॥वाल्मीकिरामायणम् யுத்த காண்டம் · சர்க்கம் 65

யுத்த காண்டம்

சர்க்கம்

கும்பகர்ணனின் போர்ப் பயணம்

மகோதரனைக் கடிந்துரைத்தல், ராவணனின் ஊக்கமொழி, கும்பகர்ணன் சூலத்தை ஏந்துதலும் அணிசெய்யப்படுதலும், படையோடு புறப்படுதல், தீய சகுனங்கள், வானரர்களின் ஓட்டம்

இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட கும்பகர்ணன் மகோதரனைக் கடிந்துகொண்டு, பின் ராக்ஷசர்களில் சிறந்தவனான தன் அண்ணன் ராவணனிடம் சொன்னான்: ‘அத்தகைய நான் இன்று தீயமனத்தவனான அந்த ராமனைக் கொன்று உன் கொடிய அச்சத்தைத் துடைத்தெறிகிறேன்; பகையற்றவனாக இன்புற்றிரு. வீரர்கள் நீரற்ற மேகங்களைப் போல வீணாக முழங்குவதில்லை; போரில் செயலால் நிறைவேறும் என் முழக்கத்தைப் பார். வீரர்கள் தம்மைத் தாமே புகழ்ந்துகொள்வதைப் பொறுப்பதில்லை; வெளிக்காட்டிக்கொள்ளாமலேயே அரிய செயலைச் செய்து முடிக்கிறார்கள்.’ நீரற்ற மேகத்தின் உவமை இங்கே பொருள் நிறைந்தது — முழங்கி மட்டும் மழை பொழியாத மேகம் வீணானது; அதுபோலப் பேசி மட்டும் செயல்படாதவன் கோழை. பிறகு அவன் மகோதரனை நேருக்கு நேர் இகழ்கிறான்: ‘மகோதரா, கலக்கமுற்றவர்களும் அறிவற்றவர்களும் தம்மை அறிஞர்களாக எண்ணிக்கொள்பவர்களுமான அரசர்களுக்குத்தான் எப்போதும் சொல்லப்படும் உன் சொல் இனிக்கும். போரில் கோழைகளாக, அரசனைப் பின்தொடர்ந்து இனியவற்றையே பேசும் உங்களால் எல்லாக் காரியமும் பாழாக்கப்பட்டது. இலங்கையில் அரசன் மட்டுமே எஞ்சும்படி செய்யப்பட்டது; கருவூலம் வற்றிவிட்டது; படை அழிக்கப்பட்டது; நண்பர்களின் அடையாளம் தாங்கிய பகைவர்களான நீங்கள் இந்த அரசனை அடைந்து இதைச் செய்தீர்கள். இதோ நான் பகைவரை வெல்ல முனைந்து போருக்குப் புறப்படுகிறேன் — இன்று பெரும்போரில் உங்கள் தீய நெறியைச் சீர்செய்வதற்காக.’ ‘ராஜசேஷா லங்கா’ (அரசன் மட்டுமே எஞ்சிய இலங்கை) என்ற சொல் இரக்கம் ததும்புவது — அரசனைத் தவிர வேறு யாரும் எஞ்சவில்லை என்பது போல. ‘ஸுஹ்ருச்சிஹ்னம் அமித்ரகம்’ (நண்பனின் அடையாளம் தாங்கிய பகைவன்) என்ற சொல்லால் கும்பகர்ணன் மகோதரன் முதலியோரை நண்பர் உருவில் உள்ள பகைவர்கள் என்கிறான்; இது முந்தைய சர்க்கத்தில் சொல்லப்பட்ட அமைச்சர்களின் இலக்கணங்களை நினைவூட்டுகிறது. இங்கே ‘உங்கள் தீய நெறியைச் சீர்செய்ய’ என்ற சொல்லால் அவன் குற்றத்தை அரசன் மீது அன்றி அமைச்சர்கள் மீது சுமத்துகிறான்; அதனால் அண்ணனின் பெருமை காக்கப்படுகிறது. மகோதரனின் வஞ்சக உபாயம் இவ்வாறு ஒரே வாக்கியத்தால் தள்ளப்படுகிறது. வீரனின் சொல் செயலுக்கு முன் சிறிது, செயலோ பெரிது — இதுவே கும்பகர்ணனின் இலட்சியம். கும்பகர்ணன் மகோதரனின் வஞ்சக