॥वाल्मीकिरामायणम् யுத்த காண்டம் · சர்க்கம் 78

யுத்த காண்டம்

சர்க்கம்

மகராக்ஷன் போருக்குப் புறப்படுதல்

கும்பன், நிகும்பன் வதத்தால் சினங்கொண்ட ராவணனின் ஆணை, மகராக்ஷனின் சபதம், படையின் ஆயத்தம், அபசகுனங்கள், ராக்ஷசர்கள் போர்க்களம் நோக்கிச் செல்லுதல்

நிகும்பன் கொல்லப்பட்டதையும் கும்பன் வீழ்த்தப்பட்டதையும் கேட்டு, பெருஞ்சினமும் பொறுமையின்மையும் உடைய ராவணன் நெருப்புப் போலக் கொழுந்துவிட்டு எரிந்தான். நைர்ருதர்களின் மன்னனான அவன் சினத்தாலும் துயரத்தாலும் — இரண்டாலும் — மயங்கியவன் போல இருந்தான்; பிறகு அவன் கரனின் மகனான, அகன்ற கண்களுடைய மகராக்ஷனைத் தூண்டினான்: ‘மகனே, என் ஆணைப்படி நீ படையோடு கூடியவனாய்ச் செல்; காட்டில் வாழும் வானரர்களோடு அந்த ராகவனையும் லக்ஷ்மணனையும் கொல்.’ ராவணனின் சொற்களைக் கேட்டு, தன்னைச் சூரன் என்று எண்ணிக்கொள்ளும் கரனின் மகன் மகராக்ஷன் மகிழ்ந்து, இரவில் திரிபவனான ராவணனிடம் ‘அப்படியே’ என்றான். பிறகு வலிமைமிக்க அவன் பத்துத்தலையனை வணங்கி வலம்வந்து, ராவணனின் ஆணைப்படி ஒளிமிக்க மாளிகையிலிருந்து புறப்பட்டான். ராவணன் மகராக்ஷனை ‘மகனே’ என்று விளிக்கிறான்; ஏனெனில் கரன் அவனுக்கு உடன்பிறந்தவன் போல இருந்தான். கரன் முன்பு ஜனஸ்தானத்தில் ராமனால் கொல்லப்பட்டான்; ஆகவே மகராக்ஷனின் மனத்தில் தந்தையின் வதத்துக்குப் பழிவாங்கும் எண்ணமும் மறைந்திருக்கிறது — அந்தச் செய்தி அடுத்த சர்க்கத்தில் வெளிப்படையாகக் கூறப்படுகிறது. ராவணனின் துயரமும் சினமும் இரண்டுமே கடுமையானவை; அவன் தானே செல்லவில்லை, மீண்டும் வேறொருவனை அனுப்புகிறான். ‘சூரமானீ’ — ‘தன்னைச் சூரன் என்று எண்ணிக்கொள்பவன்’ — என்ற அடைமொழி ஏளனத்தையும் குறிக்கிறது — அவன் தன்னைச் சூரன் என்று எண்ணுகிறான், ஆனால் அவனுடைய விதி வேறு. ராவணனின் ஆணையில் ‘ஜஹி’ — ‘கொல்’ — என்ற ஒரே சொல் — அவனுடைய இலக்கு தெளிவானது.

