॥वाल्मीकिरामायणम् யுத்த காண்டம் · சர்க்கம் 64

யுத்த காண்டம்

சர்க்கம்

மகோதரன் கும்பகர்ணனைக் குறைகூறி உபாயம் சொல்லுதல்

மகோதரன் கும்பகர்ணனை இகழ்தல், காமத்தைப் புகழ்தல், தனியாகச் செல்வதைத் தடுத்தல், சீதையை வசப்படுத்த ஒரு வஞ்சக உபாயம்

பேருடல் படைத்தவனும், வலியவனும், வலிய கைகளுடையவனுமான கும்பகர்ணன் சொன்ன அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு மகோதரன் பேசினான். முந்தைய சர்க்கத்தில் கும்பகர்ணன் ராவணனை அவனுடைய நெறிக்கேட்டுக்காகக் கண்டித்தான்; மகோதரனோ அரசனின் பக்கம் நின்று கும்பகர்ணனை இகழ்கிறான். ‘கும்பகர்ணா, நீ நல்ல குலத்தில் பிறந்தவனாயினும் துடுக்கானவனாகவும் பாமரப் பார்வை உடையவனாகவும் இருக்கிறாய்; செருக்குற்ற உன்னால் எல்லா இடத்திலும் செய்யவேண்டியதை அறிய இயலாது. அரசனுக்கு நீதியும் நீதிக்கேடும் தெரியாது என்பதல்ல; நீயோ இளமையிலிருந்தே துடுக்கானவன், பேசமட்டுமே விரும்புகிறாய். ராக்ஷசர்களில் காளை போன்ற ராவணன் நிலைபேற்றையும் வளர்ச்சியையும் தேய்வையும், இடம்–காலங்களின் முறைமையையும், தன் வலிமையையும் பிறர் வலிமையையும் அறிந்தவன். பெரியோரைப் பணிந்து பயிலாத, பாமர அறிவுடைய ஒருவன் வலியவனாயினும் சொல்லத் தகாததை எந்த அறிவாளி செய்வான்?’ இங்கே ‘அநுபாஸிதவ்ருத்தேந’ — ‘பெரியோருக்குப் பணிவிடை செய்து பயிலாதவன்’ — என்ற சொல்லால், கும்பகர்ணன் பெரியோரைச் சேவிக்காதவன், ஆகவே ஒழுக்கப் பயிற்சி இல்லாதவன் என்று அவன் சொல்கிறான். மகோதரனின் சொல்லில் முகஸ்துதி தெளிவாகத் தெரிகிறது — அரசனின் குறையை அவன் பார்ப்பதில்லை; குறையைச் சுட்டிக்காட்டுபவனையே இகழ்கிறான். ‘கைஶோரகாத் த்ருஷ்ட:’ — ‘இளமையிலிருந்தே துடுக்கானவன்’ — என்று கும்பகர்ணனின் சிறுபிள்ளைத்தனத்தைச் சொல்லி, அவனுடைய சொல்லின் மதிப்பைக் குறைக்க அவன் விரும்புகிறான். சபையில் எல்லா ராக்ஷசர்களின் முன்னிலையிலும் இந்தக் குற்றச்சாட்டு வைக்கப்படுகிறது; ஆகவே அதன் நோக்கம் அரசனை மகிழ்விப்பது மட்டுமே. முன்பு கும்பகர்ணன் அமைச்சர்களின் குறைகளைச் சொல்லியிருந்தான் — நண்பர் வடிவில் உள்ள பகைவர்கள், துடுக்குத்தனத்தால் தீங்கானதை நன்மை போலச் சொல்பவர்கள் என்று; அந்தச் சொல் தன்மேல் விழுந்ததாக எண்ணி மகோதரன் திருப்பித் தாக்குகிறான். கும்பகர்ணனின் வெளிப்படைப் பேச்சு அவனுடைய நற்பண்பு; ஆனால் முகஸ்துதி செய்பவர்களிடையே அதுவே குறையாகக் கருதப்படுகிறது. இவ்வாறு அரசவையில் பரஸ்பரப் போட்டியும் சச்சரவும் தெரிகின்றன; இது இலங்கையின் பலவீனத்துக்கு மற்றொரு அடையாளம்.

