॥वाल्मीकिरामायणम् யுத்த காண்டம் · சர்க்கம் 76

யுத்த காண்டம்

சர்க்கம்

கம்பனன் முதலியோரும் கும்பனும் கொல்லப்படுதல்

அங்கதனால் கம்பனன், ப்ரஜங்கன் வதம், த்விவிதனால் சோணிதாக்ஷன் வதம், மைந்தனால் யூபாக்ஷன் வதம், கும்பனின் பராக்கிரமம், சுக்ரீவனோடு தனிப்போர், கும்பன் வதம்

வீரர்களை அழிக்கும் அந்தக் கொடிய கைகலப்புப் போர் நடந்துகொண்டிருந்தபோது, போரில் ஆர்வமுடைய அங்கதன் கம்பனன் என்ற வீர ராக்ஷசனை எதிர்கொண்டான். கம்பனன் அங்கதனை அறைகூவி அழைத்து, சினத்தோடு வேகமாகக் கதையால் முதலில் அடித்தான்; அந்த அடியால் கடுமையாகத் தாக்கப்பட்ட அங்கதன் தள்ளாடினான். ஆனால் ஒளிமிக்க அவன் விரைவில் நினைவு மீண்டு, ஒரு மலைச்சிகரத்தைக் கம்பனன் மீது எறிந்தான். அந்த அடியால் வதைக்கப்பட்ட கம்பனன் தரையில் விழுந்து இறந்தான். இங்கே முதல் அடி ராக்ஷசனுடையது, இறுதி அடியோ வானரனுடையது — இதே வரிசை சர்க்கம் முழுவதும் மீண்டும் மீண்டும் காணப்படுகிறது. அங்கதன் இளைஞன்; ஆனால் அவனிடம் தன் தந்தை வாலியைப் போன்ற வலிமையும் துணிவும் உள்ளன. கம்பனனின் வீழ்ச்சியால் சர்க்கத்தின் தொடக்கமே வானரர்களின் வெற்றியோடு அமைகிறது; இதனால் அடுத்து வரும் போர்களின் தொனி உறுதியாகிறது.

போரில் கம்பனன் கொல்லப்பட்டதைக் கண்டு, சோணிதாக்ஷன் தேரில் விரைந்து, அஞ்சாதவன் போல அங்கதன் மீது பாய்ந்தான். வேகமுடைய அவன் உடலைப் பிளக்கும், கூரிய, ஊழித்தீ போன்ற உருவுடைய, தீட்டப்பட்ட அம்புகளால் அங்கதனைத் துளைத்தான் — க்ஷுரங்கள், க்ஷுரப்ரங்கள், நாராசங்கள், வத்ஸதந்தங்கள், சிலீமுகங்கள், கர்ணிகள், சல்யங்கள், விபாடங்கள் எனப் பல கூரிய அம்புகளால். இவை அம்புகளின் வகைகள் — சிலவற்றின் முனை கத்தி போலக் கூர்மையானது, சிலவற்றினுடையது கன்றின் பல் போன்றது, சிலவற்றினுடையது காது போல அகன்றது. இவ்வாறு உடல் துளைக்கப்பட்டிருந்தும், பராக்கிரமமும் வலிமையும் உடைய வாலியின் மகன் அங்கதன் விரைந்து சோணிதாக்ஷனின் கொடிய வில்லையும், தேரையும், அம்புகளையும் நொறுக்கினான். பிறகு சோணிதாக்ஷன் விரைவாக வாளையும் கேடயத்தையும் எடுத்துக்கொண்டு, ஆராயாமல், சினத்தோடு வேகமாகப் பாய்ந்தான். வலிமைமிக்க அங்கதன் அவனைவிட விரைவாகப் பாய்ந்து, அவனைப் பற்றிக் கையால் அவனுடைய வாளைப் பறித்துக்கொண்டு முழங்கினான். பிறகு அவன் அந்த வாளால் அவனுடைய தோள்பட்டையில் வெட்டினான்; வானரர்களில் யானைபோன்ற அவன் பூணூல் போலக் குறுக்காக அவனை வெட்டினான் — பூணூல் தோளிலிருந்து இடுப்புக்குக் கீழே செல்வது போல வாள்வெட்டும் சென்றது. ஆனால் சோணிதாக்ஷன் இறக்கவில்லை; ஏனெனில் பின்னர் அவன் மீண்டும் போரிடுகிறான். பிறகு அந்தப் பெரிய வாளை ஏந்தி, மீண்டும் மீண்டும் முழங்கியவாறு, வாலியின் மகன் போர்முனையில் மற்ற பகைவர்கள் மீது பாய்ந்தான். இந்தப் பகுதியில் அங்கதனின் வீரமும் சாதுரியமும் தெளிவாகின்றன — அவன் பகைவனின் ஆயுதத்தையே பறித்து அதனாலேயே அவனைத் தாக்குகிறான். அவன் ஆயுதமின்றி இருந்தான்; ஆனால் பகைவனின் வாளைப் பறித்து ஆயுதமுடையவன் ஆனான். நான்காம் சுலோகம் முதல் முப்பத்தைந்தாம் சுலோகம் வரை திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; அங்கே கம்பனன் வதத்துக்குப் பிறகு நேரடியாகக் கும்பனின் பராக்கிரமம் தொடங்குகிறது. சோணிதாக்ஷன் தேரில் இருக்கிறான், அங்கதன் தரையில் காலாளாக இருக்கிறான் — ஆயினும் வானரன் தேர்வீரனை வெல்கிறான். கவிஞர் அம்புகளின் பெயர்களைக் கணக்கிடுவதால் ராக்ஷசனின் ஆயுதச் செல்வம் காட்டப்படுகிறது; ஆனால் அந்த அம்புகள் எல்லாவற்றுக்கும் முன்னும் அங்கதன் பின்வாங்கவில்லை. அவன் முதலில் பகைவனின் வில்லை முறிக்கிறான், பிறகு தேரை, பிறகு அம்புகளை — இவ்வாறு பகைவனின் கருவிகள் அனைத்தையும் அழிக்கிறான். சோணிதாக்ஷன் வாளோடு பாயும்போது, அங்கதன் அவனைவிட விரைவாகப் பாய்ந்து அவனைப் பற்றுகிறான். இங்கே வேகத்தின் போட்டி தெரிகிறது.

