॥वाल्मीकिरामायणम् யுத்த காண்டம் · சர்க்கம் 63

யுத்த காண்டம்

சர்க்கம்

கும்பகர்ணனின் கண்டனமும் போர் ஊக்கமும்

ராவணனின் நெறிகேட்டைக் கும்பகர்ணன் கண்டித்தல், அரசநீதி அறிவுரை, ராவணனின் சினம், கும்பகர்ணன் ஆறுதல் கூறி ராமனைக் கொல்வதாகச் சூளுரைத்தல்

அந்த ராக்ஷச அரசனின் புலம்பலைக் கேட்டுக் கும்பகர்ணன் உரக்கச் சிரித்து இந்தச் சொற்களைச் சொன்னான். ராவணனின் இரங்கத்தக்க புலம்பலைக் கேட்டு அவன் சிரித்த சிரிப்பு ஏளனமும் ஆகும், துயரமும் ஆகும் — முன்பு உடன்பிறந்தவன் செவிசாய்க்காதது இப்போது பலனளித்துவிட்டது. ‘முன்பு ஆலோசனை முடிவின்போது நாங்கள் கண்ட குறையே, நன்மை தருவனவற்றில் கருத்தில்லாத உன்னால் இப்போது அடையப்பட்டிருக்கிறது. தீச்செயல் புரிந்தவன் நரகங்களில் விழுவது போல, பாவச் செயலின் பலன் உன்னை விரைவிலேயே வந்தடைந்துவிட்டது. மகாராஜனே, இந்தச் செயலை முதலிலேயே நீ சிந்திக்கவில்லை; வீரச் செருக்கால் மட்டுமே செயல்பட்டாய்; அனுபந்தத்தை — அதன் விளைவை — ஆராயவில்லை.’ இங்கே கும்பகர்ணன் சீதையைக் கவர்ந்ததன் விளைவை ‘பாவத்தின் பலன்’ என்று வெளிப்படையாகச் சொல்கிறான். முன்பு யுத்த காண்டத்தின் தொடக்கத்தில் ஆலோசனைச் சபையில் அவன் ராவணனின் செயலைக் கண்டித்த பின்னும் ‘செய்கிறேன்’ என்று சொல்லியிருந்தான்; ‘புரா மந்த்ரவிநிர்ணயே’ — ‘முன்பு ஆலோசனை முடிவின்போது’ — என்ற சொல் அதை நினைவூட்டுகிறது. ‘ஹிதேஷ்வநபியுக்தேந’ — ‘நன்மையானவற்றில் கருத்தில்லாதவனால்’ — என்ற சொல்லால், நல்லுரைகளைக் கேட்பதில் ராவணன் அக்கறையற்றவன் என்ற குற்றச்சாட்டு வருகிறது. கும்பகர்ணனின் சொல்லில் நீதியும் அறமும் இரண்டுமே தெரிகின்றன — ராக்ஷசனாயினும் பாவத்தைப் பாவம் என்று அவன் அறிந்திருக்கிறான். அவனுடைய சிரிப்புக்கும் பொருள் உண்டு — எல்லாம் தனக்குத் தெரியும் என்று எண்ணியிருந்த அரசன் இப்போது அச்சத்தால் புலம்புகிறான்; இந்தத் தலைகீழ் மாற்றத்தைக் கண்டு அவன் சிரிக்கிறான். இவ்வாறு சர்க்கத்தின் தொடக்கமே உடன்பிறந்தோரின் உறவின் இருமுகத்தைக் காட்டுகிறது — கும்பகர்ணன் கண்டிக்கிறான், ஆனால் கைவிடுவதில்லை. ‘விரைவில்’ என்ற சொல்லும் முக்கியமானது — பாவத்தின் பலன் வேறொரு காலத்தில் அல்ல, இந்தப் பிறவியிலேயே, சீக்கிரமாக வந்துவிட்டது. பிரஹஸ்தனின் வதம், ராவணனின் சொந்தத் தோல்வி, நகர முற்றுகை — இவை எல்லாம் அந்தப் பலனின் வடிவங்கள்.