‘அறம், பொருள், இன்பம் ஆகியவற்றைத் தனித்தனி அடிப்படை கொண்டவை என்று நீ சொல்கிறாய்; அவற்றை அவற்றின் இயல்பில் புரிந்துகொள்ளும் தகுதி உனக்கு இல்லை. எல்லாக் காரணங்களின் நோக்கமும் செயலே; இங்கே தீய செயல்களுக்கும் நல்ல செயல்களுக்கும் பலன் உண்டு. அறமும் பொருளும் மேலான நன்மையைப் பலனாகத் தருகின்றன; அறமின்மைக்கும் பொருட்கேட்டுக்கும் தீங்கான பலன் கிடைக்கிறது; மற்ற இரண்டும் பலன் தருபவையே. மனிதர்கள் இவ்வுலகுக்கான செயலையும் மறுவுலகுக்கான செயலையும் மேற்கொள்கிறார்கள்; இன்பத்தை நாடுபவனும் நன்மைகளைப் பெறுகிறான்.’ இவ்வாறு மகோதரன் இன்பத்தையும் நன்மைக்கான வழி என்று சொல்லி, சீதை மீதான ராவணனின் காமத்தை ஆதரிக்கிறான் — இது முகஸ்துதி செய்பவனின் காமவாத நிறுவல், ஏற்கத்தக்க கருத்தல்ல என்று அச்சுப் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பிலும் சுட்டப்பட்டுள்ளது. ‘இதில் அரசன் இந்தக் காரியத்தை இதயத்தில் தீர்மானித்துவிட்டான்; அது எங்கள் கருத்தும் ஆகும். பகைவனிடம் துணிச்சல் காட்டுவதில் என்ன நெறிக்கேடு இருக்கிறது — அது நீதிக்கேடா?’ பின்னர் கும்பகர்ணன் தனியாகப் படையெடுப்பதற்கான காரணத்தை அவன் ஆராயத் தொடங்குகிறான்: ‘ஒருவனே படையெடுப்பதற்கு நீ சொன்ன காரணத்திலும் பொருந்தாததும் நல்லதல்லாததும் எதுவோ அதைச் சொல்கிறேன்.’ இந்த வாதத்தின் கருத்து — அரசனின் செயல் குற்றமல்ல, உன் சொல்லே தகாதது. நூல்களின் சொற்களால் அவன் தன் தன்னலத்தை மூடிமறைக்கிறான் — தீய அமைச்சர்கள் பெரும்பாலும் செய்வது போல. அறம், பொருள், இன்பம் ஆகியவை காலப் பகுப்புப்படி மேற்கொள்ளப்படவேண்டும், அறமே சிறந்தது என்று முந்தைய சர்க்கத்தில் கும்பகர்ணன் சொல்லியிருந்தான். மகோதரனோ அந்த வரிசையைத் தலைகீழாக்குகிறான் — செயலே எல்லாவற்றுக்கும் வேர், இன்பமும் நன்மை தருவது என்று. இந்த வாதத்தின் பலவீனம் தெளிவானது; ஏனெனில் பிறர் மனைவியைக் கவர்வது இன்பமல்ல, அறமின்மையே. இருந்தும் அரசனின் விருப்பத்தைப் பின்பற்றியே அவன் பேசுகிறான், ராவணனின் மனத்தில் குற்றவுணர்வு எழாமல் இருப்பதற்காக.

