சர்க்கம்
லக்ஷ்மணன் ராமனிடம் திரும்புதலும் சுஷேணனின் சிகிச்சையும்
லக்ஷ்மணனின் திரும்புதல், விபீஷணன் இந்திரஜித் வதத்தைத் தெரிவித்தல், ராமனின் மகிழ்ச்சியும் தழுவலும், ராவணன் போருக்குப் புறப்படுவான் என்ற ஊகம், சுஷேணன் லக்ஷ்மணனையும் வானரர்களையும் அம்புகளிலிருந்து விடுவித்தல்
பகைவர்களை வென்றவனான இந்திரஜித்தைப் போரில் கொன்று, இரத்தத்தில் நனைந்த அங்கங்களோடு, நல்லிலக்கணங்கள் கொண்ட லக்ஷ்மணன் மகிழ்ச்சியடைந்தான். போரில் அவனுடைய உடல் காயங்களால் நிறைந்திருந்தது; இருந்தும் மனத்தில் மகிழ்ச்சியே இருந்தது. பிறகு வீரமும் பேரொளியும் கொண்ட அவன், ஜாம்பவானையும் அனுமனையும் காட்டுவாசிகள் அனைவரையும் ஒன்றுதிரட்டிக்கொண்டு, சுக்ரீவனும் ராகவனும் இருந்த இடத்துக்கு விரைந்து வந்தான். விபீஷணனையும் அனுமனையும் பற்றிக்கொண்டு அவன் வந்தான் — களைப்பாலும் அடிகளாலும் அவன் அவ்விருவரின் தாங்கலைப் பற்றிக்கொண்டான் என்பது கருத்து. பிறகு ராமனை அணுகி வணங்கிவிட்டு, இந்திரனின் அருகே அவனுடைய தம்பி உபேந்திரன் நிற்பதுபோல, சௌமித்திரி தமையனின் அருகே நின்றான். வீரனான அவன் முனகுவதுபோல வந்து, மகாத்மாவான ராகவனிடம் இந்திரஜித்தின் கோரமான வதத்தைத் தெரிவித்தான். பிறகு மகிழ்ந்த விபீஷணன், ‘மகாத்மாவான லக்ஷ்மணன் ராவணியின் தலையைக் கொய்துவிட்டான்’ என்று ராமனுக்குத் தெரிவித்தான். இங்கே லக்ஷ்மணனின் பணிவு தெரிகிறது — பெரும் காரியத்தைச் செய்து முடித்தும் அவன் முதலில் தமையனை வணங்குகிறான்; தமையனின் அருகிலேயே நிற்கிறான். இந்திரன் — உபேந்திரன் உவமை ராம லக்ஷ்மணரின் உறவைத் தெய்வீகமாக்குகிறது. ‘நிஷ்டனன்னிவ’ — ‘முனகுவதுபோல’ — என்ற சொல்லால் அவனுடைய வேதனையும் களைப்பும் சுட்டப்படுகின்றன. வதத்தைத் தெளிவாகத் தெரிவிப்பவன் விபீஷணனே; ஏனெனில் லக்ஷ்மணன் தன்னைப் புகழ்ந்துகொள்ள விரும்பவில்லை. இவ்வாறு நண்பனே வீரனின் புகழை வெளிப்படுத்துகிறான். இந்திரஜித்தை வென்றும் அவன் தனியாக முன்னே செல்லவில்லை; தோழர்கள் அனைவரோடும் ஒன்றாக வருகிறான் — இதனால் அவன் வெற்றியை அனைவருக்கும் உரியதாகக் கருதுகிறான் என்பது சுட்டப்படுகிறது. ஜாம்பவான், அனுமன், விபீஷணன் ஆகியோரைக் குறிப்பிடுவது அவர்களுடைய உதவியை நினைவுகூர்வதாகும். நிகும்பிலையில் இந்திரஜித்தின் வேள்விக்குத் தடை செய்வதற்காக ராமன் லக்ஷ்மணனை அனுப்பியிருந்தான்; ஆகவே அவன் சுக்ரீவனோடு காத்திருந்தான்.
