॥वाल्मीकिरामायणम् யுத்த காண்டம் · சர்க்கம் 100

யுத்த காண்டம்

சர்க்கம்

சக்தியால் பிளக்கப்பட்ட லக்ஷ்மணன்

மயன் படைத்த ரௌத்திர அஸ்திரமும் சௌர அஸ்திரமும், லக்ஷ்மணன், விபீஷணன் ஆகியோரின் பராக்கிரமம், விபீஷணனைக் காத்தல், எட்டு மணிகள் கொண்ட சக்தியால் லக்ஷ்மணன் வீழ்தல், ராமனின் சோகமும் சபதமும், ராவணன் ஓடுதல்

அந்த அஸ்திரம் தடுக்கப்பட்டதும் ராக்ஷசத் தலைவன் ராவணன் இருமடங்கு சினம் கொண்டான்; சினத்தால் உடனே இன்னோர் அஸ்திரத்தைத் தொடங்கினான். மயன் படைத்த, பயங்கரமான இன்னொரு ரௌத்திர அஸ்திரத்தைப் பேரொளி படைத்த ராவணன் ராகவன்மீது விடத் தொடங்கினான். பிறகு அவன் வில்லிலிருந்து சுடர்விடும், வஜ்ரம்போன்ற உறுதியுடைய சூலங்களும் கதைகளும் உலக்கைகளும் எல்லாப் பக்கங்களிலும் வெளிப்பட்டன; முத்கரங்களும் கூடபாசங்களும் சுடர்விடும் இடிகளும் பலவகைக் கூரிய ஆயுதங்களும் யுகமுடிவின் காற்றுகள்போலப் பாய்ந்தன. சிறந்த அஸ்திரம் அறிந்தவர்களில் மேலானவனும், திருவுடையவனும் பேரொளி படைத்தவனுமான ராகவன் அந்த அஸ்திரத்தை மேலான காந்தர்வ அஸ்திரத்தால் அழித்தான். மகாத்மா ராகவனால் அந்த அஸ்திரம் தடுக்கப்பட்டதும், சினத்தால் செம்பு நிறக் கண்களுடைய ராவணன் சௌர அஸ்திரத்தை ஏவினான். பிறகு பயங்கர வேகமுடைய, அறிவுடைய தசக்ரீவனின் வில்லிலிருந்து ஒளிரும் பெரிய சக்கரங்கள் வெளிப்பட்டன. பாய்ந்து வரும் அந்தச் சக்கரங்களால் வானம் எங்கும் ஒளிர்ந்தது; அவை விழும்போது, சந்திரன், கதிரவன், கிரகங்களால்போலத் திசைகள் ஒளிர்ந்தன. அந்த ராகவன் ராவணனின் படைமுனையில் அந்தச் சக்கரங்களையும் விந்தையான ஆயுதங்களையும் அம்புக் கூட்டங்களால் வெட்டினான். மயன் தானவர்களின் சிற்பி, ராவணனின் மாமனார் — அவன் படைத்த அஸ்திரம் தனிப்பட ஆற்றல் மிக்கது. ரௌத்திர அஸ்திரத்திலிருந்து வெளிப்படும் ஆயுதங்கள் அனைத்தும் பருப்பொருளானவை — சூலம், கதை, உலக்கை, முத்கரம், கூடபாசம், இடி — இவை மந்திர வலிமையால் மட்டுமே வில்லிலிருந்து வெளிப்படுகின்றன; இது தெய்வீக அஸ்திரத்தின் அற்புதம். ராகவனும் வில்லிலிருந்தே எதிர் அஸ்திரத்தை விடுகிறான். ராமன் காந்தர்வ அஸ்திரத்தால் அதைத் தடுக்கிறான்; கந்தர்வர்கள் இசையின் தெய்வங்கள், ஆனால் அவர்களுடைய அஸ்திரம் மயக்குவது என்று பிரசித்தம். சௌர அஸ்திரம் சூரியனைத் தெய்வமாகக் கொண்டது; அதிலிருந்து சூரிய வட்டங்கள்போல ஒளிரும் சக்கரங்கள் வெளிப்படுகின்றன. எட்டாம் சுலோகத்தில் ‘சந்திரன், கதிரவன், கிரகங்களால்போலத் திசைகள் ஒளிர்ந்தன’ என்ற உவமை — வானம் பல கதிரவன்களாலும் சந்திரன்களாலும் கிரகங்களாலும் ஒருசேர ஒளியூட்டப்பட்டதுபோல. இவ்வாறு அஸ்திரங்களுக்கும் எதிர் அஸ்திரங்களுக்குமான தொடர் முந்தைய சர்க்கத்திலிருந்து தொடர்கிறது; ராவணனின் ஒவ்வோர் அஸ்திரமும் ராமனால் பயனற்றதாக்கப்படுகிறது. ‘சிறந்த அஸ்திரம் அறிந்தவர்களில் மேலானவன்’ என்ற ராமனின் அடைமொழி அவனுடைய அஸ்திர வித்தையின் மேன்மையைக் காட்டுகிறது — விசுவாமித்திரரிடமிருந்து பெற்ற எல்லா அஸ்திரங்களையும் அவன் அறிவான். ‘படைமுனையில்’ என்ற சொல்லால் போர் படைகளின் முன்பகுதியில், எல்லோருடைய பார்வையிலும் நடக்கிறது என்று சுட்டப்படுகிறது. ராவணனின் சினம் ‘இருமடங்கு’ — ஒவ்வொரு தோல்வியும் அவன் சினத்தைப் பெருக்குகிறது, விவேகத்தை அல்ல. இவ்வாறு சர்க்கத் தொடக்கத்திலேயே அவனுடைய மனநிலை தெளிவாகிறது. ராகவனோ ஒவ்வோர் அஸ்திரத்தையும் அமைதியான மனத்தோடு தடுக்கிறான் — இங்கே இரண்டு இயல்புகளுக்கு இடையிலான எதிர்நிலையே போரின் முதன்மைப் பொருள்.

