சர்க்கம்
ராமராவணர்களின் முதல் போர்
ராவணனின் சினமும் ‘ராம மரத்தை வெட்டுவேன்’ என்ற வீம்புரையும், தாமஸ அஸ்திரத்தால் வானரர்கள் எரிதல், ராமனின் வில் நாணொலி, லக்ஷ்மணனுக்கும் ராவணனுக்கும் அம்புப்போர், ராமராவணர்களின் அஸ்திரப்போர் — ரௌத்திரம், ஆசுரம், ஆக்னேயம்
மகோதரனும் மகாபார்சுவனும் கொல்லப்பட்டதைக் கண்டு, பெரும் வலிமையுடைய வீரன் விரூபாக்ஷனும் கொல்லப்பட்டதால், பெரும்போரில் ராவணனைப் பெரும் சினம் ஆட்கொண்டது. அவன் தேரோட்டியைத் தூண்டி இந்தச் சொல்லைச் சொன்னான் — ‘கொல்லப்பட்ட அமைச்சர்களுக்கான துயரத்தையும், முற்றுகையிடப்பட்ட நகரத்தின் துயரத்தையும், அந்த ராமலக்ஷ்மணர்களைக் கொன்றுதான் நீக்குவேன். போரில் ராமன் என்ற மரத்தை நான் வெட்டுவேன் — அது சீதை என்ற மலரையும் கனியையும் தருவது; சுக்ரீவன், ஜாம்பவான், குமுதன், நளன், துவிவிதன், மைந்தன், அங்கதன், கந்தமாதனன், அனுமன், சுஷேணன், எல்லா வானரக் கூட்டத் தலைவர்களும் அதன் கிளைகள்.’ அந்தப் பெரும் அதிரதன் தேரின் முழக்கத்தால் பத்துத் திசைகளையும் ஒலிக்கச் செய்தவாறு விரைந்து புறப்பட்டு ராகவனை நோக்கிப் பாய்ந்தான். அந்த ஒலியால் ஆறுகளோடும் மலைகளோடும் காடுகளோடும் கூடிய பூமி முழுவதும் அதிர்ந்தது; சிங்கங்களும் விலங்குகளும் பறவைகளும் அஞ்சின. பிறகு அவன் மிகக் கோரமான, மிகக் கொடிய தாமஸ அஸ்திரத்தை ஏவினான்; அதனால் எல்லா வானரர்களையும் எரித்தான்; அவர்கள் எல்லாப் பக்கங்களிலும் விழுந்தனர். இங்கே ராவணனின் உருவகம் தனிப்பட ஆழ்ந்து சிந்திக்கத்தக்கது — ராமன் மரம், சீதை அதன் மலரும் கனியும், வானரத் தலைவர்கள் அதன் கிளைகள். ராவணனின் பார்வையில் சீதை ராமனுடைய எல்லா முயற்சிகளின் பயன்; ஆகவே வேரான ராமனையே வெட்டி முழு மரத்தையும் வீழ்த்துவேன் என்பது அவன் எண்ணம். ஆனால் இந்த மரத்தை எளிதில் வெட்ட முடியாது; ஏனெனில் அதன் வேர் தர்மம். மேலும் இந்த உருவகத்தால், விருப்பமின்றியும், சீதை ராமனுடையவள், தன்னுடையவள் அல்ல என்று அவன் ஒப்புக்கொள்கிறான். ஐந்தாம் சுலோகம் வல்கேட்டில் மட்டுமே உள்ளது — வானரத் தலைவர்களின் பெயர்ப் பட்டியல் கீதா பிரஸ் பாடத்தில் மட்டுமே விரிவாக உள்ளது. ‘அமைச்சர்களின் மரணம்’, ‘நகரத்தின் முற்றுகை’ என்ற இரண்டு துயரங்கள் — ஒன்று தன்னவர்களின் அழிவு, மற்றொன்று தன் அரசுக்கு நேர்ந்த அவமானம். ராவணன் இரண்டுக்குமான தீர்வைப் போரில் மட்டுமே காண்கிறான். தாமஸ அஸ்திரம் இருள்மயமானது, எரிப்பது — தெய்வீக அஸ்திரங்களின் பயன்பாடு இந்தச் சர்க்கத்தில் தொடங்குகிறது; இனி முழுச் சர்க்கமும் அஸ்திரங்களுக்கும் எதிர் அஸ்திரங்களுக்குமான தொடராகிறது. வானரர்கள் நெருப்பால் எரிக்கப்பட்டவர்கள்போல எல்லாப் பக்கங்களிலும் விழுகிறார்கள் — ‘எரித்தான்’ என்ற சொல் தாமஸ அஸ்திரத்தின் எரிக்கும் தன்மையைத் தெளிவாக்குகிறது. ‘அதிரதன்’ என்ற சொல் தேர்ப்போரில் ராவணனின் மேன்மையைச் சுட்டுகிறது — அவன் சாதாரண மகாரதன் அல்ல, அதையும் கடந்தவன்.
