॥वाल्मीकिरामायणम् யுத்த காண்டம் · சர்க்கம் 75

யுத்த காண்டம்

சர்க்கம்

இலங்கை எரிப்பும் கைகலப்புப் போரும்

சுக்ரீவனின் ஆணை, தீப்பந்தங்களுடன் வானரர்கள் இலங்கைக்குள் புகுதல், நகரம் எரிதல், ராமன் வில்லின் நாணொலி எழுப்புதல், ராவணனின் சினம், கும்பன் நிகும்பன் முதலியோர் புறப்படுதல், வானரர்களுக்கும் ராக்ஷசர்களுக்கும் இடையே கொடிய போர்

ராமலக்ஷ்மணர்கள் மீண்டும் எழுந்த பிறகு, பேரொளியுடைய வானர மன்னன் சுக்ரீவன், பொருத்தமான காரியத்தை அனுமனுக்குத் தெரிவிப்பவனாய் இந்தச் சொற்களைக் கூறினான்: ‘கும்பகர்ணன் கொல்லப்பட்டதாலும், ராவணனின் குமாரர்களும் அழிக்கப்பட்டதாலும், இனி ராவணனால் காலம் கடத்த இயலாது — அவனால் போரை நிறுத்தவோ தள்ளிப்போடவோ முடியாது. ஆகவே பெருவலிமையுடைய, சுறுசுறுப்பான வானரர்கள் யார் யாரோ, அவர்கள் எல்லோரும் தீப்பந்தங்களை ஏந்தி விரைந்து இலங்கையின் மீது பாயட்டும்.’ சுக்ரீவனின் நெறி தெளிவானது — பகைவன் வலுவிழந்துவிட்டான்; இப்போது அவனுடைய நகரத்தை எரிக்கத் தகுந்த நேரம். பிறகு சூரியன் மறைந்து, அச்சமூட்டும் இரவுத் தொடக்கத்தில், அந்தச் சிறந்த வானரர்கள் தீப்பந்தங்களுடன் இலங்கையை நோக்கிச் சென்றனர். இரவின் தொடக்கமே தாக்குதலுக்கான நேரமாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டது; ஏனெனில் இருளில் நெருப்பின் ஒளி அதிக அச்சத்தை உண்டாக்கும். முன்பு அனுமன் தனியொருவனாக இலங்கையை எரித்தான்; இப்போது வானரப் படை முழுவதும் அந்தக் காரியத்தைச் செய்கிறது. இவ்வாறு சுக்ரீவன் ஒரு மன்னனுக்குரிய முறையில் நெறியைச் சிந்தித்து ஆணையிடுகிறான்; அனுமனும் அந்த ஆணையை நிறைவேற்ற ஆயத்தமாக இருக்கிறான்.

தீப்பந்தங்களை ஏந்திய வானரக் கூட்டங்களால் எல்லாப் பக்கங்களிலும் தாக்கப்பட்டு, காவல்நிலைகளில் இருந்த விகாரமான கண்களுடைய ராக்ஷசர்கள் திடீரெனச் சிதறி ஓடினர் — நகரின் காவலர்களே முதலில் ஓடிவிட்டனர். மகிழ்ச்சி பொங்கிய வானரர்கள் கோபுரங்களிலும், மாடங்களிலும், தெருக்களிலும், பலவகைச் சாலைகளிலும், வழிகளிலும், மாளிகைகளிலும் நெருப்பை மூட்டினர். அப்போது அக்கினி அவர்களுடைய ஆயிரக்கணக்கான வீடுகளை எரித்தது; மலைபோன்ற மாளிகைகள் தரையில் விழுந்தன. அங்கே அகிலும், சிறந்த நல்ல சந்தனமும், முத்துகளும், பளபளக்கும் மணிகளும், வைரமும், பவழமும் எரிந்தன. அழகிய சணல் ஆடைகளும், பட்டாடைகளும், பலவகை ஆட்டுமயிர் ஆடைகளும், கம்பளிகளும், பொற்பாத்திரங்களும், ஆயுதங்களும் எரிந்தன. பலவகை வடிவுடைய குதிரைச் சேணங்களும் அணிகலன்களும், யானைகளின் கழுத்தணிகளும் கச்சைகளும், செப்பனிடப்பட்ட தேர்க்கருவிகளும், வீரர்களின் உடற்கவசங்களும், யானை குதிரைகளின் கவசங்களும், வாள்களும், விற்களும், நாண்களும், அம்புகளும், தோமரங்களும், அங்குசங்களும், சக்திகளும் எரிந்தன. மயிராலும் வாலிழையாலும் ஆனவையும், புலித்தோலும், பறவைகளிடமிருந்து கிடைத்த பல பொருள்களும், முத்துகளாலும் மணிகளாலும் விசித்திரமான மாளிகைகளும், பலவகை அஸ்திரக் குவியல்களும் நெருப்பால் எரிக்கப்பட்டன; பலவகை விசித்திரமான வீடுகளை அக்கினி எரித்தது. கவிஞர் நீண்ட பட்டியலால் இலங்கையின் செல்வச் செழிப்பைக் காட்டுகிறார் — ராவணன் சேர்த்த செல்வம் எல்லாம் ஒரே இரவில் சாம்பலானது. குதிரை, யானை, தேர்களின் கருவிகளும் ஆயுதங்களும் எரிந்ததால், இந்தப் பட்டியல் போர்க்கருவிகளின் அழிவையும் குறிக்கிறது. எட்டு முதல் பதின்மூன்று