॥वाल्मीकिरामायणम् யுத்த காண்டம் · சர்க்கம் 67

யுத்த காண்டம்

சர்க்கம்

கும்பகர்ண வதம்

வானரர்களின் மறுபோர், அனுமன் அங்கதன் நீலன் முதலியோரின் தோல்வி, சுக்ரீவன் பிடிபடுதலும் விடுபடுதலும், லக்ஷ்மணனோடு போர், ராமன் கைகால்களையும் தலையையும் அறுத்தல், தேவர்களின் மகிழ்ச்சி

அங்கதனின் சொல்லைக் கேட்டுத் திரும்பிய பேருடல் கொண்ட அந்த வானரர்கள் இறுதிவரை நிலைக்கும் உறுதியை மேற்கொண்டு, எல்லோரும் போரை விரும்புபவர்கள் ஆனார்கள். வலிமைமிக்க அங்கதனின் சொற்களால் மீண்டும் நிலைநிறுத்தப்பட்ட அவர்கள், வீரம் தூண்டப்பெற்றவர்களாகவும், ஆற்றல் மீண்டும் ஏற்றப்பெற்றவர்களாகவும் இருந்தனர். மரணத்துக்குத் துணிந்து மகிழ்ச்சியடைந்த அவர்கள் புறப்பட்டு, உயிரைத் துறந்தவர்களாக மிகக் கடுமையான போரைச் செய்தனர். பின் பேருடல் கொண்ட அவர்கள் மரங்களையும் மிகப் பெரிய மலைத்தட்டுகளையும் விரைவாகத் தூக்கிக்கொண்டு கும்பகர்ணனை நோக்கிப் பாய்ந்தனர். ‘நைஷ்டிகீ புத்தி:’ என்பது இறுதியான, மரணம் வரை நிலைக்கும் உறுதி; இந்தி உரையும் ‘சாவதற்கே உறுதிகொண்டு’ என்கிறது. முந்தைய சர்க்கத்தில் அவர்கள் இருமுறை ஓடினர்; இப்போதோ உயிராசையைத் துறந்தே போரிடுகின்றனர் — ஆகவேதான் அவர்களுக்கு மகிழ்ச்சி; ஏனெனில் அச்சத்தின் வேரே உயிராசைதான். ‘ஸமாரோபிதவிக்ரமா:’ என்ற சொல்லில், வில்லில் நாண் ஏற்றப்படுவது போல அவர்களிடம் வீரம் மீண்டும் ஏற்றப்பட்டது என்ற உருவகம் உள்ளது. ‘ஸானூனி’ என்பவை மலைகளின் சமதளமான உச்சிகள்; வானரர்கள் மரங்களை மட்டுமன்றி மலைப்பகுதிகளையும் பெயர்த்து ஆயுதங்களாகப் பயன்படுத்துகின்றனர். அங்கதனின் சொற்களின் பயன் இங்கே கண்கூடாகத் தெரிகிறது — முன்பு ஓடியவர்களே இப்போது ‘மரணத்துக்குத் துணிந்தவர்கள்’. ‘உயிரைத் துறந்தவர்கள்’ என்ற சொல் அவர்களுடைய மன மாற்றத்தைக் குறிக்கிறது — உயிருக்காக ஓடியவர்கள் இப்போது உயிரைத் துறந்தே போருக்குச் செல்கிறார்கள். ‘ஸமுதீரிதவீர்யா:’ என்றால் வீரம் தூண்டப்பட்டவர்கள், உந்தப்பட்டவர்கள்; ‘பர்யவஸ்தாபிதா:’ என்றால் மீண்டும் தம் நிலையில் நிறுத்தப்பட்டவர்கள் — இவ்விரு சொற்களும் அங்கதனின் சொல்லின் ஆற்றலை வருணிக்கின்றன.

கடுஞ்சினம் கொண்ட வீரனும் பேருடல் கொண்டவனுமான கும்பகர்ணன் கதையை உயர்த்தி, பகைவர்களை அடக்கியவாறு எல்லாப் பக்கங்களிலும் அவர்களைச் சிதறடித்தான். அவனால் அடிக்கப்பட்டு எண்ணாயிரத்து எழுநூறு வானரர்கள் சிதறித் தரையில் கிடந்தனர். அவன் பதினாறு, எட்டு, பத்து, இருபது, முப்பது என வானரர்களை இரு கைகளாலும் வாரியணைத்துத் தின்றுகொண்டே ஓடித்திரிந்தான் — கடுஞ்சினம் கொண்ட கருடன் பாம்புகளைத் தின்பது போல. ஏழாம் சுலோகம் ஆறு அடிகளுடையது. பின் சிரமப்பட்டுத் தேறிய வானரர்கள் அங்கிங்கிருந்து ஒன்றுகூடி, மரங்களையும் மலைகளையும் கையில் ஏந்திப் போர்முனையில் நின்றனர். எட்டாம் சுலோகம் முந்தைய சர்க்கத்தின் எட்டாம் சுலோகத்தை ஏறக்குறைய அப்படியே திரும்பச் சொல்கிறது — ‘சிரமப்பட்டு… அங்கிங்கிருந்து ஒன்றுகூடி’ — இவ்வாறு ஓடுவதும் மீண்டும் அணிதிரள்வதுமான சுழற்சி இந்தப் போரின் இலக்கணம். எண்ணிக்கைகள் இங்கே கவிஞரால் விரிவாகக் கணக்கிடப்படுகின்றன — ஆயிரக்கணக்கில் வீழ்ந்தவர்கள், பத்துப் பத்தாகத் தின்னப்பட்டவர்கள் — அதனால் ராக்ஷசனின் பயங்கரம் கண்முன் உருப்பெறுகிறது. ‘கருடன் பாம்புகளைப் போல’ என்ற உவமை இந்தச் சர்க்கத்தில் மீண்டும் மீண்டும் வருகிறது; கருடன் பாம்புகளைத் தின்பது இயல்பானது போல, இவன் வானரர்களைத் தின்பதும் சிரமமற்றது என்பது கருத்து. முந்தைய சர்க்கத்தில் அவன் வானரர்களைக் கைகளாலும் கால்களாலும் நசுக்கினான்; இங்கே முதன்முறையாகக் கதை பயன்படுத்தப்படுகிறது. ‘பரிக்ஷிப்ய பாஹுப்யாம்’ என்றால் இரு கைகளாலும் சுற்றி வளைத்து, அணைப்பது போல — பிடித்து அவன் தின்கிறான்; இந்தி உரை ‘இரு கைகளிலும் வாரிக்கொண்டு’ என்கிறது. ‘தர்ஷயன்’ என்றால் அடக்கியவாறு, இழிவுபடுத்தியவாறு; ‘வ்யக்ஷிபத்’ என்றால் அங்குமிங்குமாக வீசியெறிந்தான் — கதையடியால் வானரர்கள் தொலைவில் வீசப்பட்டனர். ஆயிரக்கணக்கான வானரர்கள் வீழ்ந்தது ஒரே சுலோகத்தில் சொல்லப்படுகிறது; அதனால் அழிவின் வேகம் உணரப்படுகிறது.

பின் வானரர்களில் சிறந்த த்விவிதன் ஒரு மலையைப் பெயர்த்தெடுத்து, மலைச்சிகரம் போன்ற கும்பகர்ணனை நோக்கித் தொங்கும் மழைமேகம் போல ஓடினான். அந்த மலையைப் பெயர்த்து அவன் கும்பகர்ணன் மீது வீசினான்; ஆனால் அது பேருடல் கொண்ட அவனை அடையாமல் அவனுடைய படையின் மேல் விழுந்தது. அந்த மலை குதிரைகளையும், யானைகளையும், தேர்களையும், சிறந்த யானைகளையும், பிற ராக்ஷசர்களையும் நசுக்கியது. அந்த மலையின் வேகத்தால் தாக்கப்பட்டு, குதிரைகளும் தேரோட்டிகளும் கொல்லப்பட்டு, அந்தப் பெரிய போர்க்களம் ராக்ஷசர்களின் குருதியால் நனைந்தது. பின் ராக்ஷசத் தேர்வீரர்கள் காலனுக்கும் யமனுக்கும் நிகரான அம்புகளால் முழங்கிக்கொண்டிருந்த வானரத் தலைவர்களின் தலைகளைச் சட்டெனக் கொய்தனர். மகாத்மாக்களான வானரர்களும் பெரிய மரங்களைப் பெயர்த்துத் தேர்களையும் குதிரைகளையும் யானைகளையும் ஒட்டகங்களையும் ராக்ஷசர்களையும் அழித்தனர். அனுமன் வானத்தில் நின்றுகொண்டு கும்பகர்ணனின் தலையின் மேல் மலைச்சிகரங்களையும் பாறைகளையும் பலவகை மரங்களையும் பொழிந்தான். பெருவலிமையுடைய கும்பகர்ணன் அந்த மலைச்சிகரங்களைச் சூலத்தால் பிளந்தான்; மரமழையையும் முறித்தான். ஒன்பது முதல் பதினான்கு வரையிலான ஆறு சுலோகங்கள் (த்விவிதனின் தாக்குதலும் தேர்வீரர்களின் எதிர்த்தாக்குதலும்) திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; அச்சுப் பதிப்பில் அவை தெளிவாக உள்ளன. ‘விலம்ப: தோயத:’ என்பது தாழ்ந்து தொங்கும் மழைமேகம் — த்விவிதனின் கையில் மலை மேகம் போலத் தோன்றுகிறது. இங்கே முதன்முறையாக வானரர்களின் தாக்குதல் ராக்ஷசப் படையில் பயன் தருகிறது; இலக்கான கும்பகர்ணன் தீண்டப்படவில்லை என்றாலும். த்விவிதன் மைந்தனின் உடன்பிறந்தவன், அசுவினிதேவர்களின் மைந்தன் என்று புகழ்பெற்றவன்; அவனுடைய தாக்குதல் இலக்கை அடையாவிட்டாலும் ராக்ஷசப் படையில் பேரழிவு நிகழ்கிறது — குதிரைகள், யானைகள், தேர்கள், தேரோட்டிகள் அழிகின்றனர். இவ்வாறு வானரர்களின் வீரம் பயனற்றது அல்ல, கும்பகர்ணனின் உடல் மட்டுமே ஊடுருவ முடியாதது என்று கவிஞர் காட்டுகிறார். தேர்வீரர்களின் எதிர்த்தாக்குதலும் வருணிக்கப்படுகிறது — அவர்கள் அம்புகளால் வானரப் படைத்தலைவர்களின் தலைகளைக் கொய்கிறார்கள்; வானரர்களும் மரங்களால் ஒட்டகங்களையும் அழிக்கிறார்கள்; ஆகவே இங்கே போர் இருதரப்பானது, ஒருதரப்பான படுகொலை மட்டும் அல்ல. அனுமன் வானத்தில் நின்று தலையின் மேல் பொழிகிறான் — அவனுடைய வான்வழிச் செல்லும் ஆற்றல் சுந்தர காண்டத்திலிருந்தே அறிமுகமானது. கும்பகர்ணனோ சூலத்தாலேயே மலைச்சிகரங்களைப் பிளக்கிறான்; ஆகவே இருவரின் நேருக்கு நேர் மோதலுக்கான பின்னணி இங்கே ஆயத்தமாகிறது; அது அடுத்த பகுதியில் நிறைவடைகிறது. ‘கிரே: சிர:’ என்பது மலையின் உச்சி; அதன் வாக்கிய அமைப்பு சிக்கலானது, ஆனால் கருத்து தெளிவானது — ஒரே மலை பல ராக்ஷசர்களை நசுக்கியது. ‘ஆயோதனம்’ என்பது போர்க்களம்; அது ‘குருதியால் நனைந்தது’. இந்தப் பகுதியில் கவிஞரின் பார்வை கணநேரம் கும்பகர்ணனை விட்டு விலகி முழுப் போர்க்களத்தையும் காண்கிறது — தேர்வீரர்கள், தேரோட்டிகள், ஒட்டகங்கள், யானைகள் — இவ்வாறு போரின் விரிவு உணரப்படுகிறது.