‘செல்வச் சிறப்பை அடைந்த பின்னர், முன் செய்யவேண்டியவற்றைப் பின்னும், பின் செய்யவேண்டியவற்றை முன்னும் செய்பவன் நீதியையும் நீதிக்கேட்டையும் அறியாதவன். இடமும் காலமும் பொருந்தாமல் தலைகீழாகச் செய்யப்படும் செயல்கள், தூய்மையற்ற நெருப்புகளில் இடப்படும் அவிகளைப் போலக் கெட்டுப்போகின்றன. மூன்று வகைச் செயல்களின் ஐந்து வகை இணைப்பை அமைச்சர்களோடு கலந்து முடிவு செய்து மேற்கொள்பவன் சரியான வழியில் நடக்கிறான்.’ இந்தி உரையின் அடிக்குறிப்பில் மூன்று செயல்கள் — தேய்வு, வளர்ச்சி, நிலைபேறு; அவற்றில் படையெடுப்பு, உடன்படிக்கை, அடைக்கலம் தேடுதல் — என்றும், ஐந்து இணைப்புகள் — செயலைத் தொடங்கும் வழி, ஆட்களும் பொருள்களுமாகிய வளம், இடம்–கால வகுப்பு, இடருக்கான மாற்றுவழி, செயலின் வெற்றி — என்றும் விளக்கப்பட்டுள்ளன. ‘நூல்நெறிப்படி உடன்பாடு காண விரும்பி, அமைச்சர்களோடு அறிவால் ஆராய்ந்து, நண்பர்களையும் கவனித்துப் பார்க்கும் அரசனே உண்மையான அரசன். ராக்ஷசர்களின் தலைவனே, அறம், பொருள், இன்பம் ஆகியவற்றில் ஒன்றையோ அனைத்தையுமோ, அல்லது மூன்று இரட்டைகளையோ மனிதன் தகுந்த காலத்தில் மேற்கொள்ளவேண்டும்.’ இந்திக் குறிப்பில் காலையில் அறம், நண்பகலில் பொருள், இரவில் இன்பம் என்று காலப் பகுப்பு சொல்லப்பட்டுள்ளது. ‘இந்த மூன்றில் எது சிறந்தது என்று கேட்டும் புரிந்துகொள்ளாதவன் அரசனாயினும் அரசன் போன்றவனாயினும் — அவன் கற்ற பல நூல்களும் வீண்.’ மூன்றில் அறமே சிறந்தது என்று குறிக்கப்படுகிறது; ராவணன் பல நூல் கற்றவனாயினும் இன்பத்தையே பின்பற்றினான் என்பது அவனுடைய குற்றம். இங்கே கும்பகர்ணனை உறக்கப் பிரியனான ராக்ஷசனாக அல்ல, நீதிநூல் அறிந்தவனாகக் கவிஞர் காட்டுகிறார்; இது அவனுடைய பாத்திரத்தின் எதிர்பாராத ஒரு பக்கம். ‘அப்ரயதேஷ்விவ ஹவீம்ஷி’ — ‘தூய்மையற்ற நெருப்புகளில் இடப்பட்ட அவிகள் போல’ — என்ற உவமை வேள்வியின் மொழியில் நீதிக் குறையை விவரிக்கிறது — தூய்மையற்ற நெருப்பில் இடப்பட்டது பயனற்றுப் போவது போல, தகாத காலத்தில் செய்த செயலும் பயனற்றது. இவ்வாறு அரசனின் முதல் கடமையை — ஆலோசனையையும் ஆராய்வையும் — அவன் நினைவூட்டுகிறான்; அதையே ராவணன் புறக்கணித்தான். ராவணன் முதலில் சீதையைக் கவர்ந்தான், பின்னர்தான் அமைச்சர்களைக் கேட்டான்; ‘முன் செய்யவேண்டியவற்றைப் பின்’ என்ற குறைக்கு இதுவே எடுத்துக்காட்டு.