முறிந்து ஓடிய அந்த வானரர்களால் தரையில் புழுதி எழுந்தது; பிரம்மனே படைத்த அந்த அஸ்திரத்தை அவர்களால் தாங்க முடியவில்லை. ராவணனின் சிறந்த அம்புகளால் முறியடிக்கப்பட்ட அந்தப் பல படைப்பிரிவுகளை நூற்றுக்கணக்கில் கண்ட ராகவன் உறுதியாக நின்றான். பிறகு வானரப் படையைச் சிதறடித்த ராக்ஷசப் புலி, விஷ்ணுவோடு கூடிய வாசவனைப்போல உடன்பிறந்தான் லக்ஷ்மணனோடு நின்றுகொண்டிருந்த, தோல்வியறியாத ராமனைக் கண்டான் — பெரிய வில்லை ஊன்றிப் பிடித்து வானத்தைக் கீறுவதுபோல நின்றவனை, தாமரை இதழ்போன்ற அகன்ற கண்களுடையவனை, நீண்ட கைகளுடையவனை, பகைவரை அடக்குபவனை. பிறகு பெரும் தேஜஸ் உடைய வலிமைமிக்க ராமன் சௌமித்திரியோடு, போரில் வானரர்கள் முறிந்ததையும் ராவணன் பாய்ந்து வருவதையும் கண்டு, மகிழ்ந்தவனாக நடுவில் வில்லைப் பற்றினான். பிறகு பெரும் வேகமும் பெரும் ஒலியும் உடைய அந்தச் சிறந்த வில்லை, பூமியைப் பிளப்பதுபோல நாணேற்றி ஒலிக்கச் செய்யத் தொடங்கினான். ராவணனின் அம்புக் கூட்டங்களாலும், ராமன் ஒலிக்கச் செய்த அந்த வில்லின் ஒலியாலும் அப்போது ராக்ஷசர்கள் நூற்றுக்கணக்கில் விழுந்தனர். ஒன்பதாம் சுலோகம் வல்கேட்டில் மட்டுமே உள்ளது — ‘பிரம்மனே படைத்த’ என்று தாமஸ அஸ்திரத்தின் தெய்வீகத் தோற்றம் சொல்லப்படுகிறது; ஆகவே வானரர்களின் தோல்வி அவர்களுடைய பலவீனத்தால் அல்ல, அஸ்திரத்தின் தெய்வீக ஆற்றலால். ‘உறுதியாக நின்றான்’ என்ற சொல் ராமனின் துணிவைக் காட்டுகிறது — படை முறிந்தது, ஆயினும் அவன் அசையவில்லை. கவி ராவணனின் பார்வையிலிருந்து ராமனை வருணிக்கிறார் — ‘வானத்தைக் கீறுவதுபோல’ என்ற உவமையால் வில்லின் நீளமும், ‘தாமரை இதழ்போன்ற அகன்ற கண்களுடையவன்’ என்ற சொல்லால் ராமனின் அழகும் ஒருசேரக் காட்டப்படுகின்றன. பகைவனும் ராமனின் அழகைக் காண்கிறான். ராவணன் ராமனைத் ‘தோல்வியறியாதவன்’ என்று காண்கிறான் — இந்தச் சொல் கவியுடையது, ராவணனுடையதல்ல; ஆனால் அவன் பார்வையில் வைக்கப்பட்டுள்ளது. ‘விஷ்ணுவோடு வாசவனைப்போல’ என்ற உவமை — இந்திரன் உபேந்திரனான விஷ்ணுவோடு இருப்பதுபோல ராமன் லக்ஷ்மணனோடு; இங்கே ராமன் இந்திரனின் இடத்திலும், லக்ஷ்மணன் விஷ்ணுவின் இடத்திலும் இருப்பது ஒரு சுவையான இடமாற்றம். ராமனின் மகிழ்ச்சியும் கவனிக்கத்தக்கது — பகைவன் நேருக்குநேர் வருவதைக் கண்டு அவன் மகிழ்கிறான்; ஏனெனில் நீண்ட காலமாக இந்தக் கணமே எதிர்பார்க்கப்பட்டது. வில்லின் நாணொலியாலேயே ராக்ஷசர்கள் விழுகிறார்கள் — ராமனின் ஆற்றலின் முதல் வெளிப்பாடு அம்பால் அல்ல, ஒலியாலேயே. ‘நடுவில் வில்லைப் பற்றினான்’ — படையின் நடுவில் நின்று; அதனால் அவனைக் காணும் வானரர்கள் துணிவு பெறுகிறார்கள். 11–13 சுலோகங்களில் சில அரையடிகள் வல்கேட்டில் மட்டுமே உள்ளன (11.1, 13.2).
