சர்க்கம்
மூலிகைமலையைக் கொணர்தலும் ராமலக்ஷ்மணர்கள் மீண்டும் எழுதலும்
படையின் மயக்கம், விபீஷணனின் ஆறுதல், போர்க்களத்தில் ஜாம்பவானைத் தேடுதல், மூலிகைகள் பற்றிய அறிவுரை, அனுமன் இமயமலைக்குச் செல்லுதல், சிகரத்தைக் கொணர்தல், எல்லோரும் அம்புக்காயம் நீங்கி நலம்பெறுதல்
போர்முனையில் ராமலக்ஷ்மணர்கள் வீழ்த்தப்பட்டதும், வானரப் படைத்தலைவர்களின் படை மயக்கத்தில் ஆழ்ந்தது. சுக்ரீவனும், நீலனும், அங்கதனும், ஜாம்பவானும் என்ன செய்வதென்றே தெரியாமல் நின்றனர். அப்போது அறிவுடையோரில் சிறந்தவனான விபீஷணன், படை முழுவதும் மனம் தளர்ந்திருப்பதைக் கண்டு, வானரமன்னனின் வீரர்களை ஈடற்ற சொற்களால் தேற்றினான்: ‘அஞ்சாதீர்கள்; இது மனம் தளர்வதற்கான நேரம் அல்ல. அரசகுமாரர்கள் இருவரும் செயலிழந்து சோர்ந்தவர்கள் போலத் தோன்றுகிறார்கள்; ஆனால் அவர்கள் சுயம்புவான பிரம்மனின் வாக்கை மதித்ததால்தான் இந்திரஜித்தின் அஸ்திர வலைகளால் வீழ்த்தப்பட்டனர். சுயம்பு அவனுக்கு அளித்த, வீண்போகாத ஆற்றலுடைய பிரம்மாஸ்திரத்தை மதித்தே அரசகுமாரர்கள் போரில் வீழ்த்தப்பட்டனர்; ஆகவே இங்கே மனம் தளர என்ன காரணம்?’ இங்கே விபீஷணனின் அறிவுக்கூர்மை தெரிகிறது — அவன் இதைத் தோல்வியாகக் காணவில்லை; பிரம்மனின் வரத்துக்கு உரிய மரியாதையாகவே காண்கிறான். ராமலக்ஷ்மணர்கள் வல்லவர்களாக இருந்தும், அஸ்திரத்தை மதிப்பதற்காகவே எதிர்நடவடிக்கை எடுக்கவில்லை என்பதே அவன் கருத்து. இவ்வாறு படையின் மனத்தில் மீண்டும் துணிவு நிலைநாட்டப்படுகிறது. அவர்களுடைய உயிருக்கு ஆபத்து இல்லை, மயக்கம் மட்டுமே என்று இந்தி உரையிலும் தெளிவுபடுத்தப்பட்டுள்ளது. இவ்வாறு அவன் படையின் அச்சத்தை அகற்றி நம்பிக்கையை உண்டாக்குகிறான்.
விபீஷணனின் சொற்களைக் கேட்டு, அறிவுடைய மாருதியும் பிரம்மாஸ்திரத்தை மதித்து இவ்வாறு கூறினான்: ‘அஸ்திரத்தால் தாக்கப்பட்ட இந்தப் படையில், வலிமைமிக்க வானரர்களில் யார் யார் உயிரோடிருக்கிறார்களோ, அவர்களிடமெல்லாம் நாம் இருவரும் சென்று ஆறுதல் கூறுவோம்.’ பிறகு வீரர்களான அனுமனும் ராக்ஷசர்களில் சிறந்த விபீஷணனும் ஒருசேரக் கைகளில் தீப்பந்தங்களை ஏந்தி, இரவில் போர்முனையில் திரிந்தனர். அவர்கள் நிலத்தைக் கண்டனர் — வால்கள் அறுபட்டு, கைகளும் தொடைகளும் கால்களும் விரல்களும் கழுத்துகளும் பிளக்கப்பட்டு, உடல்களிலிருந்து குருதி வழிய, மலைபோல வீழ்ந்து கிடந்த வானரர்களால் அது மூடப்பட்டிருந்தது; வீழ்ந்து கிடந்த ஒளிரும் ஆயுதங்களால் அது நிறைந்திருந்தது. சுக்ரீவன், அங்கதன், நீலன், சரபன், கந்தமாதனன், ஜாம்பவான், சுஷேணன், வேகதர்சி, மைந்தன், நளன், ஜ்யோதிர்முகன், த்விவிதன் ஆகியோரையும் மற்ற வானரர்களையும் போரில் வீழ்த்தப்பட்டவர்களாக அவர்கள் கண்டனர். சுயம்புவுக்கு அன்பான அந்தப் பிரம்மாஸ்திரத்தால், பகலின் ஐந்தாம் பகுதி எஞ்சியிருந்தபோது, வலிமைமிக்க வானரர்களில் அறுபத்தேழு கோடிப் பேர் வீழ்த்தப்பட்டிருந்தனர். இந்தி உரையில் ‘ஹத’ என்பதற்குக் ‘கொல்லப்பட்டவர்களும் காயமுற்றவர்களும்’ என்று பொருள் தரப்பட்டுள்ளது — பலர் மயங்கியிருந்தனரே தவிர இறக்கவில்லை. இரவில் தீப்பந்த ஒளியில் போர்க்களத்தைக் காண்பது அச்சமூட்டும், இரக்கம் எழுப்பும் சித்திரம். விபீஷணனும் அனுமனும் இங்கே உடன்செல்பவர்கள் — ஒருவன் ராக்ஷசன், மற்றவன் வானரன்; இருவரும் ராமனின் நலத்தையே எண்ணுகிறார்கள். படைத்தலைவர்களின் பெயர்களை