‘ராக்ஷசர்களில் சிறந்தவனே, கொடை, இன்சொல், பிரித்தல், தக்க காலத்தில் வீரம், அவற்றின் இணைப்பு, நீதி–நீதிக்கேடு இரண்டும் — இவற்றை உரிய காலத்தில் அமைச்சர்களோடு ஆலோசித்து அறம், பொருள், இன்பம் ஆகியவற்றை மேற்கொள்ளும் தன்னடக்கமுடையவன் உலகில் இடரை அடையமாட்டான். பொருளின் உண்மையை அறிந்த, அறிவால் வாழும் அமைச்சர்களோடு சேர்ந்து, தனக்கு வரும் நன்மையின் தொடர்ச்சியை ஆராய்ந்தே அரசன் இங்கே செயல்படவேண்டும்.’ சாமம், தானம், பேதம், தண்டம் என்ற நான்கு உபாயங்கள் இங்கே எண்ணப்படுகின்றன — ‘உபப்ரதானம்’ என்பது தானம், ‘ஸாந்த்வம்’ என்பது சாமம், ‘விக்ரம:’ என்பது தண்டம். ‘நூல்களின் பொருளை அறியாத, விலங்கறிவுடைய மனிதர்கள் அமைச்சர்களிடையே உள்ளே சேர்க்கப்பட்டு, துடுக்குத்தனத்தால் பேச விரும்புகிறார்கள். நூலறிவு இல்லாதவர்களும், பொருள்நூல் அறியாதவர்களும், பெருஞ்செல்வத்தை மட்டும் விரும்புபவர்களுமான அவர்களுடைய சொல்லைக் கேட்கக்கூடாது. துணிச்சலால் தீங்கானதை நன்மை போலப் பிதற்றும் மனிதர்கள் செயலைக் கெடுப்பவர்கள்; அவர்களை ஆலோசனையிலிருந்து கட்டாயம் விலக்கவேண்டும். பகைவரோடு சேர்ந்துகொண்டு தலைவனை அழிக்கும் அறிவுள்ள அமைச்சர்கள் இங்கே தலைகீழான செயல்களைச் செய்விக்கிறார்கள். ஆலோசனை முடிவின்போது, நண்பர்கள் போலத் தோன்றும், பகைவருடன் இணைந்துவிட்ட அந்தப் பகைமை அமைச்சர்களைத் தலைவன் அவர்களுடைய நடத்தையால் அறிந்துகொள்ளவேண்டும்.’ இங்கே கும்பகர்ணனின் இலக்கு தெளிவானது — ராவணனின் முகஸ்துதி செய்யும் அமைச்சர்கள்; பிரஹஸ்தன் முதலியோர் ‘நாங்கள் வெல்வோம்’ என்று அரசனுக்கு இனியதைச் சொல்லித் தீங்கைச் செய்வித்தனர். இந்தி உரையில் ‘உபஸம்ஹிதான்’ என்பதற்கு, கையூட்டு முதலியவற்றால் பகைவரோடு சேர்ந்துகொண்டவர்கள் என்று பொருள் சொல்லப்பட்டுள்ளது. முன்பு விபீஷணன் ஒருவனே நன்மை சொல்பவனாக இருந்தான்; அவனோ வெளியேற்றப்பட்டான்; முகஸ்துதி செய்பவர்களோ சபையிலேயே இருக்கிறார்கள் — இதுவே தலைகீழ் நிலை. ‘பஶுபுத்தய:’ — ‘விலங்கறிவுடையவர்கள்’ — என்ற கடுஞ்சொல், நூல் அறியாமல் துடுக்குத்தனத்தால் பேசும் அந்த அமைச்சர்கள் மீது கும்பகர்ணனுக்கு உள்ள இகழ்ச்சியைக் காட்டுகிறது. இந்த அறிவுரையின் சாரம் — அரசன் அமைச்சர்களின் சொல்லை ஆராய்ந்த பின்னரே ஏற்கவேண்டும்; இனியது மட்டும் பேசுபவர்கள் நன்மை சொல்பவர்கள் ஆகமாட்டார்கள். இந்த அறிவுரை எல்லா ஆட்சியாளர்களுக்கும் எக்காலத்துக்கும் பொருந்துவது. நான்கு உபாயங்கள், ஆறு குணங்கள், அறம்–பொருள்–இன்பம் என்ற மூன்று — பொருள்நூலின் இந்த அடிப்படைக் கூறுகள் அனைத்தையும் கும்பகர்ணன் சுருக்கமாகச் சொல்கிறான்; அதனால் அவனுடைய நூலறிவு தெளிவாகிறது.

