॥वाल्मीकिरामायणम् யுத்த காண்டம் · சர்க்கம் 77

யுத்த காண்டம்

சர்க்கம்

நிகும்பன் வதம்

உடன்பிறந்தவனின் வதத்தால் சினங்கொண்ட நிகும்பன் பரிகத்தை எடுத்தல், அவனுடைய பொலிவு, அனுமனின் மார்பில் பரிகம் முறிதல், முஷ்டிப்போர், அனுமன் நிகும்பனின் தலையைப் பிடுங்குதல்

சுக்ரீவனால் வீழ்த்தப்பட்ட தன் உடன்பிறந்தவன் கும்பனைக் கண்டு, நிகும்பன் சினத்தால் எரிப்பவன் போல வானரத் தலைவன் சுக்ரீவனை உற்று நோக்கினான் — அவனுடைய பார்வையே நெருப்புப் போல இருந்தது. பிறகு துணிவுடைய அவன் மகேந்திர மலையின் சிகரத்துக்கு நிகரான அழகிய பரிகத்தை எடுத்தான். அந்தப் பரிகம் மலர்மாலைகளால் சுற்றப்பட்டிருந்தது; ஐந்து விரல் அகலமுடைய இரும்புப் பட்டைகள் பொருத்தப்பட்டிருந்தது; பொற்பட்டைகளால் சூழப்பட்டிருந்தது; வைரங்களாலும் பவழங்களாலும் அணிசெய்யப்பட்டிருந்தது; யமனின் தண்டம் போல அச்சமூட்டுவதாகவும், ராக்ஷசர்களின் அச்சத்தைப் போக்குவதாகவும் இருந்தது — அதைக் கண்டு ராக்ஷசர்கள் அச்சம் நீங்கினர். இந்திரனின் கொடிமரத்துக்கு நிகரான வலிமையுடைய அந்தப் பரிகத்தைச் சுழற்றி, பேரொளியும் அச்சமூட்டும் பராக்கிரமமும் உடைய நிகும்பன் வாயைத் திறந்து முழங்கினான். இங்கே உடன்பிறந்தவனுக்கான துயரமும் பழிவாங்கும் வேட்கையுமே நிகும்பனைத் தூண்டுகின்றன. முந்தைய சர்க்கத்தில் கும்பன் வில்லாளனாக இருந்தான்; நிகும்பனோ பரிகம் ஏந்துபவன் — இவ்வாறு இரு உடன்பிறந்தவர்களின் போர்முறை வேறுபட்டது. பரிகத்தின் விரிவான வருணனை அந்த ஆயுதத்தின் அச்சமூட்டும் தன்மையையும் அழகையும் ஒருசேரக் காட்டுகிறது. ‘ரக்ஷஸாம் பயநாசனம்’ — ‘ராக்ஷசர்களின் அச்சத்தைப் போக்குவது’ — என்ற அடைமொழி சிந்திக்கத்தக்கது — பகைவர்களுக்கு அச்சம் தரும் ஆயுதம் தன் தரப்புக்கு அச்சத்தைப் போக்குகிறது. இந்தி உரையும் ‘ராக்ஷசர்களின் அச்சத்தைப் போக்குவது’ என்றே கூறுகிறது.

மார்பில் அணிந்த பொற்பதக்கத்தாலும், புயங்களில் இருந்த தோள்வளைகளாலும், விசித்திரமான இரு குண்டலங்களாலும், விசித்திரமான மாலையாலும், அந்தப் பரிகத்தாலும் நிகும்பன் அணிகளோடு விளங்கினான் — இந்திரவில்லோடும் மின்னலோடும் இடியோடும் கூடி முழங்கும் மேகம் போல. அவனுடைய பரிகத்தின் முனையால் மகாத்மாவான வாயுவின் முடிச்சு வெடித்தது — வானத்தில் காற்றும் கிழிந்தது; அந்தப் பரிகம் ஓசையோடு கூடிய, புகையற்ற நெருப்புப் போலக் கொழுந்துவிட்டு எரிந்தது. நிகும்பனின் பரிகம் சுழன்றதால், விடபாவதி என்ற நகரத்தோடும் — குபேரனின் அளகாபுரியோடும் — சிறந்த கந்தர்வ மாளிகைகளோடும், விண்மீன்களோடும், நட்சத்திரங்களோடும், சந்திரனோடும், பெருங்கிரகங்களோடும் கூடிய வானவெளி முழுவதும் சுழல்வது போல் இருந்தது. பரிகமும் அணிகலன்களுமே ஒளியாகவும், சினமே விறகாகவும் கொண்ட நிகும்பன் என்ற அந்த நெருப்பு, யுகமுடிவில் எழும் நெருப்புப் போல அணுக அரியதானது. இங்கே கவிஞர் உவமைகளின் தொடரால் நிகும்பனின் அச்சமூட்டும் உருவைச் சித்திரிக்கிறார் — மேகம், இந்திரவில், மின்னல், காற்று, நெருப்பு, ஊழித்தீ. எட்டாம் சுலோகம் ஆறு அடிகள் கொண்டது; திறனாய்வுப் பதிப்பில் அந்த இடத்தில் ‘ஸஹ சைவாமராவத்யா ஸர்வைஶ்ச பவனை: ஸஹ’ என்று அமராவதியும் குறிப்பிடப்படுகிறது; அந்தப் பாதி அச்சுப் பதிப்பில் இல்லை — அச்சுப் பதிப்பில் ‘நகர்யா விடபாவத்யா’ என்று அளகாபுரி மட்டுமே குறிப்பிடப்படுகிறது. ஒன்பதாம் சுலோகத்தில் ‘க்ரோதேந்தன:’ — ‘சினத்தையே விறகாகக் கொண்டவன்’ — என்ற உருவகம் தனி அழகுடையது — சினமே அவனுடைய நெருப்புக்கு விறகு.