அந்த அஸ்திரம் அழிக்கப்பட்டதைக் கண்ட ராக்ஷசத் தலைவன் ராவணன் பத்து அம்புகளால் ராமனை எல்லா மர்மஸ்தானங்களிலும் துளைத்தான். பெரிய வில்லிலிருந்து வெளிப்பட்ட பத்து அம்புகளால் ராவணனால் துளைக்கப்பட்டும் பெரும் தேஜஸ் உடைய ராகவன் நடுங்கவில்லை. பிறகு போர்களில் வெல்லும் ராகவன் மிகுந்த சினமுற்றுப் பல அம்புகளால் ராவணனை எல்லா உறுப்புகளிலும் துளைத்தான். அதற்கிடையில் ராகவனின் தம்பி, வலிமையுடையவனும் பகைவீரர்களைக் கொல்பவனுமான லக்ஷ்மணன் சினமுற்று ஏழு அம்புகளை எடுத்தான். பெரும் வேகமுடைய அந்த அம்புகளால் பேரொளி படைத்த அவன் ராவணனின் மனிதத் தலைச் சின்னமுடைய கொடியைப் பல துண்டுகளாக வெட்டினான். பெரும் வலிமையும் திருவும் உடைய லக்ஷ்மணன் ஒரே அம்பால் அந்த நைர்ருதனின் தேரோட்டியின் ஒளிரும் குண்டலங்களோடு கூடிய தலையைக் கொய்தான். அப்போது லக்ஷ்மணன் ஐந்து கூரிய அம்புகளால் ராக்ஷசேந்திரனின் யானைத் துதிக்கைபோன்ற வில்லை வெட்டினான். விபீஷணன் தாவி, கதையால் ராவணனின் கருமேகம்போன்ற, மலைபோன்ற சிறந்த குதிரைகளைக் கொன்றான். அப்போது குதிரைகள் கொல்லப்பட்ட பெரிய தேரிலிருந்து வேகமாகக் குதித்த ராவணன் உடன்பிறந்தான்மீது கடும் சினத்தைக் குவித்துக்கொண்டான். மர்மஸ்தானங்களில் துளைக்கப்பட்டும் ராமன் ‘நடுங்கவில்லை’ — இது முந்தைய சர்க்கத்தின் ‘வேதனைப்படவில்லை’ என்பதன் தொடர்ச்சி; ராமனின் துணிவு அசைவற்றது. இங்கே லக்ஷ்மணனும் விபீஷணனும் இணைந்து செயல்படுவது தெரிகிறது — லக்ஷ்மணன் தேரின் கொடியையும் தேரோட்டியையும் வில்லையும் அழிக்கிறான், விபீஷணன் குதிரைகளை; இவ்வாறு ராவணன் கணத்தில் தேரற்றவனும் ஆயுதமற்றவனும் ஆகிறான். ராவணனின் கொடி ‘மனிதத் தலைச் சின்னமுடையது’ — மனிதத் தலையால் குறிக்கப்பட்டது, மனிதனைத் தின்னும் ராக்ஷசனுக்குப் பொருத்தமான சின்னம்; அதை வெட்டுவது மனித இனத்தின் வெற்றியைக் குறிக்கிறது. ‘யானைத் துதிக்கைபோன்ற வில்’ — யானைத் துதிக்கைபோல நீண்டதும் பருத்ததும். விபீஷணனின் பங்கு தனிப்படக் கவனிக்கத்தக்கது — அவன் தன் அண்ணனின் குதிரைகளைக் கொல்கிறான்; ஆகவே ராவணனின் சினம் முழுமையாக அவன்மீதே குவிகிறது; ஏனெனில் உடன்பிறந்தானின் துரோகம் பகைவனின் தாக்குதலைவிடத் தாங்க முடியாதது. விபீஷணனின் கதை ராவணனின் தேர்க் குதிரைகளைக் கொல்கிறது — உடன்பிறந்தானாலேயே உடன்பிறந்தானின் தேர் அழிக்கப்பட்டது. ‘கோபம் ஆஹாரயத்’ (சினத்தைக் குவித்துக்கொண்டான்) என்பது வழக்கத்துக்கு மாறான பயன்பாடு — சினத்தைத் தனக்குள் கொண்டுவந்தான், சேர்த்துக்கொண்டான் என்பது கருத்து. இந்தப் பகுதியே அடுத்து வரும் சக்தி நிகழ்ச்சிக்குக் காரணம். ராமன் ராவணனை ‘எல்லா உறுப்புகளிலும்’ துளைக்கிறான், ராவணன் ராமனை ‘எல்லா மர்மஸ்தானங்களிலும்’ — இருவருடைய தாக்குதல்களும் சமமானவை; ஆனால் ராமன் நடுங்கவில்லை. லக்ஷ்மணனின் ஏழு அம்புகள் மூவகையாகப் பிரிக்கப்படுகின்றன — கொடிக்கு, தேரோட்டிக்கு, வில்லுக்கு; ஒவ்வோர் இலக்கும் ராவணனின் போராற்றலின் ஓர் உறுப்பு. தேரோட்டியின் வதம் தனிப்பட முக்கியமானது; ஏனெனில் தேர்ப்போரில் தேரோட்டி வீரனின் பாதி வலிமை. விபீஷணனின் ‘தாவி’ என்ற செயல் அவனுடைய துணிவைக் காட்டுகிறது — கதை ஏந்திய காலாளாக இருந்தும் அவன் தேரின் குதிரைகளை நோக்கிப் பாய்கிறான். ராவணன் குதித்துத் தரையில் நிற்கிறான்; இப்போது அவன் சினம் பகைவன்மீது அல்ல, உடன்பிறந்தான்மீதே குவிந்துள்ளது.

பிறகு பிரதாபமுடைய ராக்ஷசேந்திரன், சுடர்விடும் இடிபோன்ற பெரும் ஆற்றலுடைய சக்தி ஆயுதத்தை விபீஷணன்மீது வீசினான். அது அவனை அடைவதற்கு முன்பே லக்ஷ்மணன் மூன்று அம்புகளால் அதை வெட்டினான்; அப்போது அந்தப் பெரும்போரில் வானரர்களின் முழக்கம் எழுந்தது. மூன்று துண்டாக வெட்டப்பட்ட, பொன்மாலை அணிந்த அந்தச் சக்தி, தீப்பொறிகளோடு எரிந்தவாறு, வானிலிருந்து விழும் பெரும் எரிகொள்ளிபோல விழுந்தது. பிறகு காலனாலும் அணுக முடியாத, மிகவும் மதிக்கப்பட்ட, தன் ஒளியால் சுடர்விடும் பெரிய சக்தியை ராவணன் பற்றினான். தீய உள்ளமுடைய வலிமைமிக்க ராவணனால் வேகமூட்டப்பட்ட, மிகப் பெரும் தேஜஸ் உடைய, சுடர்விடும் இடிக்கு நிகரான ஒளியுடைய அது கொழுந்துவிட்டு எரிந்தது. அதற்கிடையில் வீரன் லக்ஷ்மணன், உயிராபத்தில் சிக்கிய அந்த விபீஷணனை நோக்கி விரைந்து சென்றான். அவனை விடுவிக்க வீரன் லக்ஷ்மணன் வில்லை வளைத்து, சக்தியைக் கையில் ஏந்திய ராவணனை அம்புமழைகளால் மூடினான். மகாத்மா விடுத்த அம்புக் கூட்டத்தால் மூடப்பட்ட ராவணன், வீரம் திசைதிருப்பப்பட்டவனாகத் தாக்க மனம் கொள்ளவில்லை. இப்பகுதியில் லக்ஷ்மணனின் சகோதர தர்மமும், அடைக்கலம் புகுந்தவரைக் காக்கும் தர்மமும் ஒருசேரத் தெரிகின்றன. விபீஷணன் ராமனிடம் அடைக்கலம் புகுந்தவன்; அவனைக் காப்பது ராமனின் விரதம்; லக்ஷ்மணன் அந்த விரதத்தைத் தானே