எண்ணிக் கூறுவதன் மூலம் கவிஞர் பேரழிவின் அளவைக் காட்டுகிறார் — முதன்மையானவர்கள் அனைவரும் வீழ்ந்துவிட்டனர். அத்தகைய இருளிலும் அவர்கள் நம்பிக்கை இழக்கவில்லை; உயிரோடிருப்பவர்களைத் தேடுகிறார்கள். ‘அறுபத்தேழு கோடி’ என்ற எண்ணிக்கை அஸ்திரம் வீண்போகாதது என்பதைக் குறிக்கிறது — பகலின் ஒரே பகுதியில் இவ்வளவு பெரும்படை வீழ்த்தப்பட்டது. இரவிலும் அவர்கள் ஓய்வெடுக்கவில்லை; ஏனெனில் ஒவ்வொரு வானரனின் உயிரும் அவர்களுக்கு முக்கியமானது. தீப்பந்தங்களின் ஒளியில் வீழ்ந்து கிடக்கும் வானரர்கள் மலைகள் போலத் தோன்றுகிறார்கள்; அவர்களுடைய குருதி ஆறு போலப் பெருகி ஓடுகிறது. இந்தக் காட்சி போரின் கொடுமையைத் தெளிவாகக் காட்டுகிறது. விபீஷணனும் அனுமனும் கணக்கெடுப்பது மட்டுமல்ல; உயிரோடிருப்பவர் ஒவ்வொருவருக்கும் ஆறுதல் சொல்ல விரும்புகிறார்கள். இங்கே கருணையும் வீரமும் ஒருசேரத் தெரிகின்றன. முன்பு இலங்கையை வெல்ல வந்தவர்களே இப்போது தரையில் கிடக்கிறார்கள் — இதுவே இந்தத் தலைகீழ் மாற்றத்தின் சோகம்.
கடல்வெள்ளம் போன்ற, அச்சமூட்டும், அம்புகளால் வதைக்கப்பட்ட படையைக் கண்டு, அனுமன் விபீஷணனோடு சேர்ந்து ஜாம்பவானைத் தேடினான். இயல்பான மூப்பு உடைய, முதியவனான, நூற்றுக்கணக்கான அம்புகளால் நிறைந்த, பிரஜாபதியின் மகனான, அணையும் நெருப்புபோல் இருந்த அந்த வீரனைக் கண்டு, புலஸ்திய குலத்தவனான விபீஷணன் அருகே சென்று, ‘பெரியவரே, கூரிய அம்புகளால் உம் உயிர் போய்விடவில்லையே?’ என்று கேட்டான். அதைக் கேட்டு, கரடிகளில் சிறந்த ஜாம்பவான் சிரமத்தோடு சொற்களை உதிர்த்தவாறு கூறினான்: ‘பெருவீரமுடைய நைர்ருதர் தலைவனே, உன் குரலைக் கொண்டே உன்னை அடையாளம் காண்கிறேன்; கூரிய அம்புகளால் உடல் துளைக்கப்பட்ட நான் கண்ணால் உன்னைக் காணமுடியவில்லை. நல்ல விரதம் உடையவனே, எவனால் அஞ்சனை நல்ல மகவுடையவள் ஆனாளோ, வாயுவும் நல்ல மகவுடையவன் ஆனானோ, அந்த வானரர்களில் சிறந்த அனுமன் எங்காவது உயிரோடிருக்கிறானா?’ வியப்புற்ற விபீஷணன் கேட்டான்: ‘அரசகுமாரர்கள் இருவரையும் விட்டுவிட்டு, ஏன் மாருதியைப் பற்றிக் கேட்கிறீர்? வாயுவின் மகனிடம் நீர் காட்டும் அன்பை சுக்ரீவனிடமோ, அங்கதனிடமோ, ராகவனிடமோ கூட நீர் காட்டவில்லையே.’ ஜாம்பவான் கூறினான்: ‘நைர்ருதர்களில் புலிபோன்றவனே, நான் ஏன் மாருதியைப் பற்றிக் கேட்கிறேன் என்பதைக் கேள். இந்த வீரன் உயிரோடிருந்தால், வீழ்த்தப்பட்ட படையும் வீழ்த்தப்படாததே; அனுமன் உயிர் துறந்திருந்தால், உயிரோடிருந்தாலும் நாம் இறந்தவர்களே. மகனே, காற்றுக்கு நிகரானவனும் அக்கினிக்கு நிகரான வீரமுடையவனுமான மாருதி உயிர் தாங்கியிருந்தால்தான் வாழ்வதற்கு நம்பிக்கை உண்டு.’ பிறகு அனுமன் முதியவனை அணுகி, ஜாம்பவானின் கால்களைப் பற்றிப் பணிவோடு வணங்கினான். அனுமனின் குரலைக் கேட்டு, புலன்கள் வேதனையுற்றிருந்தும், கரடிகளில் சிறந்தவன் தான் மீண்டும் பிறந்தது போல எண்ணினான். இங்கே ஜாம்பவானின் தொலைநோக்கு தெளிவாகிறது — இந்த நெருக்கடிக்கு அனுமன் ஒருவனால் மட்டுமே தீர்வு காணமுடியும் என்று அவன் அறிவான்; ஆகவே முதலில் அவனுடைய உயிரைப் பற்றியே கேட்கிறான். விபீஷணனின் கேள்வி வாசகனின் கேள்வியும் கூட; அதன் விடையால் அனுமனின் பெருமை வெளிப்படுகிறது. கண் தெரியாதபோதும் முதியவன் குரலைக் கொண்டே விபீஷணனை அடையாளம் காண்கிறான் — இதனால் அவனுடைய அனுபவம் குறிப்பிடப்படுகிறது. அனுமனின் பணிவும் காணத்தக்கது — பெருவலிமை