சர்க்கம்
அங்கதன் வானரர்களை ஊக்குவித்தல்
கும்பகர்ணன் புறப்படுதல், வானரர்களின் ஓட்டம், அங்கதனின் கண்டனம், வானரர்கள் கொன்றழிக்கப்படுதல், மீண்டும் ஓட்டம், அங்கதனின் ஆறுதல்மொழி, படைத்தலைவர்கள் திரும்பி வருதல்
மலைச்சிகரம் போன்றவனும் பெருவலிமையுடையவனுமான கும்பகர்ணன் மதிலைத் தாண்டி விரைவாக நகரிலிருந்து வெளியேறினான். வெளியே வந்து அவன் கடலையே எதிரொலிக்கச் செய்யும்படி பெருமுழக்கமிட்டான் — அவனுடைய முழக்கம் புயலின் இடியோசைகளையும் வஜ்ராயுதத்தின் ஓசைகளையும் வென்றது போலவும், மலைகளைத் தகர்ப்பது போலவும் இருந்தது. அவன் இந்திரனாலும் யமனாலும் வருணனாலும் கூடக் கொல்லப்பட முடியாதவனாக இருந்தான். அச்சமூட்டும் கண்களுடைய அவன் வருவதைக் கண்டு வானரர்கள் சிதறி ஓடினர். கவிஞர் முதலில் அவனுடைய உருவத்தையும், பின் முழக்கத்தையும், பின் வரத்தின் ஆற்றலையும் வருணித்து, வானரர்களின் அச்சத்துக்கான காரணத்தை வரிசையாக நிலைநாட்டுகிறார். இங்கே ஓடுவது கோழைத்தனத்தின் அடையாளம் அல்ல; திடீரெனக் கண்ட அளவிடமுடியாத உருவத்துக்கு இயல்பாக எழும் எதிர்வினையே; பின்னர் அங்கதனின் சொல்லாலேயே அவர்கள் மீண்டும் நிலைகொள்கிறார்கள். ‘மலைச்சிகரம் போன்றவன்’ என்ற அடைமொழியால் அவனுடைய உடலின் அளவு குறிக்கப்படுகிறது; ‘மதிலைத் தாண்டி’ என்ற சொல்லால் அவன் வாயில் வழியாக வெளியேறவில்லை, சுவரையே கடந்து வெளியே வந்தான் என்பது தெரிகிறது. முந்தைய சர்க்கத்தில் ராவணனால் அனுப்பப்பட்ட அவன் இப்போது போர்க்களத்தை அடைகிறான்.
சிதறி ஓடும் அவர்களைக் கண்டு ராஜகுமாரனான அங்கதன் நளன், நீலன், கவாக்ஷன், பெருவலிமையுடைய குமுதன் ஆகியோரை நோக்கிச் சொன்னான்: ‘உங்கள் அந்த வீரச்செயல்களையும் உயர்குடிப் பிறப்பையும் மறந்து, சாதாரணக் குரங்குகளைப் போல அச்சத்தால் நடுங்கி எங்கே போகிறீர்கள்? நல்லவர்களே, அன்பர்களே, திரும்புங்கள்; உயிரைக் காப்பாற்றிக்கொள்வதால் என்ன பயன்? இந்த ராக்ஷசன் போருக்குத் தகுந்தவன் அல்லன்; இது ஒரு பெரிய அச்சுறுத்தல் மட்டுமே. ராக்ஷசர்கள் எழுப்பியுள்ள இந்தப் பெரிய அச்சுறுத்தலை நாம் நம் வீரத்தால் தகர்த்தெறிவோம்; வானரர்களே, திரும்புங்கள்.’ இந்தி உரை ‘விபீஷிகா’ (அச்சுறுத்தல்) என்ற சொல்லுக்கு ‘மாயையால் பேருருவம் எடுத்து அச்சம் காட்டுதல்’ என்று விளக்கம் தருகிறது. பின் வானரர்கள் சிரமப்பட்டுத் தேறி, அங்கிங்கிருந்து ஒன்றுகூடி, மரங்களை எடுத்துக்கொண்டு போர்க்களத்தை நோக்கிப் புறப்பட்டனர். அங்கதன் இளவரசனாக இருந்துகொண்டு குலத்தை நினைவூட்டுகிறான் — இதுவே இந்தச் சொல்லின் உட்கருத்து. இங்கே அங்கதன் நான்கு படைத்தலைவர்களைப் பெயர் சொல்லி அழைக்கிறான்; ஏனெனில் தலைவர்கள் நிலைகொண்டால் வீரர்களும் பின்தொடர்வார்கள். ‘சாதாரணக் குரங்குகள்’ என்ற உவமையால் அவன் அவர்களைச் சாதாரண வானரர்களிடமிருந்து பிரித்துக் காட்டுகிறான் — நீங்கள் வீரர்கள், காட்டில் திரியும் விலங்குகள் அல்லீர் என்று. ‘உயிரைக் காப்பாற்றிக்கொள்வதால் என்ன பயன்?’ என்ற கேள்வி கண்டனத்தின் வடிவம்; உயிரைக் காப்பது வீரனின் தர்மம் அல்ல என்பது அவன் கருத்து. ‘தகர்த்தெறிவோம்’ என்ற பன்மையால் தானும் அவர்களோடு போரில் நிற்பேன் என்று உறுதியளிக்கிறான். வானரர்கள் ‘சிரமப்பட்டுத் தேறி’ என்ற சொல், அச்சம் சட்டென நீங்கவில்லை, தலைவனின் சொல்லால் படிப்படியாகத் தணிந்தது என்பதைக் காட்டுகிறது. அவர்கள் அங்குமிங்கும் சிதறியிருந்தனர்; ஆகவே ‘ஒன்றுகூடி’ என்று மீண்டும் அணிதிரள்வது சொல்லப்படுகிறது; மரங்களே அவர்களுடைய ஆயுதங்கள்.
திரும்பி வந்து, கொதிப்படைந்து, கடுஞ்சினம் கொண்ட காட்டுவாசிகள் மதம்பிடித்த யானைகளைப் போலக் கும்பகர்ணனைத் தாக்கினர். அவர்கள் உயர்ந்த மலைச்சிகரங்களாலும், பாறைகளாலும், நுனியில் பூத்த மரங்களாலும் அவனை அடித்தனர்; ஆனால் அடிக்கப்பட்டும் அவன் அசையவில்லை. அவனுடைய உடலில் விழுந்த பல பாறைகள் உடைந்து சிதறின; நுனியில் பூத்த மரங்களும் முறிந்து தரையில் விழுந்தன. அவனும் கடுஞ்சினம் கொண்டு முழுக்கவனத்தோடு, பேராற்றல் உடைய வானரர்களின் படைகளை, எழுந்த நெருப்புக் காடுகளை அழிப்பது போலக் கலக்கி அழித்தான். வானரர்களில் சிறந்தோர் பலர் குருதியில் நனைந்து, தூக்கியெறியப்பட்டுத் தரையில் விழுந்து, செம்மலர்கள் பூத்த மரங்களைப் போலக் கிடந்தனர். எஞ்சிய வானரர்கள் தாவியும் ஓடியும் திரும்பிப் பார்க்கவில்லை; சிலர் கடலில் விழுந்தனர், சிலர் வானத்தில் தாவினர். அந்த