அருகில் நின்ற படைத்தலைவனான சேனாபதியிடம் கரனின் மகன் கூறினான்: ‘விரைவாகத் தேர் கொண்டுவரப்படட்டும்; படையும் விரைந்து கொண்டுவரப்படட்டும்.’ அவனுடைய அந்தச் சொற்களைக் கேட்டு, இரவில் திரிபவனான அந்தப் படைத்தலைவன் தேரையும் படையையும் அவனருகே கொண்டுவந்து சேர்த்தான். இரவில் திரிபவனான மகராக்ஷன் தேரை வலம்வந்து அதில் ஏறி, தேரோட்டியைத் தூண்டினான்: ‘விரைவாகத் தேரைச் செலுத்து.’ பிறகு மகராக்ஷன் அந்த ராக்ஷசர்கள் எல்லோரிடமும் இவ்வாறு கூறினான்: ‘ராக்ஷசர்களே, நீங்கள் எல்லோரும் எனக்கு முன்னால் நின்று போரிடுங்கள். மகாத்மாவான ராக்ஷச மன்னன் ராவணனால், போரில் அந்த ராமலக்ஷ்மணர்கள் இருவரையும் கொல்லும்படி நான் ஆணையிடப்பட்டிருக்கிறேன். இரவில் திரிபவர்களே, இன்று நான் ராமனையும் லக்ஷ்மணனையும், கிளைகளில் திரியும் விலங்கான சுக்ரீவனையும், வானரர்களையும் சிறந்த அம்புகளால் கொல்வேன். இன்று சூலங்களை இறக்கி, வந்து சேர்ந்திருக்கும் வானரர்களின் பெரும்படையைக் காய்ந்த விறகை நெருப்பு எரிப்பது போல எரிப்பேன்.’ மகராக்ஷனின் அந்தச் சொற்களைக் கேட்டு, பலவகை ஆயுதங்கள் ஏந்திய, வலிமைமிக்க அந்த இரவில் திரிபவர்கள் எல்லோரும் மனம் ஒருமுகப்பட்டுப் போருக்கு ஆயத்தமாயினர். தேரை வலம்வருவது மங்கலத்துக்காகச் செய்யப்படுகிறது — இது போர்ப்பயணத்தின் மரபு. மகராக்ஷனின் சபதம் மிகுந்த செருக்குடையது — தான் ஒருவனே எல்லோரையும் கொல்வேன் என்கிறான். காய்ந்த விறகின் உவமை அவனுடைய தன்னம்பிக்கையைக் காட்டுகிறது; ஆனால் முன்பு பல ராக்ஷசர்கள் இதுபோலவே சபதம் செய்து கொல்லப்பட்டதை வாசகன் நினைவுகூர்கிறான். மகராக்ஷன் தானே ஆணையிடுகிறான் — படைத்தலைவன் உடனே தேரையும் படையையும் கொண்டுவருகிறான். இதனால் ராக்ஷசப் படையின் ஒழுங்கமைப்பு தெரிகிறது. தேரோட்டியிடம் ‘விரைவாக’ என்ற ஆணை அவனுடைய அவசரத்தைக் காட்டுகிறது — அவன் போருக்கு ஆர்வமாக இருக்கிறான். ராக்ஷசர்களிடம் ‘எனக்கு முன்னால் நின்று போரிடுங்கள்’ என்று சொல்லி, அவன் தானே பின்னால் நிற்கிறான், வீரர்கள் முன்னால் — இது தலைவனின் முறை. அவன் ராவணனின் ஆணையை மீண்டும் கூறுகிறான்; இதனால் வீரர்களின் மனத்தில் மன்னனின் அதிகாரம் நிலைநாட்டப்படுகிறது. அவனுடைய சபதத்தில் பகைவர்கள் எல்லோரும் பெயர் சொல்லிக் கணக்கிடப்படுகிறார்கள் — ராமன், லக்ஷ்மணன், சுக்ரீவன், வானரர்கள். ‘சாகாம்ருகம்’ — ‘கிளைகளில் திரியும் விலங்கு’ — என்ற சொல்லால் அவன் சுக்ரீவனை இகழ்கிறான். அம்புகள், சூலங்கள் என்ற இரு ஆயுதங்களை அவன் கூறுகிறான் — தொலைவிலிருந்து அம்புகள், அருகிலிருந்து சூலம்.