அந்த அரசகுமாரர் இருவரின் அம்புப் பாதைக்குள் வந்த ராவணன், சந்திரனுக்கும் கதிரவனுக்கும் அருகில் ராகுபோலத் தோன்றினான். அவனோடு முதலில் போரிட விரும்பிய லக்ஷ்மணன் வில்லை வளைத்து, தீச்சுடர்போன்ற கூரிய அம்புகளை எய்தான். வில்லாளியான லக்ஷ்மணன் விடுத்த அந்த அம்புகளை, அவை விடப்பட்ட கணமே, வானிலேயே பெரும் தேஜஸ் உடைய ராவணன் அம்புகளால் தடுத்தான். அவன் லக்ஷ்மணனின் அம்புகளில் ஒன்றை ஒரு அம்பாலும், மூன்றை மூன்றாலும், பத்தைப் பத்தாலும் வெட்டினான் — தன் கைவேகத்தைக் காட்டியவாறு. போர்களில் வெல்லும் ராவணன் சௌமித்திரியைக் கடந்து சென்று, இன்னொரு மலைபோல நின்ற ராமனைப் போரில் நெருங்கினான். ராகவனை நெருங்கிய, சினத்தால் சிவந்த கண்களுடைய ராக்ஷசேசுவரன் ராவணன் அம்புமழைகளைப் பொழிந்தான். பிறகு ராவணனின் வில்லிலிருந்து விழும் அம்புத் தாரைகள் வந்து விழுவதைக் கண்டவுடனே ராமன் விரைந்து பல்லங்களை எடுத்தான். அந்த ராகவன், சுடர்விடும், மிகக் கோரமான, நச்சுப்பாம்புகள்போன்ற அந்த அம்புக் கூட்டங்களைக் கூரிய பல்லங்களால் வெட்டினான். ‘சந்திரனுக்கும் கதிரவனுக்கும் அருகில் ராகுபோல’ என்ற உவமை மிகப் பொருத்தமானது — ராமலக்ஷ்மணர் கதிரவனும் சந்திரனும், ராவணன் அவர்களை விழுங்க விரும்பும் ராகு; ஆனால் ராகு கிரகண நேரத்தில் மட்டுமே வலிமை பெறுகிறான், எப்போதும் அல்ல. இந்தப் பதிப்பில் இந்தச் சுலோகம் (17) ‘ராவணஸ்ய ச பாணௌகை:’ (16) என்பதற்குப் பின் அச்சிடப்பட்டுள்ளது; திறனாய்வுப் பதிப்பிலோ அதற்கு முன் — இது இரண்டு அரையடிகளின் இடமாற்றம், பாடம் விடுபட்டதல்ல. மூத்தவனுக்கு முன்பே லக்ஷ்மணன் போரிட விரும்புகிறான் — பணியாளன் தலைவனைக் காக்க முன்னே செல்வதுபோல. ராவணனின் கைவேகம் ‘ஒன்றை ஒன்றால், மூன்றை மூன்றால், பத்தைப் பத்தால்’ என்ற எண்ணிக்கையால் காட்டப்படுகிறது — அவன் ஒவ்வோர் அம்பையும் அதே எண்ணிக்கையுள்ள அம்புகளால் தடுக்கிறான், அதிகமானவற்றால் அல்ல; இது அவனுடைய அஸ்திரத் திறமையின் உச்ச அடையாளம். இந்தப் பகுதி ராவணனை வெறும் தீயவனாக மட்டுமல்ல, பெரும் வில்லாளியாகவும் காட்டுகிறது; அதனால் ராமனின் வெற்றி மேலும் பெருமை பெறுகிறது. ஆனால் அவன் லக்ஷ்மணனைக் கொல்லவில்லை, கடந்து மட்டுமே செல்கிறான் — அவன் இலக்கு ராமனே. ராமன் ‘இன்னொரு மலைபோல’ நிற்கிறான் — அசையாதவன், கலங்காதவன். பல்லங்கள் என்பவை பிறைவடிவ முனையுடைய அம்புகள்; அம்புகளை வெட்டுவதற்கு அவை தனிப்படப் பொருத்தமானவை. ராவணனின் அம்புகள் ‘நச்சுப்பாம்புகள்போன்றவை’ — பாம்புகள்போல, நஞ்சுபோலக் கொல்லக்கூடியவை. ராமன் அம்புகளைக் கண்டவுடனே பல்லங்களை எடுக்கிறான் — அவன் எதிர்வினை உடனடியானது.