பின் கும்பகர்ணன் கூர்மையான சூலத்தைப் பற்றிக்கொண்டு வானரர்களின் அந்தக் கடுமையான படையை நோக்கி ஓடினான். பாய்ந்து வரும் அவனுக்கு முன்னால் அனுமன் ஒரு மலையுச்சியைப் பற்றிக்கொண்டு நின்றான். சினங்கொண்ட அவன், சிறந்த மலை போன்ற பயங்கர உடலுடைய கும்பகர்ணனை அந்த மலையால் வேகமாகத் தாக்கினான்; அதனால் தாக்குண்டு, உடல் கொழுப்பால் நனைந்து, குருதி பெருகி அவன் கலங்கினான். பின் அவன் மின்னல் போல் ஒளிர்வதும், கொழுந்துவிட்டெரியும் நெருப்புச் சிகரமுடைய மலை போன்றதுமான சூலத்தைச் சுழற்றி, குகன் (முருகன்) தன் கொடிய வேலால் கிரௌஞ்ச மலையைப் பிளந்தது போல, மாருதியின் மார்பின் நடுவில் தாக்கினான். சூலத்தால் பரந்த மார்பு பிளக்கப்பட்டு, மிகவும் கலங்கிய அனுமன், வாயிலிருந்து குருதி கக்கியவாறு, அந்தப் பெரும்போரில் யுகமுடிவின் மேக இடிமுழக்கம் போன்ற பயங்கர ஒலியை எழுப்பினான். அவன் துன்புறுவதைக் கண்டு ராக்ஷசக் கூட்டங்கள் சட்டென மகிழ்ந்து முழங்கின; துன்புற்று அச்சத்தால் வாடிய வானரர்களோ போரில் கும்பகர்ணனிடமிருந்து ஓடினர். இந்த ஐந்து சுலோகங்களும் உபஜாதி விருத்தத்தில் (இருபத்திரண்டு எழுத்துகளுடைய பாதிகளோடு) அமைந்தவை; இருபதாம் சுலோகமோ வம்சஸ்தம். ‘குஹோ(அ)சலம் க்ரௌஞ்சமிவோக்ரசக்த்யா’ என்ற உவமை புகழ்பெற்றது — ஸ்கந்தன் தன் வேலால் கிரௌஞ்ச மலையைப் பிளந்தான் என்பது புராணக் கதை. அனுமனுக்கும் துன்பம் நேர்ந்தது வானரர்களின் மனவுறுதிக்கு விழுந்த இறுதி அடி. அனுமன் மலையுச்சியைப் பற்றிக்கொண்டு முன்னால் நிற்கிறான் — ‘முன்னால்’ என்ற சொல்லால் அவனுடைய அச்சமின்மை குறிக்கப்படுகிறது; ஏனெனில் மற்றவர்கள் ஓடுகிறார்கள். கும்பகர்ணனும் ‘கலங்கினான்’ — இந்தச் சர்க்கத்தில் முதன்முறையாக அவன் சற்று அசைந்தான் என்று சொல்லப்படுகிறது; ஆகவே அனுமனின் அடி மற்றவர்களுடையதைவிடக் கனமானது. ஆனால் அவனுடைய பதிலடி பயங்கரமானது — சூலம் அனுமனின் மார்பில் ஆழப் பாய்ந்தது. ‘யுகமுடிவின் மேக இடிமுழக்கம் போன்றது’ என்பது அனுமனின் ஒலி — வேதனையிலும் அவனுடைய குரல் இடிமுழக்கம் போல் கம்பீரமானது, இரங்கத்தக்கதல்ல. ஆகவே துன்பத்திலும் அவனுடைய வீரம் அழியவில்லை. ‘உடல் கொழுப்பால் நனைந்து, குருதி பெருகி’ என்பது அனுமனின் அடியின் விளைவு — கும்பகர்ணனின் உடலிலிருந்து கொழுப்பும் குருதியும் வழிகின்றன; ஆகவே அவனைக் கண்ணுக்குத் தெரியும்படி காயப்படுத்திய முதல்வன் அனுமனே. வானரர்கள் மீண்டும் ஓடுகிறார்கள் — தலைவனின் துன்பம் வீரர்களின் மனவுறுதியைப் பறிக்கிறது.

பின் வலிமைமிக்க நீலன் படையை மீண்டும் நிலைநிறுத்தியவாறு, அறிவுடைய கும்பகர்ணன் மீது ஒரு மலையுச்சியை வீசினான். அது பாய்ந்து வருவதைக் கண்டு அவன் அதைக் கைமுட்டியால் தாக்கினான்; முட்டியின் அடியால் தாக்குண்ட அந்த மலையுச்சி சிதறி, தீப்பொறிகளோடும் சுடர்களோடும் தரையில் விழுந்தது. பின் ரிஷபன், சரபன், நீலன், கவாக்ஷன், கந்தமாதனன் என்ற வானரர்களில் புலி போன்ற ஐவர் கும்பகர்ணனை நோக்கிப் பாய்ந்தனர். பெருவலிமையுடைய அவர்கள் மலைகளாலும் மரங்களாலும் உள்ளங்கைகளாலும் கால்களாலும் முட்டிகளாலும் போரில் எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் பேருடல் கொண்ட கும்பகர்ணனைத் தாக்கினர். அவன் அந்த அடிகளை வெறும் தீண்டல்களாக உணர்ந்து சிறிதும் வருந்தவில்லை; பெருவேகமுடைய ரிஷபனை இரு கைகளாலும் இறுக அணைத்தான். கும்பகர்ணனின் கைகளால் நெரிக்கப்பட்ட, அச்சமூட்டும் வானரர்களில் சிறந்த ரிஷபன் வாயிலிருந்து குருதி பெருக்கியவாறு விழுந்தான். அவன் முட்டியால் சரபனை அடித்து, முழங்காலால் நீலனையும், உள்ளங்கையால் கவாக்ஷனையும் தாக்கினான்; சினங்கொண்டு காலால் விரைவாகக் கந்தமாதனனையும் அடித்தான். கொடுக்கப்பட்ட அடிகளால் துன்புற்று, குருதியால் நனைந்த அவர்கள் மயங்கி, வெட்டப்பட்ட கிம்சுக மரங்களைப் போலத் தரையில் விழுந்தனர். அந்த வானரத் தலைவர்கள் வீழ்த்தப்பட்டதும் ஆயிரக்கணக்கான வானரர்கள் கும்பகர்ணனை நோக்கிப் பாய்ந்தனர். இருபத்தெட்டாம் சுலோகம் ஆறு அடிகளுடையது — முட்டி, முழங்கால், உள்ளங்கை, கால் என்ற நான்கு உறுப்புகள் நால்வரைத் தனித்தனியே வீழ்த்தப் பயன்படுத்தப்பட்டன. ‘ஸ்பர்சானிவ’ (தீண்டல்களைப் போல) என்ற சொல் அவனுடைய அலட்சியத்தைக் காட்டுகிறது — அடிகள் அவனுக்கு வெறும் தீண்டல்களே. ‘கிம்சுகம்’ என்பவை செம்மலர் பூக்கும் மரங்கள்; குருதி தோய்ந்த வானரர்களின் நிறத்துக்கு உவமை. நீலன் படைத்தலைவன்; ஆகவே அவன் ‘படையை மீண்டும் நிலைநிறுத்தியவாறு’ தாக்குகிறான்; அவனுடைய கடமை இருவகை — போரிடுதலும் படையைக் காத்தலும். கும்பகர்ணன் மலையுச்சியை முட்டியாலேயே தூளாக்குகிறான்; அது தீப்பொறிகளோடும் சுடர்களோடும் விழுகிறது — முட்டியின் உராய்வால் நெருப்பு பிறந்தது என்ற உயர்வுநவிற்சி. பின் ஐந்து படைத்தலைவர்கள் ஒன்றுசேர்ந்து தாக்குகிறார்கள்; அவர்களுடைய ஆயுதங்களும் ஐவகை — மலைகள், மரங்கள், உள்ளங்கைகள், கால்கள், முட்டிகள். கும்பகர்ணனின் எதிர்த்தாக்குதல் சுருக்கமானது, இரக்கமற்றது — ஒவ்வொரு வீரனும் ஒரே அடியால் வீழ்த்தப்படுகிறான். ரிஷபன் கைகளால் நெரிக்கப்பட்டு வாயிலிருந்து குருதி கக்குகிறான்; சரபன் முட்டியால், நீலன் முழங்காலால், கவாக்ஷன் உள்ளங்கையால், கந்தமாதனன் காலால். நீலன் இருமுறை பெயர் சொல்லி வருகிறான் — முதலில் தனியாக, பின் ஐவருள் ஒருவனாக — ஆகவே இரண்டாவது தாக்குதல் அவனுடைய மறுமுயற்சி என்று அறிய வேண்டும். இவர்கள் வீழ்ந்தவுடனே ஆயிரக்கணக்கான வானரர்கள் ஒன்றுசேர்ந்து தாக்குகிறார்கள்; அது அடுத்த பகுதியில் வருணிக்கப்படுகிறது. ‘தத்தப்ரஹாரவ்யதிதா:’ என்றால் கொடுக்கப்பட்ட, அதாவது பெற்ற அடிகளால் துன்புற்றவர்கள் — இந்தி உரையில் ‘அடிபட்டு’ என்று உள்ளது. இந்தப் பகுதியின் இறுதியில் ‘ஆயிரக்கணக்கான வானரர்கள் கும்பகர்ணனை நோக்கி ப்ரதுத்ருவு:’ என்று உள்ளது — இங்கே ‘ப்ரதுத்ருவு:’ என்பது எதிர்நோக்கிப் பாய்தல், ஓடிப்போதல் அல்ல; முன்பு ஓடியவர்கள் இப்போது தலைவர்கள் வீழ்ந்ததைக் கண்டு பழிதீர்க்கப் பாய்கிறார்கள். இவ்வாறு ஒரே வினைச்சொல்லின் இருவகைப் பயன்பாடு சூழலால் தீர்மானிக்கப்படுகிறது.

மலைபோன்ற அந்த வானரர்களில் சிறந்தோர் எல்லோரும் மலையில் ஏறுவது போல அவன் மேல் ஏறியும் தாவியும் கடித்தனர். நகங்களாலும் பற்களாலும் முட்டிகளாலும் கைகளாலும் நீண்ட கைகளுடைய கும்பகர்ணனைத் தாக்கினர். ஆயிரக்கணக்கான வானரர்களால் மொய்க்கப்பட்ட, மலைபோன்ற அந்த ராக்ஷசப் புலி, தன் மேலேயே முளைத்த மரங்களோடு கூடிய மலையைப் போல விளங்கினான். பெருவலிமையுடைய அவன் இரு கைகளாலும் எல்லா வானரர்களையும் பற்றிக்கொண்டு, கடுஞ்சினம் கொண்ட கருடன் பாம்புகளைத் தின்பது போலத் தின்றான். பாதாளம் போன்ற வாயில் கும்பகர்ணனால் போடப்பட்ட வானரர்கள் மூக்குத் துளைகள் வழியாகவும் காதுகள் வழியாகவும் வெளியே வந்தனர். கடுஞ்சினம் கொண்ட, மலைபோன்ற அந்த ராக்ஷசர்களில் சிறந்தவன் வானரர்களைத் தின்றுகொண்டே எல்லா வானரர்களையும் முறித்தான். பூமியைச் சதையாலும் குருதியாலும் சேறாக்கியவாறு அந்த ராக்ஷசன், பெருகியெழுந்த ஊழித்தீயைப் போல வானரப் படைகளிடையே திரிந்தான். வஜ்ராயுதத்தைக் கையில் ஏந்திய இந்திரனைப் போலவும், பாசக்கயிற்றைக் கையில் ஏந்திய காலனைப் போலவும், சூலத்தைக் கையில் ஏந்திய பெருவலிமையுடைய கும்பகர்ணன் போரில் விளங்கினான். கோடையில் நெருப்பு காய்ந்த காடுகளை எரிப்பது போலக் கும்பகர்ணன் வானரப் படைகளை எரித்தான். பின் கொல்லப்பட்டுக்கொண்டிருந்த, தம் கூட்டங்களை இழந்த, அச்சத்தால் நடுங்கிய வானரர்கள் விகாரமான குரல்களில் கதறினர். பலமுறை கொல்லப்பட்டு, மனமுடைந்து, துன்புற்ற வானரர்கள் ராகவனைச் சரணடைந்தனர். ‘ஆத்மருஹை:’ என்பவை மலையின் உடலிலேயே முளைத்த மரங்கள் — அவன் உடலில் ஏறிய வானரர்கள் மலையின் மேல் உள்ள மரங்களைப் போல என்பது அழகிய உவமை. ‘மூக்குத் துளைகள் வழியாகவும் காதுகள் வழியாகவும் வெளியே வந்தனர்’ என்பது வியப்பூட்டும் சித்திரம் — வாயில் போடப்பட்டும் சிலர் உயிரோடு வெளியே வந்தனர். இறுதியில் ‘ராகவனைச் சரணடைந்தனர்’ என்ற சொல்லால் கதை ராமனை நோக்கித் திரும்புகிறது; இந்தப் போரின் இறுதித் தீர்ப்பாளன் அவனே. இந்தப் பகுதியில் வானரர்களின் கூட்டுத் தாக்குதல் வருணிக்கப்படுகிறது — எறும்புகள் யானையின் மேல் ஏறுவது போல, அவர்கள் மலையில் ஏறுவது போல அவன் மேல் ஏறிப் பற்களாலும் நகங்களாலும் தாக்குகிறார்கள். ஆனால் அவர்களுடைய இந்த முயற்சியும் எதிர்விளைவையே தருகிறது — கும்பகர்ணன் அவர்களைக் கைகளால் பற்றித் தின்கிறான். கவிஞர் இங்கே நான்கு உவமைகளை வரிசையாக இணைக்கிறார் — மரங்களோடு மலை, பாம்புகளோடு கருடன், உலகங்களோடு ஊழித்தீ, ஆயுதங்களோடு இந்திரனும் காலனும். நான்கும் ஒரே உணர்வைத் தருகின்றன — அவனைத் தடுக்க முடியாது என்பது. ‘வஜ்ரம் ஏந்திய இந்திரன், பாசம் ஏந்திய காலன், சூலம் ஏந்திய கும்பகர்ணன்’ என்ற மும்மை அமைப்பு செவிக்கு இனியது. கோடையில் காய்ந்த காடு எரியும் உவமை முந்தைய சர்க்கத்தின் ‘வனான்யக்னிரிவோத்தித:’ (எழுந்த நெருப்புக் காடுகளைப் போல) என்பதன் எதிரொலி. இறுதியில் வானரர்கள் ‘விகாரமான குரல்களில்’ கதறுகிறார்கள் — அவர்களுடைய அச்சத்தின் இறுதி நிலை — பின் அவர்கள் ராகவனைச் சரணடைகிறார்கள். மீண்டும் மீண்டும் வரும் இந்தத் தொனி — ‘ராமனைப் புகலாக அடைந்தனர்’ — இந்தச் சர்க்கத்தின் முதுகெலும்பு; எல்லா முயற்சிகளும் பயனற்றுப்போய் இறுதியில் ராமனிடமே முடிகின்றன. ‘நாஸாபுடாப்யாம் கர்ணாப்யாம் ச ஸஞ்ஜக்மு:’ என்ற பாடத்தில் ‘ஸஞ்ஜக்மு:’ என்பது ‘வெளியே வந்தனர்’ என்ற பொருளில் உள்ளது; இந்தி உரை ‘மூக்கு, காதுகள் வழியாக வெளியே வந்தனர்’ என்கிறது. ‘பின்னசேதஸ:’ என்றால் மனம் உடைந்தவர்கள், மனவுறுதி அழிந்தவர்கள் — அத்தகைய வானரர்கள் ராமனைச் சரணடைகிறார்கள், முன்பு விபீஷணனும் அடைந்தது போல. சரணாகதி இந்தக் காவியத்தில் மீண்டும் மீண்டும் வரும் தத்துவம்; ராமனே எல்லோருக்கும் புகல் என்று கவிஞர் நினைவூட்டுகிறார். ‘பாதாளம் போன்ற வாய்’ என்பது வாய்க்குப் பாதாளத்தை உவமையாக்குவது — ஆழங்காண முடியாதது, இருள் நிறைந்தது, எல்லாவற்றையும் விழுங்குவது.