உபாயத்தை நேரடியாக மறுக்கவில்லை; ஆனால் ‘வீரர்கள் வீணே முழங்குவதில்லை’ என்ற சொல்லால் அவனுடைய ஏமாற்று வழியைக் கோழைகளின் வழி என்கிறான். அவன் பார்வையில் போர் வீரனின் தர்மம்; சூழ்ச்சியோ அஞ்சுபவனுடையது. ‘நிர்வைரோ ஹி ஸுகீ பவ’ (பகையற்றவனாக இன்புற்றிரு) என்ற ஆறுதல், முந்தைய சர்க்கத்தின் ‘ரமஸ்வ ராஜன்’ (அரசே, மகிழ்ந்திரு) என்ற சொல்லோடு ஒத்துப்போகிறது — அண்ணனின் இன்பமே அவன் குறிக்கோள். மேலும், ‘தம்மைத் தாமே புகழ்ந்துகொள்வதைப் பொறுப்பதில்லை’ என்பது தற்புகழ்ச்சியைப் பழிப்பது; ஆயினும் அவனே முந்தைய சர்க்கத்தில் நிறையத் தற்புகழ்ச்சி செய்தான் — இந்த முரண் கவிஞரின் நுட்பமான குறிப்புப் போலத் தோன்றுகிறது. மேலும், ‘கருவூலம் வற்றிவிட்டது, படை அழிக்கப்பட்டது’ என்ற சொல், முந்தைய சர்க்கத்தில் ராவணனே ஒப்புக்கொண்ட இழிநிலையைத் திரும்பச் சொல்கிறது; ஆனால் குற்றத்தை அமைச்சர்கள் மீது சுமத்துகிறது. இவ்வாறு கும்பகர்ணன் அரசனை அவமதிக்காமலே உண்மையைச் சொல்கிறான் — இது திறமையான பேச்சாளனின் இலக்கணம்.

அறிவுடைய கும்பகர்ணன் இவ்வாறு சொன்ன சொல்லைக் கேட்டு, ராக்ஷசர்களின் தலைவன் சிரித்துக்கொண்டே மறுமொழி கூறினான்: ‘அன்பனே, போர்க்கலையில் வல்லவனே, இந்த மகோதரன் ராமனிடம் மிகவும் அஞ்சியிருக்கிறான், ஐயமில்லை; ஆகவே இவனுக்குப் போர் பிடிக்கவில்லை. நட்பிலும் வலிமையிலும் எனக்கு உனக்கு நிகரானவன் எவனும் இல்லை. கும்பகர்ணா, பகைவரைக் கொல்வதற்கும் வெற்றிக்கும் செல். பகைவரை அடக்குபவனே, பகைவரை அழிப்பதற்காகவே உறங்கிக்கொண்டிருந்த உன்னை நான் எழுப்பினேன்; ராக்ஷசர்களுக்கு இது மிகப் பெரிய நெருக்கடியான காலம். பாசக்கயிற்றைக் கையில் ஏந்திய காலனைப் போலச் சூலத்தை எடுத்துக்கொண்டு செல்; வானரர்களையும் சூரியனைப் போல் ஒளிரும் அந்த இரு ராஜகுமாரர்களையும் தின்றுவிடு. உன் உருவத்தைக் கண்ட மாத்திரத்தில் வானரர்கள் ஓடிவிடுவார்கள்; ராமலக்ஷ்மணர்களின் இதயங்களும் வெடித்துவிடும்.’ பெருவலிமையுடைய கும்பகர்ணனிடம் இவ்வாறு சொல்லி, பேரொளியுடைய ராக்ஷசர்களில் சிறந்தவன் தான் மறுபிறவி எடுத்தவன் போல எண்ணினான். கும்பகர்ணனின் வலிமையை அறிந்தவனும் அவனுடைய வீரத்தை உணர்ந்தவனுமான அரசன் களங்கமற்ற சந்திரனைப் போல மகிழ்ச்சியடைந்தான். இவ்வாறு சொல்லப்பட்டு மகிழ்ந்த பெருவலியோன், அரசனின் சொல்லைக் கேட்டுப் போரிட முனைந்து அப்போது புறப்பட்டான். 