ராகவன் ராவணன்மீதும், ராவணன் ராகவன்மீதும் விரைந்து பலவகைக் கூரிய அம்புமழைகளை ஒருவர்மீது ஒருவர் பொழிந்தனர். அம்புகளின் வேகத்தால் பின்னுக்குத் தள்ளப்பட்டும், ஒருவராலொருவர் வெல்லப்படாமலும், அவர்கள் இருவரும் நெடுநேரம் விந்தையாக இடமும் வலமுமாக மண்டலங்களில் சுற்றி வந்தனர். யமனுக்கும் அந்தகனுக்கும் நிகரான, அம்பு எய்யும் அந்தக் கொடிய இருவரும் ஒருசேரப் போரிட்டபோது உயிர்கள் அஞ்சி நடுங்கின. அப்போது, வெயில் நீங்கும் காலத்தில் மின்னல் மாலைகளோடு கூடிய மேகங்களால்போல, வானம் பலவகை அம்புகளால் இடைவிடாது நிறைந்திருந்தது. பெரும் வேகமுடைய, மிகக் கூரிய முனையுடைய, கழுகு இறகுகள் கட்டிய, நன்கு சிறகமைந்த அம்புமழைகளால் வானம் பலகணிபோலத் துளைகள் நிறைந்ததுபோல ஆயிற்று. கதிரவன் மறைந்தபின் எழுந்த இரண்டு பெருமேகங்கள்போல, அவர்கள் இருவரும் வானத்தை அம்புகளால் கடும் இருளாக்கினர். ஒருவரையொருவர் கொல்ல விரும்பிய அவ்விருவருக்கும், விருத்திரனுக்கும் வாசவனுக்கும்போல, அணுக முடியாத, நினைத்தும் பார்க்க முடியாத பெரும்போர் நிகழ்ந்தது. இருவருமே சிறந்த வில்லாளிகள், இருவருமே போர்க்கலையில் வல்லவர்கள், இருவருமே அஸ்திரம் அறிந்தவர்களில் முதன்மையானவர்கள், இருவருமே போரில் சுற்றி வந்தனர். அவ்விருவரும் எந்த எந்த வழியில் சென்றார்களோ, அந்த அந்த வழியில் காற்றால் அலைக்கழிக்கப்பட்ட இரண்டு கடல்களின் அலைகள்போல அம்பு அலைகள் சென்றன. பிறகு கைகள் இடைவிடாது இயங்க, உலகங்களை அழவைப்பவனான ராவணன் ராமனின் நெற்றியில் நாராச அம்புகளின் மாலையை எய்தான். கொடிய வில்லிலிருந்து ஏவப்பட்ட, கருநெய்தல் இதழ்போன்ற ஒளியுடைய அந்த மாலையைத் தலையில் தாங்கிய ராமன் வேதனைப்படவில்லை. இப்பகுதியில் கவி சமநிலையை வருணிக்கிறார் — ‘இருவருமே’ என்ற சொல் நான்குமுறை திரும்ப வருகிறது; அதனால் இரண்டு வீரர்களின் சம வலிமை உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது. உவமைகளும் இரட்டையானவை — இரண்டு பெருமேகங்கள், விருத்திரனும் வாசவனும், இரண்டு