பிறகு ப்ரஜங்கனோடு கூடிய, வலிமைமிக்க வீரன் யூபாக்ஷன் சினங்கொண்டு தேரில் பெருவலிமையுடைய வாலியின் மகனை நோக்கிச் சென்றான். பொன் தோள்வளை அணிந்த வீரன் சோணிதாக்ஷனும் தேறி, இரும்புக் கதையை எடுத்துக்கொண்டு அவனையே பின்தொடர்ந்தான். பெருவீரமும் வலிமையும் உடைய ப்ரஜங்கன் யூபாக்ஷனோடு சேர்ந்து, கதையோடு சினங்கொண்டு வாலியின் மகனை நோக்கிச் சென்றான். சோணிதாக்ஷனுக்கும் ப்ரஜங்கனுக்கும் நடுவே நின்ற வானரர்களில் சிறந்த அங்கதன், விசாக நட்சத்திரத்தின் இரு விண்மீன்களுக்கு நடுவே நிற்கும் முழுநிலவு போல விளங்கினான் — ஒளிமிக்க இருவருக்கு நடுவே அவன் இன்னும் ஒளிமிக்கவன். அங்கதனைக் காப்பவர்களாய் மைந்தனும் த்விவிதனும் ஒருவரையொருவர் பார்க்கும் விருப்பத்தோடு அவனருகே நின்றனர் — மைந்தனும் த்விவிதனும் அங்கதனின் தாய்மாமன்கள்; ஆகவே அவனைக் காப்பதில் அவர்கள் தனிக் கவனம் உடையவர்கள். பெரிய உடலுடைய, போருக்கு முனைந்த, பெருவலிமையுடைய ராக்ஷசர்கள் வாள்களும் அம்புகளும் கதைகளும் ஏந்திச் சினத்தோடு வானரர்கள் மீது பாய்ந்தனர். மூன்று வானரத் தலைவர்களுக்கும் — அங்கதன், மைந்தன், த்விவிதன் — மூன்று ராக்ஷசத் தலைவர்களுக்கும் — ப்ரஜங்கன், யூபாக்ஷன், சோணிதாக்ஷன் — இடையே, ஒருவரோடொருவர் பிணைந்து, மயிர்க்கூச்செறியச் செய்யும் பெரும்போர் நடந்தது. வானரர்கள் மரங்களை எடுத்துப் போரில் எறிந்தனர்; பெருவலிமையுடைய ப்ரஜங்கன் அவற்றை வாளால் தள்ளிவிட்டான். அவர்கள் தேர்களையும், குதிரைகளையும், மரங்களையும், மலைகளையும் எறிந்தனர்; பெருவலிமையுடைய யூபாக்ஷன் அவற்றை அம்புக்கூட்டங்களால் வெட்டினான். த்விவிதனும் மைந்தனும் பெயர்த்தெடுத்து எறிந்த மரங்களை, வீரமும் பராக்கிரமமும் உடைய சோணிதாக்ஷன் கதையால் நடுவிலேயே முறித்தான். இங்கே போரின் சமநிலை தெரிகிறது — வானரர்கள் எறிகிறார்கள், ராக்ஷசர்கள் தடுக்கிறார்கள்; ஒவ்வொரு ராக்ஷசனும் தன் தன் ஆயுதத்தால் — வாள், அம்புகள், கதை — எதிர்கொள்கிறான். கவிஞர் மூவர் மூவராகப் போர்வீரர்களைச் சமச்சீரான முறையில் நிறுத்துகிறார்; இதனால் வாசகன் போர் முழுவதையும் தெளிவாகக் காண்கிறான். இந்தப் போரின் தொடக்கத்தில் அங்கதன் மூன்று ராக்ஷசர்களுக்கு நடுவே தனியாக நின்றான். அவனுடைய நெருக்கடியைக் கண்டு அவனுடைய தாய்மாமன்களான மைந்தனும் த்விவிதனும் அவனைக் காக்க வந்தனர். இவ்வாறு போர் மூவருக்கு எதிராக மூவர் என்று சமமானது. வானரர்களின் ஆயுதங்கள் இயற்கையிலிருந்தே வந்தவை — மரங்கள், பாறைகள், போர்க்களத்தில் விழுந்து கிடந்த தேர்கள், குதிரைகள். ராக்ஷசர்களின் ஆயுதங்கள் செய்யப்பட்டவை — வாள், அம்புகள், கதை. ஒவ்வொரு எறிதலையும் ஒவ்வொரு ராக்ஷசனும் தடுக்கிறான்; ஆகவே எந்தத் தரப்பும் விரைவில் வெல்லவில்லை. ‘ரோமஹர்ஷணம்’ — மயிர்க்கூச்செறியச் செய்வது — என்ற சொல்லால், பார்ப்பவர்களின் மயிர்களும் மகிழ்ச்சியாலும் அச்சத்தாலும் சிலிர்த்தன என்று கவிஞர் குறிப்பிடுகிறார். முழுநிலவின் உவமை அங்கதனின் குளிர்ந்த ஒளியைக் காட்டுகிறது — சினங்கொண்டபோதும் அவன் நிலவு போல ஒளிர்கிறான். விசாக நட்சத்திரத்தின் இரு விண்மீன்கள் போல ராக்ஷசர்கள் இருவரும் அவனுடைய இருபுறமும் நிற்கிறார்கள். முன்பு அடிபட்டிருந்தும் சோணிதாக்ஷன் மீண்டும் தேறிக் கதையை எடுக்கிறான் — ராக்ஷசர்களின் உறுதியும் இங்கே தெரிகிறது. இவ்வாறு கவிஞர் வானரர்களின் வீரத்தை மட்டுமல்ல, இரு தரப்பின் வீரத்தையும் சமமாக வருணிக்கிறார். போரின் இந்தப் பகுதி நீண்டது; ஏனெனில் மூன்று தனிப்போர்கள் ஒரே நேரத்தில் நடக்கின்றன.