12–17 சுலோகங்கள் திறனாய்வுப் பதிப்பில் காணப்படவில்லை — வல்கேட்டின் இந்தப் பகுதி ராவணனின் ஊக்கமொழியையும் அவனுடைய மகிழ்ச்சியையும் விரிவாக வருணிக்கிறது. ராவணன் மகோதரனின் பக்கம் நிற்கவில்லை; கணப்பொழுதில் அவன் கும்பகர்ணனின் பக்கம் மாறுகிறான்; இது அவனுடைய நிலையற்ற மனத்தைக் காட்டுகிறது — முன்பு மகோதரனின் உபாயம் பிடித்தது போலிருந்தது, இப்போது கும்பகர்ணனின் வீரம். ‘மறுபிறவி எடுத்தவன் போல’ என்ற உவமை அவனுடைய நம்பிக்கையிழப்பு நம்பிக்கையாக மாறுவதைக் காட்டுகிறது. ‘களங்கமற்ற சந்திரனைப் போல’ — கவலை என்னும் ராகுவிடமிருந்து விடுபட்ட சந்திரனைப் போல அவன் முகம் தெளிவடைந்தது. ராவணனின் சிரிப்பையும் கவனிக்க வேண்டும் — அவனே முன்பு அஞ்சியிருந்தபோதிலும் மகோதரனின் அச்சத்தை ஏளனம் செய்கிறான். ‘நட்பிலும் வலிமையிலும் உனக்கு நிகரானவன் இல்லை’ என்ற புகழ்ச்சி கும்பகர்ணனின் இதயத்தைத் தொடுகிறது. ‘பாசக்கயிற்றைக் கையில் ஏந்திய காலனைப் போல’ என்ற உவமை அவனை யமனின் வடிவில் வருணிக்கிறது; இது சர்க்கத்தின் இறுதியில் வரும் ‘கிங்கரர்களின் தண்டத்தை ஏந்திய தலைவன்’ என்ற உவமையோடு வட்டத்தை நிறைவு செய்கிறது. ‘ராமலக்ஷ்மணர்களின் இதயங்கள் வெடித்துவிடும்’ என்ற சொல்லில் ராவணனின் நம்பிக்கை மிகைப்பட்டது — உருவத்தைக் கண்ட மாத்திரத்தில் பகைவன் இறந்துவிடுவான் என்பது.

பகைவரை அழிப்பவனான கும்பகர்ணன் விரைவாகக் கூர்மையான சூலத்தை எடுத்தான் — முழுவதும் கருப்பு இரும்பாலானது, ஒளிர்வது, உருக்கிய பொன்னால் அணிசெய்யப்பட்டது, இந்திரனின் வஜ்ராயுதத்துக்கு நிகரான தோற்றமுடையது, வஜ்ரம் போன்ற கனமுடையது, தேவர்கள், தானவர்கள், கந்தர்வர்கள், யக்ஷர்கள், நாகர்கள் ஆகியோரை அழித்தது, செம்மலர்களாலான பெரிய மாலை அணிந்தது, தானாகவே நெருப்பைக் கக்குவது, பகைவர்களின் குருதியால் சிவந்தது — அத்தகைய பெரிய சூலம். சூலத்தின் விரிவான வருணனை — கருப்பு இரும்பாலானது, பொன்னால் அணிசெய்யப்பட்டது, தானாகவே நெருப்பைக் கக்குவது, பகைவர்களின் குருதியால் சிவந்தது — அந்த ஆயுதத்தின் பயங்கரத்தையும் போரின் கடுமையையும் முன்கூட்டியே குறிக்கிறது. அதை எடுத்துக்கொண்டு பேரொளியுடைய கும்பகர்ணன் ராவணனிடம் சொன்னான்: ‘நான் தனியாகவே செல்வேன்; என் படை இங்கேயே இருக்கட்டும். இன்று சினமும் பசியும் கொண்ட நான் அந்த வானரர்களைத் தின்றுவிடுவேன்.’ தனியாகச் செல்வது அவனுடைய தன்னம்பிக்கையின் உச்ச எல்லையைக் காட்டுகிறது; முந்தைய சர்க்கத்தில் மகோதரன் இதைப் பழித்தான். கும்பகர்ணனின் சொல்லைக் கேட்டு ராவணன் சொன்னான்: ‘சூலங்களையும் உலக்கைகளையும் கையில் ஏந்திய படைவீரர்கள் சூழச் செல். மனவலிமையுடைய, வீரமுள்ள, உறுதியான முயற்சியுடைய வானரர்கள் தனியாக இருப்பவனையோ கவனமற்றவனையோ பற்களால் கடித்தே அழித்துவிடக்கூடும். ஆகவே எவராலும் வெல்ல முடியாதவனே, படைவீரர்கள் சூழச் செல்; ராக்ஷசர்களுக்குத் தீங்கு செய்யும் பகைவர் கூட்டம் முழுவதையும் அழித்துவிடு.’ இருபத்து நான்காம் சுலோகம் ஆறு அடிகளுடையது — ‘ஏகாகினம் ப்ரமத்தம் வா…’, ‘தஸ்மாத்பரமதுர்தர்ஷ:…’, ‘ரக்ஷஸாமஹிதம்…’ என்ற மூன்று பாதிகளும் ஒரே எண்ணில் உள்ளன. ராவணன் இங்கே விவேகத்தைக் காட்டுகிறான் — வானரர்களின் கூட்டு வலிமையை அவன் அறிவான். மகோதரன் சொன்ன ஐயச்சொல்லும் இங்கே எதிரொலிக்கிறது — தனியொரு வீரனும் பலரால் வீழ்த்தப்படக்கூடும். சூலத்தின் வருணனையில் அடைமொழிகளின் மாலை — ஏறத்தாழப் பத்துச் சொற்கள் — கவிஞரின் நடையின் இலக்கணம்; அதனால் ஆயுதமே ஒரு கதைமாந்தர் போல உயிர்பெறுகிறது. ‘தேவர், தானவர், கந்தர்வர், யக்ஷர், நாகர் ஆகியோரை அழித்தது’ என்ற சொல் அவனுடைய முந்தைய வெற்றிகளை நினைவூட்டுகிறது; இவற்றை விபீஷணனும் வருணித்திருந்தான். ‘பசியும் சினமும்’ — கும்பகர்ணனின் இரு இயல்புகளான பசியும் சினமும் போருக்குத் தூண்டுகோல்கள். ராவணனின் அறிவுரையில் உள்ள ‘ப்ரமத்தம் வா’ (கவனமற்றவனையோ, மயக்கமுற்றவனையோ) என்ற சொல் கும்பகர்ணனின் கள்ளருந்தலையும் குறிக்கிறது; ஏனெனில் அவன் போதையோடுதான் புறப்படுகிறான். கும்பகர்ணனின் ‘தனியாகவே செல்வேன்’ என்ற உறுதிமொழி அவனுடைய இயல்பான வீரத்தையும், ராவணனின் ‘படைவீரர்கள் சூழச் செல்’ என்ற ஆணை அவனுடைய அரசியல் நுட்பத்தையும் காட்டுகின்றன. இருவரின் உரையாடலிலும் உடன்பிறப்புப் பாசமும் எச்சரிக்கையும் கலந்துள்ளன; ராவணன் அவனை விலைமதிப்பற்றவனாகக் கருதிக் காக்க விரும்புகிறான்; ஏனெனில் அவனே அவனுடைய இறுதி நம்பிக்கை.

அப்போது பேரொளியுடைய ராவணன் இருக்கையிலிருந்து எழுந்து, இடையிடையே மணிகள் கோக்கப்பட்ட மாலையைக் கும்பகர்ணனுக்கு அணிவித்தான். தோள்வளைகளையும், கணையாழிகளையும், சிறந்த அணிகலன்களையும், சந்திரனைப் போல் ஒளிரும் முத்தாரத்தையும் அந்த மகாத்மாவுக்கு அணிவித்தான். தெய்வீகமான நறுமணமுடைய மலர்மாலைகளை உடலிலும், குண்டலங்களைக் காதுகளிலும் பூட்டினான். அரசனே தானே தம்பியை அணிசெய்கிறான்; இது அவனுடைய பாசத்துக்கும் மதிப்புக்கும் அடையாளம்; போருக்கு அனுப்பப்படும் வீரனுக்குச் செய்யப்படும் சிறப்பும் ஆகும். பொன் தோள்வளைகள், கேயூரங்கள், பொற்பதக்க அணிகள் ஆகியவற்றால் அணிசெய்யப்பட்ட பெருங்காதுடைய கும்பகர்ணன் நன்கு ஆகுதி அளிக்கப்பட்ட நெருப்பைப் போல ஒளிர்ந்தான். பெரிய கருநீல அரைநாணால் அவன் விளங்கினான் — அமுதம் கடைந்தபோது வாசுகி என்னும் பாம்பால் கட்டப்பட்ட மந்தர மலையைப் போல. அரைநாணுக்கு