லக்ஷ்மணன் இந்திரஜித்தைக் கொன்றதைக் கேட்டதுமே, பெருவீரம் கொண்ட ராமன் ஒப்பற்ற மகிழ்ச்சியடைந்து இந்தச் சொல்லைச் சொன்னான்: ‘நன்று, லக்ஷ்மணா, நான் மகிழ்கிறேன்; அரிய செயலைச் செய்திருக்கிறாய். ராவணியின் அழிவால் வெற்றி கிடைத்துவிட்டது என்று உணர்ந்துகொள்.’ வீரமிக்க ராமன், புகழைப் பெருக்குபவனும் நாணமுற்றவனுமான லக்ஷ்மணனை அன்பின் மிகுதியால் வலிய மடியில் ஏற்றி, தலையை முகர்ந்து, மடியில் அமர்த்தி, இறுகத் தழுவி, அன்புத் தம்பியான லக்ஷ்மணனை மீண்டும் மீண்டும் உற்றுநோக்கினான். அம்புகளால் மிகவும் வருத்தப்பட்டு, ஆயுதங்களால் காயமுற்று, பெருமூச்சு விட்டுக்கொண்டு, மூச்சுத் திணறலால் வேதனைப்பட்ட அந்த லக்ஷ்மணனைக் கண்டு ராமன் துயரத்தால் வெந்தான். பிறகு மனிதருள் சிறந்த அவன் இவனுடைய தலையை முகர்ந்து, மீண்டும் விரைந்து தொட்டு, தேற்றி, லக்ஷ்மணனிடம் சொல்லலானான். இங்கே ராமனின் சகோதர அன்பு தெளிவாகச் சித்திரிக்கப்படுகிறது — வெற்றியின் மகிழ்ச்சியும் தம்பியின் வேதனையால் துயரமும் ஒருசேர. ‘லஜ்ஜமானம்’ — ‘நாணமுற்றவன்’ — என்ற சொல் லக்ஷ்மணனின் பணிவை மீண்டும் காட்டுகிறது — புகழ்ச்சியால் அவன் நாணுகிறான். மடியில் ஏற்றுதலும் தலையை முகர்தலும் தந்தையைப் போன்ற வாஞ்சையின் அடையாளங்கள். ராமன் அவனை மீண்டும் மீண்டும் பார்க்கிறான்; அவன் பாதுகாப்பாக இருக்கிறான் என்று உறுதிசெய்ய விரும்புவதுபோல. ‘ஜிதமித்யுபதாரய’ — ‘வெற்றி கிடைத்துவிட்டது என்று உணர்ந்துகொள்’ — என்ற வாக்கியம் போரின் தீர்மானமான கணத்தை ஒப்புக்கொள்கிறது. ‘ஶஸ்தம்’ என்ற சொல்லுக்கு ஆயுதங்களால் காயமுற்றவன் என்பது பொருள். ராமன் ‘நன்று’ என்று மட்டும் சொல்லவில்லை; அவனுடைய செயலின் விளைவையும் தெளிவுபடுத்துகிறான் — இந்திரஜித்தின் அழிவால் போர் ஏறக்குறைய வெல்லப்பட்டுவிட்டது. இவ்வாறு லக்ஷ்மணனின் காரியத்தின் முக்கியத்துவத்தை அனைவரின் முன்னிலையிலும் நிலைநாட்டுகிறான். தம்பியின் உடலில் அம்புகளைக் கண்டு அவனுடைய மகிழ்ச்சி துயரத்தோடு கலக்கிறது — இந்த மனித உணர்வு ராமனின் பாத்திரத்தை உயிர்ப்புள்ளதாக்குகிறது.
