॥वाल्मीकिरामायणम् யுத்த காண்டம் · சர்க்கம் 68

யுத்த காண்டம்

சர்க்கம்

கும்பகர்ணனின் வதம் கேட்டு ராவணன் புலம்புதல

ராக்ஷசர்கள் செய்தி அறிவித்தல், ராவணனின் மயக்கம், மைந்தர்களும் சகோதரர்களும் வருந்துதல், ராவணனின் புலம்பல், விபீஷணனின் சொல்லை நினைவுகூர்தல், மீண்டும் மயக்கம்

மகாத்மாவான ராகவனால் கும்பகர்ணன் கொல்லப்பட்டதைக் கண்டு ராக்ஷசர்கள் ராக்ஷசர்களின் அரசனான ராவணனிடம் அறிவித்தனர்: ‘அரசே, காலனுக்கு நிகரானவனும் காலனின் செயலைச் செய்தவனுமான உம் சகோதரன் வானரப் படையைச் சிதறடித்து, வானரர்களைத் தின்று, சிறிது நேரம் சுட்டெரித்த பின் ராமனின் ஒளியில் அடங்கிப்போனான். பார்க்கவே அச்சமூட்டும் அவனுடைய உடலில் பாதி கடலுக்குள் புகுந்தது; மூக்கும் காதுகளும் அறுபட்டு, குருதி பெருக்கியவாறு, மலையைப் போன்ற அவன் தன் உடலால் இலங்கையின் வாயிலை அடைத்துக்கொண்டு விழுந்து கிடக்கிறான். காகுத்ஸ்தனின் அம்புகளால் துன்புறுத்தப்பட்ட உம் சகோதரன் கும்பகர்ணன், உறுப்புகளற்ற முண்டமாக, ஆடையற்றவனாக, காட்டுத்தீயில் கருகிய மரம் போல அழிந்துபோனான்.’ ‘அகண்டபூத:’ என்றால் கைகால்கள் அற்றவன், வெறும் முண்ட வடிவினன்; இந்தி உரையில் ‘கை, கால், தலை இல்லாத, ஆடையற்ற முண்டமாக’ என்று உள்ளது. ‘விவ்ருத:’ என்றால் ஆடையும் அணிகலனும் அற்றவன், நிர்வாணமானவன். ‘சிறிது நேரம் சுட்டெரித்து’ என்பது சூரியனோடு ஒப்பிடும் உவமை — சூரியன் கணநேரம் காய்ந்து மறைவது போல, அவனும் கணநேரம் தன் வீரத்தைக் காட்டி ராமனின் ஒளியில் அடங்கினான். தூதர்களின் சொல்லில் உண்மைநிலை விரிவாகச் சொல்லப்படுகிறது — உடலின் இரு பகுதிகள், ஒன்று கடலில், மற்றொன்று வாயிலில் — இது முந்தைய சர்க்கத்தின் இறுதிச் சுலோகங்களோடு பொருந்துகிறது. இரண்டாம் சுலோகம் முதல் ஐந்தாம் சுலோகம் வரையிலான நான்கு சுலோகங்கள் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; அங்கே முதல் சுலோகத்துக்குப் பின் உடனே ராவணனின் மயக்கமே வருகிறது. ஆகவே வல்கேட்டில் செய்தி அறிவிப்பு மேலும் விரிவாக உள்ளது; தூதர்கள் நிகழ்ச்சியின் பயங்கரமான சித்திரத்தை ராவணனின் கண்முன் நிறுத்துகின்றனர்; அதனால் அவனுடைய துயரம் மேலும் கடுமையாகிறது. ‘காட்டுத்தீயில் கருகிய மரம்’ என்ற உவமை, ஒருகாலத்தில் பெரிதாகப் பசுமையாக இருந்த மரம் இப்போது கிளைகளற்ற கரிய அடிமரமாக நிற்கும் சித்திரத்தைத் தருகிறது.