மந்தர மலையும் வாசுகியும் உவமையாக வருவது அவனுடைய இடுப்பின் பருமனையும் அரைநாணின் கருநிறத்தையும் ஒருசேரக் காட்டுகிறது — பாற்கடல் கடைந்ததை நினைவூட்டுவதும் ஒரு பெருஞ்செயலின் அறிகுறியாகும். பின் உபஜாதி விருத்தத்தில்: ‘பொன்னாலானதும், சுமையைத் தாங்குவதும், ஆயுதங்கள் ஊடுருவ முடியாததும், மின்னல் போன்ற ஒளியுடையதும், தன் ஒளியாலேயே சுடர்வது போன்றதுமான கவசத்தை அணிந்துகொண்டு, அவன் அந்திமேகங்களால் சூழப்பட்ட மலைகளின் அரசனைப் போல விளங்கினான்.’ ‘நிவாதம்’ என்றால் ஆயுதங்களால் பிளக்க முடியாதது; ‘பாரஸஹம்’ என்றால் கனமான அடிகளைத் தாங்கக்கூடியது. எல்லா அணிகலன்களாலும் எல்லா உறுப்புகளிலும் அணிசெய்யப்பட்டு, சூலத்தைக் கையில் ஏந்திய அந்த ராக்ஷசன், மூவுலகையும் அளக்க மூன்றடி எடுத்துவைக்க முனைந்த நாராயணனைப் போல விளங்கினான். அணிசெய்தலின் வரிசை — மாலை, தோள்வளைகள், முத்தாரம், குண்டலங்கள், அரைநாண், கவசம் — அரச முடிசூட்டு விழாவைப் போலக் கம்பீரமானது. திரிவிக்கிரம உவமை முந்தைய சர்க்கத்தின் தொடக்கத்தில் ராமனின் பார்வையிலும் ஆளப்பட்டது; ஆகவே அவனுடைய உடலின் பருமனுக்கு இதுவே மிக விருப்பமான உவமை. அந்திமேக உவமையும் பொருள் நிறைந்தது — கருமலையின் மீது செம்பொன் மேகங்கள் இருப்பது போல, அவனுடைய கரிய உடலின் மீது பொற்கவசம். ‘நன்கு ஆகுதி அளிக்கப்பட்ட நெருப்பு’ என்ற உவமை வேள்வியின் மொழியில் வீரனின் ஒளியை வருணிக்கிறது — நெய்யால் முறையாக ஆகுதி அளிக்கப்பட்ட நெருப்பு கொழுந்துவிட்டு எரிவது போல, அணிகலன்களால் அவன் ஒளிர்ந்தான். ஆனால் வேள்வித் தீ ஆகுதியை உண்கிறது; இங்கும் கும்பகர்ணன் வானரர்களை உண்ணச் செல்கிறான் என்பது மறைபொருள். அரசன் தன் கையாலேயே அணிசெய்வது பழைய மரபுக்கு ஏற்றது; அதில் அரசன் தனக்கு அன்பான வீரனைப் போருக்கு அனுப்பும்போது தானே அவனைச் சிறப்பிக்கிறான்.

அந்தப் பெருவலியோன் அண்ணனைத் தழுவிக்கொண்டு, வலம் வந்து, தலைதாழ்த்தி வணங்கிப் புறப்பட்டான். ராவணன் சிறந்த ஆசிகளோடும், சங்கு முரசுகளின் முழக்கத்தோடும், சிறந்த ஆயுதங்களை ஏந்திய படைவீரர்களோடும் அவனை அனுப்பி வைத்தான். தேர்வீரர்களில் சிறந்த அவனை, யானைகளோடும் குதிரைகளோடும் மேகம் போல் முழங்கும் தேர்களோடும் மகாத்மாக்களான தேர்வீரர்கள் பின்தொடர்ந்தனர்; பாம்புகள், ஒட்டகங்கள், கழுதைகள், சிங்கங்கள், யானைகள், விலங்குகள், பறவைகள் ஆகியவற்றின் மீது ஏறிய ராக்ஷசர்கள் கொடியவனும் பெருவலியோனுமான அந்தக் கும்பகர்ணனைப் பின்தொடர்ந்தனர். மலர்மழையால் பொழியப்பட்டு, குடை பிடிக்கப்பட்டு, கூர்மையான