கடல்களின் அலைகள். ‘கவாக்ஷிதம்’ (பலகணிபோல ஆனது) என்பது நுட்பமான உவமை — அம்புகளால் வானம் வலைப்பின்னல் பலகணிபோல ஆகி, துளைகள் வழியாக மட்டுமே தெரிகிறது. ‘வெயில் நீங்கும் காலம்’ என்பது மழைக்காலத்தின் தொடக்கம்; அப்போது மின்னலோடு கூடிய மேகங்கள் வானத்தை நிறைக்கின்றன. ‘லோகராவணன்’ என்பது பெயர் விளக்கம் — உலகங்களை அழவைப்பவன் (ராவயதி) ஆதலால் ராவணன். நாராச மாலை கருநெய்தல் இதழ்போல ஒளிர்கிறது — பயங்கர அஸ்திரம் அழகிய உவமையால் வருணிக்கப்படுகிறது, ராமனின் நெற்றியில் மலர்மாலைபோல; ஆனால் ராமன் ‘வேதனைப்படவில்லை’. இது அவன் துணிவின் உச்ச அடையாளம். 28 ஆம் சுலோகத்தில் அச்சில் ‘ஸததம்’ (இடைவிடாது) என்று உள்ளது; திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘ஸந்ததம்’ (தொடர்ச்சியாக). இந்தப் போரின் வருணனையில் கவி படிப்படியாகப் பார்வையை விரிவாக்குகிறார் — முதலில் இரண்டு வீரர்கள், பிறகு அவர்களுடைய இயக்கம் (மண்டலங்கள்), பிறகு உயிர்களின் அச்சம், பிறகு அம்புகளால் மூடப்பட்ட முழு வானம். ‘நெடுநேரம் சுற்றி வந்தனர்’ என்ற சொல்லால் போரின் நீளமும், ‘விந்தையாக’ என்ற சொல்லால் அதன் திறமை நிறைந்த தன்மையும் சுட்டப்படுகின்றன. ‘அம்புகளின் வேகத்தால் பின்னுக்குத் தள்ளப்பட்டு’ — அம்புகளின் வேகத்தால் பின்னால் வீசப்பட்டும், மீண்டும் முன்னே வந்தார்கள். ‘அணுக முடியாத, நினைத்தும் பார்க்க முடியாத’ என்ற இரண்டு அடைமொழிகள் அந்தப் போரின் இணையின்மையை அறிவிக்கின்றன — வேறு யாரும் அதில் நுழைய முடியாது, கற்பனை செய்யவும் முடியாது. விருத்திரனுக்கும் வாசவனுக்குமான போர் வேதங்களில் புகழ்பெற்றது, தேவாசுரப் போர்களுக்கு முன்மாதிரி; அதனால் ராமராவணப் போர் பிரபஞ்ச அளவிலான போர் என்று சுட்டப்படுகிறது. 33 ஆம் சுலோகத்தில் ‘அலைகள்’ என்ற உவமை இருமுறை — அம்பு அலைகள், கடல் அலைகள் — வருகிறது; அதனால் இருவருடைய இயக்கத்தோடு அம்புகளும் அலைகள்போலப் பெருகுகின்றன என்ற சித்திரம் கிடைக்கிறது. ‘கைகள் இடைவிடாது இயங்க’ — ராவணனின் கைகள் ஒரு கணமும் ஓய்வதில்லை.