சிதறி ஓடும் வானரர்களைக் கண்டு, வஜ்ராயுதத்தைக் கையில் ஏந்தியவனின் மைந்தனுடைய மைந்தனான அங்கதன் பெரும்போரில் கும்பகர்ணனை நோக்கி வேகமாகப் பாய்ந்தான். அவன் ஒரு பெரிய மலைச்சிகரத்தைப் பற்றிக்கொண்டு, மீண்டும் மீண்டும் முழங்கி, கும்பகர்ணனின் அடியொற்றி வந்த ராக்ஷசர்கள் எல்லோரையும் அச்சுறுத்தியவாறு, அந்த மலைச்சிகரத்தைக் கும்பகர்ணனின் தலைமேல் வீசினான். அந்த மலையால் தலையில் தாக்குண்ட இந்திரனின் பகைவனான கும்பகர்ணன் பெருஞ்சினத்தால் கொழுந்துவிட்டெரிந்தான்; பொறுமையற்ற அவன் வாலியின் மைந்தனை நோக்கி வேகமாகப் பாய்ந்தான். பெருமுழக்கமிட்டு எல்லா வானரர்களையும் அச்சுறுத்தியவாறு அந்தப் பெருவலியோன் சினத்தால் அங்கதன் மீது சூலத்தை எறிந்தான். அது பாய்ந்து வருவதைக் கண்டு, போர்நெறிகளில் வல்லவனும் வலிமைமிக்கவனுமான அந்த வானரர்களில் சிறந்தவன் தன் சுறுசுறுப்பால் அதிலிருந்து தப்பினான். மேலே தாவி அவன் விரைவாக அவனுடைய மார்பில் உள்ளங்கையால் அறைந்தான்; அதனால் தாக்குண்ட மலைபோன்ற அவன் சினத்தோடு மயங்கினான். நினைவு திரும்பிய பெருவலிமையுடைய அந்த ராக்ஷசன் முட்டியை மடக்கிப் புறங்கையால் அங்கதனை வீசியெறிந்தான்; அவன் நினைவிழந்து விழுந்தான். வானரர்களில் புலி போன்ற அவன் நினைவிழந்து தரையில் விழுந்ததும், அவன் அந்தச் சூலத்தை எடுத்துக்கொண்டு சுக்ரீவனை நோக்கிப் பாய்ந்தான். இந்த ஒன்பது சுலோகங்கள் (42–50) திறனாய்வுப் பதிப்பில் முற்றிலும் இல்லை — அங்கதனின் இந்த நிகழ்ச்சி வல்கேட்டில் மட்டுமே உள்ளது; அச்சுப் பதிப்பிலோ அது தெளிவாக வரிசைப்படி அச்சிடப்பட்டுள்ளது. ‘வஜ்ரஹஸ்தாத்மஜாத்மஜ:’ என்பது இந்திரனின் மைந்தனான வாலியின் மைந்தன், அங்கதன். ‘அபஹஸ்தேன’ என்பது புறங்கையால்; ‘தலைகீழான கையால்’ என்ற இந்தி உரையின் விளக்கமும் இதுவே. அங்கதன் முந்தைய சர்க்கத்தில் சொல்லாலும், இங்கே செயலாலும் வீரத்தைக் காட்டுகிறான்; இறுதியில் தோற்றாலும். அங்கதனின் இந்த நிகழ்ச்சி முந்தைய சர்க்கத்தின் சொற்களின் நிறைவு — பிறரிடம் ‘திரும்புங்கள்’ என்று சொன்னவன் தானே முன்னால் ஓடுகிறான். மலைச்சிகரம் தலைமேல் விழுகிறது; கும்பகர்ணன் சினத்தால் ‘கொழுந்துவிட்டெரிந்தான்’ — நெருப்பைப் போல. சூலத்திலிருந்து தப்புவதில் அங்கதனின் ‘லாகவம்’ — விரைவும் போர்த்திறனும் — புகழப்படுகிறது; அவன் ‘போர்நெறிகளில் வல்லவன்’. உள்ளங்கை அடியால் கும்பகர்ணன் கணநேரம் மயங்கினான் — இந்தச் சர்க்கத்தில் அவன் மயங்கிய முதல் நிகழ்ச்சி இது. ஆனால் நினைவு திரும்பிய அவன் புறங்கையாலேயே அங்கதனை வீழ்த்துகிறான் — பெருவலியோனுக்கு அலட்சியமும் ஓர் ஆயுதம். பின் அவன் சுக்ரீவனை நோக்கி ஓடுகிறான்; ஏனெனில் அரசனை வீழ்த்தினால் படை தானாகவே அழியும் என்பது அவனுடைய எண்ணம்; அது பின்னர் வெளிப்படையாகச் சொல்லப்படுகிறது. இந்த நிகழ்ச்சியில் அங்கதன் தோற்கிறான்; ஆனால் அவனுடைய முயற்சி கும்பகர்ணனைச் சுக்ரீவனை நோக்கித் தூண்டுகிறது — இவ்வாறு கதையின் ஓட்டம் முன்னேறுகிறது. ஒரு வீரன் விழுகிறான், இன்னொருவன் வருகிறான் — போர் வருணனையில் இந்த வரிசை பெருங்காவியத்தின் பொதுவான முறை. ‘ப்ரமுமோஹ அசலோபம:’ — மலைபோன்றவனாக இருந்தும் அவன் கணநேரம் மயங்கினான்; அங்கதனின் உள்ளங்கை அடி அவ்வளவு கனமானது. ஆனால் அவன் விரைவிலேயே நினைவு பெற்றதால் அங்கதனால் அவனுடைய மயக்கத்தைப் பயன்படுத்திக்கொள்ள முடியவில்லை. ‘கும்பகர்ணபதானுகான்’ என்பது அவனுக்குப் பின்னால் தொடர்ந்து வரும் ராக்ஷசர்கள்; அங்கதன் முதலில் அவர்களை அச்சுறுத்துகிறான், பின் தலைவனைத் தாக்குகிறான் — போர்நெறியின் வரிசை.

பெருவலிமையுடைய அந்தக் கும்பகர்ணன் பாய்ந்து வருவதைக் கண்டு, வானரர்களின் அரசனான வீரன் சுக்ரீவன் அப்போது மேலே தாவினான். அந்தப் பெரிய வானரன் ஒரு மலையுச்சியைத் தூக்கிச் சுழற்றிக்கொண்டு பெருவலிமையுடைய கும்பகர்ணனை நோக்கி வேகமாகப் பாய்ந்தான். அந்த வானரன் பாய்ந்து வருவதைக் கண்டு கும்பகர்ணன் வானர அரசனுக்கு எதிரே எல்லா உறுப்புகளையும் விரித்தவாறு நின்றான். வானரர்களின் குருதி பூசிய உடலோடு, பெரிய வானரர்களைத் தின்றுகொண்டு நின்ற கும்பகர்ணனைக் கண்டு சுக்ரீவன் சொன்னான்: ‘நீ வீரர்களை வீழ்த்தினாய், மிக அரிய செயலைச் செய்தாய், படைகளைத் தின்றாய், பெரும்புகழைப் பெற்றாய். அந்த வானரப் படையை விட்டுவிடு; சாதாரணர்களை வைத்து என்ன செய்யப்போகிறாய்? ராக்ஷசனே, இந்த மலையின் என் ஓர் அடியைத் தாங்கிக்கொள்.’ உள்ளுரமும் மனவுறுதியும் நிறைந்த வானர அரசனின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, ராக்ஷசர்களில் புலி போன்ற கும்பகர்ணன் சொன்னான்: ‘நீ பிரஜாபதியின் பேரன், அவ்வாறே ரிக்ஷரஜஸின் மைந்தன், மனவுறுதியும் ஆண்மையும் நிறைந்தவன்; ஆகவேதான் வானரனே, நீ முழங்குகிறாய்.’ கும்பகர்ணனின் சொல்லைக் கேட்ட அந்தச் சுக்ரீவன் சட்டென மலையைச் சுழற்றி வீசினான்; வஜ்ராயுதமும் இடியும் போன்ற அந்த மலையால் கும்பகர்ணனின் மார்பில் தாக்கினான். அந்த மலைச்சிகரம் அவனுடைய அகன்ற மார்பில் பட்டுச் சட்டெனச் சிதறியது; அதனால் வானரர்கள் வருந்தினர், ராக்ஷசக் கூட்டங்கள் மகிழ்ச்சியோடு முழங்கின. மலைச்சிகரத்தால் தாக்குண்ட அவன் சினந்து, சினத்தால் வாயைப் பிளந்து முழங்கி, மின்னல் போல் ஒளிரும் சூலத்தைச் சுழற்றி வானரர்களுக்கும் கரடிகளுக்கும் தலைவனான சுக்ரீவனைக் கொல்வதற்காக எறிந்தான். சுக்ரீவனின் சொல்லில் புகழ்ச்சியும் கண்டனமும் கலந்துள்ளன; கும்பகர்ணனின் மறுமொழியிலும் பகைவனின் குலத்துக்கு மதிப்பு காணப்படுகிறது — வீரர்கள் ஒருவருக்கொருவர் காட்டும் மரியாதை. சுக்ரீவன் வருவது அரசன் வருவது — ‘வானராதிப:’ (வானரர்களின் அரசன்) என்ற சொல்லால் அவனுடைய நிலை காட்டப்படுகிறது. கும்பகர்ணன் ‘எல்லா உறுப்புகளையும் விரித்தவாறு’ நிற்கிறான் — அறைகூவலின் தோரணையில். சுக்ரீவனின் சொல் இருபகுதியானது — முதலில் கும்பகர்ணனின் செயல்களைப் புகழ்தல் (வீரர்களை வீழ்த்தினாய், படைகளைத் தின்றாய், புகழைப் பெற்றாய்), பின் அறைகூவல் — ‘சாதாரணர்களை வைத்து என்ன செய்யப்போகிறாய், என் அடியைத் தாங்கிக்கொள்’. இவ்வாறு வீரர்களைக் காப்பதற்காக அவனே இலக்காகிறான் — அரசனுக்குத் தகுந்த செயல். கும்பகர்ணனின் மறுமொழியும் மரியாதை நிறைந்தது — அவன் சுக்ரீவனின் குலத்தை நினைவுகூர்கிறான், ‘பிரஜாபதியின் பேரன்’ என்று; ரிக்ஷரஜஸ் பிரம்மாவின் மைந்தன் என்பது கதை. ‘ஆகவேதான் முழங்குகிறாய்’ என்ற சொல்லில் சிறிது ஏளனமும் உள்ளது — குலத்தின் வலிமையால்தான் நீ முழங்குகிறாய், உன் சொந்த வலிமையால் அல்ல. மலை மார்பில் பட்டுச் சிதறுகிறது, வானரர்கள் வருந்துகிறார்கள், ராக்ஷசர்கள் மகிழ்கிறார்கள் — மகிழ்ச்சியும் வருத்தமும் இவ்வாறு மீண்டும் மீண்டும் இடம் மாறுவதே இந்தப் போரின் தாளம். இறுதியில் சூலம் சுக்ரீவனைக் கொல்வதற்காக எறியப்படுகிறது. ‘உள்ளுரமும் மனவுறுதியும் நிறைந்தது’ என்று கவிஞரே சுக்ரீவனின் சொல்லைப் புகழ்கிறார்; ஆகவே சுக்ரீவன் தோள்வலிமையால் மட்டுமன்றிச் சொல்வன்மையாலும் அரசன். மலை சிதறியது, கும்பகர்ணன் காயமின்றி இருக்கிறான் — மீண்டும் மீண்டும் வரும் இந்த வரிசை வானரர்கள் அனைவருடைய முயற்சிகளின் எல்லையைக் காட்டுகிறது; ராமனின் தெய்வீக அஸ்திரங்கள் இன்றி அவனைக் கொல்ல முடியாது என்பதை வாசகன் படிப்படியாக உணர்கிறான். ‘வ்யாவித்ய’ என்றால் சுற்றிச் சுழற்றி — மலையையோ சூலத்தையோ எறிவதற்கு முன் வேகம் கூட்டுவதற்காகச் சுழற்றுதல்; இந்தச் சர்க்கத்தில் இந்தச் சொல் பலமுறை வருகிறது.