‘இங்கே அவசரப்பட்டுச் செயல்களின் பின் ஓடும் நிலையற்றவனின் ஓட்டையில் மற்றவர்கள் நுழைகிறார்கள் — பறவைகள் கிரௌஞ்ச மலையின் துளைக்குள் நுழைவது போல. பகைவனை அலட்சியம் செய்து தன்னைக் காத்துக்கொள்ளாதவன் கேடுகளை அடைகிறான், தன் நிலையிலிருந்தும் வீழ்த்தப்படுகிறான்.’ கிரௌஞ்ச மலையில் ஸ்கந்தன் செய்த துளை புகழ்பெற்றது; அதன் வழியே அன்னம் முதலிய பறவைகள் செல்கின்றன; அவ்வாறே நிலையற்ற அரசனின் பலவீனத்துக்குள்ளும் பகைவர் நுழைகிறார்கள். ‘உன் அன்பு மனைவி மண்டோதரியும் என் தம்பி விபீஷணனும் முன்பு இங்கே சொன்னதே நமக்கு நன்மையான சொல்லாக இருந்தது. உன் விருப்பப்படி செய்.’ இறுதிச் சொல் நம்பிக்கையிழப்பைக் குறிக்கிறது — ‘இனி உன் விருப்பம்’. இந்தச் சுலோகம் திறனாய்வுப் பதிப்பில் காணப்படவில்லை; வுல்கேட்டில் மட்டுமே உள்ளது. மண்டோதரி, விபீஷணன் ஆகியோரின் பெயர்கள் இங்கே குறிப்பிடப்படுவது, நன்மையான சொல் வீட்டிலும் சபையிலும் இரண்டிடத்திலும் சொல்லப்பட்டது என்றும், ராவணனோ இரண்டையுமே அவமதித்துத் தன் விருப்பப்படி நடந்தான் என்றும் குறிக்கிறது. பகைவனை அலட்சியம் செய்தல் — ராமன் வெறும் மனிதன் என்று எண்ணி அவனுடைய வலிமையைப் புறக்கணித்தல் — இதுவே ராவணனின் முக்கியக் குறை என்று கும்பகர்ணன் தெளிவாகச் சொல்கிறான். ‘ஸ்தாநாச்ச வ்யவரோப்யதே’ — ‘நிலையிலிருந்தும் வீழ்த்தப்படுகிறான்’ — என்ற சொல்லில் ஆட்சியிழப்பின் முன்னுரைப்பும் மறைந்துள்ளது — ராவணன் ஆட்சியிலிருந்தும் உயிரிலிருந்தும் வீழ்வான் என்று.