பிறகு சினம் கொண்ட ராமன் மந்திரங்களையும் ஜபித்தவாறு ரௌத்திர அஸ்திரத்தை ஏவி, மீண்டும் அம்புகளை எடுத்து, பெரும் தேஜஸும் வீரமும் உடைய அவன் வில்லை வளைத்து விடுத்தான்; அம்புகள் இடையறாத அவன் அவற்றை ராக்ஷசேந்திரன்மீது எய்தான். அந்த அம்புகள் ராக்ஷசேந்திரனின், பெருமேகம்போன்ற, பிளக்க முடியாத கவசத்தின்மீது விழுந்தன; அப்போது அவை வேதனையை உண்டாக்கவில்லை. மீண்டும், எல்லா அஸ்திரங்களிலும் வல்லவனான ராமன் தேரில் நின்ற ராக்ஷசத் தலைவனின் நெற்றியில் மேலான அஸ்திரத்தால் பிளந்தான். ராவணனால் தடுக்கப்பட்ட அந்த அம்புகள், தம் அம்பு வடிவத்தை உடைத்துக்கொண்டு, ஐந்து தலை நாகங்கள்போலச் சீறியவாறு தரைக்குள் புகுந்தன. ராகவனின் அஸ்திரத்தை அழித்த ராவணன் சினத்தால் மதிமயங்கி மிகக் கோரமான ஆசுர அஸ்திரத்தை வெளிப்படுத்தினான். பெரும் தேஜஸ் உடைய அவன், சினமுற்ற பாம்புபோலச் சீறியவாறு, மாயைகளால் — சிங்க முகங்களும் புலி முகங்களும் உடையவை, கங்கப் பறவை, சக்கரவாக முகங்களுடையவை, கழுகு, பருந்து முகங்களுடையவை, நரி முகங்களுடையவை, ஓநாய் முகங்களுடையவை, அகன்று திறந்த வாயுடைய அச்சமூட்டுபவை, நாக்கைச் சுழற்றும் ஐந்து வாயுடையவை, கழுதை முகங்களுடையவை, பன்றி முகங்களுடையவை, நாய், சேவல் முகங்களுடையவை, முதலை, நச்சுப்பாம்பு முகங்களுடையவை — இவற்றையும் வேறு கூரிய அம்புகளையும் ராமனை நோக்கி எய்தான். அந்த ஆசுர அஸ்திரத்தால் சூழப்பட்ட, நெருப்புக்கு நிகரான ரகுகுலச் சிறந்தவன் பெரும் ஆற்றலுடைய ஆக்னேய (பாவக) அஸ்திரத்தை ஏவினான். இங்கே அஸ்திரப் போரின் வரிசை தெளிவாகிறது — முதலில் ராமனின் ரௌத்திர அஸ்திரம் ராவணனின் கவசத்தால் தடுக்கப்பட்டது; பிறகு இரண்டாம் தாக்குதல் நெற்றியில் நிகழ்கிறது; ஆனால் அந்த அம்புகளும் ராவணனால் தடுக்கப்பட்டு, அம்பு வடிவத்தை உடைத்து (விட்டு) ஐந்து தலைப் பாம்புகள்போலச் சீறியவாறு தரைக்குள் புகுகின்றன — ராவணனின் எதிர்ப்பாற்றல் இங்கே தெளிவாகிறது. ‘மந்திரங்களையும் ஜபித்தவாறு’ என்ற சொல்லால் தெய்வீக அஸ்திரங்களின் பயன்பாடு மந்திரத்தாலேயே நிகழ்கிறது என்று சுட்டப்படுகிறது. ராவணனின் கவசம் ‘பிளக்க முடியாதது’ — அது வரத்தால் கிடைத்த காப்பு; ஆகவே சாதாரண அம்புகள் அதைப் பிளப்பதில்லை. ஆசுர அஸ்திரத்தின் வருணனை பலவகை விலங்கு, பறவை முகங்களுடைய அம்புகளால் அச்சச் சுவையை உண்டாக்குகிறது — சிங்கம், புலி, கங்கம், சக்கரவாகம், கழுகு, பருந்து, நரி, ஈஹாம்ருகம், கழுதை, பன்றி, நாய், சேவல், முதலை, பாம்பு; இந்தப் பட்டியல் மாயையின் பலவகைமையைக் காட்டுகிறது. ‘ஈஹாம்ருகம்’ என்பது ஓநாய் என்று பிரசித்தம். ராமன் ஆசுர அஸ்திரத்தால் ‘சூழப்பட்டான்’ — தாக்கப்பட்டான்; ஆயினும் அவன் நெருப்புக்கு நிகரானவன்; ஆகவே ஆக்னேயமான பாவக அஸ்திரமே பதில். 41.2 இல் ‘அஸ்த்ரம் ப்ராதுஶ்சகார ஸ:’ (அவன் அஸ்திரத்தை வெளிப்படுத்தினான்) என்பது திறனாய்வுப் பதிப்பின் ‘அன்யத் அஸ்த்ரம் ஸமாததே’ (இன்னோர் அஸ்திரத்தை எடுத்தான்) என்பதன் பாடவேறுபாடு. ராமனின் முயற்சி இருமுறை — முதலில் ரௌத்திர அஸ்திரம் கவசத்தில் பயனற்றுப் போனது, இரண்டாவது மேலான அஸ்திரம் நெற்றியில்; ராவணனும் இருமுறை பதில் தருகிறான். இவ்வாறு இந்தச் சர்க்கத்தில் எந்தத் தரப்பும் தீர்மானமான வெற்றியைப் பெறவில்லை, அஸ்திரங்களை ஒன்றையொன்று தடுப்பது மட்டுமே. ‘சினமுற்ற பாம்புபோலச் சீறியவாறு’ என்ற ராவணனுக்கான உவமை, அடுத்து வரும் அவனுடைய பாம்பு முக அம்புகளோடு பொருந்துகிறது — அவனே பாம்புபோன்றவன், அவன் அம்புகளும் பாம்புகள். ‘மாயைகளால்’ என்ற சொல்லால் ஆசுர அஸ்திரம் மாயைமயமானது என்று தெளிவாகிறது; ராமனின் அஸ்திரங்களோ மந்திரமயமானவை, மாயைமயமானவை அல்ல. ஆசுர அம்புகளின் முகங்கள் அனைத்தும் கொடிய விலங்குகளுடையவை அல்லது ஊனுண்ணும் உயிர்களுடையவை — இது ராவணனின் இயல்பின் பிரதிபலிப்பே.