உடையவனாக இருந்தும் அவன் முதியவனின் கால்களைப் பற்றி வணங்குகிறான். ஜாம்பவான் முதியவன், பிரம்மனின் மகன்; முன்பு தேவாசுரப் போர்களையும் கண்டவன். ஆகவே அவனுடைய சொல்லின் கனத்தை எல்லோரும் அறிவார்கள். அவன் அம்புகளால் வதைக்கப்பட்டிருக்கிறான், கண்களால் காணமுடியவில்லை; ஆயினும் அவனுடைய அறிவு நிலையாக இருக்கிறது. அவன் முதலில் தன் நலத்தைப் பற்றியோ, ராமனின் நலத்தைப் பற்றியோ கூடக் கேட்கவில்லை; அனுமனின் நலத்தைப் பற்றியே கேட்கிறான். இதைக் கேட்டு விபீஷணன் வியப்படைகிறான். ஜாம்பவானின் விடையே சர்க்கம் முழுவதற்கும் திறவுகோல் — அனுமன் உயிரோடிருந்தால், அவனால் மூலிகைகளைக் கொணர முடியும்; அவற்றால் எல்லோரும் உயிர்பெறுவார்கள். ஆகவே அனுமனின் உயிரே எல்லோருடைய உயிருக்கும் மூலம். ‘ஹதமப்யஹதம் பலம்’ — ‘வீழ்த்தப்பட்ட படையும் வீழ்த்தப்படாததே’ — என்ற முரண்தொடை அவனுடைய நம்பிக்கையைக் காட்டுகிறது. ‘ஜீவந்தோ(அ)பி ம்ருதா வயம்’ — ‘உயிரோடிருந்தாலும் நாம் இறந்தவர்களே’ — என்ற சொல், அனுமன் இல்லாவிட்டால் ஏற்படும் நம்பிக்கையின்மையைக் குறிக்கிறது. அனுமனே அருகில் வந்து வணங்கும்போது, முதியவன் மீண்டும் உயிர்பெற்றதுபோல் உணர்கிறான். இங்கே குருவுக்கும் சீடனுக்கும் உள்ள உறவு போன்ற உணர்வு தெரிகிறது. முதியவனின் மகிழ்ச்சி தனக்காக அல்ல; படை காக்கப்படும் என்ற நம்பிக்கையால். அச்சுப் பதிப்பில் ‘விவ்யதிதேந்த்ரிய:’ என்று பாடம் — புலன்கள் வேதனையுற்றிருந்தும் அவன் மகிழ்ச்சி அடைகிறான். விபீஷணனும் இங்கே ஒரு பாடம் கற்கிறான் — வெளிப்படையான பதவி அல்ல, செயலாற்றும் திறனே முக்கியமானது. ஜாம்பவானின் பார்வையில் மன்னன் சுக்ரீவனும் அரசகுமாரர்களும் வணக்கத்துக்குரியவர்கள்; ஆனால் நெருக்கடியில் காப்பவன் அனுமனே. இந்த விவேகம் முதியவனின் அனுபவத்திலிருந்து பிறந்தது.
பிறகு பேரொளியுடைய ஜாம்பவான் அனுமனிடம் கூறினான்: ‘வானரர்களில் புலிபோன்றவனே, வா; வானரர்களைக் காப்பது உன் கடமை. பராக்கிரமத்தில் போதுமான வேறொருவன் இல்லை; நீயே இவர்களுடைய மேலான நண்பன். இது உன் பராக்கிரமத்துக்கான நேரம்; வேறு யாரையும் நான் காணவில்லை. கரடி, வானர வீரர்களின் அணிகளை மகிழச் செய்; வீழ்த்தப்பட்டுக் கிடக்கும் இந்த ராமலக்ஷ்மணர்களையும் அம்புக்காயம் நீங்கியவர்களாகச் செய். கடலுக்கு மேலே மேலே நெடுந்தொலைவு சென்று, மலைகளில் சிறந்த இமயமலையை நீ அடைய வேண்டும். பகைவரை அழிப்பவனே, அங்கே மிக உயர்ந்த பொன்மயமான ரிஷபம் என்ற சிறந்த மலையையும், கைலாச சிகரத்தையும் காண்பாய். அந்த இரு சிகரங்களுக்கும் இடையே, சுடர்விடும், ஈடற்ற ஒளியுடைய, எல்லா மூலிகைகளும் நிறைந்த மூலிகைமலையைக் காண்பாய். அதன் உச்சியில் முளைத்து, பத்துத் திசைகளையும் ஒளிரச் செய்யும் சுடர்விடும் நான்கு மூலிகைகளைக் காண்பாய் — ம்ருதஸஞ்ஜீவனி, விசல்யகரணி, ஸுவர்ணகரணி, ஸந்தானி என்ற பெருமூலிகை. அனுமனே, அவை எல்லாவற்றையும் எடுத்துக்கொண்டு விரைந்து திரும்பி வர வேண்டும். நறுமணம் சுமக்கும் வாயுவின் மகனே, வானரர்களுக்கு உயிரூட்டி அவர்களைத் தேற்று.’ நான்கு மூலிகைகளின் பெயர்களே அவற்றின் செயலைக் கூறுகின்றன — இறந்தவனை உயிர்ப்பித்தல், உடலில் தைத்த அம்பை வெளியேற்றுதல், உடலுக்கு முந்தைய நிறத்தை மீட்டுத் தருதல், முறிந்த உறுப்புகளை ஒன்றுசேர்த்தல். ஜாம்பவானின் அறிவுரை மிகத் தெளிவானது — வழி, இரு மலைகளின் பெயர்கள், மூலிகையின் இருப்பிடம், அவற்றின் தோற்றம் எல்லாமே சுட்டப்பட்டுள்ளன. முதியவனின் அறிவும் இளைஞனின் வலிமையும் இங்கே இணைகின்றன. ‘நான்யம் பச்யாமி கஞ்சன’ — ‘வேறு யாரையும் நான் காணவில்லை’ — என்ற சொல்லால் ஜாம்பவான் முழுச் சுமையையும் அனுமனிடமே ஒப்படைக்கிறான். இந்தக் கணம், சுந்தர காண்டத்தில் கடலைத் தாண்டுவதற்கு முன் ஜாம்பவான் அளித்த ஊக்கத்தையும் நினைவூட்டுகிறது. அனுமனின் வேகம் வாயுவின் வேகம் போன்றது என்று ஜாம்பவான் அறிவான்; ஆகவே தொலைவிலுள்ள இமயமும் அவனுக்கு அருகிலேயே உள்ளது. கடலைத் தாண்டுவதற்கு முன் செய்ததுபோலவே, அவன் அனுமனுக்கு அவனுடைய ஆற்றலை நினைவூட்டுகிறான். ‘த்வமேஷாம் பரம: ஸகா’ — ‘நீயே இவர்களுடைய மேலான நண்பன்’ — என்ற சொல்லால் அவன் அனுமனின் நெஞ்சில் கடமையுணர்வை விழிக்கச் செய்கிறான். மூலிகைகளின் ஒளி பத்துத் திசைகளையும் ஒளிரச் செய்கிறது; ஆகவே இரவிலும் அவை எளிதில் கண்ணுக்குப் புலப்படும் என்று அவன் குறிப்பிடுகிறான். இந்த மூலிகைகள் ராமலக்ஷ்மணர்களை மட்டுமல்ல, வீழ்ந்துகிடக்கும் வானரர்கள் எல்லோரையும் உயிர்ப்பிக்க வல்லவை. ஆகவே அனுமன் ஒருவனின் பயணத்தின் பயனைப் படை முழுவதும் பெறும். ‘க்ஷிப்ரம்’ — ‘விரைந்து’ — என்ற சொல் காலத்தின் முக்கியத்துவத்தைக் காட்டுகிறது — இரவிலேயே காரியம் முடிக்கப்பட வேண்டும், ஏனெனில் விடிந்ததும் பகைவர்கள் மீண்டும் தாக்குவார்கள். ஜாம்பவானின் சொற்களில் ஆணையும் உண்டு, அன்பும் உண்டு — ‘வானரர்களில் புலிபோன்றவனே’, ‘பகைவரை அழிப்பவனே’, ‘வாயுவின் மகனே’ என்ற விளிகளால் அவன் அனுமனை ஊக்குவிக்கிறான்.
ஜாம்பவானின் சொற்களைக் கேட்டு, வாயுவின் மகனான அனுமன், காற்றின் வேகத்தால் பொங்கும் கடல் போல, வலிமையின் எழுச்சியால் நிறைந்தான். மலையின் விளிம்பின் முனையில் நின்று அந்தச் சிறந்த மலையை அழுத்திய வீரனான அனுமன் இரண்டாவது மலைபோலத் தோன்றினான். வானரனின் கால்களால் நொறுக்கப்பட்ட அந்த மலை அமிழ்ந்தது; மிகவும் அழுத்தப்பட்டதால் தன்னைத் தானே தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை. அதன் மரங்கள் தரையில் விழுந்தன; வானரனின் வேகத்தால் தீப்பற்றி எரிந்தன; அனுமனால் அழுத்தப்பட்ட அதன் சிகரங்கள் சிதறின. மரங்களும் பாறைத்தளங்களும் உடைந்து அந்தச் சிறந்த மலை சுழன்று ஆடியபோது, வானரர்களால் நிற்க முடியவில்லை. பெருவாயில்கள் ஆட்டங்கண்டு, வீடுகளும் கோபுரங்களும் உடைந்து, இலங்கை இரவில் அச்சத்தால் கலங்கி நடனமாடுவதுபோல் ஆனது. மலைக்கு நிகரான வாயுவின் மகன் மலையை அழுத்தி, கடலோடு கூடிய பூமியையே கலங்கச் செய்தான். பிறகு அந்த வானரன் அங்கிருந்து மலயமலையில் ஏறினான் — அது மேரு, மந்தரம் போன்றது; பலவகை அருவிகள் நிறைந்தது; பலவகை மரங்களும் கொடிகளும் அடர்ந்தது; மலர்ந்த தாமரைகளும் நீலோற்பலங்களும் உடையது; தேவர்களும் கந்தர்வர்களும் வந்து தங்குவது; அறுபது யோஜனை உயரமுடையது; வித்யாதரர்களும் முனிவர் கூட்டங்களும் அப்சரஸ்களும் வாழ்வது; பலவகை விலங்குக் கூட்டங்கள் நிறைந்தது; பல குகைகளால் அழகுபெற்றது. அங்கே யக்ஷர், கந்தர்வர், கின்னரர்களைக் கலங்கச் செய்தவாறு, மேகம் போன்ற அனுமன் பேருருவாக வளர்ந்தான். கால்களால் மலையை அழுத்தி, வடவாமுகத் தீயைப் போல வாயைத் திறந்து, இரவில் திரிபவர்களை அச்சுறுத்தியவாறு உரக்கக் கொடிய முழக்கமிட்டான். மீண்டும் மீண்டும் முழங்கிய அவனுடைய பெருமுழக்கத்தைக் கேட்டு, இலங்கையில் இருந்த புலிபோன்ற ராக்ஷசர்கள் சிறிதும் அசையக்கூட