காக்கிறான். விபீஷணனின் உயிர் காக்கப்பட்டது, லக்ஷ்மணனின் உயிரோ ஆபத்தில் சிக்கியது. முதல் சக்தி சிறு முயற்சியில் வெட்டப்பட்டது; ஆனால் இரண்டாவது ‘காலனாலும் அணுக முடியாதது’ — மரணத்தாலும் தடுக்க முடியாதது, தனி ஆற்றல் உடையது. ‘ஸம்பாவிததராம்’ (மிகவும் மதிக்கப்பட்ட) என்ற சொல் அந்தச் சக்தியின் பெருமையைச் சுட்டுகிறது — ராவணன் அதை மிக உயர்வாகக் கருதுகிறான், இறுதி ஆபத்தில் மட்டுமே பயன்படுத்துகிறான். ‘பொன்மாலை அணிந்த’ என்பது சக்தியின் அழகையும், ‘வானிலிருந்து விழும் பெரும் எரிகொள்ளிபோல’ என்பது அதன் வீழ்ச்சியின் பயங்கரத்தையும் காட்டுகின்றன. விபீஷணனை விடுவிக்க லக்ஷ்மணன் தானே ராவணனின் இலக்காகிறான் — இது அவனுடைய தன்னலத் தியாகம். ‘வீரம் திசைதிருப்பப்பட்டவன்’ என்ற சொல்லால் ராவணன் கணநேரம் தடுக்கப்பட்டான்; ஆனால் அவன் கையில் சக்தி எஞ்சியிருந்தது. வானரர்களின் முழக்கம் லக்ஷ்மணனின் திறமைக்கான புகழ்ச்சிபோன்றது. ராவணனின் முதல் சக்தி விபீஷணனை நோக்கியது — அவன் பகைவர்களை விட்டுவிட்டு உடன்பிறந்தானைக் கொல்ல விரும்புகிறான்; இது அவனுடைய பகையின் ஆழத்தைக் காட்டுகிறது. லக்ஷ்மணன் அதை வழியிலேயே வெட்டுகிறான் — ‘அடைவதற்கு முன்பே’ என்ற சொல்லால் அவனுடைய விரைவும் இலக்கைத் துளைக்கும் திறமையும் சுட்டப்படுகின்றன. இரண்டாம் சக்தியின் ‘வேகமூட்டப்பட்டது’, ‘கொழுந்துவிட்டு எரிந்தது’ என்ற வருணனை, அது ஏவப்படுவதற்கு முன்பே அதன் பயங்கரத்தை நிலைநாட்டுகிறது.

லக்ஷ்மணனால் உடன்பிறந்தான் விடுவிக்கப்பட்டதைக் கண்ட அந்த ராவணன், லக்ஷ்மணனை நோக்கி நின்று இந்தச் சொல்லைச் சொன்னான் — ‘வலிமையைத் தற்புகழ்ச்சி செய்பவனே, நீ இவ்வாறு விபீஷணனை விடுவித்ததால், இந்தச் சக்தி அந்த ராக்ஷசனை விட்டுவிட்டு உன்மீது வீழ்த்தப்படுகிறது. என் இரும்புத்தண்டு போன்ற கையால் வீசப்படும், குருதிச் சின்னமுடைய இந்தச் சக்தி உன் இதயத்தைப் பிளந்து உயிரைக் கொண்டு செல்லும்.’ இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, மிகுந்த சினமுற்ற ராவணன், மயன் மாயையால் படைத்த, வீண்போகாத, பகைவரைக் கொல்லும், பெரும் ஒலியுடைய, எட்டு மணிகள் கொண்ட, தேஜஸால் எரிவதுபோன்ற அந்தச் சக்தியை லக்ஷ்மணனைக் குறிவைத்து வீசி முழங்கினான். பயங்கர வேகத்தோடு வீசப்பட்ட, வஜ்ரத்துக்கும் இடிக்கும் நிகரான ஒலியுடைய அந்தச் சக்தி போர்முனையில் லக்ஷ்மணனை வேகமாக நோக்கிப் பாய்ந்தது. வந்து விழும் அந்தச் சக்தியை நோக்கி ராகவன் சொன்னான் — ‘லக்ஷ்மணனுக்கு நலம் உண்டாகட்டும்; வீணாகு, முயற்சி அழிந்தவளாகு.’ ஆயினும், சினமுற்ற ராவணன் போரில் விடுத்த, நச்சுப்பாம்புபோன்ற அந்தச் சக்தி, அஞ்சாத வீரன் லக்ஷ்மணனின் உடலில் ஆழ்ந்து மூழ்கியது. பெரும் வேகமுடைய, சுடர்விடும், பேரொளி படைத்த அது நாகராஜனின் நாக்குபோல லக்ஷ்மணனின் அகன்ற மார்பில் விழுந்தது. பிறகு ராவணனின் வேகத்தால் மிக ஆழமாகப் புகுந்த சக்தியால் இதயம் பிளக்கப்பட்ட லக்ஷ்மணன் தரையில் விழுந்தான். ராவணனின் சொல் இருமுகமானது — ஒருபுறம் லக்ஷ்மணனின் வீரத்துக்கான கேலிப் புகழ்ச்சி (‘வலிமையைத் தற்புகழ்ச்சி செய்பவனே’), மறுபுறம் கொடிய எதிர்காலக் கூற்று. ‘அஷ்டகண்டா’ — எட்டு மணிகளோடு கூடியது, ஆகவே பெரும் ஒலியுடையது; ‘அமோகா’ — ஒருபோதும் வீண்போகாதது; ‘மயனால் மாயையால் படைக்கப்பட்டது’ — தானவச் சிற்பியின் மாயையால் உருவாக்கப்பட்டது. இங்கே ராமனின் எதிர்வினை மிக நெகிழ்ச்சியூட்டுவது — அவன் ஆயுதத்தால் அல்ல, சொல்லால், ஆசியாலேயே சக்தியைத் தடுக்க முயல்கிறான்; ‘லக்ஷ்மணனுக்கு நலம் உண்டாகட்டும்’ என்பது சகோதரப் பாசத்தின் வெளிப்பாடு. ஆனால் வீண்போகாத சக்தியின் முன் அதுவும் பயனற்றுப்போகிறது. 34 ஆம் சுலோகம் வல்கேட்டில் மட்டுமே உள்ளது; அங்கே அச்சில் ‘முக்தா(அ)ஶூரஸ்யபீதஸ்ய’ என்ற வடிவம் உள்ளது; அதை ‘முக்தா ஆஶு உரஸ்ய பீதஸ்ய’ என்றோ ‘முக்தா ஶூரஸ்ய அபீதஸ்ய’ என்றோ படிக்கலாம்; இந்தி உரை ‘அஞ்சாத வீரன் லக்ஷ்மணனின் மார்பில் ஆழ்ந்து மூழ்கியது’ என்று பொருள் சொல்கிறது; ஆகவே ‘ஶூரஸ்ய அபீதஸ்ய’ (அஞ்சாத வீரனின்) என்ற பொருள் ஏற்கப்பட்டது. ‘நாகராஜனின் நாக்குபோல’ என்ற உவமை சக்தியின் வடிவத்தையும் (நீண்டது, ஒளிர்வது, நடுங்குவது) அதன் கொல்லும் தன்மையையும் ஒருசேரக் காட்டுகிறது. ‘மிக ஆழமாகப் புகுந்த’ என்ற சொல்லால் சக்தி லக்ஷ்மணனின் உடலைப் பிளந்து தரைக்குள் புகுந்தது என்று சுட்டப்படுகிறது; இது பின்னால் 42 ஆம் சுலோகத்தில் தெளிவாகிறது. இங்கே ராவணனின் பழிவாங்கல் வெற்றி பெறுகிறது — விபீஷணனை விடுவித்த லக்ஷ்மணனையே அவன் கொல்ல விரும்புகிறான்; அவ்வாறே செய்கிறான். ராமனின் ஆசி பயனற்றதுபோலத் தோன்றுகிறது; ஆனால் அடுத்த சர்க்கத்தில் லக்ஷ்மணன் மீண்டும் உயிர்பெறுகிறான் — ஆகவே அந்த ஆசி இறுதியில் வெற்றி பெறுகிறது. ‘உயிரைக் கொண்டு செல்லும்’ என்ற ராவணனின் சொல்லோ நிறைவேறவில்லை.