ராமன் சொன்னான்: ‘செய்வதற்கரிய செயலைச் செய்யும் நீ மிக மங்கலமான காரியத்தைச் செய்திருக்கிறாய். மகன் கொல்லப்பட்டதால், இன்று ராவணனும் போரில் கொல்லப்பட்டவனே என்று நான் கருதுகிறேன். அந்தத் தீய உள்ளத்தோன் கொல்லப்பட்டதால், இன்று நான் பகைவனை வென்றவனாகிறேன். வீரனே, நல்லவேளையாக, கொடியவனான ராவணனின் வலக்கையை நீ போரில் வெட்டிவிட்டாய்; ஏனெனில் அவனே அவனுடைய புகலிடமாக இருந்தான். விபீஷணனும் அனுமனும் போரில் பெரும் செயல் புரிந்தனர். மூன்று பகல்களும் இரவுகளும் போராடி, அந்த வீரன் எப்படியோ வீழ்த்தப்பட்டான். இன்று நான் பகைவனற்றவனாக்கப்பட்டேன்; ஏனெனில் ராவணன் புறப்பட்டு வருவான். மகன் வீழ்த்தப்பட்டதைக் கேட்டு அவன் பெரும் படையணியோடு புறப்படுவான். மகனின் வதத்தால் வெந்து புறப்பட்டு வரும், வெல்லுதற்கரிய அந்த ராக்ஷசத் தலைவனைப் பெரும் படையால் சூழ்ந்து நான் கொல்வேன். லக்ஷ்மணா, காப்பவனான உன்னால் இந்திரனை வென்ற அவன் போரில் கொல்லப்பட்டதால், சீதையும் பூமியும் எனக்கு அடைவதற்கு அரியவை அல்ல.’ இங்கே ராமன் இந்திரஜித்தின் வதத்தை ராவணனின் வலக்கையை வெட்டியதற்கு ஒப்பிடுகிறான் — இந்த உவமை ராஜநீதியில் புகழ்பெற்றது. விபீஷணனின், அனுமனின் உதவியையும் அவன் மறக்கவில்லை; இவ்வாறு அனைவருக்கும் உரிய பெருமையை ஒப்புக்கொள்கிறான். ‘பலவ்யூஹேன மஹதா’ — ‘பெரும் படையணியோடு’ — என்ற பாதம் அச்சுப் பதிப்பில் இருமுறை காணப்படுகிறது; அது அப்படியே காக்கப்பட்டுள்ளது. ராமன் பகைவனின் மனத்தை நன்கு அறிவான் — மகனை இழந்த சோகம் அவனைச் சினத்தோடு போருக்குத் தூண்டும். ‘த்வயா நாதேன’ — ‘காப்பவனான உன்னால்’ — என்ற சொல்லால் ராமன் லக்ஷ்மணனைத் தன் காவலனாகக் கருதுகிறான் — இது மிக உயர்ந்த மரியாதை. ‘அஹோராத்ரைஸ்த்ரிபி:’ — ‘மூன்று பகல்களும் இரவுகளும்’ — என்ற சொல்லால் இந்திரஜித்தோடு நடந்த போரின் நீளம் சுட்டப்படுகிறது — மூன்று பகல்களும் மூன்று இரவுகளும். ‘நிரமித்ர: க்ருதோ(அ)ஸ்ம்யத்ய’ — ‘இன்று நான் பகைவனற்றவனாக்கப்பட்டேன்’ — என்ற வாக்கியம் ராமனின் தன்னம்பிக்கையைக் காட்டுகிறது; இந்திரஜித் கொல்லப்பட்டதால் ராவணன் தனியனைப் போல ஆகிவிட்டான். இந்தப் பகுதியின் பல சுலோகங்கள் வல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளன.
அந்த ராகவன் தம்பியைத் தேற்றித் தழுவிவிட்டு, மகிழ்ச்சியோடு சுஷேணனை அழைத்து இவ்வாறு சொன்னான்: ‘பேரறிவாளனே, நண்பர்களிடம் அன்புகொண்ட இந்தச் சௌமித்திரி அம்புகள் நீங்கியவனாக வேண்டும்; அவன் முழுமையாக நலமடையும்படி நீ சிகிச்சை செய். விபீஷணனோடு சௌமித்திரியும் விரைவில் அம்புகளிலிருந்து விடுவிக்கப்படட்டும். கரடி, வானரப் படைகளில் மரங்களைக் கொண்டு போரிடும் வீரர்களில், அம்புகள் தைத்துக் காயமுற்றும் இங்கே போரிட்டுக்கொண்டிருக்கும் மற்றவர்கள் அனைவரையும் நீ முயன்று நலமாக்கு.’ ராமன் இவ்வாறு சொன்னதும், மகாத்மாவும் வானரக் கூட்டத்தலைவனுமான சுஷேணன், லக்ஷ்மணனுக்கு மூக்கின் வழியே ஒரு சிறந்த மருந்தைக் கொடுத்தான். அதன் மணத்தை முகர்ந்ததும் லக்ஷ்மணன் அம்புகள் நீங்கியவனானான்; வேதனை நீங்கி, காயங்கள் ஆறியவனானான். பிறகு ராகவனின் ஆணைப்படி அவன் விபீஷணன் முதலான நண்பர்களுக்கும் வானரத் தலைவர்கள் அனைவருக்கும் சிகிச்சை செய்தான். பிறகு அம்புகள் அகற்றப்பட்டு, களைப்பு நீங்கி, இயல்புநிலை அடைந்த சௌமித்திரி, கணநேரத்தில் காய்ச்சல் நீங்கியவனாக அங்கே மகிழ்ந்தான். ராமன் தன் தம்பியை எண்ணி மற்றவர்களைப் பற்றிய அக்கறையை மறந்துவிடவில்லை — எல்லா வீரர்களும் சிகிச்சைக்கு உரியவர்கள். சுஷேணன் வானரர்களின் மருத்துவன்; அவனுடைய மருந்து மூக்கின் வழியாகவே அளிக்கப்படுகிறது — மணத்தாலேயே அம்புகள் வெளியேறுகின்றன, காயங்கள் ஆறுகின்றன. இது ஒரு தெய்வீக மருந்தைப் போன்றது. இருபத்தொன்றாம் சுலோகத்தில் அச்சுப் பதிப்பு ‘விஶல்யோ(அ)யம்’ — ‘இவன் அம்புகள் நீங்கியவன்’ — என்று தெளிவாகப் படிக்கிறது (திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘ஸஶல்ய:’ — ‘அம்புகள் தைத்தவன்’); இங்கே ‘விஶல்ய:’ என்பதை அடைய வேண்டிய நிலையாக — ‘அம்புகள் நீங்கியவனாக வேண்டும்’ என்று — பொருள்கொள்ள வேண்டும்; பின்னர் வரும் ‘விஶல்ய: க்ரியதாம்’ — ‘அம்புகளிலிருந்து விடுவிக்கப்படட்டும்’ — என்பதைப் போல. கணநேரத்தில் நலம் பெற்றது, போரின் அடுத்த கட்டத்துக்கு லக்ஷ்மணனைத் தயார்ப்படுத்துகிறது. சுஷேணன் வானரர்களின் புகழ்பெற்ற மருத்துவன், மூலிகைகளை அறிந்தவன், சுக்ரீவனின் மாமனாரும் ஆவான். இங்கே மருந்து அவனிடமே இருக்கிறது; தொலைவிலிருந்து கொண்டுவர வேண்டியதில்லை. இது மருத்துவனின் முன்மாதிரி — அவன் பொறுமையோடு அனைவருக்கும் சிகிச்சை செய்கிறான். அவனுடைய திறமையால் லக்ஷ்மணன் மட்டுமல்ல, காயமுற்ற வீரர்கள் அனைவரும் நலம் பெறுகின்றனர். இந்தப் பகுதி போரில் மருத்துவனின் முக்கியத்துவத்தைக் காட்டுகிறது. ‘நஸ்த:’ என்ற சொல்லுக்கு மூக்கின் வழியாக என்பது பொருள். ராமனின் ஆணையில் விபீஷணன் சிறப்பாகக் குறிப்பிடப்படுகிறான் — அவனும் போரில் காயமுற்றிருந்தான்; இந்திரஜித்தின் மூன்று அம்புகளால் முகத்தில் துளைக்கப்பட்டிருந்தான். இவ்வாறு எல்லா நண்பர்களைப் பற்றியும் அக்கறை கொள்வது ராமனின் இயல்பு.
அப்போதே ராமனும், வானரத் தலைவனான சுக்ரீவனும், விபீஷணனும், வீரமிக்க கரடித் தலைவனான ஜாம்பவானும், நோய் நீங்கி எழுந்த சௌமித்திரியைக் கண்டு, படையோடு நெடுநேரம் மகிழ்ச்சியில் திளைத்தனர். மகாத்மாவான தசரதனின் மகன் ராமன், லக்ஷ்மணனின் மிகக் கடினமான அந்தச் செயலைப் போற்றினான்; இந்திரனை வென்றவன் வீழ்த்தப்பட்டதைக் கேட்டு வானர அரசனான சுக்ரீவனும் போர்க்களத்தில் மகிழ்ந்தான். இரண்டு சுலோகங்களும் நீண்ட விருத்தங்களில் அமைந்தவை — முதலாவது வம்சஸ்தம், இரண்டாவது உபஜாதி. சர்க்கத்தின் முடிவில் அனைவரும் மகிழ்ந்திருக்கின்றனர்; போரின் இறுதிப் பகுதிக்கான எதிர்பார்ப்பும் உள்ளது. இவ்வாறு சர்க்கம் மகிழ்ச்சியோடு முடிகிறது; ராவணனின் வருகை எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे एकनवतितमः सर्गः॥ ९१॥