முடியவில்லை. பிறகு அச்சமூட்டும் பராக்கிரமமுடையவனும் பகைவரை வாட்டுபவனுமான மாருதி கடலுக்கு வணக்கம் செலுத்தி, ராகவனுக்காக மாபெரும் செயலைச் செய்ய முனைந்தான். மலயமலையின் வருணனை (42–45) திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; வல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே காணப்படுகிறது. இங்கே அனுமன் தாவுவதற்கு முன் செய்யும் ஆயத்தம் சுந்தர காண்டத்தின் தொடக்கத்தை நினைவூட்டுகிறது — அங்கேயும் அவன் மகேந்திர மலையை அழுத்திவிட்டு மேலே பாய்ந்தான். மலையை அழுத்தியதால் இலங்கை நடுங்கியது என்ற உயர்வுநவிற்சி அவனுடைய வலிமைக்குச் சான்று. கடலுக்குச் செய்த வணக்கம் அவனுடைய பணிவையும் நன்றியுணர்வையும் காட்டுகிறது — பெருஞ்செயலைத் தொடங்கும்போது அவன் தெய்வத்தை நினைக்கிறான். ‘ராகவார்த்தே’ — ‘ராகவனுக்காக’ — என்ற சொல்லால் அவனுடைய முயற்சி முழுவதன் இலக்கும் கூறப்படுகிறது. ஜாம்பவானின் சொற்களைக் கேட்டதும், காற்றால் கடல் பொங்குவது போல அனுமனின் உடலில் வலிமை பெருகுகிறது. அவன் நிற்கும் மலையால் அவனுடைய சுமையைத் தாங்க முடியவில்லை — மரங்கள் விழுகின்றன, பாறைகள் பிளக்கின்றன, சிகரங்கள் சிதறுகின்றன. அந்த மலையின் நடுக்கத்தால் அருகிலுள்ள வானரர்களாலும் நிற்க முடியவில்லை. இலங்கையின் வாயில்களும் வீடுகளும் கோபுரங்களும் உடைகின்றன; நகரம் அச்சத்தால் நடனமாடுவது போல் இருக்கிறது. இவையெல்லாம் அனுமனின் அளவற்ற வலிமையின் வருணனை. பிறகு அவன் மலயமலையில் ஏறுகிறான். மலயம் மேரு, மந்தரம் போல உயர்ந்தது; பலவகை மரங்களாலும் கொடிகளாலும் தாமரைகளாலும் நீலோற்பலங்களாலும் அழகுபெற்றது; தேவர், கந்தர்வர், வித்யாதரர், அப்சரஸ்கள் வந்து தங்குவது; பலவகை விலங்குகளும் குகைகளும் உடையது. அங்கேயும் அனுமன் வளர்கிறான்; யக்ஷர், கந்தர்வர், கின்னரர் அஞ்சுகிறார்கள். அவன் மலையைக் கால்களால் அழுத்தி, வாயை அகலத் திறந்து பெருமுழக்கம் செய்கிறான். அவனுடைய முழக்கத்தைக் கேட்டு இலங்கையில் ராக்ஷசர்கள் அச்சத்தால் அசைவற்றுப் போகிறார்கள் — அவர்களால் நகரவும் முடியவில்லை. இந்த முழக்கம் பகைவர்களை அச்சுறுத்துவதற்கு மட்டுமல்ல, தன் படைக்கு ஊக்கமூட்டுவதற்கும் கூட. இறுதியில் அவன் கடலை வணங்கி ராமனின் காரியத்துக்கு ஆயத்தமாகிறான். இங்கே அனுமனின் ஆற்றலும் பக்தியும் ஒருசேரத் தெரிகின்றன. முன்பு சுந்தர காண்டத்தில் அனுமன் சீதையைத் தேடிச் சென்றான்; இப்போது ராமனின் உயிரையே காப்பதற்காகச் செல்கிறான் — காரியம் இன்னும் பெரியது. இலங்கையின் நடுக்கம் ராக்ஷசர்களுக்கு வரவிருக்கும் தோல்வியின் முன்னறிவிப்பு போன்றது. மலயம் தென்கடற்கரையில் உள்ளது; ஆகவே அங்கிருந்து வடதிசையில் உள்ள இமயமலைக்குச் செல்ல அவன் மிக உயர்ந்த இடத்தைத் தேர்ந்தெடுக்கிறான். வில்லாளன் அம்பைத் தொலைவில் எய்வதற்காக வில்லை உறுதியாக இழுப்பது போல, அனுமனும் மலையை உறுதியாக அழுத்துகிறான். அவனுடைய உடல் மேகம் போல வளர்கிறது; அவனே ஒரு மலைபோலத் தோன்றுகிறான். இவ்வாறு அவன் வானத்தைக் கடக்க ஆயத்தமாகிறான். இங்கே ‘பரந்தப:’ — ‘பகைவரை வாட்டுபவன்’ — என்ற அடைமொழி அவன் பகைவர்களை வாட்டுபவன் என்பதை நினைவூட்டுகிறது. கவிஞர் பல சுலோகங்களால் இந்தக் கணத்தை விரிவாக்குகிறார்; ஏனெனில் இது போரின் தீர்மானமான கணம். அனுமன் செல்லாவிட்டால் எல்லாமே அழிந்துவிடும். ஆகவே அவனுடைய ஒவ்வொரு செயலும் கவனமாக வருணிக்கப்படுகிறது.