சூலத்தைக் கையில் ஏந்தி, மதம் மிகுந்து, குருதி மணத்தால் வெறிகொண்ட, தானவர்களுக்கும் தேவர்களுக்கும் பகைவனான அவன் புறப்பட்டான். பெருமுழக்கமிடும், பெருவலிமையுடைய, அச்சந்தரும், அச்சமூட்டும் கண்களுடைய, ஆயுதங்களைக் கையில் ஏந்திய ராக்ஷச காலாட்படையினர் பலர் பின்தொடர்ந்தனர் — சிவந்த கண்களுடையவர்கள், பல வியாமங்கள் உயரமானவர்கள், கருமை மைக்குவியல் போன்றவர்கள், சூலங்கள், வாள்கள், கூர்மையான கோடரிகள், பிந்திபாலங்கள், இரும்புத் தண்டங்கள், கதைகள், உலக்கைகள், பெரிய பனைமரத் தண்டுகள், எவராலும் தாங்க முடியாத எறிபடைகள் ஆகியவற்றை உயர்த்தியவாறு. ‘வியாமம்’ என்பது விரித்த இரு கைகளின் நீளம் என்று அச்சுப் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில் விளக்கப்பட்டுள்ளது. அப்போது பேரொளியும் பெருவலிமையும் உடைய கும்பகர்ணன் கொடியதும் காண்பதற்கு அச்சமூட்டுவதுமான வேறோர் உடலை எடுத்துக்கொண்டு பாய்ந்து வெளியேறினான் — நூறு வில் அகலமும், அறுநூறு வில் உயரமும் உடையவன், பயங்கரமானவன், வண்டிச்சக்கரம் போன்ற கண்களுடையவன், பெரிய மலையைப் போன்றவன். ராக்ஷசர்களை ஒன்றுதிரட்டி, எரிந்த மலைபோன்றவனும் பெரிய வாயுடையவனுமான அவன் சிரித்துக்கொண்டே இதைச் சொன்னான்: ‘இன்று வானரத் தலைவர்களின் அந்தக் கூட்டங்களை ஒவ்வொன்றாக, சினங்கொண்ட நெருப்பு விட்டில்பூச்சிகளை எரிப்பது போல எரித்துவிடுவேன்.’ படையின் வருணனை பலவகை ஊர்திகளாலும் பலவகை ஆயுதங்களாலும் நிறைந்தது; இது ராக்ஷசப் படையின் பன்முகத்தன்மையைக் காட்டுகிறது. வண்டிச்சக்கரம் போன்ற கண்கள், எரிந்த மலை போன்ற கரிய உடல் — கவிஞர் அவன் உருவத்தைப் பயானக ரசத்தோடு வருணிக்கிறார். குருதி மணத்தால் வெறிகொண்ட அவன் கள்ளாலும் குருதி மணத்தாலும் மயங்கியிருக்கிறான்; இது அவனுடைய ராக்ஷச இயல்பை வெளிப்படையாகக் காட்டுகிறது. விட்டில்பூச்சியும் நெருப்பும் என்ற உவமை, அவன் பார்வையில் வானரர்களை அழிப்பது எவ்வளவு எளிது என்பதைக் காட்டுகிறது. அண்ணனை வலம் வருவதும் வணங்குவதும், கொடிய ராக்ஷசனும் மூத்தவனிடம் பணிவுடையவன், குல தர்மத்தைக் காப்பவன் என்பதைக் காட்டுகின்றன. ஊர்திகளின் பட்டியல் — பாம்புகள், ஒட்டகங்கள், கழுதைகள், சிங்கங்கள், யானைகள், விலங்குகள், பறவைகள் — ராக்ஷசப் படையின் இயல்புக்கு மாறான தன்மையையும் பயங்கரத்தையும் குறிக்கிறது. ‘வேறோர் உடலை எடுத்துக்கொண்டு’ என்பது விரும்பிய உருவம் எடுக்கும் அவனுடைய ஆற்றல்; இது ராக்ஷசர்களின் தனிப்பண்பு; போர்க்களத்தில் அவன் தன் உடலை இருமடங்காகவும் மும்மடங்காகவும் பெருக்குகிறான்; அதனால் வானரர்களின் அச்சம் பெருகுகிறது.