பெருவலிமையுடைய கும்பகர்ணன் போரில் கொல்லப்பட்டதைக் கேட்டு, துயரத்தால் வெந்த ராவணன் மயங்கி விழுந்தான். தம் சிறிய தந்தை கொல்லப்பட்டதைக் கேட்டு தேவாந்தகன், நராந்தகன், திரிசிரஸ், அதிகாயன் ஆகியோர் துயரத்தால் வருந்தி அழுதனர். சிரமமின்றிப் பெருஞ்செயல் செய்யும் ராமனால் தம் சகோதரன் கொல்லப்பட்டதைக் கேட்டு மகோதரனும் மகாபார்சுவனும் துயரத்தில் மூழ்கினர். பின் ராக்ஷசர்களில் முதன்மையானவன் சிரமப்பட்டு நினைவு திரும்பப்பெற்று, கும்பகர்ணனின் வதத்தால் மனமுடைந்து, புலன்கள் கலங்கியவனாகப் புலம்பினான். இங்கே துயரத்தின் மூன்று அடுக்குகள் உள்ளன — சகோதரனாக ராவணன், சகோதரனின் மைந்தர்களாக நான்கு மைந்தர்கள், சகோதரர்களாக மகோதரனும் மகாபார்சுவனும் (இந்தி உரையில் ‘மாற்றாந்தாய்ச் சகோதரர்கள்’ என்று உள்ளது). ‘அக்லிஷ்டகர்மணா’ என்பது ராமனுக்கான அடைமொழி — பெருஞ்செயலையும் சிரமமின்றிச் செய்பவன் — துயருற்றவர்களின் வாயிலும் ராமனின் ஆற்றல் ஒப்புக்கொள்ளப்படுகிறது. ‘மயங்கவும் செய்தான், விழவும் செய்தான்’ என்று இரண்டு ‘சகாரங்கள்’ (‘உம்’ இணைப்புகள்) மயக்கத்தின் திடீர்த்தன்மையைக் குறிக்கின்றன. இந்த நான்கு மைந்தர்களும் அடுத்த சர்க்கத்தில் போருக்குப் புறப்படுகிறார்கள்; ஆகவே இங்கே அவர்களுடைய பெயர்கள் முன்னதாகவே அறிமுகம் செய்யப்படுகின்றன. ஒன்பதாம் சுலோகத்தில் ‘விலலாபாகுலேந்த்ரிய:’ என்பது வல்கேட் பாடம்; திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘விலலாப ஸ ராவண:’ (ராவணன் புலம்பினான்) என்று உள்ளது. ‘ஆகுலேந்த்ரிய:’ என்றால் துயரத்தால் புலன்கள் கலங்கியவன் — இந்தி உரையில் ‘அவனுடைய புலன்கள் எல்லாம் துயரத்தால் கலங்கிப்போயின’ என்று உள்ளது. மயக்கத்திலிருந்து எழுந்தவுடனேயே அவன் புலம்புகிறான் — முதலில் உடலின் எதிர்வினை, பின் சொல்லின் எதிர்வினை.