கும்பகர்ணனின் கையால் எறியப்பட்ட, பொன்னொளி வீசும் தண்டுடைய அந்தக் கூர்மையான சூலத்தை, வாயுவின் மைந்தனான அனுமன் விரைவாக மேலே தாவி இரு கைகளாலும் பற்றிக்கொண்டு வேகமாக முறித்தான். ஆயிரம் பாரம் எடையுள்ள கருப்பு இரும்பாலான அந்தப் பெரிய சூலத்தை முழங்காலில் வைத்து, மகிழ்ந்த அந்த வானரன் முறித்தான். அனுமனால் முறிக்கப்பட்ட சூலத்தைக் கண்டு வானரப் படை மகிழ்ந்து பலமுறை முழங்கி எல்லாப் பக்கங்களிலும் பாய்ந்தது. அந்த ராக்ஷசன் மிகவும் அஞ்சிப் பின்வாங்கினான்; காட்டுவாசிகள் மகிழ்ந்து சிங்கநாதம் செய்தனர்; அவ்வாறு ஆன சூலத்தைக் கண்டு மாருதியைப் போற்றினர். அறுபத்தைந்தாம் சுலோகம் ஆறு அடிகளுடையது; அதுவும் அறுபத்து நான்காம் சுலோகமும் வல்கேட்டில் மட்டுமே உள்ளன. சூலம் அவ்வாறு முறிக்கப்பட்டதைக் கண்டு மகாத்மாவான ராக்ஷசத் தலைவன் சினந்து, இலங்கையின் மலய மலையிலிருந்து ஒரு சிகரத்தைப் பெயர்த்தெடுத்து, அருகே சென்று அதனால் சுக்ரீவனைத் தாக்கினான். மலைச்சிகரத்தால் தாக்குண்ட வானர அரசன் நினைவிழந்து போர்க்களத்தில் தரையில் விழுந்தான்; அவன் விழுந்ததைக் கண்டு யாதுதானர்கள் மகிழ்ந்து முழங்கினர். வியப்பூட்டும் கொடிய வீரமுடைய அந்த வானர அரசனை நெருங்கி, கும்பகர்ணன் அவனைப் பற்றித் தூக்கிச் சென்றான் — கடுங்காற்று மேகத்தைத் தூக்கிச் செல்வது போல. பெரிய மேகம் போன்ற உருவுடைய அவனைத் தூக்கிக்கொண்டு செல்லும்போது, மேரு மலை போன்ற உருவுடைய அவன், உயர்ந்த கொடிய சிகரமுடைய மேருவைப் போல விளங்கினான். பின் போற்றப்பட்டுக்கொண்டே அந்த ராக்ஷச அரசன், வானர அரசனைப் பிடித்ததைக் கண்டு வியந்த வானுலகவாசிகளின் கூக்குரலைக் கேட்டவாறு அவனைத் தூக்கிக்கொண்டு சென்றான். இந்திரனின் பகைவன் எண்ணினான்: ‘இவன் கொல்லப்பட்டால் ராகவனோடு கூடிய இந்தப் படை முழுவதும் கொல்லப்பட்டதாகும்.’ ‘காஞ்சனதாமயஷ்டிம்’ என்பது அச்சுப் பதிப்பின் பாடம்; திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘காஞ்சனதாமஜுஷ்டம்’ (பொன் மாலை அணிந்தது). ‘மேருவைப் போல’ என்ற உவமை — சுக்ரீவன் அவனுடைய தோளின் மேல் ஒரு சிகரம் போல. அரசனைக் காப்பதற்காக அனுமன் திடீரென நுழைகிறான் — ஆயிரம் பாரங்களால் செய்யப்பட்ட சூலத்தை முழங்காலில் வைத்து முறிக்கிறான். ‘பாரம்’ என்பது ஓர் எடை அளவு; ஆகவே சூலத்தின் கனம் கற்பனைக்கு அப்பாற்பட்டது. இந்தச் செயலின் பயன் வானரர்களின் மகிழ்ச்சியும் ராக்ஷசனின் அச்சமும் — ‘பின்வாங்கினான்’; ஆனால் அது கணநேரமே. கும்பகர்ணன் மலய மலையின் சிகரத்தைப் பெயர்த்துச் சுக்ரீவனை வீழ்த்துகிறான். ‘லங்காமலயாத்’ என்பது இலங்கைக்கு அருகில் உள்ள மலயம் என்று விளக்கப்படுகிறது; இந்தி உரையில் ‘இலங்கையின் மலய மலையிலிருந்து’ என்று உள்ளது. சுக்ரீவன் நினைவிழந்தான்; கும்பகர்ணன் அவனை மேகத்தைப் போலத் தூக்கிச் செல்கிறான் — ‘காற்று மேகத்தைப் போல’ என்ற உவமை சுக்ரீவனின் லேசான தன்மையையும் ராக்ஷசனின் வலிமையையும் காட்டுகிறது. மேரு தன் சிகரத்தால் விளங்குவது போல அவன் சுக்ரீவனால் விளங்குகிறான். தேவர்கள் வியக்கிறார்கள் — ‘வானுலகவாசிகளின் கூக்குரல்’ — அவர்களுக்கும் கவலை. கும்பகர்ணனின் எண்ணம் போர்நெறியைப் பின்பற்றியது — தலைவன் கொல்லப்பட்டால் படை கொல்லப்பட்டதாகும். ‘இந்திரவீர்ய:… இந்திரோபமம்… இந்திரசத்ரு:’ என்று ஒரே சுலோகத்தில் மும்முறை ‘இந்திர’ என்ற சொல் வருகிறது — இது ஒரு சொல்விளையாட்டு; அதனால் இரு வீரர்களின் சமநிலையும் முரணும் ஒருசேரக் காட்டப்படுகின்றன. ‘காஞ்சனதாமயஷ்டிம்’ என்பது பொன்னால் அணிசெய்யப்பட்ட சூலத்தின் தண்டு; ‘தாம’ என்றால் ஒளி அல்லது பிரகாசம் — பொன்னொளி கொண்ட தண்டு. அனுமன் ‘தோர்ப்யாம்’ — இரு கைகளாலும் — அதைப் பற்றுகிறான்.

வானரப் படை அங்குமிங்குமாகச் சிதறி ஓடுவதையும், வானரனான சுக்ரீவன் கும்பகர்ணனால் பிடிக்கப்பட்டதையும் கண்டு, அறிவுடைய வாயுமைந்தன் அனுமன் சிந்தித்தான்: ‘இவ்வாறு சுக்ரீவன் பிடிக்கப்பட்டிருக்கும்போது நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? நான் செய்வது முறையானது எதுவோ, அதை ஐயமின்றிச் செய்வேன்; மலைபோல் உருவெடுத்து அந்த ராக்ஷசனை அழிப்பேன். போரில் என் முட்டியால் உடல் சிதறிப் பெருவலிமையுடைய கும்பகர்ணன் கொல்லப்பட்டு, வானர அரசன் விடுவிக்கப்பட்டால், வானரர்கள் எல்லோரும் மகிழட்டும். அல்லது இந்த வானரன் தானாகவே விடுதலை பெறுவான் — தேவர்களாலும் அசுரர்களாலும் நாகர்களாலும் பிடிக்கப்பட்டாலும் கூட. வானர அரசன் போரில் கும்பகர்ணனால் மலையடி பட்டு இன்னும் தன்னை உணராமல் இருக்கிறான் என்று நினைக்கிறேன். இந்தச் சுக்ரீவன் ஒரு முகூர்த்த நேரத்தில் பெரும்போரில் நினைவு பெற்று, தனக்கும் வானரர்களுக்கும் நலம் தருவதைச் செய்வான். என்னால் விடுவிக்கப்பட்டால் மகாத்மாவான இந்தச் சுக்ரீவனுக்குக் கடுமையான வருத்தமும் நிலையான புகழ்க்கேடும் உண்டாகும். ஆகவே ஒரு முகூர்த்த நேரம், தானாகவே விடுதலை பெறும் அவனுடைய வீரத்தை எதிர்நோக்கியிருப்பேன்; அதுவரை சிதறிய வானரப் படையைத் தேற்றுவேன்.’ இவ்வாறு சிந்தித்து வாயுமைந்தன் அனுமன் வானரர்களின் பெரும்படையை மீண்டும் நிலைநிறுத்தினான். இங்கே அனுமனின் அறிவுக்கூர்மை வெளிப்படுகிறது — தலைவனுக்கு அவமானம் நேராமல் தவிர்ப்பதற்காக, ஆற்றல் இருந்தும் அவன் காத்திருக்கிறான்; அரசன் தன் சொந்த வீரத்தாலேயே விடுதலை பெற்றான் என்ற புகழ் அவனுக்கே உரியதாகட்டும் என்பது அவனுடைய நுட்பமான விவேகம். எழுபத்தைந்தாம் சுலோகம் உபஜாதி விருத்தத்தில், மற்றவை அனுஷ்டுப்பில் உள்ளன. அனுமனின் இந்தத் தனிமொழியே இந்தச் சர்க்கத்தின் அறிவு மையம். அவன் மூன்று வழிகளை ஆராய்கிறான் — தானே கும்பகர்ணனைக் கொன்று சுக்ரீவனை விடுவிப்பது; சுக்ரீவன் தானாகவே விடுதலை பெறுவதற்குக் காத்திருப்பது; படையைத் தேற்றுவது. முதல் வழி இயலக்கூடியதே — ‘மலைபோல் உருவெடுத்து’ என்பது விரும்பிய உருவெடுக்கும் அவனுடைய ஆற்றலை நினைவூட்டுகிறது. ஆனால் அவன் இரண்டாவதைத் தேர்ந்தெடுக்கிறான்; ஏனெனில் தலைவனின் மானம் அவனுக்கு உயிரைவிடக் கனமானது. ‘என்னால் விடுவிக்கப்பட்டால் வருத்தமும் புகழ்க்கேடும்’ — பிறரால் விடுவிக்கப்பட்ட அரசன் உலகில் இளக்காரமாவான். இது பணியாளனின் தர்மத்தைப் பற்றிய நுட்பமான பார்வை. மூன்றாவது வழியும் உடனேயே — காத்திருக்கும் நேரத்தில் படையைக் காப்பது. இவ்வாறு அனுமன் செயலற்றவன் அல்லன், காலம் அறிந்தவன். இந்தி உரையும் ‘சிறிது நேரம் காத்திருப்பேன்’ என்கிறது. ‘தேவர்களாலும் அசுரர்களாலும் நாகர்களாலும் பிடிக்கப்பட்டாலும்’ என்பது சுக்ரீவனின் வலிமைக்குப் புகழ்ச்சி — தேவர்களாலும் அசுரர்களாலும் பாம்புகளாலும் பிடிக்கப்பட்டாலும் அவன் தானாகவே விடுபடுவான் என்றால், ஒரு ராக்ஷசனால் பிடிக்கப்பட்டால் சொல்லவும் வேண்டுமா? அனுமனின் இந்தச் சிந்தனை சுந்தர காண்டத்தில் சீதையைக் காண்பதற்காக அவன் பலவாறு சிந்தித்த தனிமொழிகளை நினைவூட்டுகிறது; அவனுடைய அறிவு செயலுக்கு முன் எப்போதும் இயங்குகிறது. ‘மீண்டும் நிலைநிறுத்தினான்’ என்ற செயலால் அவன் தன் எண்ணத்தை நிறைவேற்றுகிறான். ‘பத்யம்’ என்றால் நலம் தருவது — நோயாளிக்குப் பத்திய உணவு போல.