வரையிலான சுலோகங்கள் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; வல்கேட் பாடம் மட்டுமே இந்த விரிவான பட்டியலைத் தருகிறது. வானரர்கள் நெருப்பை மூட்டியபோது மகிழ்ச்சியில் பொங்கினர் — முந்தைய இரவு அவர்கள் மயங்கிக் கிடந்தனர், இன்று வெற்றியாளர்கள் போல இருக்கிறார்கள். காவலர்கள் ஓடிவிட்டதால் நகரம் காப்பற்றதானது. வீடுகள் ஒவ்வொன்றாக அல்ல, ஆயிரக்கணக்கில் எரிந்தன. மலைபோன்ற மாளிகைகள் விழும்போது பெரும் ஓசை எழுகிறது; புழுதியும் புகையும் எங்கும் பரவுகின்றன. நறுமணப் பொருள்கள் எரியும்போது அவற்றின் மணமும் எங்கும் பரவுகிறது — அகில், சந்தனப் புகை காற்றை நிறைக்கிறது. ராவணன் தேவர்களிடமிருந்தும் கந்தர்வர்களிடமிருந்தும் கவர்ந்த ரத்தினங்களும் நெருப்பில் அழிகின்றன. ஆடைகள், பாத்திரங்கள், குதிரை யானை தேர்களின் கருவிகள், வீரர்களின் கவசங்கள், எல்லாவகை ஆயுதங்கள் — இவற்றின் அழிவால் ராக்ஷசப் படையின் போராற்றலும் குன்றியது. இவ்வாறு இந்த எரிப்பு செல்வத்தின் அழிவு மட்டுமல்ல, போர்க்கருவிகளின் அழிவும் கூட. முன்பு சுந்தர காண்டத்தில் அனுமன் வால் நெருப்பால் இலங்கையை எரித்தான்; அப்போது பல வீடுகள் எரிந்தன. இப்போது இரண்டாம் முறையாக இலங்கை எரிகிறது; ஆனால் இந்த முறை வானரப் படை முழுவதும் இதைச் செய்வதால் இழப்பு இன்னும் அதிகம். வானரர்கள் கோபுரங்களிலும் வழிகளிலும் நெருப்பை வைக்கிறார்கள்; அதனால் ராக்ஷசர்களால் தப்பி ஓடவும் முடியவில்லை.

வீட்டின்மீது பற்றுடைய ராக்ஷசர்கள் எல்லோருடைய உறைவிடங்களும் எரிந்தன — பொன்னால் விசித்திரமாக்கப்பட்ட கவசங்கள் அணிந்தவர்கள், மாலைகளும் அணிகலன்களும் ஆடைகளும் பூண்டவர்கள், கள் குடித்ததால் அலையும் கண்களுடையவர்கள், போதையால் தள்ளாடி நடப்பவர்கள், காதலியர் ஆடையைப் பற்றிக்கொண்டிருந்தவர்கள், பகைவர்மீது சினம் கொண்டவர்கள். சிலர் கதை, சூலம், வாள் ஏந்தியிருந்தனர்; வேறு சிலர் உண்டும் குடித்தும் கொண்டிருந்தனர்; இன்னும் சிலர் விலையுயர்ந்த படுக்கைகளில் காதலியரோடு உறங்கிக்கொண்டிருந்தனர்; சிலர் அஞ்சித் தம் மகன்களை எடுத்துக்கொண்டு எல்லாப் பக்கங்களிலும் விரைந்து ஓடிக்கொண்டிருந்தனர் — இவ்வாறு இலங்கைவாழ் மக்களில் நூறாயிரக்கணக்கானோரை அப்போது நெருப்பு எரித்தது; மீண்டும் மீண்டும் கொழுந்துவிட்டு எரிந்தது. இங்கே கவிஞர் ராக்ஷசர்களின் இன்பமயமான வாழ்வையும் இரங்கத்தக்க முடிவையும் சேர்த்தே காட்டுகிறார் — கள்ளருந்துதல், உணவு, காதலியரோடு உறக்கம் — அதே கணத்தில் நெருப்பு வந்தது. மகன்களை எடுத்துக்கொண்டு ஓடும் தந்தையர், போரில் துன்புறும் குற்றமற்றவர்களை நினைவூட்டுகிறார்கள். ‘க்ருஹக்ருத்னு’ என்ற சொல் வீட்டின்மீதுள்ள பற்றைக் குறிக்கிறது — வீடுகளில் பேராசை கொண்டவர்களின் வீடுகளே அழிந்தன. கவிஞர் ராக்ஷசர்களின் பலவகை நிலைகளை வருணிக்கிறார் — சிலர் கள் குடிக்கிறார்கள், சிலர் உண்கிறார்கள், சிலர் உறங்குகிறார்கள், சிலர் அச்சத்தால் ஓடுகிறார்கள். இவர்கள் எல்லோரும் போரில் பங்கேற்காத சாதாரண நகரவாசிகள். அவர்கள் எரிக்கப்படுவது போரின் கொடுமையைக் காட்டுகிறது. ஆனால் ‘சத்ருஸஞ்ஜாதமன்யூனாம்’ — ‘பகைவர்மீது சினம் கொண்டவர்கள்’ — என்ற சொல்லால் அவர்களும் ராமனின் பகைவர்களே என்று கவிஞர் குறிப்பிடுகிறார். நூறாயிரக்கணக்கான மக்கள் ஒரே இரவில் அழிந்தனர். இவ்வாறு கவிஞர் இன்பத்துக்கும் துன்பத்துக்கும் உள்ள முரணைக் காட்டுகிறார்.