பெருவேகமுடைய அவன் பாம்பு போன்ற வாலை உயர்த்தி, முதுகை வளைத்து, காதுகளைச் சுருக்கி, வடவாமுகத் தீயைப் போன்ற வாயைத் திறந்து, வானத்தில் தாவினான். அவன் தன் வேகத்தால் மரக்கூட்டங்களையும், மலைகளையும், பாறைகளையும், சாதாரண வானரர்களையும் இழுத்துச் சென்றான்; புயங்களும் தொடைகளும் எழுப்பிய வேகத்தால் மேலே எழுப்பப்பட்டு உந்தப்பட்ட அவை, வேகம் குறைந்ததும் நீரில் விழுந்தன. பாம்புகளின் பகைவனான கருடனுக்கு நிகரான வீரமுடைய வாயுவின் மகன், பாம்பின் உடல் போன்ற தன் இரு புயங்களையும் விரித்து, திசைகளையே இழுப்பவன் போல, மலைகளின் மன்னனான அந்தச் சிறந்த மலையை நோக்கிச் சென்றான். அலைவரிசைகள் சுழல, அதன் நீரால் உயிரினங்கள் எல்லாம் சுழற்றப்பட்ட கடலைப் பார்த்தவாறு, விஷ்ணுவின் கைநுனியிலிருந்து விடுபட்ட சக்கரம் போல அவன் திடீரெனச் சென்றான். தந்தைக்கு நிகரான வேகமுடைய அவன் மலைகளையும், பறவைக் கூட்டங்களையும், ஏரிகளையும், ஆறுகளையும், குளங்களையும், சிறந்த நகரங்களையும், செழிப்பான மக்கள் வாழும் நாடுகளையும் பார்த்தவாறு வேகமாகச் சென்றான். சூரியனின் பாதையைச் சார்ந்து, களைப்பின்றி, விரைந்து, தந்தைக்கு நிகரான பராக்கிரமமுடைய வீரனான அனுமன் சென்றான். பெருவேகமுடையவனாய், காற்றின் விசையோடு, வானரர்களில் புலிபோன்றவன் ஒலியால் திசைகளை எதிரொலிக்கச் செய்தவாறு சென்றான். ஜாம்பவானின் சொற்களை நினைவில் கொண்டவாறு, அச்சமூட்டும் பராக்கிரமமுடைய அந்தப் பெருவானரன் திடீரென இமயமலையைக் கண்டான் — பலவகை அருவிகள் உடைய, பல குகைகளும் நீர்வீழ்ச்சிகளும் கொண்ட, வெண்மேகக் குவியல்கள் போன்ற அழகிய சிகரங்களாலும் பலவகை மரங்களாலும் அழகுபெற்ற அந்தச் சிறந்த மலையை அடைந்தான். விஷ்ணுவின் சக்கர உவமை வேகத்தையும் இலக்கு உறுதியாக அடையப்படும் என்பதையும் காட்டுகிறது — சக்கரம் தவறாமல் இலக்கை அடைவது போல அனுமனும் அடைவான். வழியில் கண்ட ஆறுகளும் நகரங்களும் அவனுடைய பயணத்தின் பரப்பைக் குறிக்கின்றன. 54–56 சுலோகங்கள் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை. ஐம்பத்தேழாம் சுலோகம் ஆறு அடிகள் கொண்டது. தாவும் கணத்தில் அவனுடைய உடலின் ஒவ்வொரு உறுப்பும் வருணிக்கப்படுகிறது — வால் மேலே, முதுகு வளைந்து, காதுகள் சுருங்கி, வாய் திறந்து. இந்த வருணனை வரிசை ஓவியம் போன்ற காட்சியை உருவாக்குகிறது. அவனுடைய வேகத்தால் மரங்களும் பாறைகளும் சாதாரண வானரர்களும் கூட இழுக்கப்பட்டு வானில் எழுந்து, பிறகு வேகம் குறைந்ததும் கடலில் விழுந்தனர். அவன் கருடன் போலப் புயங்களை விரித்துப் பறக்கிறான்; திசைகளையே இழுப்பவன் போலச் செல்கிறான். கீழே கடல் சுழல்கிறது; அதன் நீர்வாழ் உயிரினங்களும் சுழல்கின்றன. வழியில் அவன் மலைகளையும் ஆறுகளையும் ஏரிகளையும் நகரங்களையும் நாடுகளையும் காண்கிறான்; ஆனால் ஒரு கணமும் நிற்கவில்லை. சூரியனின் பாதையைச் சார்ந்து அவன் களைப்பின்றிச் செல்கிறான், ஏனெனில் அவன் தந்தையான வாயுவுக்கு நிகரான வேகமுடையவன். அவன் செல்லும் ஒலியால் திசைகள் எதிரொலிக்கின்றன. ஜாம்பவானின் சொற்களை நினைவில் கொண்டே அவன் செல்கிறான்; ஆகவே வழியை மறக்கவில்லை. இறுதியில் அவன் இமயமலையைக் காண்கிறான் — அருவிகள், குகைகள், நீர்வீழ்ச்சிகள், வெண்மேகம் போன்ற சிகரங்கள், மரங்கள் ஆகியவற்றால் அழகுபெற்றதாக. கவிஞர் தந்தைக்கும் மகனுக்கும் உள்ள ஒப்புமையை மீண்டும் மீண்டும் கூறுகிறார் — ‘தந்தைக்கு நிகரான வேகமுடையவன்’, ‘தந்தைக்கு நிகரான பராக்கிரமமுடையவன்’ — வாயுவின் மகனின் வேகம் வாயுவின் வேகமே.