‘காட்டில் திரியும் வானரர்கள் எனக்கு எந்தத் தீங்கும் செய்யவில்லை என்பது உண்மை; அந்த இனம் நம்மைப் போன்றவர்களின் நகரப் பூங்காக்களுக்கு அணிகலன். நகர முற்றுகைக்கு மூலகாரணம் லக்ஷ்மணனோடு கூடிய ராகவனே; அவன் கொல்லப்பட்டால் எல்லாம் கொல்லப்பட்டதாகும்; போரில் அவனையே நான் கொல்வேன்.’ இங்கே கும்பகர்ணனின் விவேகம் மீண்டும் காணப்படுகிறது — அவன் வானரர்களைக் குற்றமற்றவர்களாக, பூங்காவின் அணிகலன் போன்றவர்களாக மட்டுமே கருதுகிறான்; முதன்மைப் பகைவன் ராமனே. இவ்வாறு கும்பகர்ணன் சொன்னபோது ராக்ஷசர்கள் கடலையே நடுங்கச் செய்வது போல மிகக் கொடிய முழக்கம் செய்தனர். அறிவுடைய அவன் விரைந்து புறப்பட்டபோது எல்லாப் பக்கங்களிலும் கொடிய தோற்றமுடைய சகுனங்கள் தோன்றின — எரிகொள்ளிகளோடும் இடிகளோடும் கூடிய, கழுதை நிறமான செம்மேகங்கள் தோன்றின; கடல்களோடும் காடுகளோடும் கூடிய பூமி நடுங்கியது; கொடிய உருவமுடைய நரிகள் தீச்சுடர் கக்கும் வாய்களோடு ஊளையிட்டன; பறவைகள் இடப்பக்கமாக வட்டமிட்டன; வழியில் செல்லும் அவனுடைய சூலத்தின் மேல் ஒரு கழுகு வந்து விழுந்தது; அவனுடைய இடக்கண் துடித்தது, இடத்தோள் நடுங்கியது; பயங்கர ஓசையோடு சுடர்விடும் எரிகொள்ளி விழுந்தது; சூரியன் ஒளியிழந்தான்; இனிய காற்று வீசவில்லை. மயிர்க்கூச்செறியச் செய்யும் அந்தப் பெரும் தீக்குறிகளைப் பொருட்படுத்தாமல், காலனின் வலிமையால் தூண்டப்பட்ட கும்பகர்ணன் புறப்பட்டான். தீய சகுனங்களின் பட்டியல் நீண்டது — வானத்திலும் பூமியிலும் விலங்குகளிலும் பறவைகளிலும் தன் உடலிலும் — எங்கும் அமங்கலமே காணப்படுகிறது; இது அவனுடைய நெருங்கிவரும் மரணத்தைக் குறிக்கிறது. ‘க்ருதாந்தபலசோதித:’ (காலனின் வலிமையால் தூண்டப்பட்டவன்) என்ற சொல்லால் கவிஞர் தெளிவாகச் சொல்கிறார் — காலமே அவனைச் செலுத்துகிறது. சூலத்தின் மேல் கழுகு விழுவது தனிச்சிறப்பாக அமங்கலம்; ஏனெனில் ஆயுதமே மரணத்தின் அடையாளத்தால் தீண்டப்பட்டது. ‘பொருட்படுத்தாமல்’ என்ற சொல் அவனுடைய செருக்கின் விளைவு — சகுனங்களைப் பொருட்படுத்தாதவன் விதியைக் காண்பதில்லை. வானரர்கள் மீது அவன் காட்டும் இரக்கமும் முரண் நிறைந்தது — முன்பு ‘வானரர்களைத் தின்றுவிடுவேன்’ என்று சொன்னவன், இப்போது அவர்கள் குற்றமற்றவர்கள் என்று ஒப்புக்கொள்கிறான். ராமாயணத்தில் தீய சகுனங்கள் பெரும்பாலும் பெரியோர்கள் கொல்லப்படுவதற்கு முன் வருணிக்கப்படுகின்றன — கரன், பிரஹஸ்தன், இறுதியில் ராவணனுக்கும் கூட. இங்கே அவற்றின் எண்ணிக்கை மிகுதி — கழுதை நிற மேகங்கள், நிலநடுக்கம், நரிகளின் ஊளை, பறவைகளின் இடப்பக்கச் சுற்று, சூலத்தின் மேல் கழுகு விழுதல், இடக்கண் துடித்தல், தோள் நடுங்குதல், எரிகொள்ளி விழுதல், சூரியன் ஒளியிழத்தல், காற்று இல்லாமை. இடப்பக்க உறுப்புகள் துடிப்பது ஆணுக்கு அமங்கலம் என்பது உலகறிந்தது. இவ்வாறு கவிஞர் கேட்போரை முன்கூட்டியே ஆயத்தப்படுத்துகிறார். கும்பகர்ணனின் சொல்லில் உள்ள ‘நகர முற்றுகைக்கு மூலம் ராகவன்’ என்பதில் போர்நெறியும் தெளிவாக உள்ளது — படையின் தலைவன் கொல்லப்பட்டால் படை தானாகவே அழியும்; ஆகவே அவன் வானரர்களிடம் தன் ஆற்றலைச் செலவிட விரும்பவில்லை. இந்த விவேகம் அவனுடைய அமைச்சருக்குரிய பண்பை மீண்டும் நினைவூட்டுகிறது. கழுகு, நரிகள், எரிகொள்ளி ஆகியவை மரணத்தின் தூதர்களைப் போல வருணிக்கப்படுகின்றன; அவை எல்லாவற்றையும் அவன் பொருட்படுத்தாதது அவனுடைய செருக்கைக் காட்டுகிறது.