ராக்ஷசனால் விளையாட்டாகக் கொல்லப்பட்ட அந்த வீரர்கள், எந்த வழியாகக் கடலைக் கடந்தார்களோ அதே வழியாக ஓடினர். முகம் வெளிறி, அச்சத்தால் அவர்கள் மேடுகளுக்கும் பள்ளங்களுக்கும் சென்றனர்; கரடிகள் மரங்களில் ஏறின; சிலர் மலையில் புகலிடம் தேடினர். சிலர் கடலில் மூழ்கினர், சிலர் குகைகளில் ஒளிந்தனர், சிலர் விழுந்தனர், சிலர் எங்கும் நிலைகொள்ளவே இல்லை, சிலர் தரையில் விழுந்து உறங்குபவர்களைப் போலவும் இறந்தவர்களைப் போலவும் கிடந்தனர். பதினேழாம் சுலோகம் ஆறு அடிகளுடையது. ‘விளையாட்டாக’ என்ற சொல்லால் ராக்ஷசனின் வலிமையின் சிரமமின்மையும், ‘எந்த வழியாகக் கடந்தார்களோ’ என்ற சொல்லால் வானரர்களின் வெட்கக்கேடான ஓட்டமும் குறிக்கப்படுகின்றன — வெற்றியின் வழியாக இருந்த சேது இப்போது ஓட்டத்தின் வழியாகிறது. இந்தப் பகுதியில் கவிஞர் இரண்டு காட்சிகளை எதிரெதிராக வைக்கிறார் — முதலில் வானரர்களின் தாக்குதல், அதில் பாறைகளும் மரங்களும் ராக்ஷசனின் உடலில் விழுந்து தாமே உடைகின்றன; பின் ராக்ஷசனின் எதிர்த்தாக்குதல், அதில் வானரர்களே உடைந்து விழுகிறார்கள். ‘அடிக்கப்பட்டும் அசையவில்லை’ என்ற வாக்கியம் அவனுடைய உடலின் உறுதியை வஜ்ரம் போலக் காட்டுகிறது. ‘எழுந்த நெருப்புக் காடுகளைப் போல’ என்ற உவமை — காட்டுத்தீ காய்ந்த காட்டைக் கணப்பொழுதில் எரிப்பது போல அவன் வானரப் படையைக் கலக்கி அழித்தான். ‘செம்மலர்கள் பூத்த மரங்கள் போல’ என்ற உவமையால் குருதி தோய்ந்த வானரர்களின் நிறமும், அவர்கள் தரையில் விழுந்ததும் ஒருசேரச் சித்திரிக்கப்படுகின்றன. ஓட்டத்தின் வருணனை விரிவானது — கடல், வானம், மேடு, பள்ளம், மரங்கள், மலைகள், குகைகள் — எல்லாத் திசைகளும் புகலிடமாகக் கொள்ளப்பட்டன. இந்தி உரையும் ‘சிலர் பிணங்களைப் போல மூச்சடக்கிக் கிடந்தனர்’ என்கிறது; ஆகவே சிலர் அச்சத்தால் இறந்தவர்களைப் போல அசைவற்றுக் கிடந்தனர் என்பதே பொருள், எல்லோரும் இறந்தனர் என்பதல்ல. ‘எந்த வழியாகக் கடலைக் கடந்தார்களோ’ என்ற சொல்லால் சேதுவும் நினைவுகூரப்படுகிறது — இலங்கையை வெல்வதற்காகக் கட்டப்பட்ட வழியே இப்போது அச்சத்தால் மீண்டும் பயன்படுத்தப்படுகிறது.