பிறகு ப்ரஜங்கன் பகைவனின் உயிர்நிலைகளைப் பிளக்கும் பெரிய வாளை ஓங்கியவாறு வேகமாக வாலியின் மகனை நோக்கிப் பாய்ந்தான். அவன் அருகில் வந்ததைக் கண்டு, மிகுந்த வலிமையும் பெருவலிமையும் உடைய வானரத் தலைவன் அங்கதன் அப்போது அச்வகர்ணம் என்ற மரத்தால் அவனைத் தாக்கினான். பிறகு அவன் வாளோடு கூடிய அவனுடைய கையை முஷ்டியால் அடித்தான்; வாலியின் மகனின் அடியால் அந்த வாள் தரையில் விழுந்தது. உலக்கை போன்ற அந்த வாள் தரையில் விழுந்ததைக் கண்டு, பெருவலிமையுடைய ப்ரஜங்கன் வஜ்ராயுதம் போன்ற முஷ்டியை மடக்கினான். பேரொளியுடைய அவன் பெருவீரமுடைய வானரர்களில் காளைபோன்ற அங்கதனின் நெற்றியில் அடித்தான்; அங்கதன் ஒரு கணம் தள்ளாடினான். பிறகு ஒளியும் பராக்கிரமமும் உடைய வாலியின் மகன் நினைவு மீண்டு, முஷ்டியால் ப்ரஜங்கனின் தலையை உடலிலிருந்து வீழ்த்தினான். இவ்வாறு ஆயுதமற்ற இருவரின் முஷ்டிப்போரில் அங்கதன் வெற்றி பெற்றான். இந்தித் தலைப்பிலும் ‘அங்கதனால் கம்பனன், ப்ரஜங்கன் வதம்’ என்று கூறப்பட்டுள்ளது. இங்கேயும் முன்பு போலவே வரிசை — ராக்ஷசன் முதலில் அடிக்கிறான், அங்கதன் ஒரு கணம் தள்ளாடுகிறான், பிறகு நினைவு மீண்டு அவனைக் கொல்கிறான். இந்த மீள்வருகை அங்கதனின் துணிவையும் அழிக்கமுடியாத தன்மையையும் காட்டுகிறது. ப்ரஜங்கன் யூபாக்ஷனின் சிற்றப்பன்; ஆகவே அவனுடைய வதம் அடுத்த நிகழ்ச்சிக்குக் காரணமாகிறது — யூபாக்ஷன் துயரத்தாலும் சினத்தாலும் போருக்கு ஓடுகிறான். அங்கதன் முதலில் மரத்தால் அடிக்கிறான், பிறகு வாள் ஏந்திய கையை முஷ்டியால் அடிக்கிறான்; அதனால் வாள் விழுகிறது. இவ்வாறு பகைவன் ஆயுதமற்றவன் ஆனான். ஆயுதமற்றவனாகியும் ப்ரஜங்கன் ஓடவில்லை; முஷ்டியால் போரிடுகிறான் — ராக்ஷசர்களின் வீரத்தையும் கவிஞர் இகழவில்லை. முஷ்டியால் தலையை வீழ்த்துவது உயர்வுநவிற்சி போலத் தோன்றலாம்; ஆனால் அது வானரர்களின் மனிதருக்கு மேற்பட்ட வலிமையைக் குறிக்கிறது. அங்கதன் தந்தை வாலிக்குத் தகுந்த மகன் என்பது மீண்டும் நிரூபணமாகிறது.

தன் சிற்றப்பன் ப்ரஜங்கன் போரில் கொல்லப்பட்டதும், கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடன், அம்புகள் தீர்ந்துபோன யூபாக்ஷன் தேரிலிருந்து விரைந்து இறங்கி வாளை எடுத்தான். பாய்ந்து வரும் அந்த யூபாக்ஷனைக் கண்டு த்விவிதன் விரைந்து, சினத்தோடு அவனுடைய மார்பில் அடித்தான்; வலிமைமிக்க அவன் அவனை வலுக்கட்டாயமாகப் பற்றினான். தன் உடன்பிறந்தவன் பிடிபட்டதைக் கண்டு, பெருவலிமையும் பேரொளியும் உடைய சோணிதாக்ஷன் அப்போது த்விவிதனின் மார்பில் அடித்தான். அந்த அடியால் தாக்கப்பட்ட பெருவலிமையுடைய த்விவிதன் தள்ளாடினான்; ஆனால் மீண்டும் சோணிதாக்ஷன் ஓங்கிய கதையைப் பறித்துக்கொண்டான். இதற்கிடையில் மைந்தன் த்விவிதனின் அருகே வந்தான்; வீரமுடைய அவன் யூபாக்ஷனின் மார்பில் உள்ளங்கையால் அடித்தான். வேகமுடைய அந்தச் சோணிதாக்ஷனும் யூபாக்ஷனும் இரு வானரர்களோடு போரில் கடுமையாக இழுத்தும் பிடுங்கியும் போரிட்டனர் — ஒருவரையொருவர் இழுத்தும், பிடுங்கியும். த்விவிதன் சோணிதாக்ஷனின் முகத்தை நகங்களால் கிழித்து, வீரமுடைய அவன் அவனைத் தரையில் சுழற்றி அடித்து, தன் வலிமையால் நசுக்கினான். வானரர்களில் சிறந்த மைந்தன் கடுஞ்சினம் கொண்டு யூபாக்ஷனைத் தன் இரு கைகளால் நெரித்தான்; அவன் இறந்து தரையில் விழுந்தான். இங்கே உடன்பிறந்தவர்களான மைந்தனும் த்விவிதனும், உடன்பிறந்த ராக்ஷசர்களான சோணிதாக்ஷனும் யூபாக்ஷனும் போரிடுகிறார்கள் — இரு தரப்பிலும் உடன்பிறப்புப் பாசம் தெரிகிறது; ஏனெனில் ஒவ்வொருவனும் தன் உடன்பிறந்தவனைக் காக்க ஓடுகிறான். யூபாக்ஷனின் கண்ணீர் சிற்றப்பனின் மரணத்தால் — ராக்ஷசர்களின் துயரமும் வருணிக்கப்படுகிறது. வானரர்கள் ஆயுதமின்றி நகங்களாலும் கைகளாலுமே பகைவர்களைக் கொல்கிறார்கள். த்விவிதன் யூபாக்ஷனைப் பற்றுகிறான்; சோணிதாக்ஷன் தன் உடன்பிறந்தவனைக் காக்க த்விவிதனை அடிக்கிறான்; மைந்தன் தன் உடன்பிறந்தவனுக்கு உதவ வருகிறான் — இவ்வாறு போரின் ஒவ்வொரு அடியும் முந்தைய அடியின் எதிர்வினை. த்விவிதன் சோணிதாக்ஷனின் கதையைப் பறிக்கிறான்; அதனால் அவனுடைய வலிமை குறைகிறது. இறுதியில் இரு ராக்ஷசர்களும் வானரர்களின் கைகளில் சாகிறார்கள் — ஒருவன் நகங்களால் கிழிக்கப்பட்டுத் தரையில் நசுக்கப்படுகிறான், மற்றவன் கைகளால் நெரிக்கப்படுகிறான். முன்பு அங்கதனால் வாளால் வெட்டப்பட்ட சோணிதாக்ஷன் இங்கே மீண்டும் போரிடுகிறான்; ஆகவே அவனுடைய முந்தைய காயம் மரணம் தருவதாக இருக்கவில்லை. இந்தித் தலைப்பில் ‘த்விவிதனால் சோணிதாக்ஷன் வதம், மைந்தனால் யூபாக்ஷன் வதம்’ என்று கூறப்பட்டுள்ளது. ‘ஆகர்ஷோத்பாடனம்’ — இழுத்தலும் பிடுங்குதலும் — என்ற சொல்லால் மற்போரின் சித்திரம் தெரிகிறது — ஒருவருடைய மயிரையும் உறுப்புகளையும் மற்றவர் இழுக்கிறார்கள், பிடுங்குகிறார்கள். இந்தப் போர் அஸ்திரப் போரிலிருந்து வேறுபட்டது; மிக நெருக்கமானது, கொடியது. இறுதியில் நான்கு ராக்ஷசர்களும் கொல்லப்பட்டனர்.