அப்போது நிகும்பனின் அத்தகைய உருவைக் கண்டு ராக்ஷசர்களும் வானரர்களும் அச்சத்தால் அசையக்கூட முடியவில்லை — எல்லோரும் அசைவற்று நின்றனர். வலிமைமிக்க அனுமன் ஒருவன் மட்டுமே மார்பைத் திறந்து காட்டியவாறு அவன் முன்னே நின்றான் — அவன் மார்பை விரித்து அடியை எதிர்பார்த்து நின்றான். பரிகம் போன்ற புயங்களுடைய வலிமைமிக்க நிகும்பன், சூரியனைப் போல ஒளிரும் அந்தப் பரிகத்தை வலிமைமிக்க அனுமனின் மார்பில் இறக்கினான். அவனுடைய உறுதியான, அகன்ற, பரந்த மார்பில் அந்தப் பரிகம் நூறு துண்டுகளாக உடைந்து, திடீரெனச் சிதறியபோது வானில் நூறு எரிநட்சத்திரங்கள் போலத் தோன்றியது. அந்த அடியால் பெருவானரன் அசையவில்லை — பூகம்பத்திலும் அசையாத மலை போல அவன் நின்றான். இங்கே அனுமனின் உடல் வஜ்ராயுதம் போன்றது என்று காட்டப்படுகிறது — மலைச்சிகரம் போன்ற பரிகம் அவனுடைய மார்பில் உடைந்தது. மற்றவர்கள் அச்சத்தால் உறைந்து நிற்கிறார்கள்; அனுமனோ தானே அறைகூவலை ஏற்கிறான் — இது அவனுடைய வீரத்துக்கும் தன்னம்பிக்கைக்கும் அடையாளம். நூறு எரிநட்சத்திரங்களின் உவமை பரிகத் துண்டுகளின் ஒளியைக் காட்டுகிறது. அனுமனின் உறுதியைக் கண்டு வானரர்களின் அச்சம் நீங்கியது.

இவ்வாறு தாக்கப்பட்ட, வானரர்களில் சிறந்தவனும் மிகுந்த பெருவலிமையுடையவனுமான அனுமன் வலிமையோடு முஷ்டியை மடக்கினான். அந்த முஷ்டியை ஓங்கி, பேரொளியும் வீரமும் வாயுவின் பராக்கிரமமும் வேகமும் உடைய அவன் நிகும்பனின் மார்பில் வேகமாக இறக்கினான். அங்கே அவனுடைய கவசம் வெடித்தது; குருதி பெருகி வழிந்தது; அந்த முஷ்டியால் மேகத்தில் மின்னல் போலச் சுடர் எழுந்தது. அந்த அடியால் நிகும்பன் தள்ளாடினான்; ஆனால் தேறிக்கொண்டு மீண்டும் பெருவலிமையுடைய அனுமனைப் பற்றினான். நிகும்பனால் அனுமன் தூக்கி உயர்த்தப்பட்டதைக் கண்டு, இலங்கைவாழ் ராக்ஷசர்கள் போரில் அச்சமூட்டும் வகையில் ஆரவாரம் செய்தனர் — வெற்றி கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கையால். இவ்வாறு அந்த ராக்ஷசனால் தூக்கிச் செல்லப்பட்டபோதும், வாயுவின் மகன் அனுமன் வஜ்ராயுதம் போன்ற முஷ்டியால் அவனை அடித்தான். இங்கே போரின் போக்கு இருமுறை மாறுகிறது — முதலில் அனுமனின் அடி, பிறகு நிகும்பனின் பிடி, பிறகு மீண்டும் அனுமனின் அடி. ராக்ஷசர்களின் மகிழ்ச்சி முழக்கம் காலம் தவறியது — ஏனெனில் பிடிப்பது கொல்வது அல்ல. இந்தச் சுலோகத்தில் (19) திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘ஸ ததா ஹ்ரியமாணோ(அ)பி கும்பகர்ணாத்மஜேன ஹி’ — ‘கும்பகர்ணனின் மகனால் இவ்வாறு தூக்கிச் செல்லப்பட்டபோதும்’ — என்று பாடம்; அச்சுப் பதிப்பிலோ ‘ஹனூமாம்ஸ்தேன ரக்ஷஸா’ — ‘அனுமன் அந்த ராக்ஷசனால்’ — என்று உள்ளது. முந்தைய சர்க்கத்தில் சுக்ரீவனின் முஷ்டி, இங்கே அனுமனின் முஷ்டி — இரு உடன்பிறந்தவர்களும் முஷ்டிப்போரிலேயே கொல்லப்பட்டனர். நிகும்பனின் பரிகம் உடைந்துவிட்டது; ஆகவே இப்போது இருவர் கையிலும் ஆயுதம் இல்லை — போர் சமமானது. அனுமன் வாயுவின் மகன் என்பதால் அவனுடைய முஷ்டியின் வேகம் வாயுவின் வேகம் போன்றது. கவசம் பிளப்பதும் குருதி வழிவதும் அடியின் வலிமையைக் காட்டுகின்றன. நிகும்பனும் வலுவற்றவன் அல்லன் — அடியைப் பொறுத்துக்கொண்டு அவன் அனுமனையே தூக்குகிறான்; இதை வேறு எந்த ராக்ஷசனும் செய்யவில்லை. இவ்வாறு கவிஞர் பகைவனின் வலிமையைக் காட்டி அனுமனின் வெற்றியின் பெருமையைக் கூட்டுகிறார்.