உடைந்து சிதறிய அந்த வானரர்களைக் கண்டு அங்கதன் இதைச் சொன்னான்: ‘நில்லுங்கள், போரிடுவோம், வானரர்களே, திரும்புங்கள். இந்தப் பூமியைச் சுற்றி வந்தாலும் தோற்று ஓடிய உங்களுக்கு ஓர் இடத்தை நான் காணவில்லை; எல்லோரும் திரும்புங்கள், உயிரைக் காப்பாற்றிக்கொள்வதால் என்ன பயன்? ஆயுதங்களை விட்டுவிட்டு ஓடும் உங்களைப் பார்த்து உங்கள் மனைவியர் ஏளனம் செய்வார்கள்; நல்வாழ்வு வாழும் ஆண்களுக்கு அது மரணத்தைவிடக் கொடிய அடி. விரிந்த பெருங்குலங்களில் பிறந்த நீங்கள் எல்லோரும் சாதாரணக் குரங்குகளைப் போல அச்சத்தால் நடுங்கி எங்கே போகிறீர்கள்? அஞ்சி, வீரத்தைக் கைவிட்டு ஓடுகிறீர்கள்; ஆகவே நீங்கள் உண்மையில் இழிந்தவர்களே. மக்கள் அவையில் நீங்கள் பேசிய அந்த உயர்ந்த தற்பெருமைகள் எங்கே போயின? இகழப்பட்டும் உயிர் வாழும் கோழையைப் பற்றிய பழிச்சொற்களே கேட்கப்படும்; நல்லோர் நடந்த வழியைப் பின்பற்றுங்கள், அச்சத்தைக் கைவிடுங்கள். குறைந்த ஆயுளுடைய நாம் கொல்லப்பட்டுப் பூமியில் கிடந்தால், தீய போர்வீரர்களால் அடைய முடியாத பிரம்மலோகத்தை அடைவோம்; அல்லது பகைவனைக் கொன்று புகழைப் பெறுவோம்; கொல்லப்பட்டால் வீரர்களின் உலகத்துச் செல்வத்தை அனுபவிப்போம்.’ இருபத்தோராம் சுலோகம் ஆறு அடிகளுடையது; அதில் ஐந்தாம் சுலோகத்தின் பின்பாதி மாற்றமின்றி மீண்டும் வருகிறது. அங்கதனின் சொல்லில் வெட்கம், குலப்பெருமை, சுவர்க்கப் பேறு என்ற மூன்று காரணங்கள் வரிசையாக ஆளப்படுகின்றன. அங்கதன் இப்போது தொனியை மாற்றுகிறான் — முதல் சொல்லில் ஊக்கமூட்டல் இருந்தது, இங்கோ கூர்மையான கண்டனம். ‘தோற்று ஓடிய உங்களுக்கு ஓர் இடத்தை நான் காணவில்லை’ என்ற சொல்லால், ஓடியவர்கள் எங்கே போவார்கள் என்பதை நினைவூட்டுகிறான் — சுக்ரீவனிடமும் ராமனிடமும் அவர்களுக்கு இடம் இருக்காது; வீட்டிலும் மனைவியர் ஏளனம் செய்வார்கள். இவ்வாறு சமூகத்தில் ஏற்படும் வெட்கத்தின் அச்சம் போரின் அச்சத்தைவிடக் கனமானது என்று காட்டுகிறான். ‘அனார்யா:’ (இழிந்தவர்கள்) என்ற கடுஞ்சொல் உயர்குடியினருக்கு அவமானம். ‘மக்கள் அவையில் பேசிய தற்பெருமைகள்’ என்ற நினைவூட்டல் தனிப்படக் கூர்மையானது — அவையில் செருக்குடன் பேசியவர்களே இப்போது ஓடுகிறார்கள். இறுதியில் மூன்று வழிகள் — மரணத்தால் பிரம்மலோகம், வெற்றியால் புகழ், வீரமரணத்தால் வீரர்களின் உலகத்து இன்பம் — எல்லாவற்றிலும் லாபமே, ஓடுவதில் மட்டுமே இழப்பு என்பது வாதம். பதினெட்டாம் சுலோகத்தில் ‘போரிடுவோம்’ என்று மீண்டும் பன்மை — அங்கதன் ஆணையிடுவது மட்டுமன்றித் தன்னையும் போர்வீரர்களுள் ஒருவனாக எண்ணுகிறான்.