‘ஐயோ வீரனே, பகைவரின் செருக்கை அழிப்பவனே, பெருவலிமையுடைய கும்பகர்ணனே, விதிவசத்தால் நீ என்னை விட்டு யமனுலகுக்குச் சென்றுவிட்டாயே. பெருவலிமையுடையவனே, உறவினர்களுடையவும் என்னுடையவும் நெஞ்சில் தைத்த முள்ளைப் பிடுங்கி எறியாமல், தனியாகப் பகைவர் படையைச் சுட்டெரித்துவிட்டு, என்னைக் கைவிட்டு எங்கே போகிறாய்? இப்போது நான் இல்லாதவனே ஆனேன்; என் வலக்கை வீழ்ந்துவிட்டது — எதைச் சார்ந்து நான் தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் அஞ்சாதிருந்தேனோ அது. தேவர்களுடையவும் தானவர்களுடையவும் செருக்கை அழித்தவனும் ஊழித்தீக்கு நிகரானவனுமான இத்தகைய வீரன் இன்று ராகவனால் போரில் எவ்வாறு கொல்லப்பட்டான்? வஜ்ராயுதத்தின் தாக்குதலும் கூட எப்போதும் உனக்குத் துன்பம் விளைவிக்க முடியாதே; அப்படிப்பட்ட நீ ராமனின் அம்புகளால் வருந்தி எப்படித் தரையில் உறங்கிக் கிடக்கிறாய்? வானில் நிற்கும் இந்தத் தேவக் கூட்டங்கள் ரிஷிகளோடு சேர்ந்து, போரில் நீ கொல்லப்பட்டதைக் கண்டு பெருமகிழ்ச்சியோடு முழங்குகின்றன. இன்றே தமக்கு வாய்ப்புக் கிடைத்ததென்று மகிழ்ந்த வானரர்கள் இலங்கையின் அரண்களிலும் வாயில்களிலும் எல்லாப் பக்கங்களிலும் ஏறுவார்கள் என்பது உறுதி.’ ‘சல்யம்’ என்பது நெஞ்சில் தைத்த முள் — பகைவன் என்ற வடிவில் வந்த துயரம்; இந்தி உரையில் ‘முள்ளை அகற்றாமலேயே’ என்று உள்ளது. ‘வலக்கை’ என்பது பெயர்பெற்ற உருவகம் — சகோதரனே கை; அவன் அழிந்தால் அரசன் முடமாகிறான். ‘இப்போது நான் இல்லாதவனே ஆனேன்’ என்ற வாக்கியம் ராவணனின் செருக்கு முதன்முறையாக உடைவதைக் காட்டுகிறது; மூவுலகையும் பொருட்படுத்தாதிருந்தவன் இப்போது தன்னையே வெறுமையாகக் கருதுகிறான். ‘உறங்கிக் கிடக்கிறாய்’ என்பதில் மரணம் உறக்கத்துக்கு ஒப்பிடப்படுகிறது — உறக்கமே இயல்பாகக் கொண்ட கும்பகர்ணனுக்கு இது பொருள்பொதிந்த சொல்; நீண்ட உறக்கம் இப்போது நிலையானதாகிவிட்டது. தேவர்களின் மகிழ்ச்சியும், வானரர்கள் இலங்கையின் வாயில்களில் ஏறுவதும் — வருங்காலம் பற்றிய ராவணனின் அச்சம். பத்தாம் சுலோகத்தின் பின்பாதியும் பதினோராம் சுலோகத்தின் முன்பாதியும் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை. ‘காலாக்னிப்ரதிம:’ என்றால் ஊழித்தீக்கு நிகரானவன் — ராவணனின் வாயிலும் கும்பகர்ணனின் பெருமை பிரளயத்தோடு ஒப்பிடப்படுகிறது. ‘வஜ்ரநிஷ்பேஷ:’ — இந்திரனின் வஜ்ராயுதத் தாக்குதலும் எவனை வருத்தவில்லையோ, அவன் ஒரு மனிதனின் அம்புகளால் வீழ்ந்தான் — இதுவே ராவணனின் வியப்புக்கு மூலம்.