முதன்மை வீரர்கள் கொல்லப்பட்டு வேதனையுற்ற அந்த ராக்ஷசமன்னனின் படை, கும்பகர்ணனின் மகன் கும்பன் இருந்த இடத்தை நோக்கிச் சென்றது. வேகமாக ஓடிவந்த அந்தப் படையைக் கும்பன் தேற்றினான். அப்போது இலக்கை அடைந்த பெருவீரமுடைய வானரர்கள் உரக்க ஆரவாரம் செய்தனர் — வெற்றி முழக்கம் எழுப்பினர். பெருவீரர்கள் வீழ்த்தப்பட்ட ராக்ஷசப் படையைக் கண்டு, ஒளிமிக்க கும்பன் போரில் மிகக் கடினமான செயலைச் செய்யலானான். வில்லாளர்களில் சிறந்த அவன் மிகவும் மனம் ஒருமுகப்பட்டவனாய் வில்லை எடுத்து, நச்சுப்பாம்புகள் போன்ற, உடலைப் பிளக்கும் அம்புகளை விடுத்தான். அம்பு பொருத்தப்பட்ட அவனுடைய அந்தச் சிறந்த வில் மேலும் பொலிந்தது — மின்னலோடும் ஐராவதத்தின் ஒளியோடும் கூடிய இரண்டாவது இந்திரவில் போல. காதுவரை இழுத்து விடுக்கப்பட்ட, பொன் இறகுக்கால் உடைய, இறகுகள் அணிந்த அம்பால் அவன் அப்போது த்விவிதனைத் தாக்கினான். அதனால் திடீரெனத் தாக்கப்பட்டு, கால்கள் தளர்ந்து, துடித்து, கலங்கிய, திரிகூட மலை போன்ற அந்தச் சிறந்த வானரன் வீழ்ந்தான். பெரும்போரில் தன் உடன்பிறந்தவன் வீழ்ந்ததைக் கண்டு, மைந்தன் ஒரு பெரிய பாறையை எடுத்துக்கொண்டு வேகமாகப் பாய்ந்தான். பெருவலிமையுடைய அவன் அந்தப் பாறையை ராக்ஷசன் மீது எறிந்தான்; கும்பன் தெளிவான, களங்கமற்ற ஐந்து அம்புகளால் அந்தப் பாறையைப் பிளந்தான். பிறகு நச்சுப்பாம்பு போன்ற, அழகிய முனையுடைய மற்றோர் அம்பைத் தொடுத்து, பேரொளியுடைய அவன் த்விவிதனின் அண்ணனான மைந்தனின் மார்பில் அடித்தான். உயிர்நிலையில் பட்ட அந்த அடியால் வானரப் படைத்தலைவனான மைந்தன் மயங்கித் தரையில் விழுந்தான். இங்கே கும்பனின் திறமை தனிப்பட வருணிக்கப்படுகிறது — அவன் வலிமையுடையவன் மட்டுமல்ல, வில்வித்தையில் வல்லவன். முன்பு வானரர்கள் ராக்ஷசர்களை ஒவ்வொருவராகக் கொன்ற இடத்தில், கும்பன் ஒருவனே இரண்டு முதன்மை வானரர்களை வீழ்த்துகிறான். அவனுடைய வில் இந்திரவில் போன்றது, அவனுடைய அம்புகள் பாம்புகள் போன்றவை — இந்த உவமைகள் அவனுடைய அச்சமூட்டும் தன்மையைக் காட்டுகின்றன. மைந்தனும் த்விவிதனும் அச்வினிதேவர்களின் மகன்கள், பெருவலிமையுடையவர்கள்; அவர்களுடைய வீழ்ச்சி வானரப் படைக்குப் பேரடி. நான்கு சேனாபதிகள் கொல்லப்பட்டனர்; ஆகவே சிதைந்த ராக்ஷசப் படை கும்பனிடம் ஓடுகிறது. கும்பன் அதைத் தேற்றுகிறான் — இது தலைவனின் கடமை. அவனுடைய வருகையால் போரின் திசை மாறுகிறது. முன்பு அங்கதன், மைந்தன், த்விவிதன் வெற்றியாளர்களாக இருந்தனர்; இப்போது கும்பனின் அம்புகளால் அவர்களே வீழ்கிறார்கள். கும்பன் ‘ஸுஸமாஹித:’ — மனம் ஒருமுகப்பட்டவனாய் — வில்லை எடுக்கிறான்; அதனால் அவனுடைய அம்புகள் இலக்கைத் தவறவிடுவதில்லை. த்விவிதன் ஒரே அம்பால் வீழ்கிறான்; இது அவனுடைய அம்பின் ஆற்றலைக் காட்டுகிறது. உடன்பிறந்தவன் வீழ்ந்ததால் சினங்கொண்ட மைந்தன் பாறையை எறிகிறான்; ஆனால் கும்பன் ஐந்து அம்புகளால் அதை வானிலேயே பிளக்கிறான். பிறகு ஒரே அம்பால் மைந்தனையும் வீழ்த்துகிறான். இவ்வாறு ஒரு கணத்துக்கு முன் இரண்டு ராக்ஷசர்களைக் கொன்ற அந்த இரு வானரர்களே இப்போது தரையில் கிடக்கிறார்கள். போரில் அதிர்ஷ்டம் விரைவில் மாறுகிறது என்று கவிஞர் காட்டுகிறார். வானரர்களின் வெற்றி முழக்கமும் விரைவில் அடங்குகிறது. கும்பனின் வில்லுக்கான உவமை — மின்னலோடும் ஐராவதத்தின் ஒளியோடும் கூடிய இந்திரவில் — அதன் அழகையும் அச்சத்தையும் ஒருசேரக் குறிக்கிறது. ‘ஆகர்ணக்ருஷ்டமுக்தேன’ — காதுவரை இழுத்து விடுக்கப்பட்ட — என்ற சொல்லால், அவன் வில்லைக் காதுவரை இழுக்கிறான், ஆகவே அம்பின் வேகம் உச்சமானது. ‘ஹாடகபுங்கேன’ — பொன் இறகுக்கால் உடைய அம்பால் — ராக்ஷசர்களின் ஆயுதங்களும் செழிப்பானவை. த்விவிதன் திரிகூட மலை போல விழுகிறான்; இது அவனுடைய பெரிய உடலைக் காட்டுகிறது. மைந்தன் உயிர்நிலையில் அடிபட்டான்; ஆகவே அவனும் மயங்கினானே தவிர இறக்கவில்லை.