விரும்பிய உருவை எடுக்கவல்ல, கொடிய, கோரைப்பற்கள் உடைய, பழுப்புநிறக் கண்களுடைய, கலைந்த மயிருடைய, அச்சமூட்டும் அந்த ராக்ஷசர்கள் யானைகள் போல முழங்கினர். பெரிய உடலுடைய அவர்கள் பெரிய உடலுடைய கரனின் மகனைச் சூழ்ந்து, பூமியை அதிரச் செய்தவாறு மகிழ்ச்சியோடு சென்றனர். அங்கே எல்லாப் பக்கங்களிலும் முழக்கப்பட்ட ஆயிரக்கணக்கான சங்குகளும் பேரிகைகளும் எழுப்பிய பேரொலியும், சிங்கமுழக்கங்களும் புயங்களைத் தட்டும் ஓசைகளும் பெரிதாக எழுந்தன — ராக்ஷசர்கள் சிங்கமுழக்கம் செய்கிறார்கள், புயங்களைத் தட்டுகிறார்கள். ராக்ஷசர்களின் உருவ வருணனை அச்சமூட்டுவது — கோரைப்பற்கள், பழுப்புநிறக் கண்கள், கலைந்த மயிர். அவர்கள் விருப்பப்படி உருவை மாற்றவல்லவர்கள்; ஆகவே போரில் வெல்வதற்கு அரியவர்கள். அவர்களுடைய காலடிகளால் பூமி நடுங்குகிறது — இந்த உயர்வுநவிற்சி அவர்களுடைய எண்ணிக்கையையும் பாரத்தையும் குறிக்கிறது. சங்குகள், பேரிகைகளின் ஒலி போருக்கு ஒரு விழாச்சூழலை உருவாக்குகிறது. படையின் புறப்பாடு பெருவிழா போன்றது — ஆனால் இந்த விழாவின் முடிவு துயரமானது என்று கவிஞர் அடுத்த சுலோகங்களால் குறிப்பிடுகிறார்.

அப்போது அவனுடைய தேரோட்டியின் கையிலிருந்து சாட்டை நழுவி விழுந்தது; அந்த ராக்ஷசனின் கொடி விதிவசத்தால் திடீரென விழுந்தது. அவனுடைய தேரில் பூட்டப்பட்ட குதிரைகள் பராக்கிரமம் இழந்து — இயல்பான நடையை மறந்து — தடுமாறும் கால்களுடன் நடந்து, சோர்ந்து, கண்ணீர் வழியும் முகங்களுடன் சென்றன. கொடியவனும் தீய எண்ணமுடையவனுமான அந்த மகராக்ஷன் புறப்பட்டபோது, புழுதியோடு கூடிய, கடுமையான, கொடிய காற்று வீசியது. அந்த அடையாளங்களைக் கண்டும், மிகுந்த வீரமுடைய அந்த ராக்ஷசர்கள் அவற்றைப் பொருட்படுத்தாமல் — புறக்கணித்து — ராமலக்ஷ்மணர்கள் இருக்கும் இடத்துக்கு எல்லோரும் புறப்பட்டனர். மேகங்கள், யானைகள், எருமைகள் ஆகியவற்றின் உடல்களுக்கு நிகரான நிறமுடைய கரியவர்களும், போர்முனைகளில் பலமுறை கதைகளாலும் வாள்களாலும் பிளக்கப்பட்டு அடிபட்டவர்களும், போரில் திறமையுடையவர்களுமான அந்த இரவில் திரிபவர்கள் ‘நான் முதலில், நான் முதலில்’ என்று சொல்லிக்கொண்டு மீண்டும் மீண்டும் சுற்றித் திரிந்தனர். அபசகுனங்களின் பட்டியல் — சாட்டை விழுதல், கொடி விழுதல், குதிரைகளின் கண்ணீர், புழுதிக் காற்று — மகராக்ஷனின் மரணத்தை முன்கூட்டியே குறிக்கிறது. ராமாயணத்தில் ஏறக்குறைய ஒவ்வொரு ராக்ஷச வீரன் புறப்படும்போதும் இத்தகைய அபசகுனங்கள் வருணிக்கப்படுகின்றன. ராக்ஷசர்கள் அவற்றை அறிந்திருந்தும் புறக்கணிக்கிறார்கள் — இது அவர்களுடைய செருக்கும் தீய புத்தியும். ‘அஹமஹமிதி’ — ‘நான் முதலில், நான் முதலில்’ — என்ற சொல் அவர்களுடைய போட்டியையும் போர் ஆர்வத்தையும் காட்டுகிறது — ஒவ்வொருவனும் முதலில் போரிட விரும்புகிறான். இறுதிச் சுலோகம் புஷ்பிதாக்ரா விருத்தத்தில் அமைந்தது. குதிரைகளின் கண்ணீர் தனிப்பட இரக்கம் எழுப்புகிறது — விலங்குகளும் வரவிருக்கும் அழிவை அறிந்தவை போல.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डेऽष्टसप्ततितमः सर्गः॥ ७८॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க