பிறகு அனுமன் தன்னை விடுவித்துக்கொண்டு தரையில் இறங்கினான்; வாயுவின் மகன் விரைந்து நிகும்பனை நசுக்கினான். மிகுந்த முயற்சியோடு, பெரும் பிரயத்தனத்தால் அவன் நிகும்பனைத் தரையில் வீசி நசுக்கினான்; வேகமாகப் பாய்ந்து, வேகமுடைய அவன் அவனுடைய மார்பின் மீது குதித்தான். பிறகு இரு கைகளாலும் அவனுடைய கழுத்தைப் பற்றித் திருகி, அச்சமூட்டும் வகையில் பெருங்குரலெழுப்பிக் கதறிய அவனுடைய தலையைப் பிடுங்கினான். கழுத்தைத் திருகும்போது அந்த ராக்ஷசன் அச்சமூட்டும் வேதனைக் கதறல் எழுப்பினான் என்று இந்தி உரையில் வருணிக்கப்பட்டுள்ளது. இவ்வாறு அனுமனின் வெற்றி முழுமையானது. இந்தப் போரின் வரிசை கவனமாக வருணிக்கப்பட்டுள்ளது — விடுவித்துக்கொள்ளுதல், தரையில் வீசுதல், நசுக்குதல், மார்பின் மீது ஏறுதல், கழுத்தைத் திருகுதல், தலையைப் பிடுங்குதல். இந்த வரிசை மற்போரின் திறமையைக் காட்டுகிறது. நிகும்பனின் கதறலே அவனுடைய கடைசி ஒலி.

வாயுவின் மகனால் போரில் கதறிக்கொண்டிருந்த நிகும்பன் வீழ்த்தப்பட்டதும், தசரதனின் மகனான ராமனுக்கும் ராக்ஷசத் தலைவனின் மகனான மகராக்ஷனுக்கும் இடையே — இருவருக்கும் கடுஞ்சினம் எழுந்ததால் — மிக அச்சமூட்டும் போர் நடந்தது — என்று கவிஞர் அடுத்த இரண்டு சர்க்கங்களின் கதையைக் குறிப்பிடுகிறார். (இந்தி உரையில் ‘ஸ்ரீராமனுக்கும் மகராக்ஷனுக்கும் இடையே மிகக் கொடிய போர் நடந்தது’ என்று உள்ளது; ‘ராக்ஷஸேந்த்ரஸூனு:’ — ‘ராக்ஷசத் தலைவனின் மகன்’ — என்பதால் இங்கே கரனின் மகனான மகராக்ஷன் குறிக்கப்படுகிறான்.) நிகும்பனின் உயிர் பிரிந்ததும் மகிழ்ச்சியுற்ற வானரர்கள் முழங்கினர்; திசைகள் எதிரொலித்தன; பூமி நடுங்குவது போலவும், வானம் விழுவது போலவும் இருந்தது; ராக்ஷசர்களின் படையை அச்சம் ஆட்கொண்டது. இறுதி இரண்டு சுலோகங்களும் நீண்ட யாப்பில் அமைந்தவை — இருபத்துமூன்றாம் சுலோகம் புஷ்பிதாக்ரா விருத்தத்திலும், இருபத்துநான்காம் சுலோகம் புஜங்கப்ரயாத விருத்தத்திலும் — அவை சர்க்கத்தின் நிறைவைக் கம்பீரமாகவும் வீரமாகவும் ஆக்குகின்றன. இருபத்துநான்காம் சுலோகம் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை. கும்பன், நிகும்பன் வதத்தால் கும்பகர்ணனின் வம்சமும் ஏறக்குறைய அழிந்துவிட்டது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे सप्तसप्ततितमः सर्गः॥ ७७॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க