பெருவலிமையுடைய தன் தாய்மாமன்கள் இருவரும் நசுக்கப்பட்டதைக் கண்டு, அங்கதன் வில்லை ஓங்கி நின்ற கும்பனை நோக்கி வேகமாகப் பாய்ந்தான். பாய்ந்து வரும் அவனைக் கும்பன் ஐந்து இரும்பு அம்புகளாலும், வேறு மூன்று கூரிய அம்புகளாலும் — யானையைத் தோமரங்களால் துளைப்பது போல — துளைத்தான்; வீரமுடைய கும்பன் பல அம்புகளால் அங்கதனைத் துளைத்தான். மழுங்காத முனையுடைய, தீட்டப்பட்ட, கூரிய, பொன்னணி பூண்ட அம்புகளால் உடலெங்கும் துளைக்கப்பட்டபோதும், வாலியின் மகன் அங்கதன் நடுங்கவில்லை. அவன் கும்பனின் தலைமீது பாறைமழையும் மரமழையும் பொழிந்தான். செல்வமிக்க கும்பகர்ணனின் மகன், வாலியின் மகன் எறிந்த அந்த மரங்கள் எல்லாவற்றையும் வெட்டினான்; பாறைகளையும் மீண்டும் பிளந்தான். பாய்ந்து வரும் வானரப் படைத்தலைவனான அங்கதனைக் கண்டு, இரண்டு தீப்பந்தங்களால் யானையைத் தாக்குவது போல, கும்பன் இரண்டு அம்புகளால் அவனுடைய புருவங்களைத் துளைத்தான். அவனுடைய குருதி பெருகி வழிந்தது; அவனுடைய கண்கள் மூடிக்கொண்டன. அங்கதன் குருதி தோய்ந்த கண்களை ஒரு கையால் மூடிக்கொண்டு, மற்றொரு கையால் அருகிலிருந்த ஒரு சாலமரத்தைப் பற்றினான். அதை அடிமரத்தோடு மார்பில் அழுத்தி, கையால் உறுதியாகப் பிடித்து, சற்றே வளைத்து, பெரும்போரில் பெயர்த்தெடுத்தான். இந்திரனின் கொடிமரம் போன்ற, மந்தர மலைக்கு நிகரான அந்த மரத்தை, ராக்ஷசர்கள் எல்லோரும் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே அவன் வேகமாக எறிந்தான். கும்பன் உடலைப் பிளக்கும் ஏழு கூரிய அம்புகளால் அந்த மரத்தை வெட்டினான். பிறகு அங்கதன் மிகவும் வேதனையுற்றான், விழுந்தான், மயங்கினான். கடலில் மூழ்குபவன் போல வீழ்ந்து கிடந்த, வெல்வதற்கரிய அங்கதனைக் கண்டு, வானரர்களில் சிறந்தவர்கள் ராகவனிடம் தெரிவித்தனர். இந்தப் பகுதியில் அங்கதனின் உறுதி தனிப்படக் காணத்தக்கது — கண்கள் குருதியால் மூடியிருந்தும், அவன் ஒரு கையால் கண்களை மூடிக்கொண்டு மற்றொரு கையால் மரத்தைப் பெயர்த்தெடுக்கிறான். ஆனால் கும்பனின் அம்புகள் அவனைவிட வேகமானவை. ‘ஸீதந்தமிவ ஸாகரே’ — ‘கடலில் மூழ்குபவன் போல’ — என்ற உவமை படையின் நம்பிக்கையும் அவனோடு சேர்ந்து மூழ்குகிறது என்பதைக் குறிக்கிறது. தாய்மாமன்கள் வீழ்ந்ததைக் கண்டு அங்கதன் தன் பாதுகாப்பை மறந்து கும்பனை நோக்கி ஓடுகிறான் — இது அவனுடைய குடும்பப் பாசம். யானையைத் தோமரங்களால் துளைப்பது போலக் கும்பன் அவனை எட்டு அம்புகளால் துளைக்கிறான்; ஆயினும் அங்கதன் நடுங்கவில்லை. அவன் பாறைகளையும் மரங்களையும் பொழிகிறான்; கும்பன் அவை எல்லாவற்றையும் வெட்டுகிறான். பிறகு கும்பன் அவனுடைய புருவங்களைக் குறிவைக்கிறான்; ஏனெனில் கண்கள் குருதியால் மூடப்பட்டால் போர்வீரனால் பார்க்க முடியாது. இது கும்பனின் போர்த்தந்திரம். குருடன் போல ஆனபோதும் அங்கதன் மரத்தைப் பெயர்த்தெடுத்து எறிகிறான் — அவனுடைய துணிவு வியக்கத்தக்கது. ஆனால் இறுதியில் ஏழு அம்புகளால் அவனுடைய மரம் வெட்டப்படுகிறது; அவனும் மயங்கி விழுகிறான். வானரர்கள் உடனே ராமனுக்குத் தெரிவிக்கிறார்கள்; ஏனெனில் அங்கதன் இளவரசன், அவனைக் காப்பது எல்லோருடைய கடமை. ‘உல்காப்யாமிவ குஞ்ஜரம்’ — ‘இரண்டு தீப்பந்தங்களால் யானையை’ — என்ற உவமை: கண்களருகே இரண்டு தீப்பந்தங்களால் சுடப்பட்ட யானை கலங்குவது போல அங்கதன் கலங்குகிறான். மரத்தைப் பெயர்த்தெடுப்பதன் வருணனை நுட்பமானது — மார்பில் அழுத்தி, கையால் பிடித்து, சற்றே வளைத்துப் பெயர்க்கிறான். இவ்வாறு கவிஞர் உடல்சார்ந்த செயலை அடியடியாகக் காட்டுகிறார். அங்கதனின் வீழ்ச்சி ‘கடலில் மூழ்குபவன் போல’ என்ற உவமையால் வருணிக்கப்படுகிறது — கடலில் மூழ்குபவன் உதவியை எதிர்பார்ப்பது போல அங்கதனும் எதிர்பார்க்கிறான்.