உறுதியான, விலைமதிப்புள்ள, ஆழமான நற்பண்புகள் உடைய, பொன்னாலான சந்திர, அரைச்சந்திர வடிவ அணிகள் கொண்ட, மேல்மாடங்களால் உயர்ந்த, விசித்திரமான சாளரங்கள் உடைய, உறுதியான அடித்தளம் கொண்ட, மணிகளாலும் பவழங்களாலும் விசித்திரமான, சூரியனைத் தொடுவது போன்ற, மலைபோன்ற வீடுகளை — அன்றில்களின், மயில்களின், வீணைகளின், அணிகலன்களின் ஒலிகளால் எதிரொலித்தவற்றை — அந்த நெருப்பு எரித்தது. நெருப்பால் சூழப்பட்ட தோரணங்கள் கோடையில் மின்னல்களால் பிணைக்கப்பட்ட மேகக் கூட்டங்கள் போல ஒளிர்ந்தன. நெருப்பால் சூழப்பட்ட வீடுகள் காட்டுத்தீயால் சுடர்விடும் பெருமலையின் சிகரங்கள் போல ஒளிர்ந்தன. மேல்மாட மாளிகைகளில் உறங்கிக்கொண்டிருந்த அழகிய பெண்கள் எரிக்கப்படும்போது அணிகலன்களைக் கழற்றி எறிந்துவிட்டு ‘ஐயோ! ஐயோ!’ என்று உரக்கக் கதறினர். நெருப்பால் சூழப்பட்ட மாளிகைகள், வஜ்ராயுதம் ஏந்திய இந்திரனின் வஜ்ராயுதத்தால் தாக்கப்பட்ட பெருமலையின் சிகரங்கள் போல விழுந்தன. தொலைவிலிருந்து பார்க்கும்போது எரிந்துகொண்டிருந்த அவை, எரியும் இமயமலையின் சிகரங்கள் போல ஒளிர்ந்தன. சுடர்களால் கொழுந்துவிட்டு எரியும் மாளிகை உச்சிகளால், இரவில் அந்த இலங்கை பூத்துக் குலுங்கும் முருக்கமரங்கள் போலத் தோன்றியது. யானைப்பாகர்களால் அவிழ்த்துவிடப்பட்ட யானைகளாலும், அவிழ்த்துவிடப்பட்ட குதிரைகளாலும், இலங்கை உலக முடிவில் முதலைகள் சுழலும் கடல் போல ஆனது. இங்கே உவமைகளின் மாலை காணப்படுகிறது — மேகத்தில் மின்னல், காட்டுத்தீ, வஜ்ராயுதம் விழுதல், இமயத்தின் சிகரங்கள், முருக்கங்காடு, ஊழிக்கடல். ஒவ்வொரு உவமையும் எரிப்பின் வெவ்வேறு வடிவத்தைக் காட்டுகிறது — ஒளி, வீழ்ச்சி, நிறம், ஆரவாரம். இருபத்தேழாம் சுலோகம் ஆறு அடிகள் கொண்டது. இலங்கையின் வீடுகள் மிக அழகானவையாக இருந்தன — பொன்னாலான சந்திர, அரைச்சந்திர வடிவங்களால் அணிசெய்யப்பட்டவை, மேல்தளத்தில் மாடங்களால் உயர்ந்தவை, விசித்திரமான சாளரங்கள் உடையவை, உறுதியான அடித்தளங்களில் நிற்பவை, மணிகளாலும் பவழங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டவை. அவற்றில் அன்றில்களும் மயில்களும் கூவின; வீணைகள் இசைக்கப்பட்டன; பெண்களின் அணிகலன்கள் ஒலித்தன. இந்த இன்பமயமான வாழ்வு எல்லாம் நெருப்பால் அழிந்தது. முன்பு பாட்டும் நடனமும் இருந்த இடத்தில் இப்போது அழுகை மட்டுமே. அழகிய பெண்கள் அணிகலன்களைக் கழற்றி எறிந்துவிட்டு ஓடுகிறார்கள்; ஏனெனில் நெருப்பால் சூடேறிய பொன்னணிகள் சுடுகின்றன. யானைப்பாகர்கள் யானைகளையும், குதிரைக்காரர்கள் குதிரைகளையும் அவிழ்த்துவிட்டனர்; அந்த விலங்குகள் அச்சத்தால் அங்குமிங்கும் ஓடுகின்றன. இவ்வாறு நகரம், முதலைகள் சுழலும் கடல் போலக் கலங்குகிறது. இரவில் தொலைவிலிருந்து பார்க்கும்போது இலங்கை சிவந்த பூக்கள் நிறைந்த முருக்கங்காடு போல விளங்குகிறது — அச்சமூட்டுவதாயினும் அழகானது. ‘ஐயோ! ஐயோ!’ என்ற கதறல் பெண்களின் அச்சத்தையும் வேதனையையும் வெளிப்படுத்துகிறது. மாளிகைகள் விழும்போது அவை வஜ்ராயுதத்தால் உடைக்கப்பட்ட மலைச்சிகரங்கள் போலத் தோன்றுகின்றன — இந்த உவமை வீழ்ச்சியின் வேகத்தையும் ஓசையையும் குறிக்கிறது. தொலைவிலிருந்து காணும்போது எரியும் வீடுகள் இமயத்தின் சிகரங்கள் போல — இமயத்தின் சிகரங்கள் இரவில் மூலிகைகளால் ஒளிர்வது போல, இலங்கையின் வீடுகள் நெருப்பால் ஒளிர்கின்றன. இங்கே முந்தைய சர்க்கத்தின் மூலிகைமலையும் நினைவுக்கு வருகிறது. இவ்வாறு கவிஞர் உவமைகளால் எரிப்பின் கொடுமையையும் அழகையும் ஒருசேர வருணிக்கிறார்.