‘ககுத்ஸ்தனைக் கண்டால் கும்பகர்ணன் உயிரோடு திரும்ப மாட்டான் — கொழுந்துவிட்டெரியும் நெருப்பை அடைந்த விட்டில்பூச்சியைப் போல. நாம் ஓடிப்போய் உயிரைக் காத்துக்கொண்டால், ஒருவனால் பலர் தோற்கடிக்கப்பட்டனர் என்று நம் புகழ் அழிந்துபோகும்.’ இவ்வாறு சொல்லிக்கொண்டிருந்த, பொன் தோள்வளை அணிந்த அந்த வீரனான அங்கதனிடம், ஓடிக்கொண்டிருந்த வானரர்கள் வீரர்களால் பழிக்கப்படும் சொல்லைச் சொன்னார்கள்: ‘கும்பகர்ணன் என்னும் ராக்ஷசன் நம்மைக் கொடூரமாகக் கொன்றழித்துவிட்டான்; இது நிலைத்து நிற்பதற்கான நேரம் அல்ல; நாங்கள் போகிறோம்; உயிர் எங்களுக்கு அருமையானது.’ இவ்வளவு சொல்லிவிட்டு, அச்சமூட்டும் கண்களுடைய அந்தப் பயங்கரனான ராக்ஷசன் வருவதைக் கண்டு அந்த வானரப் படைத்தலைவர்கள் எல்லோரும் எல்லாத் திசைகளுக்கும் ஓடினர். பிறகு ஓடிக்கொண்டிருந்த அந்த வீர வானரர்கள் எல்லோரையும் அங்கதன் ஆறுதல் மொழிகளாலும் மதிப்புச் சொற்களாலும் திருப்பினான். அறிவுடைய வாலியின் மைந்தனால் மகிழ்ச்சி ஊட்டப்பட்ட வானரப் படைத்தலைவர்கள் எல்லோரும் ஆணைக்குக் காத்து நின்றனர். இறுதிச் சுலோகம் புஷ்பிதாக்ரா விருத்தத்தில் அமைந்தது — ரிஷபன், சரபன், மைந்தன், தூம்ரன், நீலன், குமுதன், சுஷேணன், கவாக்ஷன், ரம்பன், தாரன், த்விவிதன், பனசன், வாயுவின் மைந்தனான அனுமன் ஆகியோர் முதலானோர் மிக விரைவாகப் போர்முனையை நோக்கிச் சென்றனர். படைத்தலைவர்களின் பெயர்ப்பட்டியலே வீரர்கள் மீண்டும் எழுந்ததன் அடையாளம். அங்கதன் தன் வாதத்தை நிறைவு செய்கிறான் — கும்பகர்ணன் ராமனின் பார்வையில் பட்டதும் விட்டில்பூச்சியைப் போல அழிந்தே போவான்; ஆகவே வானரர்கள் ஓடுவது தேவையற்றது; அதனால் புகழுக்கு இழப்பு மட்டுமே. ஆனால் அச்சத்தால் வாடிய வானரர்கள் அவனுடைய சொல்லை ஏற்கவில்லை — அவர்களுடைய மறுமொழியை ‘வீரர்களால் பழிக்கப்படுவது’ என்று கவிஞரே பழிக்கிறார். ‘நிலைத்து நிற்கும் நேரம் அல்ல’ என்ற சொல்லில் அவர்கள் போருக்குப் பொருந்தாத காலத்தைக் காரணமாகக் காட்டுகிறார்கள். பயங்கர ராக்ஷசன் மீண்டும் வருவதைக் கண்டு அவர்கள் திசைகளுக்கு ஓடினர். இங்கே அங்கதனின் மனவுறுதி தெரிகிறது — இருமுறை ஓடியவர்களையும் அவன் கைவிடவில்லை; ஆறுதல் மொழிகளாலும் மதிப்புச் சொற்களாலும் அதே படையை மீண்டும் திருப்புகிறான். ‘அனுமானம்’ என்பது மதிப்பளித்தல், அல்லது புகழ்தல்; இந்தி உரை இதை ‘எடுத்துச்சொல்லிப் புரியவைத்து’ என்று விளக்குகிறது. ‘ஆணைக்குக் காத்து நின்றனர்’ என்ற சொல்லால் படையின் கட்டுப்பாடு மீண்டும் நிலைநாட்டப்பட்டது என்பது குறிக்கப்படுகிறது. ‘வாயுபுத்ரமுக்யா:’ (வாயுவின் மைந்தன் முதலானோர்) என்ற தொகைச்சொல்லில் அனுமன் முதன்மையானவன்; ஏனெனில் அடுத்த சர்க்கத்தில் அவனுடைய வீரமே முதலில் வருணிக்கப்படுகிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे षट्षष्टितमः सर्गः॥ ६६॥