பெரும்போரில் வாலியின் மகன் வேதனையுற்றதைக் கேட்டு, ராமன் ஜாம்பவான் முதலிய வானரர்களில் சிறந்தவர்களுக்கு ஆணையிட்டான். ராமனின் ஆணையைக் கேட்டு, வானரர்களில் புலிபோன்ற அவர்கள் கடுஞ்சினத்துடன் வில்லை ஓங்கி நின்ற கும்பன் மீது பாய்ந்தனர். பிறகு மரங்களையும் பாறைகளையும் கைகளில் ஏந்தி, சினத்தால் சிவந்த கண்களுடன், வானரர்களில் காளைபோன்றவர்கள் அங்கதனைக் காக்கும் விருப்பத்தோடு பாய்ந்தனர். ஜாம்பவானும், சுஷேணனும், வேகதர்சி என்ற வானரனும் சினங்கொண்டு கும்பகர்ணனின் வீர மகன் மீது பாய்ந்தனர். பெருவலிமையுடைய அந்த வானரத் தலைவர்கள் பாய்ந்து வருவதைக் கண்டு, கும்பன் மலையால் நீர்நிலையைத் தடுப்பது போல அம்புக்கூட்டத்தால் அவர்களைத் தடுத்தான் — மலை நீர்ப்பெருக்கைத் தடுப்பது போல. அவனுடைய அம்புகளின் பாதையை அடைந்ததும், மகாத்மாக்களான அந்த வானரத் தலைவர்களால் அவனைப் பார்க்கக்கூட முடியவில்லை — பெருங்கடல் கரையைக் கடக்க முடியாதது போல. இங்கே ராமன் தானே போரிடவில்லை; சேனாபதி போல ஆணையிடுகிறான். முதியவனான ஜாம்பவானும் போருக்கு ஓடுகிறான். ஆனால் கும்பனின் அம்புமழை எவ்வளவு அடர்த்தியாக இருந்ததென்றால், வானரர்களால் அவனருகே செல்வது ஒருபுறமிருக்க, அவனைப் பார்க்கவும் முடியவில்லை. இரண்டு உவமைகள் — மலை நீரைத் தடுக்கிறது, கரை கடலைத் தடுக்கிறது — கும்பனின் தடுக்கும் ஆற்றலைக் காட்டுகின்றன. ராமனின் ஆணை விரைவில் நிறைவேற்றப்படுகிறது — வானரர்கள் சினத்தால் சிவந்த கண்களுடன் மரங்களையும் பாறைகளையும் எடுத்துக்கொண்டு ஓடுகிறார்கள். அவர்களுடைய இலக்கு இருவகை — அங்கதனைக் காப்பது, கும்பனைக் கொல்வது. ஆனால் கும்பனின் அம்புமழை அவர்களைத் தொலைவிலேயே தடுக்கிறது. முதியவனான ஜாம்பவான், மருத்துவனான சுஷேணன், வேகதர்சி — அனுபவசாலிகளான இவர்களாலும் அவனருகே செல்ல முடியவில்லை. இதனால் கும்பனின் வலிமை உச்சத்தை அடைந்தது என்று குறிப்பிடப்படுகிறது; அதனால் பின்னர் சுக்ரீவனின் வெற்றி இன்னும் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. இவ்வாறு ராமன் போர் முழுவதையும் தொலைவிலிருந்தும் கண்காணிக்கிறான்.

அம்புமழைகளால் வதைக்கப்பட்ட அந்த வானரக் கூட்டங்களைக் கண்டு, வானரர்களின் தலைவன் சுக்ரீவன் தன் உடன்பிறந்தவனின் மகனான அங்கதனைத் தனக்குப் பின்னால் வைத்து — காத்து — போரில் கும்பகர்ணனின் மகனை நோக்கி, மலைச்சாரலில் திரியும் யானையை நோக்கி வேகமுடைய சிங்கம் பாய்வது போலப் பாய்ந்தான். அந்தப் பெருவானரன் அச்வகர்ணம் முதலிய பல பெருமரங்களையும் மற்ற பலவகை மரங்களையும் பெயர்த்தெடுத்து எறிந்தான். வானத்தை மூடிய, தடுப்பதற்கரிய அந்த மரமழையைச் செல்வமிக்க கும்பகர்ணனின் மகன் தன் கூரிய அம்புகளால் வெட்டினான். இலக்கைக் குறிவைத்து அதைத் தவறவிடாத கடுமையான கும்பனின் தீட்டப்பட்ட அம்புகளால் நிறைக்கப்பட்ட அந்த மரங்கள் கொடிய சதக்னிகள் போல விளங்கின — அம்புகள் நிறைந்த மரங்கள் சதக்னி என்ற ஆயுதங்களின் முட்கள் போலத் தோன்றின. கும்பனால் பிளக்கப்பட்ட அந்த மரமழையைக் கண்டும், வீரமும் செல்வமும் பேருள்ளமும் உடைய வானரத் தலைவன் சுக்ரீவன் கலங்கவில்லை. துளைக்கப்பட்டபோதும் அந்த அம்புகளைப் பொறுத்துக்கொண்டு, அவன் திடீரெனக் கும்பனின் இந்திரவில் போல ஒளிரும் வில்லைப் பறித்து முறித்தான். இவ்வாறு மிகக் கடினமான செயலைச் செய்துவிட்டு, அவன் அங்கிருந்து விரைவாகக் கீழே குதித்துத் தரையில் நின்றான். சுக்ரீவன் மன்னன்; ஆகவே தன் உடன்பிறந்தவனின் மகனைக் காப்பதற்காக அவனே முன்னே வருகிறான் — இது அவனுடைய தலைமைப் பண்பின் அடையாளம். வில்லை முறித்தது கும்பனின் முதன்மை வலிமையை அழிக்கிறது; ஏனெனில் அவன் வில்லாளன். அறுபத்தெட்டாம் சுலோகம் ஆறு அடிகள் கொண்டது. சுக்ரீவனின் வருகை யானையைத் தாக்கும் சிங்கத்தின் பாய்ச்சல் போன்றது — சிங்கம் சிறியதாயினும் வலிமையானது; யானை பெரியதாயினும் தோற்கடிக்கப்படுகிறது. சுக்ரீவன் மரங்களை எறிகிறான்; கும்பன் அவற்றை அம்புகளால் வெட்டுகிறான்; அம்புகளால் துளைக்கப்பட்ட மரங்கள் சதக்னிகள் போலத் தோன்றுகின்றன. ஆனால் சுக்ரீவன் அம்புகளைப் பொறுத்துக்கொண்டே அருகே சென்று வில்லை முறிக்கிறான். இது மிகக் கடினமான செயல்; ஏனெனில் வில்லாளனின் அருகே செல்வதே கடினம். ‘ப்ராத்ருஜம் ப்ருஷ்டத: க்ருத்வா’ — ‘உடன்பிறந்தவனின் மகனைப் பின்னால் வைத்து’ — என்ற சொல் அங்கதனிடம் சுக்ரீவனுக்கு உள்ள அன்பைக் காட்டுகிறது — முன்பு வாலியின் மகனாக இருந்தவன், இப்போது அவனுக்கே மகன் போன்றவன். கும்பனின் அம்புகள் அவனைத் துளைக்கின்றன; அவன் அவற்றைப் பொறுத்துக்கொள்கிறான், பின்வாங்கவில்லை.