ஓரிடத்தில் அவிழ்த்துவிடப்பட்ட குதிரையைக் கண்டு அஞ்சிய யானை விலகிச் செல்கிறது; வேறோரிடத்தில் அஞ்சிய யானையைக் கண்டு அஞ்சிய குதிரை திரும்பி ஓடுகிறது — இவ்வாறு விலங்குகளும் ஒன்றையொன்று கண்டு அஞ்சின. இலங்கை எரிந்துகொண்டிருக்கையில், நெருப்பின் பிம்பம் படிந்த நீருடைய பெருங்கடல் சிவந்த நீருடைய கடல் போல விளங்கியது — நெருப்பின் பிம்பத்தால் கடலின் நீர் சிவந்தது போல் ஆனது. வானரர்களால் தீமூட்டப்பட்ட அந்த நகரம் ஒரு முகூர்த்த நேரத்தில், இந்த உலகின் கொடிய அழிவுக்காலத்தில் எரியும் பூமி போல ஆனது. புகையால் சூழப்பட்டு, நெருப்பால் சுடப்பட்டு உரக்கக் கதறிய பெண்களின் ஓலம் நூறு யோஜனை தூரம் வரை கேட்டது. பிறகு உடல் எரிந்து வெளியே வந்த மற்ற ராக்ஷசர்கள் மீது போரிட விரும்பிய வானரர்கள் திடீரெனப் பாய்ந்தனர். வானரர்களின் ஆரவாரமும் ராக்ஷசர்களின் ஓலமும் பத்துத் திசைகளையும், கடலையும், பூமியையும் எதிரொலிக்கச் செய்தன. ஊழிக்காலத்தின் உவமை எரிப்பின் பரப்பைக் காட்டுகிறது. பெண்களின் ஓலம் நூறு யோஜனை தூரம் வரை கேட்கிறது என்ற உயர்வுநவிற்சி அவலச்சுவையைப் பெருக்குகிறது. இருபத்தொன்பதாம் சுலோகம் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை. குதிரையும் யானையும் ஒன்றையொன்று கண்டு அஞ்சுவது நுட்பமான கவனிப்பு — அஞ்சிய விலங்கு அஞ்சிய மற்றொன்றைக் கண்டு இன்னும் அஞ்சுகிறது. கடலின் சிவப்பு நிறம் நெருப்பின் பிம்பத்தால் வந்தது; ஆனால் அது குருதியையும் நினைவூட்டுகிறது. ஊழியில் பூமி முழுவதும் எரிவது போல இலங்கை எரிகிறது. உடல் எரிந்து வெளியே வந்த ராக்ஷசர்களைப் போருக்குக் காத்திருக்கும் வானரர்கள் உடனே தாக்குகிறார்கள். இவ்வாறு நகரத்திலிருந்து வெளியேறுவதும் பாதுகாப்பானதல்ல — உள்ளே நெருப்பு, வெளியே வானரர்கள். இரு தரப்பின் ஓசைகளும் திசைகளையும் கடலையும் நிலத்தையும் நிறைக்கின்றன. இந்தக் காட்சி முழுவதும் போரின் புதிய கட்டத்தைக் குறிக்கிறது — இனி வானரர்களே தாக்குபவர்கள்.