மிக உயர்ந்த சிறந்த பொற்சிகரங்கள் உடைய அந்தப் பெருமலைகளின் மன்னனை அடைந்து, தேவர்களும் முனிவர்களும் கூட்டமாக வந்து தங்கும் புனிதமான பெரும் ஆசிரமங்களை அவன் கண்டான். அவன் பிரம்மகோசத்தையும், ரஜதாலயத்தையும், இந்திரனின் உறைவிடத்தையும், ருத்ரன் அம்பை விடுத்த இடத்தையும், ஹயானனத்தையும், ஒளிரும் பிரம்மசிரஸ்ஸையும், விவஸ்வானின் மகனான யமனின் ஏவலர்களையும் கண்டான். அக்கினியின் உறைவிடத்தையும், வைச்ரவணனான குபேரனின் உறைவிடத்தையும், சூரியனைப் போல ஒளிரும் சூர்யநிபந்தனத்தையும், பிரம்மனின் உறைவிடத்தையும், சங்கரனின் வில்லையும், பூமியின் நாபியையும் கண்டான். முதன்மையான கைலாசத்தையும், இமயத்தின் பாறையையும், ரிஷபத்தையும், பொன்மலையையும், சுடர்விடும் எல்லா மூலிகைகளாலும் ஒளிரும் மூலிகைமலைகளின் மன்னனையும் கண்டான். நெருப்புக் குவியல் போல ஒளிர்ந்த அதைக் கண்டு, இந்திரனின் தூதனான வாயுவின் மகன் வியப்படைந்தான்; அந்த மூலிகைமலைகளின் மன்னன் மீது தாவி ஏறி, அங்கே மூலிகைகளைத் தேடலானான். ஆயிரக்கணக்கான யோஜனைகளைக் கடந்து வந்த அந்தப் பெருவானரன் தெய்வ மூலிகைகளைத் தாங்கிய மலையில் திரிந்தான். அந்தச் சிறந்த மலையில் இருந்த பெருமூலிகைகள் எல்லாம், அவற்றைத் தேடி ஒருவன் வருகிறான் என்று அறிந்து, கண்ணுக்குப் புலப்படாமல் மறைந்துவிட்டன. அவற்றைக் காணாமல், மகாத்மாவான அனுமன் சினங்கொண்டான்; சினத்தால் உரக்க முழங்கினான்; பொறுக்கமாட்டாதவனாய், நெருப்பு போன்ற கண்களுடன் அவன் மலைகளின் மன்னனிடம் கூறினான்: ‘மலைகளின் அரசனே, ராகவனிடம் இரக்கம் காட்டமாட்டாய் என்பதுதான் உன் உறுதியான முடிவா? பார், இன்று என் புயவலிமையால் வெல்லப்பட்டு நீ சிதறிக் கிடப்பதைப் பார்!’ இமயத்தின் புண்ணியத் தலங்களின் பட்டியல் புராணங்களில் புகழ்பெற்றது; அவற்றைக் காண்பதால் அனுமனின் பயணம் ஒரு தீர்த்த யாத்திரை போல் ஆகிறது. மூலிகைகள் மறைந்துபோவது அவற்றின் தெய்வத்தன்மையைக் குறிக்கிறது — அவை தம்மைத் தாமே காத்துக்கொள்கின்றன. அனுமனின் சினமும் தன்னலத்தால் அல்ல, ராகவனுக்காகவே. ‘ராகவே நாஸி க்ருதானுகம்ப:’ — ‘ராகவனிடம் இரக்கம் காட்டவில்லை’ — என்ற சொல்லால் அவன் மலையையும் ராமபக்தியின் உரைகல்லுக்குக் கொண்டுவருகிறான். இமயத்தில் அவன் காணும் இடங்கள் எல்லாம் தேவர்களுக்கும் முனிவர்களுக்கும் உறைவிடங்கள் — பிரம்மன், இந்திரன், ருத்ரன், அக்கினி, குபேரன், சூரியன், யமன் ஆகியோருடையவை. இவ்வாறு இமயம் எல்லாத் தேவர்களும் நிறைந்த மலை என்று கவிஞர் காட்டுகிறார். பிறகு அவன் நெருப்புக் குவியல் போல ஒளிரும் மூலிகைமலையைக் கண்டு வியப்படைகிறான். ஆனால் அவன் மூலிகைகளைத் தேடும்போது அவை கண்ணுக்குப் புலப்படாமல் போகின்றன. இது அவனுக்கு ஒரு சோதனை போன்றது. அவன் நம்பிக்கை இழக்கவில்லை; மாறாகச் சினங்கொண்டு மலையை அச்சுறுத்துகிறான். அவனுடைய சொற்களில் ராமபக்தியும் உறுதியான தீர்மானமும் தெரிகின்றன. ‘அத்ய மத்பாஹுபலாபிபூத:’ — ‘இன்று என் புயவலிமையால் வெல்லப்பட்டு’ — என்ற சொல்லால் அவன் தன் தீர்மானத்தை வெளிப்படுத்துகிறான் — மூலிகைகள் கிடைக்காவிட்டால், மலை முழுவதையுமே கொண்டுசெல்ல வேண்டும். தேடி வருபவனைக் கண்டதும் மூலிகைகள் ஒளிந்துகொள்கின்றன — இதனால் தெய்வப் பொருள்கள் எளிதில் கிடைக்காதவை என்பது குறிக்கப்படுகிறது. ஆனால் அனுமனின் பக்திக்கு முன் அரியதும் எளியதாகிறது. அவனுடைய சினம் கண்களில் நெருப்புப் போலத் தெரிகிறது.
