்ததால் இவன் என்னைக் கொல்வான். இரண்டாவது — அல்லது ராமலக்ஷ்மணர் கொல்லப்பட்டார்கள், ஏனெனில் ராக்ஷசர்களின் மகிழ்ச்சி முழக்கம் கேட்டது. உண்மையில் அந்த முழக்கம் அமைச்சர்களின் சிங்கநாதம், வெற்றி முழக்கம் அல்ல; ஆனால் சீதைக்கு அது தெரியாது. மூன்றாவது — புத்திரசோகத்தால் இவன் என்னைக் கொல்கிறான். இவ்வாறு அவள் மூன்று வாய்ப்புகளை எண்ணுகிறாள்; எல்லாமே துயரம் தருபவை. கௌசல்யையைப் பற்றிய அவளுடைய கற்பனை விரிவானது — பிறப்பு, குழந்தைப் பருவம், இளமை, தர்ம காரியங்கள், அழகு ஆகியவற்றை நினைத்து அழுதல், சிராத்தம், நெருப்பில் புகுதல் அல்லது நீரில் புகுதல். இங்கே ராமனின் தாயிடம் சீதைக்குள்ள அன்பும் மதிப்பும் தெரிகின்றன. மந்தரையின்மீது அவளுக்குச் சினம் — வனவாசத்துக்கு அவளே காரணம், கவர்ந்து செல்லப்பட்டதற்கு வனவாசமே காரணம். இவ்வாறு எல்லாத் துயரங்களின் தொடர்ச்சியையும் அவள் பின்தொடர்ந்து காண்கிறாள். ‘அற்பமான நான்’ என்ற தன்னிகழ்ச்சி அவளுடைய துயரத்தின் ஆழத்தைக் காட்டுகிறது. அன்றைய முடிவு தர்மத்துக்கு ஏற்றதாக இருந்தபோதிலும், அவள் தன் முடிவை மீண்டும் ஆராய்கிறாள். ‘கணவனின் மடியில் இருந்துகொண்டு’ என்ற சொல்லால் அவளுடைய ஒரே விருப்பம் வெளிப்படுகிறது — கணவனின் அருகில் இருப்பது. அவள் புலம்பல் நீண்டது; ஆனால் அதில் ராவணனிடம் இரக்கம் கேட்கும் ஒரு சொல்லும் இல்லை — அவள் உயிர்ப்பிச்சை கேட்கவில்லை.
சந்திரன் இல்லாமல் கொடிய கிரகத்தின் வசப்பட்ட ரோகிணியைப்போலப் புலம்பும் தவக்கோலத்தவளான மைதிலியைக் கண்டு, அதே வேளையில், ஒழுக்கமுடையவனும் தூயவனும் அறிவாளியுமான சுபார்சுவன் என்ற ராவணனின் அமைச்சன், பிற அமைச்சர்கள் தடுத்தும், ராக்ஷசர்களில் சிறந்தவனான ராவணனிடம் இந்தச் சொல்லைச் சொன்னான் — ‘தசக்ரீவனே, சாட்சாத் வைசிரவணனின் தம்பியான நீ, சினத்தால் தர்மத்தைக் கைவிட்டு வைதேகியைக் கொல்ல எப்படித்தான் விரும்புகிறாய்? வீரனே, ராக்ஷசேசுவரனே, வேதக் கல்வியையும் விரதங்களையும் நிறைவுசெய்து நீராடியவனும், உன் கடமைகளில் ஈடுபட்டவனுமான நீ, ஒரு பெண்ணைக் கொல்வதை ஏன் எண்ணுகிறாய்? அரசனே, அழகு நிறைந்த மைதிலியைச் சற்றுக் கவனித்துப் பார்; உன் சினத்தை எங்களோடு சேர்ந்து போரில் அந்த ராகவன்மீதே செலுத்து. இன்று கிருஷ்ண பக்ஷ சதுர்த்தசி; இன்றே ஆயத்தங்களைச் செய்துகொண்டு, நாளை அமாவாசையன்று படைகள் சூழ வெற்றிக்காகப் புறப்படு. வீரனும் அறிவாளியும் தேர்வீரனும் வாள் ஏந்தியவனுமான நீ, சிறந்த தேரில் ஏறி, தசரதனின் மகனான ராமனைக் கொன்று மைதிலியை அடைவாய்.’ நண்பன் எடுத்துச் சொன்ன அந்தத் தர்மம் நிறைந்த சொல்லை ஏற்றுக்கொண்டு, தீய உள்ளமுடைய ராவணன் தன் மாளிகைக்குச் சென்றான்; பிறகு வீரமுடைய அவன் நண்பர்கள் சூழ மீண்டும் சபைக்குச் சென்றான். சுபார்சுவனின் அறிவுரை சாமர்த்தியமானது — அவன் ராவணனின் குலத்தையும் கல்வியையும் விரதத்தையும் நினைவூட்டுகிறான், பெண்ணைக் கொல்வதன் அதர்மத்தைக் காட்டுகிறான், பிறகு சினத்துக்குரிய தகுந்த இலக்காக ராமனைச் சுட்டுகிறான். ‘கவனித்துப் பார்’ என்ற சொல்லால் அவன் சீதையின் அழகை நினைவூட்டுகிறான் — அதாவது, அவளைக் கொன்று என்ன பெறப்போகிறாய்? அமாவாசையைக் குறிப்பிடுவது போருக்கான நேரத்தைத் தீர்மானிப்பதாகும். பிற அமைச்சர்கள் தடுத்தும் அவன் பேசுகிறான் என்பது அவனுடைய துணிவையும் உண்மை பேசும் இயல்பையும் சுட்டுகிறது. இறுதியில் ராவணன் தர்மம் நிறைந்த சொல்லை ஏற்கிறான் — இது அவனுடைய பாத்திரப் படைப்பில் அரிதான ஒரு கணம். இறுதிச் சுலோகம் வம்சஸ்த யாப்பில் அமைந்தது. சுபார்சுவன் ‘ஒழுக்கமுடையவன், தூயவன், அறிவாளி’ என்ற மூன்று அடைமொழிகளால் வருணிக்கப்படுகிறான் — அவன் ராவணனின் நலம் நாடும் அமைச்சன், முகஸ்துதி செய்பவன் அல்லன். இந்த அறிவுரையின் பயன் சீதையின் உயிர் காக்கப்பட்டதுதான். இவ்வாறு சர்க்கம் ராவணன் சபைக்குள் நுழைவதோடு நிறைவுறுகிறது; அடுத்த சர்க்கத்தில் அவன் படையைப் போருக்கு அனுப்புவான். சுபார்சுவன் ராவணனை ‘வேதக் கல்வியையும் விரதங்களையும் நிறைவுசெய்து நீராடியவன்’ என்று விளிக்கிறான் — ராவணன் அந்தணக் குலத்தில் பிறந்தவன், புலஸ்தியரின் பேரன், வேதம் கற்றவன். ‘உன் கடமைகளில் ஈடுபட்டவன்’ என்றும் சொல்கிறான். இவ்வாறு அவன் ராவணனின் தன்மானத்தை எழுப்புகிறான்; அதனால் அவன் இழிசெயலிலிருந்து விலகக்கூடும். பெண்ணைக் கொல்வது சாஸ்திரங்களில் பெரும்பாவம், அதிலும் அறிவுடையவனுக்கு.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे द्विनवतितमः सर्गः॥ ९२॥