அம்புக்காயம் நீங்கிய மகாத்மாக்களான ராமலக்ஷ்மணர்கள் இருவரும் கலக்கமின்றித் தம் சிறந்த விற்களை எடுத்துக்கொண்டனர். பிறகு ராமன் தன் சிறந்த வில்லின் நாணை இழுத்து ஒலியெழுப்பினான்; ராக்ஷசர்களுக்கு அச்சமூட்டும் பேரொலி எழுந்தது. பெரிய வில்லின் நாணொலி எழுப்பிய ராமன், அப்போது வேதமயமான வில்லின் நாணொலி எழுப்பும் சினங்கொண்ட பகவான் சிவனைப் போலப் பொலிந்தான். வானரர்களின் ஆரவாரம், ராக்ஷசர்களின் ஓலம் — அந்த இரண்டு ஓசைகளையும் மீறி ராமனின் நாணொலி கேட்டது. வானரர்களின் ஆரவாரமும், ராக்ஷசர்களின் ஓலமும், ராமனின் நாணொலியும் — மூன்றும் பத்துத் திசைகளிலும் பரவின. அவனுடைய வில்லிலிருந்து விடுபட்ட அம்புகளால் கைலாச சிகரம் போன்ற அந்த நகரக் கோபுரம் தரையில் சிதறியது. பிறகு மேல்மாட மாளிகைகளிலும் வீடுகளிலும் ராமனின் அம்புகளைக் கண்டு, ராக்ஷசத் தலைவர்கள் பெரும் ஆரவாரத்தோடு போருக்கு ஆயத்தமாயினர். ஆயத்தமாகிச் சிங்கமுழக்கம் செய்த அந்த ராக்ஷசத் தலைவர்களுக்கு அந்த இரவு அச்சமூட்டும் ஊழியிரவு போல் ஆனது. முந்தைய சர்க்கத்தில் மயங்கிக் கிடந்த ராமன் இப்போது கலக்கமின்றி வில்லை ஏந்துகிறான் — இந்த மாற்றம் படையின் தன்னம்பிக்கையை மீண்டும் நிலைநாட்டுகிறது. முப்புரத்தை எரித்தபோது சிவனின் வில் போல, ராமனின் வில் இங்கே வருணிக்கப்படுகிறது. முப்பத்தேழாம் சுலோகம் வல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளது; அதன் முதல் பாதி முப்பத்துமூன்றாம் சுலோகத்தின் முதல் பாதியின் மறுகூற்றே. ராமனின் வில்லோசை எல்லா ஓசைகளையும் விட உரத்தது — வானரர்களின் மகிழ்ச்சி முழக்கத்தையும் ராக்ஷசர்களின் ஓலத்தையும் மீறி அது கேட்கிறது. இதனால் ராமனின் ஆற்றல் குறிப்பிடப்படுகிறது — அவன் ஒருவனே போர் முழுவதன் மையம். அவனுடைய அம்புகளால் கோபுரம் தரையில் விழுகிறது — இது இலங்கையின் வாயிலின் வீழ்ச்சி, வரவிருக்கும் தோல்வியின் அடையாளம். ராக்ஷசர்கள் ராமனின் அம்புகளைத் தம் வீடுகளில் கண்டு போருக்கு ஆயத்தமாகிறார்கள், சிங்கமுழக்கம் செய்கிறார்கள். அவர்களுக்கு அந்த இரவு அச்சமூட்டுவது; ஏனெனில் அவர்களுடைய நகரம் எரிகிறது, பகைவன் வாயிலில் நிற்கிறான். முந்தைய சர்க்கத்தில் மூலிகைகளின் ஆற்றலால் புத்துயிர் பெற்ற ராமன் இங்கே முழு வலிமையோடு போரில் இறங்குகிறான். வில்லின் நாணொலி வெறும் ஓசை அல்ல; போருக்கான அறைகூவல். ராமன் மீண்டும் எழுந்துவிட்டான், அவனுடைய அம்புகள் வீண்போகாதவை என்று ராக்ஷசர்கள் அறிவார்கள். ஆகவே அவர்களுடைய ஆயத்தம் ஆரவாரமானது — அவசர அவசரமாகக் கவசங்களை அணிகிறார்கள், ஆயுதங்களை எடுக்கிறார்கள், சிங்கமுழக்கங்களால் தம்மைத் தாமே ஊக்குவித்துக்கொள்கிறார்கள். ஆனால் அவர்களுடைய முழக்கமும் அச்சத்தை மறைக்கும் திரையே.

மகாத்மாவான சுக்ரீவன் வானரத் தலைவர்களுக்கு ஆணையிட்டான்: ‘வானரர்களே, அருகிலுள்ள வாயிலை அடைந்து போரிடுங்கள். உங்களில் எவனாவது அந்தந்த இடத்தில் இருந்துகொண்டு மாறாகச் செயல்பட்டால் — ஆணையைப் பின்பற்றாவிட்டால் — அரசாணையைக் கெடுக்கும் அவன் மீது பாய்ந்து கொல்லப்பட வேண்டும்.’ சுடர்விடும் தீப்பந்தங்களால் ஒளிரும் கைகளுடன் அந்த வானரத் தலைவர்கள் வாயில்களைப் பற்றி நின்றபோது, ராவணனைச் சினம் ஆட்கொண்டது. அவன் கொட்டாவி விட்டு உடலை முறித்ததில் பத்துத் திசைகளும் கலங்கின; ருத்ரனின் சினமே உருவெடுத்தது போல அவனுடைய உடலில் தோன்றியது. கடுஞ்சினம் கொண்ட அவன் கும்பகர்ணனின் மகன்களான கும்பனையும் நிகும்பனையும் பல ராக்ஷசர்களோடு அனுப்பினான். யூபாக்ஷன், சோணிதாக்ஷன், ப்ரஜங்கன், கம்பனன் ஆகியோர் ராவணனின் ஆணைப்படி கும்பகர்ணனின் மகன்களோடு புறப்பட்டனர். பெருவலிமையுடைய அந்த ராக்ஷசர்கள் எல்லோருக்கும் அவன் ஆணையிட்டான்: ‘ராக்ஷசர்களே, சிங்கமுழக்கம் செய்தவாறு இன்றே செல்லுங்கள்.’ அவனால் தூண்டப்பட்டு, சுடர்விடும் ஆயுதங்களை ஏந்திய வீர ராக்ஷசர்கள் மீண்டும் மீண்டும் முழங்கியவாறு இலங்கையிலிருந்து புறப்பட்டனர். சுக்ரீவனின் கடுமையான விதி படையின் கட்டுப்பாட்டைக் காட்டுகிறது. ராவணனின் சினம் ‘ருத்ரனின் சினம்’ போன்றது — அவனுடைய முதன்மைப் போர்வீரர்கள் முன்னரே கொல்லப்பட்டுவிட்டதால், இப்போது அவனுடைய உடன்பிறந்தவன் கும்பகர்ணனின் மகன்கள் போருக்கு அனுப்பப்படுகிறார்கள். நாற்பத்தேழாம் சுலோகம் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை. சுக்ரீவன் ஒரு சேனாபதி போல ஏற்பாடு செய்கிறான் — ஒவ்வொரு வானரத் தலைவனும் அருகிலுள்ள வாயிலைக் காக்க வேண்டும்; ஆணையை மீறுபவன் யாராயினும் தண்டிக்கப்பட வேண்டும். இவ்வாறு வானரர்கள் இலங்கையின் எல்லா வாயில்களையும் முற்றுகையிடுகிறார்கள். இதைக் கண்டு ராவணன் சினங்கொள்கிறான் — அவனுடைய கொட்டாவியாலும் திசைகள் கலங்குகின்றன; அவனுடைய சினம் உடல் தாங்கிய சிவனின் சினம் போலத் தெரிகிறது. அவன் தானே புறப்படவில்லை; கும்பகர்ணனின் மகன்கள் இருவரையும் அனுப்புகிறான். கும்பகர்ணன் முன்னரே கொல்லப்பட்டான்; ஆகவே அவனுடைய மகன்களுக்குப் பழிவாங்கும் விருப்பமும் இருக்கலாம். யூபாக்ஷன் முதலிய நான்கு சேனாபதிகள் அவர்களுக்கு உதவியாளர்கள். ராவணனின் ஆணை ‘இன்றே செல்லுங்கள்’ — அவனால் காலதாமதத்தைப் பொறுக்க முடியவில்லை. ராவணனின் பல மகன்களும், உடன்பிறந்தவர்களும், சேனாபதிகளும் முன்னரே கொல்லப்பட்டுவிட்டனர். ஆகவே அவன் இப்போது கும்பகர்ணனின் மகன்களைச் சார்ந்திருக்கிறான். அவனுடைய சினம் வளர்கிறது; ஆனால் அவனுடைய படை குறைந்துகொண்டே போகிறது. ராக்ஷசர்கள் மீண்டும் மீண்டும் முழங்கியவாறு புறப்படுகிறார்கள் — அவர்களுடைய வீரம் தெரிகிறது; ஆனால் அவர்களுடைய விதி முடிவாகிவிட்டது.

ராக்ஷசர்களின் அணிகலன்களில் இருந்து வீசிய தம் ஒளிகளாலும், வானரர்கள் ஏந்திய நெருப்புகளாலும் சேர்ந்து, எல்லாப் பக்கங்களிலும் வானம் ஒளிமயமானது. அங்கே விண்மீன்களின் தலைவனான சந்திரனின் ஒளியும், விண்மீன்களின் ஒளியும், இரு படைகளின் அணிகலன்களின் ஒளியும் சுடர்விட்டு வானத்தை ஒளிரச் செய்தன. நிலவொளியும், அணிகலன்களின் ஒளியும், சுடர்விடும் கிரகங்களின் ஒளியும் வானர, ராக்ஷசப் படைகளை எல்லாப் பக்கங்களிலும் ஒளிரச் செய்தன. அங்கே பாதி எரிந்த வீடுகளின் ஒளிகள் படிந்த நீரும் அசையும் அலைகளும் உடைய கடல் மேலும் பொலிந்தது. பதாகைகளும் கொடிகளும் உடைய, சிறந்த வாள்களும் கோடரிகளும் கொண்ட, அச்சமூட்டும் குதிரைகளும் தேர்களும் யானைகளும் உடைய, பலவகைக் காலாட்படையினர் நிறைந்த, சுடர்விடும் சூலங்களும் கதைகளும் வாள்களும் ஈட்டிகளும் தோமரங்களும் விற்களும் ஏந்திய, கொடிய பராக்கிரமமும் ஆண்மையும் உடைய அந்த அச்சமூட்டும் ராக்ஷசப் படை காணப்பட்டது. அதன் ஈட்டிகள் சுடர்விட்டன; நூற்றுக்கணக்கான கிண்கிணிகளால் அது ஒலித்தது; பொன்வலைகளால் மூடப்பட்ட