கும்பகர்ணனின் அந்தப் பேச்சைக் கேட்டுத் தசக்ரீவன் புருவத்தை நெரித்து, சினத்தோடு அவனிடம் சொன்னான்: ‘மதிப்புக்குரிய ஆசிரியனைப் போல நீ ஏன் எனக்கு அறிவுரை சொல்கிறாய்? இவ்வாறு சொற்களுக்காக உழைப்பதால் என்ன பயன் — தக்கது எதுவோ அது செய்யப்படட்டும். தடுமாற்றத்தாலோ, மனமயக்கத்தாலோ, வலிமையையும் வீரத்தையும் நம்பியதாலோ முன்பு செய்யாமல் விட்டதைப் பற்றிய பேச்சு இப்போது மீண்டும் வீண். இந்த நேரத்தில் எது தக்கதோ அதை இப்போது சிந்தி. கடந்ததைப் பற்றி வருந்துவதில்லை — கடந்தது கடந்ததே.’ ராவணன் தன் குற்றத்தை ‘தடுமாற்றத்தால், மனமயக்கத்தால்’ என்று பாதியளவு ஒப்புக்கொள்கிறான்; ஆனால் அறிவுரையைக் கேட்க விரும்பவில்லை. ‘என் நெறிக்கேட்டால் விளைந்த குறையை உன் வீரத்தால் சரிசெய். என்மீது அன்பு இருந்தால், உனக்கு வீரம் இருந்தால், என் இந்தக் காரியம் உன் இதயத்தில் மிக முக்கியமானதாகக் கருதப்பட்டால், செய். பொருளிழந்து இரங்கத்தக்க நிலையில் உள்ளவனுக்குத் துணை நிற்பவனே நண்பன்; நெறிகேட்டால் துன்புற்றவர்களுக்கு உதவ முன்வருபவனே உறவினன்.’ இவ்வாறு நண்பனுக்கும் உறவினனுக்கும் இலக்கணம் சொல்லி அவன் கும்பகர்ணனின் அன்பையும் உணர்வையும் தொடுகிறான். ‘கடந்தது கடந்ததே’ என்ற நீதி உண்மையானதுதான்; ஆனால் ராவணன் அதைத் தன் குற்றத்தை மறைப்பதற்காகப் பயன்படுத்துகிறான். அவனுடைய சொல்லில் ஆணவமும் இரத்தலும் கலந்துள்ளன — ‘ஆசிரியனைப் போல ஏன் அறிவுரை சொல்கிறாய்’ என்பது ஆணவம்; ‘இரங்கத்தக்கவனுக்குத் துணை நிற்பவன்’ என்பது இரத்தல். அரசனும் தன்னை இரங்கத்தக்கவன் என்று சொல்வது அவனுடைய இடரின் ஆழத்தைக் குறிக்கிறது. மேலும், ‘என்மீது அன்பு இருந்தால்’ என்று மூன்று முறை ‘இருந்தால்’ என்பதைத் திரும்பச் சொல்லி அவன் கும்பகர்ணனின் பற்றுறுதியைச் சோதிக்கிறான்; அதனால் அவனால் மறுக்க இயலாது. இவ்வாறு உணர்ச்சி அழுத்தமே ராவணனின் ஆயுதமாகிறது.

அச்சமின்றியும் கடுமையாகவும் இவ்வாறு பேசும் உடன்பிறந்தவனை ‘இவன் சினமுற்றிருக்கிறான்’ என்று அறிந்து, அவனுடைய புலன்கள் மிகவும் கலங்கியிருப்பதைக் கவனித்து, கும்பகர்ணன் மெல்ல இனிய சொற்களால் ஆறுதல் கூறியபடி சொன்னான்: ‘பகைவரை அடக்குபவனே, அரசே, கவனமாக என் சொல்லைக் கேள். ராக்ஷச அரசர்களின் அரசனே, வருந்தியது போதும்; சினத்தை விட்டுவிட்டு அமைதியடைவது உனக்குத் தகும். மன்னவனே, நான் உயிரோடிருக்கும்வரை இதை மனத்தில் கொள்ளவேண்டாம்; எவனுக்காக நீ வருந்துகிறாயோ அவனை நான் அழிப்பேன்.’ அச்சுப் பதிப்பில் ‘பரிதப்யதே’ என்ற வடிவம் உள்ளது; இது செயப்பாட்டு வினையாகவோ பண்பு வினையாகவோ பயன்படுத்தப்பட்டது போல உள்ளது — ‘யாருக்காக (உன்னால்) வருந்தப்படுகிறதோ’. ‘மன்னவனே, எல்லா நிலைகளிலும் உனக்கு நன்மையானதை நான் கட்டாயம் சொல்லவேண்டும்; உறவு உணர்வாலும் உடன்பிறப்புப் பாசத்தாலும் அதைச் சொன்னேன். இந்த நேரத்தில் அன்புடைய உறவினன் செய்யத் தக்கது எதுவோ அதைப் பார் — போரில் நான் செய்யும் பகைவர் அழிவைப் பார்.’ இங்கே கும்பகர்ணனின் பாத்திரத்தின் பெருமை தெரிகிறது — முன்பு கடுமையான அறிவுரை சொன்னவனே, உடன்பிறந்தவனின் சினத்தைக் கண்டு மென்மையாகிறான், போருக்கும் ஆயத்தமாகிறான். நன்மை சொல்வது அவனுடைய கடமை, போர் புரிவது அவனுடைய உடன்பிறப்புப் பாசம் — இரண்டையுமே அவன் நிறைவேற்றுகிறான். அவனுடைய சொல்லில் அற உணர்வும் தெரிகிறது — ‘நன்மையானதைச் சொல்லவேண்டும்’ என்று; ஆனால் அற உணர்வைவிட உடன்பிறப்புப் பாசம் வலியது; ஆகவே அறமில்லாத பக்கத்திலும் அவன் போர் புரிகிறான். இதுவே கும்பகர்ணனின் அவலம். ‘கவனமாகக் கேள்’ என்ற சொல்லிலும் மரியாதை தெரிகிறது — ‘அரசே’, ‘மன்னவனே’, ‘ராக்ஷச அரசர்களின் அரசனே’ என்று அவன் உடன்பிறந்தவனையும் அரசனையும் இருவகையிலும் விளிக்கிறான். கடுஞ்சொல்லுக்குப் பின் மென்சொல் — இது திறமையான பேச்சாளனின் அடையாளம்.