அந்தக் கும்பகர்ணன் துடித்துக்கொண்டிருந்த அந்தப் பெரிய வானரனைத் தூக்கிக்கொண்டு இலங்கைக்குள் நுழைந்தான்; விமானங்களிலும், சாலைகளிலும், வீடுகளிலும், கோபுரங்களிலும் இருந்தவர்கள் பொழிந்த சிறந்த மலர்மழையால் அவன் போற்றப்பட்டான். பொரியும் நறுமண நீரும் மழையாகப் பொழியப்பட்டு மெல்ல மெல்ல நனைக்கப்பட்டதாலும், அரச வீதியின் குளிர்ச்சியாலும், பெருவலிமையுடைய சுக்ரீவன் நினைவு பெற்றான். பின் சிரமப்பட்டு நினைவு பெற்று, வலிமைமிக்க அவனுடைய கைகளுக்கிடையே இருந்த அந்த மகாத்மா நகரின் அரச வீதியைப் பார்த்தவாறு மீண்டும் மீண்டும் சிந்தித்தான்: ‘இவ்வாறு பிடிக்கப்பட்டிருக்கும் நான் இன்று எப்படிப் பதிலடி கொடுக்க முடியும்? வானரர்களுக்கு விருப்பமானதும் நலம் தருவதுமான காரியம் நிறைவேறும்படி செய்வேன்.’ பின் வானரர்களின் அரசன் சட்டெனத் தேவேந்திரனின் பகைவனைக் கை நுனிகளால் பற்றிக்கொண்டு, கூர்மையான நகங்களால் காதுகளையும், பற்களால் மூக்கையும் கடித்துக் குதறினான்; கால்களால் விலாப்பக்கங்களைக் கிழித்தான். சுக்ரீவனால் பற்களாலும் நகங்களாலும் கிழிக்கப்பட்டு, காதுகளையும் மூக்கையும் இழந்த அந்தக் கும்பகர்ணன் சினத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, குருதியால் நனைந்த உடலோடு, சுக்ரீவனைச் சுழற்றித் தரையில் அறைந்து நசுக்கினான். பயங்கர வலிமையால் நசுக்கப்பட்டும், தேவர்களின் பகைவர்களால் அடிக்கப்பட்டுக்கொண்டிருந்தும், அவன் தரையிலிருந்து பந்தைப் போல வேகமாக வானத்துக்குத் தாவினான்; மீண்டும் ராமனோடு வந்து சேர்ந்தான். காதுகளும் மூக்கும் இல்லாத பெருவலிமையுடைய கும்பகர்ணன் அருவிகளோடு கூடிய மலையைப் போலக் குருதி பெருக்கியவாறு விளங்கினான். குருதியால் நனைந்து, காண்பதற்கு அச்சமூட்டும், பேருடல் கொண்ட அந்த இரவில் திரிபவன் மீண்டும் போரை நோக்கி மனம் வைத்தான். பொறுமையின்மையால் குருதி கக்கிக்கொண்டிருந்த ராவணனின் தம்பி, கருமை மைக்குவியல் போன்றவனாக, அந்திச் செவ்வானத்தோடு கூடிய மேகம் போல ஒளிர்ந்தான். ‘கரைச்ச கர்ணௌ’ என்பது அச்சுப் பதிப்பில் தெளிவாக உள்ளது; திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘நகைச்ச கர்ணௌ’; இந்தி உரை ‘கூர்மையான நகங்களால்’ என்று ‘கர’ என்ற சொல்லை அடைமொழியாக விளக்குகிறது. ‘கந்துகவஜ்ஜவேன’ — பந்து தரையில் விழுந்து மேலே எழும்புவது போல, சுக்ரீவனும் நசுக்கப்பட்டும் மேலே தாவி ராமனை அடைந்தான். சுக்ரீவன் நினைவு பெறுவது ஒரு விந்தையான காரணத்தால் — கும்பகர்ணனின் வெற்றி என்று எண்ணிய இலங்கைவாசிகள் பொரியையும் நறுமண நீரையும் பொழிகிறார்கள்; அந்தக் குளிர்ச்சியால் நனைந்த சுக்ரீவன் விழித்தெழுகிறான். இவ்வாறு பகைவர்களின் கொண்டாட்டமே அவனுடைய விடுதலைக்குக் காரணமாகிறது — காவியத்தின் முரண்நகை. அவன் முதலில் சிந்திக்கிறான், பின் செயல்படுகிறான் — அனுமனின் ஊகம் உண்மையாயிற்று. அவனுடைய தாக்குதல் எதிர்பாராதது, இரக்கமற்றது — காதுகளையும் மூக்கையும் அறுக்கிறான், விலாப்பக்கங்களையும் கிழிக்கிறான். கும்பகர்ணன் அவனைத் தரையில் நசுக்குகிறான், ராக்ஷசர்களும் அடிக்கிறார்கள்; ஆயினும் அவன் மேலே தாவி ராமனை அடைகிறான். ‘அருவிகளோடு கூடிய மலை போல’, ‘அந்திச் செவ்வானத்தோடு கூடிய மேகம் போல’ — குருதிப் பெருக்குக்கு இரண்டு உவமைகள். ‘பந்தைப் போல’ என்ற உவமை சுக்ரீவனின் சுறுசுறுப்பைக் காட்டுகிறது — தரையில் நசுக்கப்பட்டும் அவன் விரைவாக மேலே தாவுகிறான். அனுமன் ஊகித்ததே நடந்தது — அரசன் தானாகவே விடுபட்டான், அவனுடைய புகழ் குறையவில்லை. ‘வலிமைமிக்கவனின் கைகளுக்கிடையே இருந்து’ — நெருக்கடியான நிலை; ஆயினும் அவன் ‘நகரின் அரச வீதியைப் பார்த்தவாறு’ — பகைவனின் நகரத்து வீதியைப் பார்த்தவாறு — அமைதியாகச் சிந்திக்கிறான். இதுவே அரசனின் மனவுறுதி.

அவன் சென்றதும் தேவேந்திரனின் பகைவன் சினத்தோடு மீண்டும் போருக்குப் பாய்ந்தான்; ‘நான் ஆயுதமற்றவன்’ என்று எண்ணி, கொடியவனான அவன் ஒரு பயங்கர உலக்கையை எடுத்துக்கொண்டான். பின் பேராற்றலுடைய அவன் சட்டென நகரிலிருந்து வெளியேறி, பெருகியெழுந்த ஊழித்தீ உயிர்களை விழுங்குவது போல, கடுமையான அந்த வானரப் படையைப் போரில் தின்றான். பசித்து, குருதிக்கும் சதைக்கும் ஆசைகொண்ட அவன் கடுமையான வானரப் படைக்குள் நுழைந்து, மயக்கத்தால் ராக்ஷசர்களையும், வானரர்களையும், பிசாசுகளையும், கரடிகளையும் தின்றான்; யுகமுடிவில் மரணம் உயிர்களைப் பறிப்பது போல அவன் முதன்மையான வானரர்களைத் தின்றான். தொண்ணூற்று நான்காம் சுலோகம் ஆறு அடிகளுடைய உபஜாதி. சினங்கொண்ட அவன் ஒன்றோ, இரண்டோ, மூன்றோ, பலவோ வானரர்களை ராக்ஷசர்களோடு சேர்த்து ஒரே கையால் பற்றி விரைவாக வாயில் போட்டான். மலைச்சிகரங்களால் அடிக்கப்பட்டும், பெருவலிமையுடைய அவன் கொழுப்பும் குருதியும் பெருக வானரர்களைத் தின்றான். தின்னப்பட்டுக்கொண்டிருந்த அந்த வானரர்கள் அப்போது ராமனைப் புகலாக அடைந்தனர்; கடுஞ்சினம் கொண்ட கும்பகர்ணன் வானரர்களைத் தின்றவாறே ஓடித்திரிந்தான். எழுநூறு, எட்டு, இருபது, முப்பது என இரு கைகளாலும் வாரியணைத்துத் தின்றவாறு அவன் சுற்றித் திரிந்தான். கொழுப்பும் நிணமும் குருதியும் பூசிய உடலோடு, காதுகளில் மாட்டிக் கோக்கப்பட்ட குடல்மாலையோடு, மிகக் கூர்மையான கோரைப்பற்களோடு, யுகமுடிவில் நிற்கும் பெருகிய காலனைப் போல அவன் சூலங்களைப் பொழிந்தான். ‘மோஹாத்’ (மயக்கத்தால்) என்ற சொல் முக்கியமானது — அவன் வெறிபிடித்தவன், தன்னவர் பிறர் என்ற வேறுபாடு அறியாதவன்; ஆகவே தன் ராக்ஷசர்களையும் தின்கிறான்; பின்னர் லக்ஷ்மணன் இதையே சுட்டிக்காட்டுகிறான். தொண்ணூற்றெட்டாம் சுலோகம் ஏழாம் சுலோகத்தின் மாற்றுவடிவம் போன்றது. காதுகளும் மூக்கும் அறுக்கப்பட்ட அவமானம் கும்பகர்ணனை வெறிகொள்ளச் செய்கிறது. அவன் மீண்டும் வெளியேறுகிறான்; ஆனால் இப்போது ‘மயக்கத்தால்’ — விவேகம் இன்றி — தன் பக்கத்தவர்களையும் தின்கிறான். ஊழித்தீ, யுகமுடிவின் மரணம், யுகமுடிவில் நிற்கும் காலன் என்று மும்முறை பிரளய உவமை வருகிறது; அதனால் அவனுடைய பயங்கரம் உச்சத்தை அடைகிறது. இந்தப் பகுதியில் கும்பகர்ணனின் ராக்ஷசத்தன்மை முழுமையாக வெளிப்படுகிறது — அவன் பகைவர்களை மட்டுமன்றித் தன் சொந்த மக்களையும், பிசாசுகளையும் கூடத் தின்கிறான். ‘எழுநூறு, எட்டு, இருபது, முப்பது’ என்று மீண்டும் எண்ணிக்கைகள்; கவிஞர் ஏழாம் சுலோகத்தின் வடிவை மீண்டும் பயன்படுத்துகிறார்; அதனால் தின்னுதலின் திரும்பவருதல் சொல்லளவிலும் திரும்ப வருகிறது.