கொம்பு முறிந்த யானை போல நின்ற கும்பனிடம் சினங்கொண்ட சுக்ரீவன் கூறினான்: ‘நிகும்பனின் அண்ணனே, உன் வீரமும் உன் அம்புகளின் வேகமும் வியக்கத்தக்கவை. பணிவும் ஆற்றலும் உன்னிடமோ ராவணனிடமோ உள்ளன — பிரஹ்லாதன், பலி, விருத்திரனைக் கொன்ற இந்திரன், குபேரன், வருணன் ஆகியோருக்கு நிகரானவனே. நீ ஒருவனே மிகுந்த வலிமையுடைய உன் தந்தைக்கு நிகராகப் பிறந்திருக்கிறாய் — தந்தைக்குச் சமமானவன். புலன்களை வென்றவனை மனக்கவலைகள் மீற முடியாதது போல, பெருந்தோள்களுடைய, சூலம் ஏந்திய, பகைவரை அடக்கும் உன் ஒருவனைத் தேவர்களும் மீற முடியாது. பேரறிவாளனே, பராக்கிரமம் காட்டு; என் செயல்களையும் பார். உன் சிற்றப்பன் ராவணன் வரத்தின் பலத்தால் தேவர்களையும் தானவர்களையும் தாங்கி எதிர்கொள்கிறான்; கும்பகர்ணனோ தன் சொந்த வீரத்தால் தேவர்களையும் அசுரர்களையும் எதிர்கொண்டான். வில்லில் நீ இந்திரஜித்துக்கு நிகரானவன்; பராக்கிரமத்தில் ராவணனுக்கு நிகரானவன்; இன்று ராக்ஷசர்களின் உலகில் வலிமையிலும் வீரத்திலும் நீயே சிறந்தவன். இன்று போரில் என்னோடு நீ செய்யும் வியத்தகு பெரும்போரை, இந்திரனுக்கும் சம்பரனுக்கும் இடையே நடந்த போரைப் போல, உயிரினங்கள் காணட்டும். நீ ஈடற்ற செயலைச் செய்திருக்கிறாய்; அஸ்திரத் திறமையையும் காட்டியிருக்கிறாய்; அச்சமூட்டும் பராக்கிரமமுடைய இந்த வானர வீரர்கள் உன்னால் வீழ்த்தப்பட்டனர். வீரனே, பழிச்சொல்லுக்கு அஞ்சியே நான் உன்னைக் கொல்லவில்லை — களைத்திருந்தவனைக் கொன்றான் என்று உலகத்தார் சொல்வார்கள். செயல்களைச் செய்து களைத்திருக்கும் நீ இளைப்பாறிவிட்டு என் வலிமையைப் பார்.’ சுக்ரீவனின் இந்தச் சொற்கள் புகழ்ச்சியும் உடையவை, ஏளனமும் உடையவை — அவன் பகைவனின் நற்பண்புகளை ஏற்றுக்கொள்கிறான், ஆனால் அதைக் கொண்டே அவனைப் போருக்குத் தூண்டுகிறான். அவனுடைய அறவுணர்வும் தெரிகிறது — களைத்திருக்கும் பகைவனைக் கொல்ல அவன் விரும்பவில்லை. இதுவே வீரனின் அறம் — சமமானவனோடு சமமான நேரத்தில் போர். பிரஹ்லாதன் முதலியோரின் பெயர்ப்பட்டியல் பேரசுரர்களின் வலிமையையும் தேவர்களின் வலிமையையும் நினைவூட்டுகிறது. சுக்ரீவனின் சொற்களில் மூன்று பகுதிகள் — முதலில் கும்பனைப் புகழ்தல், பிறகு அவனுடைய குலத்தை நினைவுகூர்தல், இறுதியில் போருக்கான அறைகூவல். அவன் கும்பனை ராவணனோடும், இந்திரஜித்தோடும், கும்பகர்ணனோடும் ஒப்பிடுகிறான். ராவணனின் வலிமை வரத்தால் வந்தது, கும்பகர்ணனின் வலிமை சொந்த வீரத்தால் வந்தது என்ற வேறுபாட்டையும் அவன் காட்டுகிறான் — இயல்பான வலிமையே சிறந்தது. இந்திரனுக்கும் சம்பரனுக்கும் இடையிலான போர் போல நம் போரை உயிரினங்கள் காணட்டும் என்ற சொல்லால் அவன் போரை ஒரு பெருவிழா போல ஆக்குகிறான். அவனுடைய சொற்கள் வீரச்சுவை நிறைந்தவை. சுக்ரீவன் கும்பனை ‘நிகும்பனின் அண்ணனே’ என்று விளிக்கிறான் — அடுத்த சர்க்கத்தில் நிகும்பன் வருவதற்கான முன்குறிப்பு போல. ‘உபாலம்பபயாத்’ — ‘பழிச்சொல்லுக்கு அஞ்சி’ — என்ற சொல் வீரனின் அறத்தைக் காட்டுகிறது — களைத்திருக்கும் பகைவனைக் கொன்றால் புகழ் கிடைக்காது, பழியே கிடைக்கும். ஆகவே அவன் பகைவனுக்கு இளைப்பாற வாய்ப்பளிக்கிறான். இது சுக்ரீவனின் தன்மானத்துக்கும் நேர்மையுணர்வுக்கும் அடையாளம்.