‘நீண்ட கைகளுடையவனே, இன்று போர்முனையில் உன் உடன்பிறந்தவனான என்னால் ராமன் கொல்லப்பட்டதும் ஓடும் வானரப் படையைப் பார். இன்று போர்க்களத்திலிருந்து நான் கொண்டுவரும் ராமனின் தலையைக் கண்டு மகிழ்ச்சியடை; சீதை துயருறட்டும். இலங்கையில் உறவினரை இழந்த ராக்ஷசர்கள் அனைவரும் இன்று ராமனின் மரணத்தை — அவர்களுக்கு மிகப் பெரிய இனிய காட்சியை — காணட்டும். தம் உறவினரின் வதத்துக்காக வருந்தி, துயரில் மூழ்கியுள்ளவர்களின் கண்ணீரை இன்று போரில் பகைவனை அழித்துத் துடைப்பேன். இன்று போரில், மலை போன்றவனான வானர அரசன் சுக்ரீவன் சூரியனோடு கூடிய மேகம் போலச் சிதறடிக்கப்பட்டிருப்பதைப் பார்.’ ‘இன்று’ என்ற சொல் மீண்டும் மீண்டும் — ஐந்து சுலோகங்களில் — வருவது கும்பகர்ணனின் ஊக்கத்தையும் உறுதியையும் காட்டுகிறது. ‘குற்றமற்றவனே, கொல்லத் துடிக்கும் இந்த ராக்ஷசர்களாலும் என்னாலும் ஆறுதல் சொல்லப்பட்டும், நீ ஏன் எப்போதும் தாசரதியைப் பற்றி வருந்துகிறாய்? ராகவன் என்னைக் கொன்ற பின்னர்தானே உன்னைக் கொல்லமுடியும்; ராக்ஷசர் தலைவனே, நான் என்னைப் பற்றி வருத்தம் கொள்ளமாட்டேன்.’ இங்கே ‘என்னைக் கொன்ற பின்னர்தான் உன்னை’ என்ற சொல், உடன்பிறந்தவனைக் காக்கத் தன் உயிரைக் கொடுக்கவும் அவன் ஆயத்தமாக இருப்பதைக் காட்டுகிறது. ‘பகைவரை வாட்டுபவனே, இப்போதே விருப்பப்படி எனக்கு ஆணையிடு; ஒப்பற்ற வீரமுடையவனே, போருக்கு வேறொருவனை நீ தேடவேண்டியதில்லை.’ இந்தச் சொல்லே அடுத்த சர்க்கத்தில் மகோதரனின் குற்றச்சாட்டுக்குக் காரணமாகும். வீரனின் பெருமிதம் இங்கே இயல்பானது; ஆனால் ‘நிஹத்ய கில’ — ‘கொன்ற பின்னர்தானே’ — என்ற சொல்லில் எதிர்காலத்தின் நிழலும் தெரிகிறது — கவிஞர் வாசகருக்கு அவனுடைய மரணத்தின் முன்னறிவிப்பைத் தருகிறார். துயரில் மூழ்கிய ராக்ஷசர்களின் கண்ணீரைத் துடைப்பேன் என்ற சொல்லில் கும்பகர்ணனின் சமூக அக்கறையும் தெரிகிறது — அவன் உடன்பிறந்தவனுக்காக மட்டுமல்ல, ராக்ஷசக் குலம் முழுவதற்காகவும் போர் புரிகிறான். சுக்ரீவனைப் பற்றிய ‘ஸஸூர்யமிவ தோயதம்’ — ‘சூரியனோடு கூடிய மேகம் போல’ — என்ற உவமை, அவனுடைய பொன்னிற உடலையும் கரிய மேகத்தையும் ஒருசேரக் குறிக்கிறது.