‘முன்பு ஜனஸ்தானத்தில் மிக வலிய பல ராக்ஷசர்களைக் கொன்ற அந்த ராகவனை நீ ஒருவனாக எப்படி வெல்வாய்? முன்பு ஜனஸ்தானத்தில் அவனால் தோற்கடிக்கப்பட்ட பெரும் ஆற்றலுடையவர்கள் அனைவரும் இன்றும் நகரில் அஞ்சியிருப்பதை நீ காணவில்லையா? சினமுற்ற சிங்கம் போன்ற அந்தத் தசரதனின் மகன் ராமனை, உறங்கும் பாம்பு என்று அறிந்தும், ஐயோ, நீ எழுப்ப விரும்புகிறாய். எப்போதும் ஒளியால் சுடர்விடுபவனும், சினத்தால் அணுகமுடியாதவனும், மரணம் போலத் தாங்கமுடியாதவனுமான அவனை யார் எதிர்க்கத் தகுதியுடையவன்? பகைவனை எதிர்கொள்வதில் இவை அனைத்தும் ஐயத்துக்குரியவை; அப்பா, நீ ஒருவனாகச் செல்வது எனக்குச் சிறிதும் உடன்பாடில்லை. வளம் குறைந்தவன், வளம் நிறைந்த பகைவனைச் சாதாரணமானவன் என்று எண்ணி, உயிரைக் கொடுக்கத் துணிந்து அவனை வசப்படுத்த யார் விரும்புவான்? ராக்ஷசர்களில் சிறந்தவனே, மனிதர்களில் நிகரற்றவனும், இந்திரனுக்கும் விவஸ்வானுக்கும் இணையானவனுமான அவனோடு போர் புரிய நீ எப்படி நம்புகிறாய்?’ இங்கே மகோதரன் ராமனின் வலிமையை விரிவாக விவரிக்கிறான்; இது அவனுடைய அடுத்த வஞ்சக உபாயத்துக்கு முன்னுரை. இவ்வாறு கும்பகர்ணனின் வீரத்தை அவமதிக்கும்போதும் அவன் ராமனைப் பற்றிய தன் அச்சத்தை வெளிப்படுத்துகிறான். உவமைகள் — சிங்கம், உறங்கும் பாம்பு, மரணம் — ராமனை அணுகுவதன் அருமையைப் படிப்படியாகப் பெருக்குகின்றன. முரணும் இங்கே தெரிகிறது — முன்பு கும்பகர்ணனை ‘செருக்குற்றவன்’ என்று இகழ்ந்தவனே இப்போது அவனை ‘அப்பா’ என்று அன்போடு விளிக்கிறான், அவனைக் காக்கவும் விரும்புகிறான். அவனுடைய உண்மையான நோக்கம் பின்னர் தெளிவாகும் — போரைத் தவிர்த்து வஞ்சகத்தால் காரியத்தைச் சாதிப்பது. ‘ஹீநார்த:’ — ‘வளம் குறைந்தவன்’ — என்ற சொல்லால் அவன் கும்பகர்ணனைத் துணையற்றவன் என்கிறான்; ராமனையோ ‘ஸம்ருத்தார்த:’ — ‘வளம் நிறைந்தவன்’ — வானரப் படையோடும் விபீஷணனோடும் கூடியவன் என்கிறான். இவ்வாறு வலிமையை ஒப்பிடுகையில் ராமனின் பக்கமே கனமானது என்று காட்டுகிறான். எல்லா வானரர்களையும் தின்பேன் என்று சூளுரைத்த கும்பகர்ணனின் தன்மானத்துக்கு இந்தச் சொல் ஓர் அடி. ஜனஸ்தானத்தின் நினைவு கரன், தூஷணன், திரிசிரஸ் ஆகியோரையும் பதினாலாயிரம் ராக்ஷசர்களையும் ராமன் தனியொருவனாகவே கொன்றதைக் குறிக்கிறது.