‘எனக்கு அரசால் ஆக வேண்டியது ஒன்றுமில்லை; சீதையை வைத்து நான் என்ன செய்வேன்? கும்பகர்ணனை இழந்த எனக்கு வாழ்வதில் விருப்பமில்லை. சகோதரனைக் கொன்ற ராகவனைப் போரில் நான் கொல்லாவிட்டால், எனக்கு மரணமே மேல்; இந்தப் பயனற்ற வாழ்வு அல்ல. இன்றே என் தம்பி இருக்கும் இடத்துக்கு நான் செல்வேன்; சகோதரர்களைக் கைவிட்டு ஒரு கணமும் வாழ நான் துணியமாட்டேன். முன்பு தமக்குத் தீங்கிழைத்த என்னைக் கண்டு தேவர்கள் சிரிப்பார்கள்; கும்பகர்ணா, நீ கொல்லப்பட்ட பின் நான் எப்படி இந்திரனை வெல்வேன்?’ இங்கே ராவணனின் துயரம் முதன்முறையாகச் சீதையையும் அற்பமாக்குகிறது — ‘சீதையை வைத்து நான் என்ன செய்வேன்’ — இந்தப் போர் முழுவதும் அவளுக்காகவே நடக்கிறது. ஆயினும் அவன் சீதையைத் திருப்பிக் கொடுப்பது பற்றி எண்ணவில்லை; அவனுடைய வெறுப்பு கணநேரமானது; பழிவாங்குதலே அவனுடைய இலக்கு — ‘சகோதரனைக் கொன்றவனைக் கொல்லாவிட்டால் மரணமே மேல்’. ‘சகோதரர்களை’ என்ற பன்மை — பிரஹஸ்தன் முதலியோரும் முன்பே கொல்லப்பட்டனர்; ஆகவே அவன் பல உறவினர்களையும் நினைக்கிறான். ‘பூர்வாபகாரிணம்’ — தேவர்களுக்குத் தான் தீங்கிழைத்ததை ராவணனே ஒப்புக்கொள்கிறான்; இப்போது அவர்களுடைய சிரிப்பு அவனுக்கு மரணத்தைவிடவும் தாங்கமுடியாதது. இந்திரனை வென்றதே அவனுடைய செருக்கின் அடிப்படையாக இருந்தது; கும்பகர்ணன் இல்லாமல் அதுவும் இயலாது என்பது அவனுடைய கவலை.

‘மகாத்மாவான விபீஷணனின் அந்த நன்மை தரும் சொல், அறியாமையால் நான் ஏற்றுக்கொள்ளாத அது, இப்போது என்னை வந்தடைந்திருக்கிறது. கும்பகர்ணனுக்கும் பிரஹஸ்தனுக்கும் இந்தக் கொடிய அழிவு நேர்ந்தது முதல் விபீஷணனின் சொல் என்னை வெட்கப்படச் செய்கிறது. அறநெறியாளனும் செல்வச் சிறப்புடையவனுமான விபீஷணனை நான் விரட்டியடித்தேனே, அந்தச் செயலின் துயரம் தரும் விளைவு இது, என்னை வந்தடைந்திருக்கிறது.’ இவ்வாறு பலவாறாக, உள்ளம் கலங்கிய பத்துத் தலையன் கும்பகர்ணனுக்காக மிகவும் இரங்கத்தக்க வகையில் புலம்பி, இந்திரனின் பகைவனான தன் தம்பி கொல்லப்பட்டதை உணர்ந்து, மிகவும் வருந்தி விழுந்தான். இறுதிச் சுலோகம் புஷ்பிதாக்ரா விருத்தத்தில் அமைந்தது. இந்தப் பகுதியில் ராவணனின் தன்னாய்வு தெரிகிறது — அவன் தன் குற்றத்தை ஒப்புக்கொள்கிறான், விபீஷணனின் அறிவுரையின் உண்மையையும் ஏற்கிறான். ‘அறியாமையால்’ என்பதில் அவன் தன் மயக்கத்தை ஒப்புக்கொள்கிறான்; ‘வெட்கப்படச் செய்கிறது’ என்பது நாணம் — குற்ற உணர்வு. ‘விபாக:’ என்பது செயலின் விளைவு — கர்மக் கோட்பாட்டின் நினைவூட்டல். ஆயினும் இந்த மனவருத்தம் செயலாக மாறுவதில்லை; அடுத்த சர்க்கத்தில் அவன் தன் மைந்தர்களைப் போருக்கு அனுப்புகிறான். ஆகவே ராவணனின் பண்பில் அறிவுக்கும் செயலுக்கும் இடையிலான வேறுபாடு தெளிவாகிறது — அவன் உண்மையை அறிகிறான்; ஆனால் செருக்கால் அதன்படி நடப்பதில்லை. சர்க்கம் மயக்கத்தோடு தொடங்கி மயக்கத்தோடேயே முடிகிறது — துயரத்தின் சுழற்சி.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डेऽष्टषष्टितमः सर्गः॥ ६८॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க