அப்போது பகைவரின் படையை அழிப்பவனும் பகைவரின் நகரங்களை வெல்பவனுமான சுமித்திரையின் மைந்தன் லக்ஷ்மணன் சினங்கொண்டு போரிட்டான். வீரம் மிக்க அவன் கும்பகர்ணனின் உடலில் ஏழு அம்புகளை ஆழப் பதித்தான்; மேலும் வேறு அம்புகளை எடுத்து எய்தான். அவற்றால் துன்புறுத்தப்பட்ட அந்த ராக்ஷசன் அந்த அஸ்திரத்தை ‘விசேஷம்’ ஆக்கினான் (இந்தி உரைப்படி ‘நிச்சேஷம்’ — அதாவது பயனற்றதாக்கினான்); அதனால் சுமித்திரையின் மகிழ்ச்சியை வளர்ப்பவனான வலிமைமிக்க லக்ஷ்மணன் சினமுற்றான். பின் அவன், காற்று அந்திமேகத்தைக் கொண்டுவந்து மூடுவது போல, அவனுடைய ஒளிவீசும் பொற்கவசத்தை அம்புகளால் மூடினான். கருமை மைக்குவியல் போன்ற அவன், பொன்னணி பூண்ட அம்புகளால் துன்புறுத்தப்பட்டபோது, மேகங்களால் சூழப்பட்ட கதிரவனைப் போல ஒளிர்ந்தான். பின் மேகத்திரளின் முழக்கம் போன்ற குரலுடைய பயங்கரமான அந்த ராக்ஷசன் இகழ்ச்சியோடு சுமித்திரையின் மகிழ்ச்சியை வளர்ப்பவனிடம் சொன்னான்: ‘போரில் யமனையும் சிரமமின்றி வெல்லும் என்னோடு அச்சமின்றிப் போரிட்டு நீ உன் வீரத்தை நிலைநாட்டிவிட்டாய். பெரும்போரில் மரணத்தைப் போல ஆயுதம் ஏந்திய என் முன்னால் நின்றாலே ஒருவன் போற்றத்தக்கவன்; போர் கொடுப்பவனைப் பற்றிச் சொல்லவும் வேண்டுமோ! ஐராவதத்தில் ஏறி எல்லாத் தேவர்களாலும் சூழப்பட்ட தலைவனான இந்திரனே கூடப் போரில் ஒருபோதும் என் முன் நின்றதில்லை. சௌமித்ரியே, இன்று சிறுவனான நீயும் உன் ஆற்றலால் என்னை மகிழ்வித்தாய்; உன்னிடம் விடைபெற்றுக்கொண்டு நான் ராகவனிடம் செல்ல விரும்புகிறேன். போரில் உன் வீரம், வலிமை, ஊக்கம் ஆகியவற்றால் நான் மகிழ்வுற்றேன்; ஆகவே ராமன் ஒருவனையே கொல்ல விரும்புகிறேன் — அவன் கொல்லப்பட்டால் எல்லாமே கொல்லப்பட்டதாகும். இங்கே ராமன் என்னால் கொல்லப்பட்ட பின் போரில் வேறு எவர் நிற்பார்களோ, அவர்களோடு நான் எல்லாவற்றையும் நொறுக்கும் என் வலிமையால் போரிடுவேன்.’ புகழ்ச்சி கலந்த இச்சொற்களைச் சொன்ன அந்த ராக்ஷசனிடம் போர்க்களத்தில் சௌமித்ரி சிரிப்பவன் போல இன்னும் கடுமையான சொல்லைச் சொன்னான்: ‘ஆண்மையைப் பெற்ற நீ இந்திரன் முதலிய தேவர்களாலும் தாங்க முடியாதவன் என்பது உண்மையே, வேறல்ல; வீரனே, இன்று உன் ஆற்றல் காணப்பட்டது. இதோ தசரதனின் மைந்தன் ராமன் மலையைப் போல அசையாமல் நிற்கிறான்.’ இதைக் கேட்டு லக்ஷ்மணனைப் பொருட்படுத்தாமல், அந்த இரவில் திரிபவன் சௌமித்ரியைக் கடந்து, பூமியை நடுங்கச் செய்பவன் போல ராமனையே நோக்கிப் பாய்ந்தான். அப்போது தசரதனின் மைந்தன் ராமன் ரௌத்திர அஸ்திரத்தைப் பிரயோகித்து, கும்பகர்ணனின் நெஞ்சில் கூர்மையான அம்புகளை எய்தான். இந்தப் பகுதியின் பெரும்பாகம் (102–114) திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; அச்சுப் பதிப்பிலோ அது இடைவிடாமல் தொடர்கிறது. பகைவனின் வாயிலிருந்தே லக்ஷ்மணனுக்குப் புகழ்ச்சி, லக்ஷ்மணனின் கண்ணியமான மறுமொழி — இந்த உரையாடல் வீரச்சுவையின் உன்னதமான வடிவம். லக்ஷ்மணனின் வருகை இந்தச் சர்க்கத்தின் புதிய அத்தியாயம். வானரர்கள் தோற்றனர், அனுமன் வருந்தினான், சுக்ரீவன் அவமானப்பட்டான் — இப்போது மனித வீரர்களின் முறை. லக்ஷ்மணனின் அம்புகள் கவசத்தை மூடுகின்றன, பிளப்பதில்லை; ‘மேகங்களால் சூழப்பட்ட கதிரவன் போல’ என்ற உவமையால் கும்பகர்ணனும் ஒளிர்கிறான் — அம்புகளால் மூடப்பட்டும் ஒளி குன்றாதவன். அவனுடைய சொல் வியப்பூட்டுவது — ஒரு ராக்ஷசன் பகைவனைப் புகழ்கிறான். ‘யமனையும் வெல்பவன்’ என்பதும், ‘இந்திரனும் என் முன் நின்றதில்லை’ என்பதும் தற்புகழ்ச்சி; ஆயினும் லக்ஷ்மணனைச் ‘சிறுவன்’ என்று சொல்லியும் அவனுடைய ஆற்றலால் மகிழ்கிறான். இங்கே வீரர்கள் ஒருவரையொருவர் மதிக்கும் இலட்சியம் தெரிகிறது — போரிலும் நற்பண்பைப் போற்றுதல். அவன் லக்ஷ்மணனிடம் ‘விடைபெற்று’ச் செல்ல விரும்புகிறான் — அனுமதி கேட்பவன் போல. அவனுடைய இலக்கு தெளிவானது — ‘அவன் கொல்லப்பட்டால் எல்லாம் கொல்லப்பட்டதாகும்’ — ராமனே எல்லாவற்றுக்கும் வேர். லக்ஷ்மணனின் மறுமொழி ‘சிரிப்பவன் போல’ — புன்முறுவலோடு. அவன் ராக்ஷசனின் ஆற்றலை ஏற்றுக்கொள்கிறான்; ஆனால் ராமனின் அசைவின்மையை அறிவிக்கிறான் — ‘மலையைப் போல அசையாதவன்’. இவ்வாறு லக்ஷ்மணனே வழிவிடுபவன் போல ஆகிறான். கும்பகர்ணன் லக்ஷ்மணனைப் பொருட்படுத்தாமல் ராமனை நோக்கி ஓடுகிறான்; ராமன் ரௌத்திர அஸ்திரத்தால் அவனைத் துளைக்கிறான். ‘ரௌத்திர அஸ்திரம்’ என்பது ருத்திரனைத் தெய்வமாகக் கொண்ட அஸ்திரம். இந்த உரையாடலின் ஏறக்குறைய முழுப் பகுதியும் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; ஆயினும் வல்கேட் மரபில் அது பெயர்பெற்றது. இங்கே சௌமித்ரியின் தன்னடக்கம் போற்றத்தக்கது — பகைவனால் புகழப்பட்டும் அவன் செருக்கடையவில்லை, சினமும் கொள்ளவில்லை; உண்மையை மட்டும் சொல்லி, ராமனின் இடத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறான். இந்தத் தொண்டனின் அறம் இதே சர்க்கத்தில் அனுமனின் தன்னுள் எண்ணத்தோடு ஒப்பிடத்தக்கது — இருவருமே தலைவனின் புகழைத் தம் புகழைவிட மேலாகக் கருதுகின்றனர். ‘பகைப்படையை அழிப்பவன், பகைநகரை வெல்பவன்’ என்ற லக்ஷ்மணனின் அடைமொழிகள் போரின் தொடக்கத்திலேயே அவனுடைய தகுதியை அறிவிக்கின்றன. ‘நிசகான’ என்றால் ஆழமாகப் பதித்தான் — அம்புகள் உடலில் அமிழ்ந்தன. ‘அந்திமேகத்தைக் காற்று போல’ என்ற உவமை — காற்று மேகங்களைக் கொண்டுவந்து வானத்தை மூடுவது போல, லக்ஷ்மணன் அம்புகளால் கவசத்தை மூடுகிறான். ‘மேகௌகநிஸ்வன:’ என்றால் கும்பகர்ணனின் குரல் மேகத்திரளின் இடிமுழக்கம் போன்றது; ‘ஸாவஜ்ஞம்’ என்றால் இகழ்ச்சியோடு; ஆயினும் சொல்லின் கருத்து புகழ்ச்சி — இந்த முரண் அவனுடைய இயல்பின் இருமையைக் காட்டுகிறது.

ராமனால் துளைக்கப்பட்டுத் திடீரெனப் பாய்ந்து வந்த சினங்கொண்ட அவனுடைய வாயிலிருந்து தணல் கலந்த தீச்சுடர்கள் வெளிப்பட்டன. ராமனின் அஸ்திரத்தால் துளைக்கப்பட்ட அந்த ராக்ஷசர்களில் முதன்மையானவன் கொடூரமாக முழங்கியவாறு, கடுஞ்சினத்தோடு போரில் வானரர்களைச் சிதறடித்தபடி ஓடிவந்தான். மயில்தோகை இறகுகள் பொருத்திய அம்புகள் அவனுடைய மார்பில் அமிழ்ந்தன; கையிலிருந்து நழுவிய கதை தரையில் விழுந்தது. அவனுடைய ஆயுதங்கள் எல்லாம் தரையில் சிதறின; பெருவலிமையுடைய அவன் தன்னை ஆயுதமற்றவனாக உணர்ந்தபோது, முஷ்டிகளாலும் கைகளாலும் பெரும் அழிவைச் செய்தான். அம்புகளால் மிகவும் துளைக்கப்பட்ட உடலோடு, குருதியில் நனைந்த அவன், மலை அருவியைப் பெருக்குவது போலக் குருதியைப் பெருக்கினான். நூற்றிருபத்தோராம் சுலோகம் ஆறு அடிகளுடையது. கடுஞ்சினத்தாலும் குருதியாலும் மயங்கிய அவன் வானரர்களையும் ராக்ஷசர்களையும் கரடிகளையும் தின்றவாறு ஓடித்திரிந்தான். பின் பயங்கரமான ஆற்றலுடையவனும் யமனுக்கு நிகரானவனுமான அந்த வலியவன் ஒரு பயங்கர மலைச்சிகரத்தைச் சுழற்றி ராமனைக் குறிவைத்து எறிந்தான். அது வந்து சேருவதற்கு முன்னரே இடையிலேயே ராமன் மீண்டும் வில்லில் அம்பு தொடுத்து, நேராகச் செல்லும் ஏழு அம்புகளால் அந்த மலைச்சிகரத்தைப் பிளந்தான். பரதனின் அண்ணனும் அறவுள்ளம் கொண்டவனுமான ராமன் பொன்னால் அழகுசெய்யப்பட்ட அம்புகளால் அந்தப் பெரிய சிகரத்தைப் பிளந்தான்; மேருமலையின் உச்சி போன்று, ஒளியால் சுடர்வது போல் விழுந்த அது இருநூறு வானரர்களை வீழ்த்தியது. அப்போது கும்பகர்ணனைக் கொல்வதில் ஈடுபட்டிருந்த அறவுள்ளம் கொண்ட லக்ஷ்மணன் பல உபாயங்களை ஆராய்ந்து ராமனிடம் சொன்னான்: ‘அரசே, இவன் வானரர்களையும் அறியவில்லை, ராக்ஷசர்களையும் அறியவில்லை; குருதியின் வாடையால் வெறிகொண்டு தன்னவரையும் பிறரையும் தின்கிறான். வானரர்களில் சிறந்தோர் நன்றாக எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் இவன் மேல் ஏறட்டும்; முதன்மையான படைத்தலைவர்கள் இவனைச் சுற்றிலும் நிற்கட்டும். இன்று தீய எண்ணமுடைய இவன் பெரும் சுமையால் அழுத்தப்பட்டுத் தரையில் திரிகையில் மற்ற வானரர்களைக் கொல்லாமல் இருக்கட்டும்.’ அறிவுடைய அரசகுமாரனின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, பெருவலிமையுடைய அந்த வானரர்கள் மகிழ்ந்து கும்பகர்ணன் மேல் ஏறினர். வானரர்களால் ஏறப்பட்ட கும்பகர்ணன் கடுஞ்சினங்கொண்டு, மதங்கொண்ட யானை தன் பாகர்களை உதறுவது போல, அவர்களை வேகமாக உதறித்தள்ளினான். அவர்கள் உதறித்தள்ளப்பட்டதைக் கண்டு, ‘இவன் சினமுற்றிருக்கிறான்’ என்று எண்ணி ராமன் வேகமாக ராக்ஷசனை நோக்கிப் பாய்ந்து, தன் சிறந்த வில்லை எடுத்தான். லக்ஷ்மணனின் உபாயம் பயனற்றுப் போனது; ஆனால் அதன் நோக்கம் — வானரர்களைக் காத்தல் — தெளிவானது; இப்போது ராமனே முன்னே செல்கிறான். ராமனின் முதல் அம்புகள் கும்பகர்ணனை மிகவும் வருத்துகின்றன — வாயிலிருந்து தணல் கலந்த தீச்சுடர்கள், கையிலிருந்து கதை விழுகிறது, ஆயுதங்கள் எல்லாம் சிதறுகின்றன. இங்கேதான் முதன்முறையாக அவன் ஆயுதமற்றவன் ஆகிறான். ஆயினும் அவன் முஷ்டிகளால் போரிடுகிறான்; குருதியால் மயங்கி எல்லோரையும் தின்கிறான். ‘குருதியாலும் மயங்கி’ என்ற சொல்லில், குருதியின் வாடை கள்ளைப் போல அவனுக்கு வெறியூட்டுகிறது என்பது கருத்து; இதையே லக்ஷ்மணன் பின்னர் வெளிப்படையாகச் சொல்கிறான். எறியப்பட்ட மலைச்சிகரம் இடையிலேயே ராமனால் பிளக்கப்படுகிறது — ஏழு அம்புகளால். விழும் அந்தச் சிகரம் இருநூறு வானரர்களை வீழ்த்துகிறது — பகைவனின் வலிமை மிகப் பெரியதாக இருப்பதால் ராமனின் காப்பும் முழுமையாகவில்லை. லக்ஷ்மணனின் உபாயம் நடைமுறைக்கு ஏற்றது — வானரர்கள் அவனுடைய உடல்மேல் ஏறிச் சுமையைக் கூட்டினால் அவனால் நகர இயலாது. இந்த உபாயம் ‘பல உபாயங்களை ஆராய்ந்து’ தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டது. ஆனால் கும்பகர்ணன் ‘மதங்கொண்ட யானை பாகர்களை’ உதறுவது போல அவர்களை உதறுகிறான் — இந்த உவமை பொருத்தமானது; ஏனெனில் யானைப்பாகர்களும் யானையின் முதுகில் ஏறியே இருப்பார்கள். இவ்வாறு லக்ஷ்மணனின் அறிவும், வானரர்களின் துணிவும் எல்லாம் பயனற்றுப் போகின்றன; ‘இவன் சினமுற்றிருக்கிறான்’ என்று அறிந்து ராமன் தானே வில்லை எடுக்கிறான். இந்தப் பகுதியின் சில சுலோகங்கள் (123–126) திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை — சிகரத்தை எறியும் நிகழ்ச்சி வல்கேட்டில் மட்டுமே உள்ளது. ‘அஜிஹ்மகை:’ என்றால் நேராகச் செல்லும் அம்புகளால்; ‘காஞ்சனசித்ராங்கை:’ என்றால் பொன்னால் அழகுசெய்யப்பட்டவற்றால் — ராமனின் அம்புகளுக்கான இந்த அடைமொழிகள் அவற்றின் தெய்வத்தன்மையையும் அழகையும் சுட்டுகின்றன. ‘ஹஸ்திபா:’ என்றால் யானைப்பாகர்கள் — யானையின் முதுகில் ஏறி அதை அடக்குபவர்கள். ‘பர்ஹிணவாஸஸ:’ என்றால் மயில்தோகை இறகுகள் பொருத்திய அம்புகள்; ‘நிமக்னா:’ என்றால் மார்பில் ஆழமாகப் புகுந்தவை. ‘மலை அருவியைப் போல’ என்ற உவமை இந்தச் சர்க்கத்தில் மீண்டும் வருகிறது — சுக்ரீவனால் காதும் மூக்கும் அறுக்கப்பட்டபோதும் அவன் ‘அருவிகளையுடைய மலை போல’ இருந்தான். இவ்வாறு குருதிப் பெருக்கு அருவிக்கு ஒப்பிடப்படுகிறது. ‘பெரும் சுமையால் அழுத்தப்பட்டு’ என்பதே லக்ஷ்மணனின் உபாயத்தின் அடிப்படை — பல வானரர்களின் சுமையால் அழுத்தப்பட்டால் அவன் மெதுவாகவே நகர முடியும்.