சினமுற்றிருந்த கும்பகர்ணனிடம் இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, மகோதரன் ராக்ஷசர்களின் நடுவில் உலகை அலறச் செய்யும் ராவணனிடம் சொன்னான்: ‘வைதேகியை முன்பே அடைந்துவிட்ட நீ ஏன் தாமதிக்கிறாய்? நீ விரும்பினால் சீதை உன் வசமாவாள். சீதையை உன்னிடம் வரச் செய்யும் ஒரு உபாயத்தை நான் கண்டிருக்கிறேன்; ராக்ஷசர் அரசனே, உன் அறிவுக்கு அது பிடித்திருந்தால், கேள். நானும், த்விஜிஹ்வனும், சம்ஹ்ராதியும், கும்பகர்ணனும், விதர்தனனும் — இந்த ஐவரும் ராமனைக் கொல்லப் புறப்படுகிறார்கள் என்று அறிவிப்புச் செய். பின்னர் நாங்கள் சென்று முயற்சியோடு அவனுக்குப் போர் தருவோம்; உன் பகைவர்களை நாங்கள் வென்றுவிட்டால் உபாயங்களுக்குத் தேவையே இல்லை. அல்லது பகைவன் உயிரோடிருந்து, நாங்கள் போர் புரிந்து திரும்பினால், மனத்தால் திட்டமிட்டதை மேற்கொள்வோம். ராமனின் பெயர் பொறிக்கப்பட்ட அம்புகளால் எங்கள் உடலைக் கீறிக்கொண்டு, குருதியில் நனைந்தவர்களாக, ‘ராகவனும் லக்ஷ்மணனும் எங்களால் தின்னப்பட்டனர்’ என்று சொல்லிக்கொண்டு போரிலிருந்து இங்கே வருவோம். பின்னர் உன் பாதங்களைப் பற்றிக்கொள்வோம்; நீ எங்கள் விருப்பத்தை நிறைவேற்று.’ இந்த உபாயத்தில் போர் வெறும் சாக்கு; முக்கியமானது வஞ்சகமே. ‘ராமநாமாங்கிதை:’ — ‘ராமனின் பெயர் பொறிக்கப்பட்ட’ — என்ற சொல் சிறப்பானது — ராமனின் அம்புகளில் அவன் பெயர் பொறிக்கப்பட்டிருக்கும்; ஆகவே அப்படிப்பட்ட அம்புகளால் தங்களைக் கீறிக்கொண்டு நம்பிக்கையை உண்டாக்க அவர்கள் விரும்புகிறார்கள். மகோதரனின் அறிவு வஞ்சகத்தில் மட்டுமே தேர்ச்சி பெற்றது, அறத்தில் அல்ல. ‘ஐவர்’ என்ற எண்ணும் கவனிக்கத்தக்கது — கும்பகர்ணன் ஒருவன் அல்ல, ஐந்து போர்வீரர்கள் செல்லட்டும் என்று சொல்லி, அவன் கும்பகர்ணன் தனியாகச் செல்வதைத் தடுக்கிறான். ‘உன் பகைவர்களை நாங்கள் வென்றுவிட்டால்’ என்ற சொல்லில் வெற்றியைப் பற்றியும் அவன் ஐயத்தை வெளிப்படுத்துகிறான்; தோல்வியடைந்தாலோ வஞ்சகம் ஆயத்தமாக இருக்கிறது. இவ்வாறு போரும் வெறும் சாக்கே, இலக்கல்ல. தன் உடலைக் கீறிக்கொள்வதையும் அவன் ஏற்கிறான்; இது வஞ்சகத்தில் அவனுக்கு உள்ள உறுதியைக் காட்டுகிறது.