அவன் அதன் சிகரத்தை — மரங்களோடும், யானைகளோடும், பொன்னோடும், ஆயிரக்கணக்கான தாதுக்கள் நிறைந்ததாகவும், முகடுகள் சிதறியதாகவும், சுடர்விடும் உச்சிகளும் சாரல்களும் உடையதாகவும் — பற்றி, வேகமாகத் திடீரெனப் பெயர்த்தெடுத்தான். அதைப் பெயர்த்தெடுத்து, தேவேந்திரர்களோடும் அசுரேந்திரர்களோடும் கூடிய உலகங்களை அச்சுறுத்தியவாறு அவன் வானில் பாய்ந்தான்; வானில் திரியும் பலரால் புகழப்பட்டவாறு, கருடனின் கடும்வேகத்துடன் விரைந்து சென்றான். சூரியனின் பாதையைப் பின்பற்றி, சூரியனைப் போல ஒளிரும் சிகரத்தை ஏந்தியவாறு, அவன் சூரியனின் அருகே இன்னொரு சூரியன் போல விளங்கினான். மலைபோன்ற வாயுவின் மகன் அந்த மலையோடு, ஆயிரம் ஆரங்களுடைய, நெருப்போடு கூடிய சக்கரத்தை வானில் ஏந்திய விஷ்ணுவைப் போல மிகவும் பொலிந்தான். அவனைக் கண்டு வானரர்கள் ஆரவாரம் செய்தனர்; அவனும் அவர்களைக் கண்டு மகிழ்ச்சியோடு முழங்கினான்; அவர்களுடைய உரத்த ஆரவாரத்தைக் கேட்டு இலங்கைவாழ் ராக்ஷசர்கள் இன்னும் அச்சமூட்டும் வகையில் கூச்சலிட்டனர். சிகரத்தை ஏந்திய அனுமன் இரண்டாவது சூரியன் போல விளங்குகிறான் — இந்த உவமை அவனுடைய ஒளியையும் காரியத்தின் மகத்துவத்தையும் காட்டுகிறது. வானரர்களின் மகிழ்ச்சி முழக்கம் நம்பிக்கை மீண்டு வருவதைக் குறிக்கிறது; ராக்ஷசர்களின் இன்னும் அச்சமூட்டும் கூச்சலோ அச்சத்தின் அடையாளம். இவ்வாறு முடியாதது போலத் தோன்றிய காரியத்தை அனுமன் தன் அறிவாற்றலால் முடிக்கிறான் — மூலிகைகளை அடையாளம் காணமுடியாவிட்டால், சிகரத்தையே முழுமையாகக் கொண்டுவருகிறான். அவன் வானில் கருடனின் வேகத்தில் செல்கிறான்; வானில் திரிபவர்கள் அவனைப் புகழ்கிறார்கள். விஷ்ணுவின் சக்கர உவமை மீண்டும் வருகிறது; இதனால் அவனுடைய தெய்வத்தன்மை குறிக்கப்படுகிறது. சிகரம் சுடர்விடும் உச்சிகளும் சாரல்களும், தாதுக்களும், யானைகளும் உடையது — மலைப்பகுதி முழுவதும் உயிரோடு இருந்தபடியே பெயர்த்தெடுக்கப்பட்டது.
பிறகு மகாத்மாவான அனுமன் அந்தச் சிறந்த மலையோடு வானரப் படையின் நடுவே இறங்கினான். வானரர்களில் சிறந்தவர்களுக்குத் தலைவணங்கி வணக்கம் செலுத்தி, அவன் விபீஷணனைத் தழுவிக்கொண்டான். மனிதர்களின் அரசனுடைய மகன்களான அவ்விருவரும் கூட அப்போது பெருமூலிகைகளின் நறுமணத்தை முகர்ந்ததுமே அம்புக்காயம் நீங்கியவர்களாயினர்; மற்ற வானர வீரர்களும் எழுந்தனர். அந்தச் சிறந்த மூலிகைகளின் நறுமணத்தால், கொல்லப்பட்டிருந்தவர்கள் உட்பட வானர வீரர்கள் எல்லோரும் ஒரு கணத்தில் அம்புக்காயமும் வலியும் நீங்கியவர்களாய், இரவின் முடிவில் உறங்கியவர்கள் விழித்தெழுவது போல எழுந்தனர். இலங்கையில் வானரர்களும் ராக்ஷசர்களும் போரிடத் தொடங்கியது முதல், ராவணனின் ஆணைப்படி, மானம் காப்பதற்காக, வானரர்களில் யானைபோன்றவர்களால் போரில் கொல்லப்பட்ட ராக்ஷசர்கள் எல்லோரும், கொல்லப்படக் கொல்லப்படக் கடலிலேயே வீசப்பட்டு வந்தனர் — ஆகவே ராக்ஷசர்கள் மீண்டும் உயிர்பெறவில்லை. பிறகு பெருவேகமுடைய வாயுவின் மகனான அந்த வானரன் அந்த மூலிகைமலையை வேகமாக இமயத்துக்கே கொண்டுசென்று, மீண்டும் ராமனோடு வந்து சேர்ந்தான். 74–76 சுலோகங்கள் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; ராக்ஷசர்கள் மீண்டும் உயிர்பெறாததற்கான காரணத்தை வல்கேட் பாடம் இவ்வாறு தெளிவாக்குகிறது — ராவணனின் ஆணைப்படி, மானம் காப்பதற்காக, கொல்லப்பட்ட ராக்ஷசர்கள் கடலில் வீசப்பட்டனர். சிகரத்தைத் திருப்பிக் கொண்டுசென்று வைப்பது அனுமனின் நெறியைக் காட்டுகிறது — காரியம் முடிந்ததும் அவன் பிறர் உடைமையை வைத்துக்கொள்ளவில்லை. பெருமூலிகைகளின் நறுமணத்தாலேயே ராமலக்ஷ்மணர்கள் அம்புக்காயம் நீங்கி எழுகிறார்கள் — தொடவும் தேவையில்லை. இறந்திருந்த வானரர்களும் உறக்கத்திலிருந்து விழித்தவர்கள் போல எழுகிறார்கள். அனுமன் முதலில் பெரியவர்களை வணங்குகிறான், பிறகு விபீஷணனைத் தழுவுகிறான் — அவனுடைய பணிவும் நட்பும் தெரிகின்றன. இரவின் இருளில் தொடங்கிய கதை விடியலின் நம்பிக்கையோடு நிறைவடைகிறது. ராக்ஷசர்களோ உயிர்பெறவில்லை; ஏனெனில் அவர்களுடைய உடல்கள் முன்னரே கடலில் வீசப்பட்டிருந்தன — இது வல்கேட் பாடத்துக்கே உரிய தனி விவரம்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे चतुःसप्ततितमः सर्गः॥ ७४॥