‘பெரும் வலிமையுடைய உன் பகைவர்களை நான் அழிப்பேன். இந்திரனாயினும், யமனாயினும், அக்கினியும் வாயுவுமாயினும், குபேரனும் வருணனுமாயினும் — அவர்களோடு நான் போர் புரிவேன். மலையளவு உடலுடையவனும், கூரிய சூலம் ஏந்தியவனும், கூர்மையான கோரைப்பற்களுடையவனுமாக முழங்கும் எனக்கு இந்திரனும் அஞ்சுவான். அல்லது ஆயுதத்தைக் கைவிட்டு வேகமாகப் பகைவரை நசுக்கும் என் முன் உயிர்வாழ விரும்பும் எவனும் எதிர்த்து நிற்க முடியாது. ஈட்டியாலும் அல்ல, கதையாலும் அல்ல, வாளாலும் அல்ல, கூரிய அம்புகளாலும் அல்ல — வெறும் கைகளாலேயே ஆவேசத்தோடு வஜ்ரம் ஏந்திய இந்திரனையும் கொல்வேன். அந்த ராகவன் இன்று என் முஷ்டியின் வேகத்தைத் தாங்கினால், அதன் பின் என் அம்புக் கூட்டங்கள் ராகவனின் குருதியைக் குடிக்கும். அரசே, நான் இருக்கும்போது எதற்காகக் கவலையால் வாடுகிறாய்? உன் பகைவர்களை அழிக்கப் புறப்பட நான் ஆயத்தமாக இருக்கிறேன்; ராமனைப் பற்றிய கொடிய அச்சத்தை விடு; போரில் அவனைக் கொல்வேன்.’ ‘ராகவனையும், லக்ஷ்மணனையும், பெரும் வலிமையுடைய சுக்ரீவனையும், இலங்கையை எரித்த ராக்ஷசக் கொலையாளியான அனுமனையும், வானரர்களையும் போரில் எதிர்ப்பட்டால் தின்றுவிடுவேன். உனக்கு இணையற்ற பெரும் புகழைத் தர விரும்புகிறேன்.’ முன்பு அவன் இந்திரனை ஐராவதத்தின் தந்தத்தால் அடித்தான்; ஆகவே அவனுடைய பெருமிதம் அடிப்படையற்றதல்ல. அனுமன் இலங்கையை எரித்ததைக் குறிப்பிடுவது ராக்ஷசர்களின் இதயத்தில் அந்த அவமானத்தின் நினைவை எழுப்புகிறது. இந்தச் சுலோகங்களில், முந்தைய சர்க்கத்தில் விபீஷணன் விவரித்த கும்பகர்ணனின் ஆற்றலும் பிறவி வலிமையும் வெளிப்படுகின்றன. ஆயினும் ‘என் முஷ்டியின் வேகத்தைத் தாங்கினால்’ என்ற சொல்லில் ஐயத்தின் சாயலும் உண்டு — ராமனின் வலிமையை அவனும் முற்றிலும் புறக்கணிக்கவில்லை. தேவர்களின் பெயர்கள் — இந்திரன், யமன், அக்கினி, வாயு, குபேரன், வருணன் — உலகக் காவலர்களே; அவர்கள் அனைவரோடும் போர் புரிவேன் என்ற சொல் அவனுடைய தன்னம்பிக்கையின் உச்ச எல்லையைக் காட்டுகிறது. ஆயுதமில்லாமலும் வெறும் கைகளாலேயே கொல்வேன் என்பது அவனுடைய உடல்வலிமையின் பெருமிதம்.