சினத்தால் சிவந்த கண்களையுடைய, மனவுறுதி கொண்ட ராகவன் பார்வையாலேயே எரிப்பவன் போல, கும்பகர்ணனின் வலிமையால் துன்புற்ற படைத்தலைவர்கள் எல்லோரையும் மகிழ்வித்தவாறு, விரைவோடு வேகமாக அந்த ராக்ஷசனை நோக்கிப் பாய்ந்தான் (நூற்று முப்பத்து நான்காம் சுலோகம் ஆறு அடிகளுடையது). பாம்பு போன்றதும், உறுதியான நாணுடையதும், அச்சமூட்டுவதும், புடமிட்ட பொன்னால் அழகுசெய்யப்பட்டதுமான வில்லை எடுத்துக்கொண்டு, சிறந்த அம்பறாத்தூணியைக் கட்டிக்கொண்டு, ராமன் வானரர்களைத் தேற்றி முன்னே பாய்ந்தான். வெல்லுதற்கு மிகவும் அரிய வானரக் கூட்டங்களால் சூழப்பட்டு, லக்ஷ்மணன் பின்தொடர, பெருவலிமையுடைய அந்த வீரன் புறப்பட்டான். அவன் கிரீடம் அணிந்தவனும், பகைவரை அடக்குபவனும், குருதியில் நனைந்து சிவந்த கண்களுடையவனுமான பேருருவக் கும்பகர்ணனைக் கண்டான் — சினங்கொண்ட திசையானை போல எல்லோரையும் நோக்கிப் பாய்பவனாக, சினத்தோடு வானரர்களைத் தேடுபவனாக, ராக்ஷசர்களால் சூழப்பட்டவனாக, விந்திய மலையையும் மந்தர மலையையும் போன்றவனாக, பொன் தோள்வளைகள் அணிந்தவனாக, மழைமேகம் போல வாயிலிருந்து குருதியைப் பெருக்குபவனாக, குருதியில் நனைந்த வாயோரங்களை நாக்கால் நக்குபவனாக, ஊழிக்காலத்தின் யமனுக்கு நிகராக வானரப் படையை நசுக்குபவனாக. சுடர்விட்டெரியும் தீயின் ஒளியுடைய அந்த ராக்ஷசர்களில் சிறந்தவனைக் கண்டு, மனிதர்களில் காளை போன்ற ராமன் வில்லின் நாணை ஒலிக்கச் செய்தான். அந்த வில்லின் முழக்கத்தால் சினமுற்ற ராக்ஷசர்களில் முதன்மையானவன் அந்த ஓசையைப் பொறுக்க முடியாமல் ராகவனை நோக்கிப் பாய்ந்தான். பின் நாகராஜனின் சிறந்த உடல் போன்ற கைகளையுடைய ராமன், காற்றால் அலைக்கப்படும் மேகம் போன்றவனும் மலையைப் போன்றவனுமாகப் பாய்ந்துவந்த கும்பகர்ணனிடம் போரில் சொன்னான்: ‘ராக்ஷசர் தலைவனே, வா; மனம் தளராதே; நான் வில்லை ஏந்தி நிற்கிறேன். ராக்ஷசக் குலத்தை அழிப்பவன் நான் என்று அறிந்துகொள்; இன்னும் ஒரு கணத்தில் நீ உணர்விழந்தவன் ஆவாய்.’ ‘இவன்தான் ராமன்’ என்று அறிந்து அவன் கோரமான குரலில் சிரித்தான்; கடுஞ்சினத்தோடு வானரர்களைச் சிதறடித்தவாறு ஓடிவந்தான். எல்லா வனவாசிகளின் நெஞ்சங்களையும் பிளப்பது போல, மேக முழக்கம் போன்ற பயங்கரமான கோரச் சிரிப்பைச் சிரித்து, பேரொளியுடைய கும்பகர்ணன் ராகவனிடம் சொன்னான்: ‘என்னை விராதன் என்று எண்ணாதே; நான் கபந்தனும் அல்லன், கரனும் அல்லன், வாலியும் அல்லன், மாரீசனும் அல்லன்; வந்திருப்பவன் கும்பகர்ணன். முழுவதும் கரிய இரும்பாலான என் பயங்கரமான பெரிய உலக்கையைப் பார்; முன்பு இதைக்கொண்டு நான் தேவர்களையும் தானவர்களையும் வென்றேன். காதும் மூக்கும் அற்றவன் என்று என்னை இகழாதே; காதும் மூக்கும் அழிந்ததால் எனக்குச் சிறிதும் வலியில்லை. இக்ஷ்வாகுக் குலத்துப் புலியே, குற்றமற்றவனே, என் உறுப்புகளில் உன் வீரத்தைக் காட்டு; பின் உன் ஆண்மையையும் ஆற்றலையும் கண்ட பிறகு உன்னைத் தின்பேன்.’ நூற்று நாற்பத்து மூன்றாம், நூற்று நாற்பத்து நான்காம் சுலோகங்கள் உபஜாதி விருத்தத்தில் உள்ளன. அச்சுப் பதிப்பில், ‘இந்தச் சுலோகத்துக்குப் பின் சில பிரதிகளில் கீழ்க்காணும் சுலோகங்கள் கூடுதலாகக் காணப்படுகின்றன’ என்ற அடிக்குறிப்போடு, நூற்று நாற்பத்திரண்டாம் சுலோகத்துக்குப் பின் பத்தரை சுலோகங்கள் (கும்பகர்ணனோடு விபீஷணனின் உரையாடல்) அச்சிடப்பட்டுள்ளன; மூலபாடத்தில் அவை எண்ணிட்டுக் கணக்கிடப்படவில்லை; இங்கும் அவை எடுத்துக்கொள்ளப்படவில்லை. ராமனின் வருகை பெருமிதத்தோடு வருணிக்கப்படுகிறது — சினத்தால் சிவந்த கண்கள், பாம்பு போன்ற வில், புடமிட்ட பொன்னின் அழகு, கட்டிய அம்பறாத்தூணி. கும்பகர்ணனின் உருவமும் விரிவாக வருணிக்கப்படுகிறது — கிரீடம் அணிந்தவன், சிவந்த கண்ணன், திசையானை போன்றவன், விந்திய மந்தர மலைகளுக்கு ஒப்பானவன், குருதியைக் கக்குபவன், நாக்கால் உதடுகளை நக்குபவன். இரு மாவீரர்கள் நேருக்கு நேர் சந்திக்கும் தருணம் இது; ஆகவே கவிஞர் கதையின் வேகத்தைக் குறைத்துச் சித்திரத்தை விரிக்கிறார். ராமனின் சொல் சுருக்கமானது, உறுதியானது — ‘மனம் தளராதே’, ‘ராக்ஷசக் குலத்தை அழிப்பவன் என்று அறிந்துகொள்’. கும்பகர்ணனின் மறுமொழி நீண்டது, செருக்கு நிறைந்தது — ராமனால் முன்பு கொல்லப்பட்டவர்களின் பெயர்களை அவன் எண்ணுகிறான் — விராதன், கபந்தன், கரன், வாலி, மாரீசன் — ‘நான் அவர்களில் ஒருவன் அல்லன்’. இந்தப் பட்டியல் ராமனின் முந்தைய வெற்றிகளின் சுருக்கமும் ஆகும். காதும் மூக்கும் அழிந்த அவமானத்தை அவன் அற்பமாக்குகிறான் — ‘சிறிதும் வலியில்லை’. இறுதியில் ‘உன்னைத் தின்பேன்’ — ராக்ஷசனின் இயல்பு கடைசிவரை மாறுவதில்லை. ‘மனம் தளராதே’ என்ற ராமனின் சொல்லில் சிறிது நகைச்சுவை உண்டு — உறுப்புகள் அறுபட்டதால் மனம் தளர்ந்த நீ என்னிடம் வந்து போரிடு என்பது. ‘ஒரு கணத்தில் உணர்விழந்தவன் ஆவாய்’ என்பது ஒரு முன்னறிவிப்பு; அது விரைவிலேயே உண்மையாகிறது. கும்பகர்ணன் ‘கோரமான குரலில் சிரித்தான்’ என்ற சிரிப்பு அச்சமூட்டுவது — இந்தி உரையும் ‘கோரக் குரலில் அட்டகாசமாகச் சிரித்தான்’ என்கிறது. ‘புஜங்கராஜோத்தமபோகபாஹு:’ என்றால் ராமனின் கைகள் நாகராஜனின் (வாசுகியின்) உடல் போல நீண்டு திரண்டவை; இந்தி உரையிலும் ‘நாகராஜன் வாசுகியைப் போல’ என்று உள்ளது. ‘தரணீதராபம்’ என்றால் கும்பகர்ணன் மலையைப் போன்றவன். ‘த்ருஷ்டபௌருஷவிக்ரமம்’ என்பது — உன் ஆண்மையைக் கண்ட பிறகே உன்னைத் தின்பேன் — அவனுடைய இகழ்ச்சியிலும் ஒரு வீர அறம் உள்ளது. ‘ஸ்ருக்கிணீ’ என்றால் உதடுகளின் ஓரங்கள், வாயின் மூலைகள்; ‘பரிலிஹ்யந்தம்’ என்றால் நாக்கால் நக்குபவன் — தின்றவர்களின் குருதியைச் சுவைத்தல்.