புயங்கள் உடையது; சுழற்றப்படும் கோடரிகளும், சுழலும் பெரும் ஆயுதங்களும், அம்பு பொருத்திய விற்களும் கொண்டது; நறுமணப் பொருள்கள், மாலைகள், கள் தெளிப்பு ஆகியவற்றால் பெருங்காற்றையே மணக்கச் செய்தது; சூரர்கள் நிறைந்தது; பெருமேகம் போல முழங்குவது; கொடியது. இவ்வாறு அணுக அரிய அந்த ராக்ஷசப் படை வருவதைக் கண்டு — என்ற வாக்கியம் அடுத்த சுலோகத்தில் நிறைவடைகிறது. இரவுப் போரும் பகல்போல ஒளிமயமானது — சந்திரன், விண்மீன்கள், கிரகங்கள், அணிகலன்கள், தீப்பந்தங்கள், எரிந்த வீடுகள் எல்லாமே ஒளி தருகின்றன. ஐம்பது முதல் ஐம்பத்துமூன்று வரையிலான சுலோகங்கள் வல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளன. படையின் வருணனையில் மணம், ஒலி, உருவம் மூன்றுமே காட்டப்படுகின்றன. இந்தப் பகுதியில் கவிஞர் ஒளியின் சித்திரத்தை வரைகிறார். இரவு இருக்கிறது, ஆனால் இருள் இல்லை — சந்திரனும் விண்மீன்களும் கிரகங்களும் வானத்தில், ராக்ஷசர்களின் அணிகலன்கள் நிலத்தில், வானரர்களின் தீப்பந்தங்கள் கைகளில், எரிந்த வீடுகள் நகரத்தில், அவற்றின் பிம்பம் கடலில். இவ்வாறு போர்க்களம் முழுவதும் ஒளிர்கிறது. பிறகு ராக்ஷசப் படையின் விரிவான வருணனை — பதாகைகளும் கொடிகளும், வாள்களும் கோடரிகளும், குதிரைகள், தேர்கள், யானைகள், காலாட்கள், சூலங்கள், கதைகள், வாள்கள், ஈட்டிகள், தோமரங்கள், விற்கள். படையின் கிண்கிணிகளின் ஒலி, பொற்கவசங்களின் ஒளி, நறுமணப் பொருள்கள், மாலைகள், கள் ஆகியவற்றின் மணம், மேகமுழக்கம் போன்ற ஆரவாரம். இவை எல்லாம் அந்தப் படையின் வலிமையையும் அச்சமூட்டும் தன்மையையும் காட்டுகின்றன. ஆனால் இத்தகைய படையும் வானரர்களால் தோற்கடிக்கப்படும் என்பதைக் கதையின் போக்கு குறிப்பிடுகிறது. ஓவியன் காட்சியை விரிவாக வரைவது போல, கவிஞர் இங்கே போர் தொடங்குவதற்கு முந்தைய கணத்தை நிறுத்தி வைக்கிறார். சந்திரன், விண்மீன்களின் ஒளி அமைதியானது; நெருப்பின் ஒளி உக்கிரமானது; அணிகலன்களின் ஒளி நிலையற்றது — இந்த மூன்று ஒளிகளும் சேர்ந்து போர்க்களத்தை ஒளிரச் செய்கின்றன. கடலும் இந்தக் காட்சியில் பங்கேற்கிறது; அதன் அலைகள் நெருப்பின் ஒளியைப் பிரதிபலிக்கின்றன. ராக்ஷசப் படையின் வருணனையில் ஒவ்வொரு ஆயுதமும் பெயர் சொல்லிக் கணக்கிடப்படுகிறது; இதனால் அதன் ஆயத்தமும் முழுமையும் காட்டப்படுகின்றன. கள்ளின் மணம், ராக்ஷசர்கள் போருக்கு முன் கள் குடித்திருந்தனர் என்பதைக் குறிக்கிறது. அதன் ஆரவாரம் மேகத்தின் முழக்கம் போன்றது.

ராக்ஷசப் படை வருவதைக் கண்டு வானரர்களின் படை அசைந்து முன்னேறியது, உரக்க முழங்கியது. பிறகு வேகமாகப் பாய்ந்து, எதிர்ப்படையான அந்தப் பெரிய ராக்ஷசப் படையை நோக்கி, விட்டில்பூச்சிகள் நெருப்பை நோக்கிப் பாய்வது போல வானரர்கள் பாய்ந்தனர். அவர்களுடைய கைகள் பட்டதால் பரிகங்களும் இடிபோன்ற ஆயுதங்களும் துடைக்கப்பட்டு, சிறந்த ராக்ஷசப் படை மேலும் மிகவும் பொலிந்தது. அங்கே போரிட விரும்பிய வானரர்கள் வெறிகொண்டவர்கள் போலப் பாய்ந்தனர் — மரங்களாலும், பாறைகளாலும், முஷ்டிகளாலும் இரவில் திரிபவர்களைத் தாக்கியவாறு. அதேபோல், பாய்ந்து வந்த அந்த வானரர்களின் தலைகளை அச்சமூட்டும் பராக்கிரமமுடைய ராக்ஷசர்கள் கூரிய அம்புகளால் திடீரெனக் கொய்தனர். பற்களால் காதுகள் கடித்தெடுக்கப்பட்டு, முஷ்டிகளால் தலைகள் பிளக்கப்பட்டு, பாறை அடிகளால் உறுப்புகள் முறிக்கப்பட்ட ராக்ஷசர்கள் அங்கே அலைந்தனர். அதேபோல், கொடிய உருவுடைய வேறு இரவில் திரிபவர்கள் கூரிய வாள்களால் வானரர்களில் சிறந்தவர்களை எல்லாப் பக்கங்களிலும் வெட்டினர். கொல்பவனை இன்னொருவன் கொன்றான்; வீழ்த்துபவனை இன்னொருவன் வீழ்த்தினான்; இகழ்பவனை இன்னொருவன் இகழ்ந்தான்; கடிப்பவனை வேறொருவன் கடித்தான். ‘கொடு’ என்று ஒருவனும், ‘கொடுக்கிறேன்’ என்று மற்றொருவனும், ‘ஏன் வதைக்கிறாய், நில்!’ என்று இன்னொருவனும் அங்கே ஒருவரோடொருவர் பேசிக்கொண்டனர். ஆயுதங்கள் நழுவி விழ, கவசங்களும் ஆயுதங்களும் கழன்றுபோக, பெரிய ஈட்டிகள் ஓங்கப்பட, முஷ்டிகளும் சூலங்களும் வாள்களும் குந்தங்களும் நிறைந்த, மிகக் கொடிய வானர ராக்ஷசப் போர் நடந்தது. ராக்ஷசர்கள் வானரர்களைப் பத்து, ஏழு என்று போரில் கொன்றனர்; வானரர்களும் ராக்ஷசர்களைப் பத்து, ஏழு என்று வீழ்த்தினர். ஆடைகள் நழுவி, கவசங்களும் கொடிகளும் கழன்ற ராக்ஷசப் படையைப் பற்றிக்கொண்டு வானரர்கள் அதைச் சூழ்ந்துகொண்டனர். இங்கே ‘ஒருவன்… மற்றொருவன்’ என்ற மீள்வருகையால் போரின் குழப்பமும் விரைவும் காட்டப்படுகின்றன — யார் யாரைக் கொல்கிறார்கள் என்று தெரியவில்லை. விட்டில்பூச்சிகள் நெருப்பை நோக்கிப் பாய்வது போல என்ற உவமை வானரர்களின் துணிவையும், அவர்கள் அழியக்கூடும் என்பதையும் குறிக்கிறது. ‘ஜஹ்ரூ ராக்ஷஸா’ என்ற இடத்தில், ‘ஜஹ்ரு:’ என்பதன் விஸர்கம் ரகரத்துக்கு முன் மறைந்து, உகரம் நெடிலாகிறது. அறுபத்துமூன்றாம் சுலோகமும் அறுபத்தொன்பதாம் சுலோகமும் ஆறு அடிகள் கொண்டவை. ராக்ஷசப் படையைக் கண்டு வானரர்கள் அஞ்சவில்லை; மாறாக ஊக்கத்தோடு முழங்கியவாறு முன்னே ஓடுகிறார்கள். விட்டில்பூச்சிகள் விளக்கை நோக்கிப் பாய்வது போல அவர்கள் பகைவர் படையை நோக்கிப் பாய்கிறார்கள் — இந்த உவமை அவர்களுடைய அச்சமின்மையைக் காட்டுகிறது. வானரர்கள் மரங்கள், பாறைகள், முஷ்டிகள், பற்கள் ஆகியவற்றால் போரிடுகிறார்கள்; ராக்ஷசர்கள் அம்புகளாலும் வாள்களாலும். இரு தரப்பிலும் பேரிழப்பு. ‘கொடு’, ‘கொடுக்கிறேன்’, ‘நில்’ என்ற சொற்கள் போர்க்களத்தின் உண்மையான ஆரவாரத்தைக் காட்டுகின்றன — ஒருவன் ஆயுதம் கேட்கிறான், ஒருவன் அடி கொடுக்கிறான், ஒருவன் பகைவனைத் தடுக்கிறான். ‘பத்து, ஏழு’ என்ற எண்ணிக்கை வரையறுக்க முடியாத பெருந்தொகையைக் குறிக்கிறது. இறுதியில் வானரர்கள் ராக்ஷசப் படையைச் சூழ்ந்துகொள்கிறார்கள்; இது அவர்களுடைய மேலோங்கிய நிலையைக் காட்டுகிறது. இந்தப் போரில் எந்த விதியும் இல்லை — ஆயுதங்கள் கைவிடப்பட்டன, கவசங்கள் விழுந்தன, முஷ்டிகளும் பற்களுமே ஆயுதங்களாயின. சொற்களின் மீள்வருகையால் கவிஞர் போரின் சுழற்சியைக் காட்டுகிறார் — கொல்பவன் கொல்லப்படுகிறான், வீழ்த்துபவன் வீழ்த்தப்படுகிறான், இகழ்பவன் இகழப்படுகிறான், கடிப்பவன் கடிக்கப்படுகிறான். இந்த எதிர்வினைச் சக்கரம் போரின் முடிவின்மையைக் குறிக்கிறது. ராக்ஷசர்கள் தலைகளைக் கொய்கிறார்கள்; வானரர்கள் காதுகளைக் கடிக்கிறார்கள், தலைகளைப் பிளக்கிறார்கள். இரு தரப்பிலும் வீரர்கள் வீழ்கிறார்கள்; ஆனால் இறுதியில் வானரர்கள் ராக்ஷசப் படையைச் சுற்றி வளைத்துத் தடுக்கிறார்கள். இவ்வாறு அடுத்த சர்க்கத்தில் கும்பன் முதலியோரின் தனிப்போர்களுக்கு மேடை அமைக்கப்படுகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे पञ्चसप्ततितमः सर्गः॥ ७५॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க