‘அரசே, இந்திரனிடமிருந்து அச்சமாயினும், சுயம்புவான பிரம்மாவிடமிருந்தே அச்சமாயினும், கதிரவன் இரவின் இருளை அழிப்பது போல நான் அதை அழிப்பேன். நான் சினமுற்றால் தேவர்களும் தரையில் கிடப்பார்கள்; யமனை அடக்குவேன், அக்கினியைத் தின்பேன். நட்சத்திரங்களோடு சூரியனைத் தரையில் வீழ்த்துவேன், நூறு வேள்வி செய்த இந்திரனைக் கொல்வேன், வருணனின் இருப்பிடமான கடலைக் குடிப்பேன். மலைகளைப் பொடியாக்குவேன், பூமியைப் பிளப்பேன். நீண்ட காலம் உறங்கிய கும்பகர்ணனின் வீரத்தை, தின்னப்படும் எல்லா உயிர்களும் இன்று காணட்டும். இந்த வானுலகம் முழுவதும் சேர்ந்தாலும் எனக்கு உணவாகப் போதாது.’ 52 முதல் 56 வரையான சுலோகங்கள் திறனாய்வுப் பதிப்பில் காணப்படவில்லை — வுல்கேட்டின் மிகைப்படுத்தல் நிறைந்த இந்தப் பகுதி கும்பகர்ணனின் பெருமிதத்தை உச்சத்துக்குக் கொண்டுசெல்கிறது. பின்னர் உபஜாதி யாப்பில் அவன் நிறைவு செய்கிறான்: ‘தாசரதியின் வதத்தால் உனக்கு இன்பம் தரும் இன்பத்தைக் கொண்டுவர நான் செல்கிறேன். லக்ஷ்மணனோடு ராமனைக் கொன்று, வானரக் கூட்டத் தலைவர்கள் அனைவரையும் தின்பேன்.’ இறுதியில் வம்சஸ்த யாப்பில்: ‘அரசே, மகிழ்ந்திரு, இன்று மதுவைக் குடி, துயரை விலக்கிக் காரியங்களைச் செய். இன்று நான் ராமனை யமனுலகுக்கு அனுப்பியதும் சீதை நெடுங்காலம் உன் வசமாவாள்.’ இங்கே முரண் கவனிக்கத்தக்கது — சர்க்கத்தின் தொடக்கத்தில் சீதையைக் கவர்ந்ததை ‘பாவத்தின் பலன்’ என்று கண்டித்தவனே, இறுதியில் ‘சீதை உன் வசமாவாள்’ என்று நம்பிக்கை தருகிறான். உடன்பிறப்புப் பாசம் அவனுடைய நீதியுணர்வை வென்றுவிடுகிறது. இவ்வாறு சர்க்கம் நீதி அறிவுரையில் தொடங்கிப் போர் ஊக்கத்தில் முடிகிறது; கும்பகர்ணனின் பாத்திரத்தின் இரு பக்கங்களையும் தெளிவாக்குகிறது — விவேகமுள்ள அமைச்சன், வீர உடன்பிறந்தவன். ‘வாருணீம் பிப’ — ‘மதுவைக் குடி’ — என்ற சொல் ராவணனின் இன்ப நாட்டத்தை நினைவூட்டுகிறது; அதுவே அவனுடைய வீழ்ச்சிக்குக் காரணம். கும்பகர்ணனும் தானே மது அருந்திவிட்டே வந்திருந்தான்; இவ்வாறு ராக்ஷசர்களின் வாழ்க்கைமுறை இங்கே பிரதிபலிக்கிறது. மிகைக்கூற்றுகளுக்குப் பின் வரும் ‘உனக்கு இன்பத்தைக் கொண்டுவர நான் செல்கிறேன்’ என்ற எளிய சொல் அவனுடைய அன்பின் உண்மையைக் காட்டுகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे त्रिषष्टितमः सर्गः॥ ६३॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க