கும்பகர்ணனின் சொல்லைக் கேட்டு ராமன் நல்ல இறகுகளுடைய அம்புகளை எய்தான்; வஜ்ராயுதத்துக்கு நிகரான வேகமுடைய அவற்றால் தாக்கப்பட்டும் தேவர்களின் அந்தப் பகைவன் கலங்கவுமில்லை, வருந்தவுமில்லை. எந்த அம்புகளால் சிறந்த சால மரங்கள் பிளக்கப்பட்டனவோ, வானரர்களில் சிறந்த வாலி கொல்லப்பட்டானோ, வஜ்ரம் போன்ற அதே அம்புகள் அப்போது கும்பகர்ணனின் உடலை வருத்தவில்லை. மகேந்திரனின் அந்தப் பகைவன் நீர்த்தாரைகளைப் போல அந்த அம்புகளை உடலால் குடித்தவாறு, கடும் வேகமுடைய தன் உலக்கையைச் சுழற்றி ராமனின் அம்புகளின் வேகத்தைத் தடுத்தான். பின் குருதி பூசியதும், தேவர்களின் பெரும் படைகளை அச்சுறுத்துவதும், கடும் வேகமுடையதுமான அந்த உலக்கையைச் சுழற்றி அந்த ராக்ஷசன் வானரப் படையைச் சிதறடித்தான். அப்போது ராமன் வாயவ்யம் என்ற வேறோர் அஸ்திரத்தை எடுத்து அந்த இரவில் திரிபவன் மீது எய்தான்; அதனால் உலக்கையோடு கூடிய அவனுடைய கையை அறுத்தான்; கை அறுபட்ட அவன் பெருமுழக்கமிட்டான். ராகவனின் அம்பால் அறுக்கப்பட்ட, உலக்கையோடு கூடிய, மலைச்சிகரம் போன்ற அவனுடைய கை வானர அரசனின் படையின் மேல் விழுந்து அந்த வானரப் படையைக் கொன்றது. முறிந்தும் கொல்லப்பட்டும் எஞ்சிய அந்த வானரர்கள் போர்க்களத்தின் ஓரத்தை அடைந்து, மனம் தளர்ந்து, உடல் நொந்து, மனிதர்களின் அரசனுக்கும் ராக்ஷசர்களின் தலைவனுக்கும் இடையிலான மிகக் கொடிய மோதலைப் பார்த்தனர். அஸ்திரத்தால் கை அறுபட்ட அந்தக் கும்பகர்ணன், பெரிய வாளால் உச்சி அறுபட்ட மலைகளின் அரசன் போல இருந்தான்; அவன் மற்றொரு கையால் ஒரு மரத்தைப் பிடுங்கிக்கொண்டு போரில் மனிதர்களின் அரசனை நோக்கிப் பாய்ந்தான். ராமன் பொன்னால் அழகுசெய்யப்பட்டதும் ஐந்திர அஸ்திரம் பொருத்தப்பட்டதுமான அம்பால், பனைமரத்தோடு உயர்த்தப்பட்டதும் பாம்பின் உடல் போன்றதுமான அவனுடைய அந்தக் கையையும் அறுத்தான். அறுபட்ட, மலையைப் போன்ற கும்பகர்ணனின் கை தரையில் விழுந்து, துடித்தவாறு மரங்களையும் மலைகளையும் பாறைகளையும் வானரர்களையும் ராக்ஷசர்களையும் கொன்றது. கைகள் அறுபட்டுத் திடீரென முழங்கியவாறு பாய்ந்து வரும் அவனைக் கண்டு, ராமன் கூர்மையான இரண்டு பிறைவடிவ அம்புகளை எடுத்துப் போரில் அந்த ராக்ஷசனின் கால்களை அறுத்தான். அவனுடைய அந்த இரு கால்களும் துணைத்திசைகளையும் திசைகளையும், மலையின் குகைகளையும், பெருங்கடலையும், இலங்கையையும், வானர ராக்ஷசப் படைகளையும் எதிரொலிக்கச் செய்தவாறு விழுந்தன (இந்தச் சுலோகம் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை). கைகள் அறுபட்டு, கால்களும் அறுபட்ட அவன், வடவாமுகத் தீ போன்ற தன் வாயைப் பிளந்து திடீரென முழங்கியவாறு, வானில் ராகு சந்திரனை நோக்கிப் பாய்வது போல ராமனை நோக்கிப் பாய்ந்தான். ராமன் பொன் பூட்டிய இறகுகளும் கூர்மையான நுனிகளும் கொண்ட அம்புகளால் அவனுடைய வாயை நிரப்பினான்; வாய் முழுவதும் நிரம்பிய அவனால் பேச முடியவில்லை; சிரமப்பட்டு முனகினான், மயங்கினான். இந்தச் சுலோகங்கள் எல்லாம் (151–164) உபஜாதி விருத்தத்தில் உள்ளன. ‘எந்த அம்புகளால் சிறந்த சால மரங்கள் பிளக்கப்பட்டனவோ, வாலி கொல்லப்பட்டானோ’ என்பது கிஷ்கிந்தா காண்டத்தின் நினைவூட்டல் — அதே அம்புகள் இங்கே பயனற்றுப் போகின்றன; அதனால் கும்பகர்ணனின் வலிமையின் வியப்பு தெரிகிறது. ராமனின் முதல் அம்புகள் பயனற்றவை — ‘நீர்த்தாரைகளைக் குடிப்பது போல’ என்ற உவமையால், கும்பகர்ணனின் உடல் வறண்ட நிலம் நீரை உறிஞ்சுவது போல அம்புகளைத் தன்னுள் வாங்கிக்கொள்கிறது. பின் ராமன் தெய்வ அஸ்திரங்களைப் பிரயோகிக்கிறான் — வாயவ்யம், ஐந்திரம், இரு பிறைவடிவ அம்புகள். உறுப்புகளை அறுக்கும் வரிசை நன்கு திட்டமிடப்பட்டது — முதலில் உலக்கையோடு கூடிய வலக்கை, அதனால் ஆயுதம் அழிந்தது; பின் மரம் ஏந்திய இடக்கை; பின் கால்கள், அதனால் நடை அழிந்தது; பின் வாய் அம்புகளால் நிரப்பப்படுகிறது, அதனால் தின்னுதலும் முழங்குதலும் தடுக்கப்படுகின்றன. இவ்வாறு அவன் படிப்படியாக எல்லா ஆற்றலும் இழந்தவனாக்கப்படுகிறான். அவனுடைய அறுபட்ட உறுப்புகளும் அழிவு செய்கின்றன — கை வானரப் படையை நசுக்குகிறது, கால்கள் திசைகளை எதிரொலிக்கச் செய்தவாறு விழுகின்றன. ராகு சந்திரனைப் போல அவன் ராமனை விழுங்க விரும்புகிறான் — முழுமையற்ற உடலும் அச்சமூட்டுவதே. வானரர்கள் ‘ஓரத்தை அடைந்து’ — போர்க்களத்தின் எல்லைக்குச் சென்று — பார்வையாளர்களைப் போல இந்த நேர்ப்போரைப் பார்க்கிறார்கள். ‘நரேந்திர ரக்ஷோதிப ஸந்நிபாதம்’ என்றால் மனிதர்களின் அரசனுக்கும் ராக்ஷசர்களின் அரசனுக்கும் இடையிலான மோதல் — கும்பகர்ணன் அரசனல்லன் என்றாலும், அவனுடைய பெருமையைக் காட்ட இங்கே ‘ராக்ஷசர் தலைவன்’ என்று சொல்லப்படுகிறான். ‘பெரிய வாளால் உச்சி அறுபட்ட மலைகளின் அரசன் போல’ — வாளால் சிகரம் அறுக்கப்பட்ட மலையைப் போலக் கை இழந்தவனாக அவன் இருக்கிறான். ‘பாறைகளையும் வானரர்களையும் ராக்ஷசர்களையும்’ — அறுபட்ட கை துடித்தவாறு பாறைகளையும் வானரர்களையும் ராக்ஷசர்களையும் நசுக்குகிறது — இறந்த உறுப்பும் உயிருள்ளது போல. ‘எதிரொலிக்கச் செய்தவாறு’ — கால்கள் விழும் ஓசை திசைகளையும் குகைகளையும் கடலையும் இலங்கையையும் எதிரொலிக்கச் செய்கிறது — இது உயர்வுநவிற்சி. ‘பந்நகபோககல்பம்’ என்றால் உயர்த்தப்பட்ட கை பாம்பின் படம் போல உயர்ந்திருந்தது; ‘ஸஹதாலவ்ருக்ஷம்’ என்றால் பனைமரத்தோடு கூடியது.

பின் ராமன் சூரியக் கதிர் போன்றதும், பிரம்மதண்டத்துக்கும் அழிவுதரும் காலனுக்கும் நிகரானதும், பகைவனுக்கு அழிவு தருவதும், ஐந்திர அஸ்திரம் பொருத்தப்பட்டதும், கூர்மையானதும், நல்ல இறகுடையதும், காற்றுக்கு நிகரான வேகமுடையதுமான ஓர் அம்பை எடுத்தான். வைரமும் பொன்னும் பதித்த அழகிய இறகுடையதும், சுடர்விடும் சூரியனையும் நெருப்பையும் போல ஒளிர்வதும், மகேந்திரனின் வஜ்ராயுதத்துக்கும் இடிக்கும் நிகரான வேகமுடையதுமான அந்த அம்பை ராமன் அந்த இரவில் திரிபவன் மீது எய்தான். ராகவனின் கையால் செலுத்தப்பட்ட அந்த அம்பு தன் ஒளியால் பத்துத் திசைகளையும் ஒளிரச் செய்தவாறு, புகையற்ற நெருப்பைப் போல அச்சமூட்டும் தோற்றத்துடன், இந்திரனின் இடியைப் போலப் பயங்கர ஆற்றலோடு சென்றது. முன்பு இந்திரன் விருத்திரனின் தலையை அறுத்தது போல, அந்த அம்பு பெருமலையின் சிகரம் போன்றதும், நன்கு திரண்ட கோரைப்பற்களுடையதும், அசைந்தாடும் அழகிய குண்டலங்களுடையதுமான அந்த ராக்ஷசர் தலைவனின் தலையை அறுத்தது. குண்டலங்களால் அணிசெய்யப்பட்ட கும்பகர்ணனின் பெரிய தலை, சூரியன் உதித்தபோது இரவின் நடுவில் நின்ற சந்திரனைப் போலத் தோன்றியது. ராமனின் அம்பால் தாக்கப்பட்ட, மலையைப் போன்ற அந்த ராக்ஷசனின் தலை விழுந்து, தெருவோர வீடுகளையும் கோபுரங்களையும் நொறுக்கி, உயர்ந்த மதிலையும் வீழ்த்தியது. இமயமலை போல் ஒளிர்ந்த அந்த ராக்ஷசனின் பேருடல் (தலையற்ற உடல்) கடலில் விழுந்து, முதலைகளையும் சிறந்த மீன்களையும் பாம்புகளையும் நசுக்கி, நிலத்துள் புகுந்தது. அந்தணர்களுக்கும் தேவர்களுக்கும் பகைவனான பெருவலிமையுடைய கும்பகர்ணன் போரில் கொல்லப்பட்டபோது, பூமியும் மலைகள் எல்லாமும் அதிர்ந்தன; தேவர்கள் மகிழ்ச்சியால் பெருமுழக்கமிட்டனர். பின் வானில் இருந்த தேவரிஷிகளும் மகரிஷிகளும் நாகர்களும் தேவர்களும் பூதங்களும் சுபர்ணர்களும் குஹ்யகர்களும் யக்ஷர்களும் கந்தர்வர்களும் ராமனின் வீரத்தால் பெருமகிழ்ச்சி அடைந்தனர். அவனுடைய பெரும் வதத்தால் வருந்திய, மனவுறுதி கொண்ட ராக்ஷசர் அரசனின் உறவினர்கள், ரகுகுலத்தில் சிறந்தவனான அந்தச் சிங்கத்தைக் கண்டு யானைகளைப் போல உரத்துக் கதறினர். தேவலோகத்தின் இருளை அழித்து ராகுவின் வாயிலிருந்து விடுபட்ட சூரியனைப் போல, போரில் கும்பகர்ணனைக் கொன்ற ராமன் வானரப் படையின் நடுவில் ஒளிர்ந்தான். மலர்ந்த தாமரைகள் போன்ற முகங்களுடன் பல வானரர்கள் பெருமகிழ்ச்சி அடைந்தனர்; பயங்கர வலிமையுடைய பகைவன் கொல்லப்பட்டபோது, விரும்பிய பயனைப் பெற்ற அரசகுமாரனான ராகவனைப் போற்றினர். தேவர்களின் படையை நசுக்கியவனும், பெரும் போர்களில் ஒருபோதும் தோற்கடிக்கப்படாதவனுமான அந்த மாபெரும் அசுரன் கும்பகர்ணனைப் போரில் கொன்று, விருத்திரனைக் கொன்ற தேவர்களின் தலைவனான இந்திரனைப் போலப் பரதனின் அண்ணன் மகிழ்ந்தான். இறுதிச் சுலோகங்கள் வம்சஸ்த, உபஜாதி விருத்தங்களில் அமைந்தவை. ‘சூரியன் உதித்தபோது இரவின் நடுவில் நின்ற சந்திரன் போல’ என்ற உவமை — ஒளியிழந்த தலையைக் குறிக்கிறது; இந்தி உரையும் ‘ஒளியிழந்ததாகத் தோன்றியது’ என்கிறது. இறுதி அம்பு ஐந்திரமானது, பிரம்மதண்டத்துக்கும் காலனுக்கும் நிகரானது — அதன் வருணனை மூன்று சுலோகங்களில் வருகிறது; அதனால் அதன் பெருமை வெளிப்படுகிறது. விருத்திர வதத்தின் உவமை இருமுறை வருகிறது (168, 177) — ராமன் இந்திரனைப் போல, கும்பகர்ணன் விருத்திரனைப் போல; சர்க்கம் உவமையாலேயே தொடங்கி உவமையாலேயே முடிகிறது. அறுபட்ட தலை இலங்கையிலேயே விழுந்து வீடுகளையும் மதிலையும் நொறுக்குகிறது — ராக்ஷசர்களின் நகரிலேயே அவர்களுடைய வீரனின் தலை; உடலோ கடலில். பூமி அதிர்கிறது, தேவர்கள் மகிழ்கிறார்கள், ராக்ஷசர்கள் கதறுகிறார்கள். ‘ராகுவின் வாயிலிருந்து விடுபட்ட சூரியன் போல’ என்ற ராமனுக்கான உவமை — முன்பு கும்பகர்ணன் ராகுவைப் போல ராமனை நோக்கிப் பாய்ந்தான்; இப்போது ராமனே ராகுவிடமிருந்து விடுபட்ட சூரியன். வானரர்களின் முகங்கள் ‘மலர்ந்த தாமரைகள் போல’ — சூரியன் உதிக்கும்போது தாமரைகள் மலர்வது போல, ராமன் என்னும் சூரியன் உதித்தபோது வானரர்களின் முகங்கள் மலர்கின்றன. இவ்வாறு உவமைகளுக்கு இடையிலான நுட்பமான தொடர்பு சர்க்கத்தின் முடிவில் கவிஞரின் திறனைக் காட்டுகிறது. ‘அரிஷ்டம்’ என்பது அம்புக்கான அடைமொழி — பகைவனுக்குத் தீங்கானது, மரணம் தருவது. ‘சர்யாக்ருஹகோபுராணி’ என்றால் தெருவோர வீடுகளும் கோபுரங்களும்; இந்தி உரையில் ‘சாலையின் இருமருங்கிலும் உள்ள வீடுகளும் வாயில்களும்’ என்று உள்ளது. கும்பகர்ணனின் மரணத்தால் ராவணனின் வலக்கை அழிந்தது — அடுத்த சர்க்கத்தில் ராவணனே இதைச் சொல்வான். ‘ஸுவ்ருத்ததம்ஷ்ட்ரம் சலசாருகுண்டலம்’ என்பது அறுக்கப்படும் தலையின் அழகையும் வருணிக்கிறது — பகைவனின் பெருமையையும் கவிஞர் குறைப்பதில்லை. ‘ஹிமவத்ப்ரகாசம்’ என்பது உடலுக்கான உவமை — இமயமலையைப் போலப் பரந்தது. ‘இஷ்டபாகினம்’ என்றால் விரும்பிய பயனைப் பெற்றவன் — ராமன் தான் விரும்பிய வெற்றியின் பங்காளி.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे सप्तषष्टितमः सर्गः॥ ६७॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க