அருகில் நின்ற ராகவன் அந்த நிலையிலிருந்த லக்ஷ்மணனைக் கண்டு, சகோதரப் பாசத்தால், பெரும் தேஜஸ் உடையவனாயினும், இதயம் தளர்ந்தவனானான். அவன் ஒரு முகூர்த்தம்போலச் சிந்தித்துவிட்டு, கண்ணீரால் கலங்கிய கண்களோடு, யுகமுடிவின் நெருப்புபோல மேலும் சினமுற்றவனானான். ‘இது துயரத்துக்கான நேரம் அல்ல’ என்று எண்ணிய ராகவன் ராவணனைக் கொல்வதில் உறுதிகொண்டான்; பெரும் முழு முயற்சியோடு லக்ஷ்மணனைக் கவனித்துக்கொண்டே மிகக் கடுமையான போரைச் செய்தான். பிறகு பெரும்போரில் சக்தியால் பிளக்கப்பட்டு, குருதி பூசப்பட்டு, பாம்போடு கூடிய மலைபோலக் கிடக்கும் லக்ஷ்மணனை ராமன் கண்டான். மிக வலிமையுடைய ராவணன் ஏவிய அந்தச் சக்தியை வானரச் சிறந்தவர்கள் முயன்றும் நசுக்க முடியவில்லை; ஏனெனில் விரைந்த கையுடைய ராக்ஷசர்களில் சிறந்தவனின் அம்புக் கூட்டங்களால் அவர்கள் வதைக்கப்பட்டனர்; மேலும் அது சௌமித்திரியின் உடலைப் பிளந்து தரைக்குள் புகுந்திருந்தது. பிறகு ராமன் அச்சமூட்டும் அந்தச் சக்தியை இரு கைகளாலும் பற்றி, போரில் சினமுற்ற வலிமைமிக்கவனாக அதை இழுத்து முறித்தான். அவன் சக்தியை இழுத்துக்கொண்டிருக்கையில், மிக வலிமையுடைய ராவணன் அவனுடைய எல்லா உறுப்புகளிலும் மர்மங்களைப் பிளக்கும் அம்புகளை வீழ்த்தினான். அந்த அம்புகளைப் பொருட்படுத்தாமல், லக்ஷ்மணனைத் தழுவிக்கொண்டு, அவன் பெரும் வானரனான அனுமனிடமும் சுக்ரீவனிடமும் சொன்னான். இப்பகுதியில் ராமனின் மனப்போராட்டம் நுட்பமாகச் சித்திரிக்கப்படுகிறது — பாசம் சோகத்தை உண்டாக்குகிறது, கடமையோ போருக்கு அழைக்கிறது. ‘இது துயரத்துக்கான நேரம் அல்ல’ என்ற சொல் ராமனின் தன்னடக்கத்தின் சாரம். ‘பாம்போடு கூடிய மலைபோல’ என்ற உவமை — சக்தி லக்ஷ்மணனின் உடலில், மலையில் பாம்புபோலத் தைத்திருக்கிறது. வானரர்களால் அதை இழுக்க முடியவில்லை, ராமனால் மட்டுமே முடிகிறது — இது அவன் வலிமையையும் பாசத்தையும் காட்டுகிறது. சக்தி முறிக்கப்பட்டது — ஆகவே அதை மீண்டும் பயன்படுத்த முடியாது. ஆனால் சக்தியை இழுக்கும்போதும் ராவணன் அவனைத் தாக்குகிறான்; ராமன் அந்தத் தாக்குதல்களைப் ‘பொருட்படுத்தாமல்’ முதலில் உடன்பிறந்தானைத் தழுவுகிறான். 39 ஆம் சுலோகம் மூன்று அரையடிகளால் அமைந்தது — ‘பெரும் முழு முயற்சியோடு லக்ஷ்மணனைக் கவனித்துக்கொண்டே’ என்ற மூன்றாம் அரையடி வல்கேட்டில் மட்டுமே உள்ளது. ராமனின் இதயத்தில் துயரம் கணநேரமே — ‘ஒரு முகூர்த்தம்போலச் சிந்தித்துவிட்டு’ — பிறகு அவன் யுகமுடிவின் நெருப்புபோல ‘மேலும் சினமுற்றவனாகிறான்’; இவ்வாறு, சர்க்கத் தொடக்கத்தில் ராவணனுக்கு நிகழ்ந்ததுபோலவே, சோகம் சினமாக மாறுகிறது. ஆனால் இருவருக்கும் இடையே வேறுபாடு உண்டு — ராவணனின் சினம் விவேகமற்றது, ராமனுடையதோ தர்மத்துக்கு உட்பட்டது, கடமையில் நிலைத்தது. லக்ஷ்மணனை அனுமன், சுக்ரீவன் ஆகியோரின் கையில் ஒப்படைத்துவிட்டு அவன் போருக்குத் தயாராகிறான். ‘மர்மங்களைப் பிளக்கும் அம்புகள்’ ராமனின் உடலில் விழுகின்றன; ஆயினும் அவன் உடன்பிறந்தானின் அணைப்பைக் கைவிடவில்லை.