அவன் அங்கே நெருப்புபோல் சுடர்விடும் முகங்களுடைய, கதிரவன் முகங்களுடைய, சந்திரன், பிறைச்சந்திரன் முகங்களுடைய, தூமகேது முகங்களுடைய, கிரகங்கள், நட்சத்திரங்களின் நிறமுடைய, பெரும் எரிகொள்ளி முகங்களில் அமைந்த, மின்னல் நாக்குபோன்ற பலவகை அம்புகளை எய்தான். ராகவனின் அஸ்திரத்தால் தாக்கப்பட்ட ராவணனின் அந்தக் கோரமான அம்புகள் வானில் கரைந்து மறைந்தன; ஆயிரக்கணக்கில் அழிக்கப்பட்டன. களைப்பின்றிச் செயல்புரியும் ராமனால் அந்த அஸ்திரம் அழிக்கப்பட்டதைக் கண்டு, விரும்பிய உருவெடுக்கும் வீர வானரர்கள் அனைவரும் மகிழ்ந்து, சுக்ரீவனை முன்னிட்டு ராகவனைச் சூழ்ந்து முழங்கினர். பிறகு ராவணனின் கையிலிருந்து வெளிப்பட்ட அந்த அஸ்திரத்தை வலிந்து அழித்த தசரத குமாரனான மகாத்மா ராகவன் மகிழ்ச்சியடைந்தான்; மகிழ்ந்த வானரத் தலைவர்கள் உரத்து முழங்கினர். ராமனின் ஆக்னேய அஸ்திரத்தின் அம்புகள் அனைத்தும் ஒளிமயமான பொருள்களின் முகங்களைத் தாங்கியுள்ளன — நெருப்பு, கதிரவன், சந்திரன், தூமகேது, கிரகங்கள், நட்சத்திரங்கள், எரிகொள்ளி, மின்னல். இவ்வாறு ராவணனின் விலங்கு முக அம்புகள் (இருளின், வன்முறையின் குறியீடுகள்) ராமனின் ஒளிமுக அம்புகளால் (ஒளியின் குறியீடுகளால்) அழிகின்றன — இந்த வருணனையில் ஒளிக்கும் இருளுக்குமான போர்போலக் கவி சுட்டுகிறார். நாற்பத்தேழாம் சுலோகம் மூன்று அரையடிகளால் அமைந்தது. ‘களைப்பின்றிச் செயல்புரிபவன்’ என்ற ராமனின் அடைமொழி அவனுடைய இயல்பான ஆற்றலைக் காட்டுகிறது — பெரிய செயலையும் அவன் சிரமமின்றிச் செய்கிறான். வானரர்கள் சுக்ரீவனை முன்னிட்டு ராகவனைச் சூழ்ந்து நிற்கிறார்கள் — இது அவர்களுடைய படையின் மறுசீரமைப்பு. இறுதிச் சுலோகம் வம்சஸ்த வகையைச் சேர்ந்த நீண்ட யாப்பில் அமைந்தது; வல்கேட்டில் மட்டுமே உள்ளது. இந்தச் சர்க்கம் ராமராவணர்களின் முதல் நேரடிப் போரின் தொடக்கம்; அடுத்த சர்க்கத்தில் ராவணன் மயன் படைத்த இன்னோர் அஸ்திரத்தை ஏவுவான்; லக்ஷ்மணனும் சக்தி ஆயுதத்தால் தாக்கப்படுவான்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे एकोनशततमः सर्गः॥ ९९॥