‘பின்னர், மன்னவனே, நகரில் யானையின் பிடரியிலிருந்து எல்லா இடங்களிலும் அறிவிப்புச் செய் — உடன்பிறந்தவனோடும் படையோடும் ராமன் கொல்லப்பட்டான் என்று. பகைவரை அடக்குபவனே, பின்னர் மகிழ்ந்தவன் போல நடித்து, பணியாளர்களுக்குச் சுகபோகங்களையும், பரிவாரங்களையும், விரும்பியவற்றையும், செல்வத்தையும் கொடு; வீரர்களுக்கு மாலைகளையும் ஆடைகளையும் நறுமணப் பூச்சுகளையும், போர்வீரர்களுக்கு மிகுதியான பானத்தையும் கொடு; நீயும் மகிழ்ந்து குடி. இந்த வதந்தி பெருகி எங்கும் பரவி, ‘நண்பர்களோடு ராமன் ராக்ஷசர்களால் தின்னப்பட்டான்’ என்று எல்லோரும் கேள்விப்பட்டதும், நீ சீதையிடம் சென்று, அவளுக்குத் தேறுதல் சொல்லித் தனிமையில் ஆறுதல்படுத்தி, செல்வத்தாலும் தானியத்தாலும் விரும்பியவற்றாலும் ரத்தினங்களாலும் அவளுக்கு ஆசை காட்டு. அரசே, துயரைத் தொடர்ந்து பெருக்கும் இந்தச் சூழ்ச்சியால், விருப்பமில்லாதவளாயினும், தலைவனை இழந்த சீதை உன் வசமாவாள். இனிய கணவன் அழிந்துவிட்டான் என்று அறிந்ததும் நம்பிக்கையிழப்பாலும் பெண்ணின் மனவலிமைக் குறைவாலும் அவள் உன் வசமாவாள். முன்பு சுகத்தில் வளர்ந்தவளும் சுகத்துக்கு உரியவளுமான அவள் இப்போது துயரால் மெலிந்திருக்கிறாள்; சுகம் உன் கையில் இருப்பதை அறிந்து எல்லா வகையிலும் உன்னிடம் வந்துவிடுவாள்.’ பின்னர் உபஜாதி யாப்பில் அவன் நிறைவு செய்கிறான்: ‘என் பார்வையில் இதுவே நல்ல நீதி; ராமனைக் கண்டாலே கேடு விளையும். ஆவல்கொள்ளாதே; இங்கேயே போரின்றி உனக்குப் பெரும் சுகம் கிட்டும். படையை இழக்காமலும், உயிருக்கு ஆபத்தை எதிர்கொள்ளாமலும், போரின்றிப் பகைவனை வெல்லும் மக்கள் தலைவன் புண்ணியத்தையும், பெரும் புகழையும், செல்வத்தையும், கீர்த்தியையும் நெடுங்காலம் அனுபவிக்கிறான்.’ ‘ப்ரீதோ நாம’ — ‘மகிழ்ந்தவன் போல’ — என்ற சொல்லால் போலியான மகிழ்ச்சி குறிக்கப்படுகிறது. மகோதரனுக்குச் சீதையின் இயல்பு தெரியவில்லை — அசோகவனத்தில் எல்லா ஆசைகாட்டல்களையும் உதறியவள் இவ்வாறு வசப்படமாட்டாள்; ஆகவே இந்த உபாயம் தொடக்கத்திலிருந்தே பயனற்றது என்று வாசகருக்குத் தெரியும். மேலும், பொய்யான அறிவிப்பால் ராக்ஷசர்களின் மனவுறுதி சிறிது நேரம் உயரலாம்; ஆனால் உண்மை வெளிப்பட்டதும் அச்சம் மீண்டும் இருமடங்காகும். ‘கஜஸ்கந்தேந அவகோஷய’ — ‘யானையின் பிடரியிலிருந்து அறிவிப்புச் செய்’ — என்பது அரச அறிவிப்பின் பழைய முறை. விழா, கொடை, பானம் ஆகிய அனைத்தும் நம்பிக்கை உண்டாக்குவதற்காகவே திட்டமிடப்பட்டவை — அரசனே மகிழ்ந்திருந்தால், மக்களும் சீதையும் அந்தச் செய்தியை உண்மை என்று நம்புவார்கள். இந்த உபாயத்தில் சீதையின் துயரே கருவியாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது; இது மிகக் கொடுமையானது. இறுதியில் ‘போரின்றி வெற்றி’ என்ற நீதி பொதுவாகப் போற்றத்தக்கதுதான்; ஆனால் இங்கே அது பொய்யோடு இணைந்திருப்பதால் இகழத்தக்கது. ‘ஸ்த்ரீலகுத்வாத்’ — ‘பெண்ணின் மனவலிமைக் குறைவால்’ — என்ற சொல் மகோதரனின் பார்வையைக் காட்டுகிறது, கவிஞரின் பார்வையை அல்ல. சீதையின் மனவுறுதி முன்பே பலமுறை வெளிப்பட்டிருக்கிறது — ராவணனின் எல்லா ஆசைகாட்டல்களையும் அச்சுறுத்தல்களையும் அவள் புல்லாக மதித்தாள். ஆகவே இந்த உபாயம் சீதையைப் பற்றிய ராக்ஷசர்களின் அறியாமையைக் குறிக்கிறது. அடுத்து கும்பகர்ணன் இந்த உபாயத்தை உதறிவிட்டுப் போருக்கே புறப்படுவான்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे चतुःषष्टितमः सर्गः॥ ६४॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க