‘வானரச் சிறந்தவர்களே, லக்ஷ்மணனைச் சூழ்ந்து இவ்வாறே நில்லுங்கள். நான் நெடுநாளாக விரும்பிய என் பராக்கிரமத்துக்கான நேரம் இதோ வந்துவிட்டது. பாவ முடிவுடைய இந்தப் பாவாத்மா தசக்ரீவன் கொல்லப்படட்டும் — கோடையின் முடிவில் சாதகப் பறவை மேகத்தைக் காண விரும்புவதுபோல, நான் இவன் வதத்தை விரும்புகிறேன். இந்த முகூர்த்தத்திலேயே, நீண்ட நேரம் ஆகாமல், உங்களுக்கு உண்மையாக உறுதியளிக்கிறேன் — வானரர்களே, ராவணன் இல்லாத உலகத்தையோ ராமன் இல்லாத உலகத்தையோ நீங்கள் காண்பீர்கள். அரசை இழந்தது, காட்டில் வாழ்ந்தது, தண்டகத்தில் அலைந்தது, வைதேகி தீண்டப்பட்டது, ராக்ஷசர்களோடு மோதியது, அடைந்த மிகக் கோரமான துயரம், நரகத்துக்கு நிகரான வேதனை — இவை அனைத்தையும் இன்று போரில் ராவணனைக் கொன்று நான் உதறித் தள்ளுவேன். எதற்காக இந்த வானரப் படையை நான் கொண்டுவந்தேனோ, எதற்காகப் போரில் வாலியைக் கொன்று சுக்ரீவனை அரசில் அமர்த்தினேனோ, எதற்காகக் கடல் கடக்கப்பட்டு, கடலில் அணையும் கட்டப்பட்டதோ — அந்தப் பாவி இன்று போரில் என் கண்ணுக்குள் வந்துவிட்டான்; கண்ணுக்குள் வந்தபின் இவன் உயிர்வாழத் தகுதியற்றவன். பார்வையிலேயே நஞ்சுடைய பாம்பின் பார்வையில் சிக்கியவன்போல, வைனதேயனின் (கருடனின்) பார்வையில் சிக்கிய பாம்புபோல, ராவணன் என் பார்வையில் சிக்கிவிட்டான். வெல்ல முடியாத வானரச் சிறந்தவர்களே, மலையுச்சிகளில் அமர்ந்துகொண்டு எனக்கும் ராவணனுக்குமான இந்தப் போரை நிம்மதியாகப் பாருங்கள். இன்று கந்தர்வர்களோடும் தேவர்களோடும் ரிஷிகளோடும் சாரணர்களோடும் மூவுலகங்களும் போரில் என் ராமத்தன்மையைக் காணட்டும். இன்று நான் அந்தச் செயலைச் செய்வேன் — அசைவனவும் அசையாதனவும் தேவர்களும் அடங்கிய உலகங்கள், பூமி நிலைத்திருக்கும் காலமெல்லாம், ஒன்றுகூடி எப்போதும் சொல்லிக்கொண்டிருக்கும் — போர் எவ்வாறு நடத்தப்பட்டது என்று.’ ராமனின் இந்த நீண்ட சிங்கநாதம் முழு ராமாயணத்தின் கதைச் சாரத்தையும் சுருக்கித் தருகிறது — அரசை இழந்ததிலிருந்து அணை கட்டியது வரை எல்லாம். ‘சாதகப் பறவை மேகத்தைக் காண்பது’ என்ற உவமை ராமனின் காத்திருப்பின் நீளத்தைச் சுட்டுகிறது. ‘ராவணன் இல்லாத, அல்லது ராமன் இல்லாத’ என்பது புகழ்பெற்ற சொல் — இன்று ஒருவன் நிச்சயமாக அழிவான். ‘ராமத்தன்மை’ என்ற சொல்லால் ராமன் தன் பெயரின் பொருளை நிரூபிக்க விரும்புகிறான். 51, 56 ஆம் சுலோகங்கள் மூன்று அரையடிகளால் அமைந்தவை; 53.2, 56.3 ஆகிய அரையடிகள் வல்கேட்டில் மட்டுமே உள்ளன. ‘நான் நெடுநாளாக விரும்பிய என் பராக்கிரமத்துக்கான நேரம் இதோ வந்துவிட்டது’ என்பது ராமனின் நீண்டகாலத் தன்னடக்கத்தின் முடிவு — வனவாசம் முதல் அவன் எதிர்பார்த்திருந்த கணம் இப்போது வந்துவிட்டது. ‘பார்வையிலேயே நஞ்சுடைய பாம்பு’, ‘வைனதேயன்’ என்ற இரண்டு உவமைகளில் ராமன் தன்னைப் பார்வை நஞ்சுப் பாம்போடும் கருடனோடும் ஒப்பிடுகிறான்; ராவணனை அதன் பார்வையில் விழுந்த இரைபோல. வானரர்களுக்கு ‘மலையுச்சிகளில் அமர்ந்து நிம்மதியாகப் பாருங்கள்’ என்ற ஆணை — இனி போர் ராமனுக்கும் ராவணனுக்கும் மட்டுமே, வானரர்கள் சாட்சிகள் மட்டுமே. இறுதிச் சுலோகம் அவன் செயலின் அழியாமையை அறிவிக்கிறது — ‘பூமி நிலைத்திருக்கும் காலமெல்லாம்’ உலகங்கள் சொல்லிக்கொண்டிருக்கும்; அந்தச் சொல்லுதலே ராமாயணம். ‘ராமத்தன்மை’ என்ற சொல் ராமனின் செருக்கின் அறிவிப்பு அல்ல, அவனுடைய ஸ்வதர்மத்தின் அறிவிப்பு. மூவுலகங்களும் — தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், ரிஷிகள், சாரணர்கள் — சாட்சிகள் என்று அறிவிப்பதன் மூலம் இந்தப் போர் தர்மயுத்தம் என்று நிலைநாட்டப்படுகிறது.

இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, ஒருமுகப்பட்ட மனத்துடன் ராமன் புடம்போட்ட பொன்னணிகள் பூண்ட கூரிய அம்புகளால் போரில் தசக்ரீவனைத் தாக்கினான். அவ்வாறே ராவணனும் சுடர்விடும் நாராசங்களாலும் உலக்கைகளாலும், மேகம் தாரைகளால்போல, ராமன்மீது பொழிந்தான். ஒன்றையொன்று தாக்கிக்கொள்ளும், ராமனும் ராவணனும் விடுத்த சிறந்த அம்புகளின் கடும் ஒலி எழுந்தது. ராமராவணர்களின் வெட்டப்பட்ட, சிதறிய, சுடர்விடும் முனையுடைய அம்புகள் வானிலிருந்து தரையில் விழுந்தன. ராமராவணர்களின் பெரிய நாண்-உள்ளங்கை முழக்கம், எல்லா உயிர்களையும் அச்சுறுத்துவதாக, வியப்புக்குரியதாக எழுந்தது. சுடர்விடும் வில்லேந்திய மகாத்மாவின் அம்புவலை மழைகளால் மூடப்பட்டு வதைக்கப்பட்ட அந்த ராவணன், காற்றால் தாக்கப்பட்ட மேகம்போல, எதிரே வந்து நின்றவன் அச்சத்தால் ஓடினான். சபதத்துக்குப் பிறகு ராமனின் போர் ‘ஒருமுகப்பட்ட மனத்துடன்’ என்ற சொல்லால் வருணிக்கப்படுகிறது — சோகமும் சினமும் இப்போது மனக்குவிப்பாக மாறிவிட்டன. ‘வராணாம் ச ஶராணாம் ச’ என்பது அச்சுப் பதிப்பின் பாடம் — சிறந்த அம்புகளின் என்று பொருள்; இந்தி உரையும் ‘சிறந்த அம்புகளின்’ என்றே சொல்கிறது; திறனாய்வுப் பதிப்பிலோ ‘ஶராணாம் ச ஶராணாம் ச’ (அம்புகளுக்கும் அம்புகளுக்கும்) என்று உள்ளது. நாண்-உள்ளங்கை முழக்கம் என்பது வில்நாணும் உள்ளங்கையும் உரசுவதால் எழும் ஒலி. இறுதிச் சுலோகம் வம்சஸ்த வகையைச் சேர்ந்த யாப்பில் அமைந்தது — ராவணனின் ஓட்டம் ‘காற்றால் தாக்கப்பட்ட மேகம்போல’ என்ற உவமையால் சொல்லப்படுகிறது. இவ்வாறு நூறாவது சர்க்கம் ராவணனின் தோல்வியோடு முடிகிறது; ஆனால் லக்ஷ்மணன் தரையில் வீழ்ந்து கிடக்கிறான்; அடுத்த சர்க்கத்தில் ராமனின் புலம்பலும் சுஷேணனின் மூலிகையும். புடம்போட்ட பொன்னணிகள் பூண்ட அம்புகள், சுடர்விடும் நாராசங்கள், உலக்கைகள் — இருவருடைய ஆயுதங்களும் ஒளி மிக்கவை; வானம் மீண்டும் அம்புகளால் நிறைகிறது. ராவணன் ‘எதிரே வந்து நின்று’ — கணநேரம் நேருக்குநேர் வந்து — பிறகு ‘அச்சத்தால்’ ஓடுகிறான்; அவனுடைய ஓட்டமே தோல்வியின் முதல் தெளிவான அடையாளம். மேகம் காற்றால் அங்குமிங்கும் வீசப்படுவதுபோல, ராவணன் அம்புகளால் வீசப்படுகிறான்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे शततमः सर्गः॥ १००॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க