இகழ்ச்சி கலந்திருந்தாலும் சுக்ரீவனின் அந்தச் சொற்களால் மதிக்கப்பட்ட கும்பன், நெய் ஊற்றப்பட்ட அக்கினி போல ஒளியால் பெருகினான். பிறகு கும்பன் சுக்ரீவனைத் தன் இரு கைகளால் பற்றினான். மதநீர் பெருகிய இரண்டு மதயானைகள் போல, மீண்டும் மீண்டும் பெருமூச்சு விட்டவாறு, ஒருவர் உடலோடு ஒருவர் பின்னிப் பிணைந்து, ஒருவரையொருவர் உரசியவாறு, களைப்பால் வாயிலிருந்து புகையோடு கூடிய சுடரை உமிழ்ந்தவாறு அவ்விருவரும் போரிட்டனர். அவர்களுடைய கால்களின் மிதியால் பூமி அமிழ்ந்தது; அலைகள் சுழல, வருணனின் உறைவிடமான கடல் கலங்கியது. பிறகு சுக்ரீவன் கும்பனைத் தூக்கி, கடலின் அடித்தளம் தெரியும்படி, வேகமாக உப்புநீரில் வீசினான். கும்பன் விழுந்ததால் விந்திய, மந்தர மலைகள் போன்ற நீர்க்குவியல் எழுந்து எல்லாப் பக்கங்களிலும் பரவியது. பிறகு கும்பன் மேலே பாய்ந்து வந்து சுக்ரீவனைக் கீழே தள்ளி, சினத்தோடு வஜ்ராயுதம் போன்ற முஷ்டியால் அவனுடைய மார்பில் அடித்தான். அவனுடைய கவசம் வெடித்தது; குருதி பெருகியது; பெருவேகமுடைய அந்த முஷ்டி அவனுடைய எலும்புக்கூட்டில் மோதித் திரும்பியது. அதன் வேகத்தால் அங்கே பெருஞ்சுடர் ஒளிர்ந்தது — வஜ்ராயுதம் மோதுவதால் மேரு மலையில் தீச்சுடர் எழுவது போல. பெருவலிமையுடைய இருவருக்கும் இடையிலான இந்தக் கைப்போரைக் கவிஞர் உயர்வுநவிற்சியோடு வருணிக்கிறார் — பூமி அமிழ்கிறது, கடல் கலங்குகிறது, முஷ்டியடியால் தீச்சுடர் எழுகிறது. கடலில் வீசப்பட்டபோதும் கும்பன் அழியவில்லை; மீண்டும் பாய்ந்து வந்து தாக்குகிறான் — இதனால் அவனுடைய வலிமை நிரூபணமாகிறது. 81 முதல் 85 வரையிலான சுலோகங்கள் வல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளன. இந்தப் போரில் ஆயுதங்கள் இல்லை — கைகளும் முஷ்டிகளும் மட்டுமே. இரண்டு மதயானைகள் போல அவர்கள் ஒருவரையொருவர் பற்றுகிறார்கள், மூச்சிரைக்கிறார்கள், உரசுகிறார்கள். அவர்களுடைய களைப்பு எவ்வளவு என்றால், வாயிலிருந்து புகையோடு சுடர் வெளிவருவது போல் இருக்கிறது. அவர்களுடைய பாரத்தால் பூமி அமிழ்கிறது, கடல் கலங்குகிறது — இந்த உயர்வுநவிற்சி அவர்களுடைய மனிதருக்கு மேற்பட்ட வலிமையைக் காட்டுகிறது. சுக்ரீவன் கும்பனைக் கடலின் அடித்தளம் தெரியும்படி வீசுகிறான் — அதாவது மிக ஆழமாக வீசுகிறான். நீர் மலைபோல எழுகிறது. ஆனால் கும்பன் மீண்டும் வந்து சுக்ரீவனைத் தரையில் தள்ளி, மார்பில் முஷ்டியால் அடிக்கிறான். அவனுடைய கவசம் பிளக்கிறது, குருதி வழிகிறது. இவ்வாறு போர் சமமாக நடக்கிறது; யார் வெல்வார்கள் என்பது உறுதியற்றதாக இருக்கிறது. அவனுடைய முஷ்டியின் சுடர் மேரு மீது வஜ்ராயுதம் விழுவது போன்றது. சொற்களால் மதிக்கப்பட்ட கும்பன் நெய்யால் வளர்க்கப்பட்ட அக்கினி போலக் கொழுந்துவிடுகிறான் — புகழ்ச்சியும் சில நேரங்களில் பகைவனின் வலிமையைப் பெருக்குகிறது. ஆனால் இதை அறிந்தும் சுக்ரீவன் அவனை ஊக்குவிக்கிறான்; ஏனெனில் அவன் சமமான போரையே விரும்புகிறான். கடலில் வீசப்பட்ட பிறகும் கும்பன் திரும்பி வருவது அவனுடைய தோல்வியறியா வலிமையைக் காட்டுகிறது. முஷ்டியடி எலும்புக்கூட்டில் மோதித் திரும்புவது சுக்ரீவனின் உறுதியான உடலைக் குறிக்கிறது.

அங்கே அவனால் தாக்கப்பட்ட, வானரர்களில் காளைபோன்ற, பெருவலிமையுடைய சுக்ரீவன் வஜ்ராயுதம் போன்ற முஷ்டியை மடக்கினான். ஆயிரம் சுடர்களோடு மலர்ந்த சூரியமண்டலத்தின் ஒளியுடைய அந்த முஷ்டியை, வீரமுடைய அவன் கும்பனின் மார்பில் இறக்கினான். அந்த அடியால் கலங்கி, மிகவும் வதைக்கப்பட்ட கும்பன், சுடர் அணைந்த அக்கினி போல அப்போது விழுந்தான். முஷ்டியால் தாக்கப்பட்ட அந்த ராக்ஷசன், வானத்திலிருந்து தற்செயலாக விழும், ஒளிரும் கதிர்களும் சிவந்த உடலும் உடைய செவ்வாய்க் கிரகம் போல விரைவில் விழுந்தான். முஷ்டியால் மார்பு உடைக்கப்பட்டு விழுந்த கும்பனின் தோற்றம், ருத்ரனால் தாக்கப்பட்ட கதிர்களின் தலைவனான சூரியனின் தோற்றம் போல விளங்கியது. அச்சமூட்டும் பராக்கிரமமுடைய, வானரர்களில் காளைபோன்ற சுக்ரீவனால் போரில் அவன் கொல்லப்பட்டதும், மலைகளோடும் காடுகளோடும் கூடிய பூமி நடுங்கியது; ராக்ஷசர்களை மேலும் அச்சம் ஆட்கொண்டது. இவ்வாறு கும்பகர்ணனின் மகனும் தந்தையைப் பின்தொடர்ந்தான். சுக்ரீவனின் முஷ்டி ஆயிரம் கதிர்களுடைய சூரியனைப் போல ஒளிமிக்கது — அவனுடைய ஒரே அடியே போதுமானது. கும்பனின் வீழ்ச்சி அக்கினி அணைவது போலவும், கிரகம் விழுவது போலவும், சூரியன் பீடிக்கப்படுவது போலவும் வருணிக்கப்படுகிறது. இறுதிச் சுலோகம் உபஜாதி விருத்தத்தில் அமைந்தது; சர்க்கத்தின் நிறைவைக் கம்பீரமாக்குகிறது. சுக்ரீவன் அடியைப் பொறுத்துக்கொண்டு திருப்பித் தாக்குகிறான் — அவனுடைய ஒரே முஷ்டியடி தீர்மானமானது. கும்பன் அக்கினி போல அணைகிறான், கிரகம் போல விழுகிறான். பூமியின் நடுக்கம் ஒரு பெருவீரனின் மரணத்தின் அடையாளம். கும்பகர்ணனின் வம்சமும் அழிவதால் ராக்ஷசர்களின் அச்சம் பெருகுகிறது. அடுத்த சர்க்கத்தில் நிகும்பன் தன் உடன்பிறந்தவனுக்காகப் பழிவாங்க வருவான். ருத்ரனால் தாக்கப்பட்ட சூரியன் என்ற உவமை தக்ஷனின் வேள்விக் கதையை நினைவூட்டுகிறது; அங்கே ருத்ரன் சூரியனின் பற்களை உதிர்த்தான். இவ்வாறு கும்பனின் வீழ்ச்சி ஒரு தெய்வ நிகழ்வு போல வருணிக்கப்படுகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे षट्सप्ततितमः सर्गः॥ ७६॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க