மலைபோன்ற அவன் கால்களால் மதிலைத் தாண்டி, அடர்ந்த மேகத்திரள் போன்ற வியப்பூட்டும் வானரப் படையைக் கண்டான். மலைபோன்ற அந்த ராக்ஷசர்களில் சிறந்தவனைக் கண்டு அந்த வானரர்கள் அப்போது காற்றால் விரட்டப்பட்ட மேகங்களைப் போல எல்லாத் திசைகளுக்கும் ஓடினர். மிகக் கடுமையான அந்த வானரப் படை சிதறிய மேகக்கூட்டம் போலத் திசைகளுக்கு ஓடுவதைக் கண்டு, மேகம் போன்ற அந்தக் கும்பகர்ணன் மகிழ்ச்சியால் மீண்டும் மேகம் போல முழங்கினான். வானத்தில் மேகத்தின் இடிமுழக்கம் போன்ற அவனுடைய கொடிய முழக்கத்தைக் கேட்டு, பல வானரர்கள் வேரறுக்கப்பட்ட சால மரங்களைப் போலத் தரையில் விழுந்தனர். பெரிய இரும்புத் தண்டத்தை ஏந்திய மகாத்மாவான கும்பகர்ணன், பகைவரை அழிப்பதற்காகப் புறப்பட்டு, யுகமுடிவில் கிங்கரர்களின் தண்டத்தை ஏந்திய தலைவனான யமனைப் போல, வானரக் கூட்டங்களுக்கு மிகக் கொடிய அச்சத்தை உண்டாக்கினான். இறுதி மூன்று சுலோகங்கள் நீண்ட விருத்தங்களில் உள்ளன — உபஜாதி, உபஜாதி, புஷ்பிதாக்ரா — அவை சர்க்கத்தின் நிறைவைக் கம்பீரமாக்குகின்றன. மேக உவமை இங்கே மூவகையாக வருகிறது — வானரப் படை அடர்ந்த மேகத்திரள் போன்றது, ஓடும் வானரர்கள் காற்றால் விரட்டப்பட்ட மேகங்கள், கும்பகர்ணன் மேகம் போல முழங்குகிறான். வேரறுக்கப்பட்ட சால மரத்தின் உவமை வானரர்கள் திடீரென விழுவதையும், வேர் வெட்டப்பட்ட மரத்தைப் போல அவர்கள் முற்றிலும் ஆதரவற்றவர்கள் ஆனதையும் காட்டுகிறது. இறுதியில் வரும் யம உவமை அடுத்து நிகழவிருக்கும் பேரழிவின் முன்னறிவிப்பு. இவ்வாறு கும்பகர்ணனின் போர்ப் பயணம் நிறைவுறுகிறது; அடுத்த சர்க்கத்தில் போர் தொடங்குகிறது. கால்களால் மதிலைத் தாண்டுவது அவனுடைய உடலின் அளவைக் காட்டுகிறது — வானரர்களால் கடக்க அரிதான மதில் அவனுக்கு ஓர் அடியளவே. அறுபத்தோராம் சர்க்கத்தில் சொல்லப்பட்ட விபீஷணனின் உபாயம் — ‘இயந்திரம்’ — இப்போது பயனற்றது போலத் தோன்றுகிறது; ஏனெனில் அவனுடைய முழக்கமே வானரர்களை வீழ்த்துகிறது. வானரர்களின் ஓட்டம் அடுத்த சர்க்கத்தில் அங்கதன் அவர்களை ஊக்குவிப்பதற்கான பின்னணி. ‘அடர்ந்த மேகத்திரள் போன்றது’ என்பது வானரப் படையின் பெருக்கம்; ‘சிதறிய மேகக்கூட்டம்’ என்பது அதன் சிதைவு — இந்த இரு உவமைகளுக்கு இடையிலேயே போரின் முதல் கணம் வருணிக்கப்படுகிறது. கும்பகர்ணனின் மகிழ்ச்சி அவனுடைய வெற்றியின் தொடக்கம் போலத் தோன்றுகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे पञ्चषष्टितमः सर्गः॥ ६५॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க