சர்க்கம்
கும்பகர்ணன் ராவணனின் மாளிகையில் நுழைதல்
கும்பகர்ணன் அரசவீதி வழியே செல்லுதல், உடன்பிறந்தோரின் சந்திப்பு, ராமனால் ராவணனுக்கு உண்டான அச்சம், கும்பகர்ணனிடம் உதவி வேண்டுதல்
உறக்கத்தாலும் மயக்கத்தாலும் கலங்கியிருந்த, ராக்ஷசர்களில் புலி போன்ற, பெரும் வீரமுடைய கும்பகர்ணன் செல்வச் செழிப்பு நிறைந்த அரசவீதி வழியே சென்றான். ஆயிரக்கணக்கான ராக்ஷசர்கள் சூழ்ந்த அவன் வெல்லுதற்கரியவனாக இருந்தான்; வீதியின் இருபுறமும் இருந்த வீடுகளிலிருந்து அவன்மீது பூமழை பொழியப்பட்டது — நகரவாசிகள் அவனைத் தங்களைக் காப்பவனாகக் கருதிச் சிறப்பிக்கிறார்கள். பொன் வலைப்பின்னல்களால் போர்த்தப்பட்டு, சூரியனைப் போல ஒளிர்ந்த, விரிந்த, அழகிய ராக்ஷச அரசனின் மாளிகையை அவன் கண்டான். பின்னர், சூரியன் மேகக் கூட்டத்துக்குள் புகுவது போல, ராக்ஷசர்களின் தலைவனுடைய மாளிகைக்குள் அவன் புகுந்தான்; தொலைவில் ஆசனத்தில் அமர்ந்திருந்த தன் அண்ணனைக் கண்டான் — ஆசனத்தில் அமர்ந்த சுயம்புவான பிரம்மாவை இந்திரன் காண்பது போல. இங்கே உவமை இருவகை — நுழைவில் சூரியனும் மேகமும், காண்பதில் இந்திரனும் பிரம்மாவும். ராக்ஷசக் கூட்டங்களோடு உடன்பிறந்தவனின் மாளிகைக்குச் சென்றபோது அவன் தன் அடியெடுப்புகளால் பூமியை அதிரச் செய்தான். இந்த ஐந்தாம் சுலோகம் முந்தைய சர்க்கத்தின் தொண்ணூற்று நான்காம் சுலோகத்தின் இரு பாதிகளோடும் ஏறக்குறைய ஒன்றே; ‘ரக்ஷோகணஸமந்வித:’ — ‘ராக்ஷசக் கூட்டங்களோடு கூடியவன்’ — என்ற பாடவேறுபாடு மட்டுமே உள்ளது — அச்சுப் பதிப்பில் இது ஒரு மீள்கூறல், கதையின் போக்கிலோ நுழைவின் மீள் நினைவூட்டல். கவிஞர் இங்கே கும்பகர்ணனின் பயணத்தை ஓர் அரச ஊர்வலம் போல விவரிக்கிறார் — ஆயிரக்கணக்கான பின்தொடர்பவர்கள், பூமழை, செல்வம் நிறைந்த வீதி. ஆயினும் அவன் கண்களில் உறக்கமும் மயக்கமும் இன்னும் இருக்கின்றன; ஆகவே வீரத்தோடு சோம்பலும் தெரிகிறது. நகரவாசிகளின் பூமழையில் நம்பிக்கை வெளிப்படுகிறது — பல தோல்விகளால் துன்புற்ற அவர்கள் இவனைப் புதிய காவலனாகப் பார்க்கிறார்கள். அரண்மனையின் பொன் வலைகளும் சூரிய ஒளியும் ராவணனின் செல்வச் சிறப்பைக் குறிக்கின்றன; அந்தச் செல்வம் இப்போது இடருக்குள் விழுந்துவிட்டது. பூமியின் அதிர்வு அவன் உடலின் கனத்தைக் காட்டுகிறது; இனி வானரர்களுக்கு வரவிருக்கும் அச்சத்துக்கு முன்னறிவிப்பாகவும் அமைகிறது.
மாளிகையை அடைந்து, உள்முற்றங்களைக் கடந்து, புஷ்பக விமானத்தில் கலக்கத்தோடு அமர்ந்திருந்த மதிப்புக்குரிய தன் அண்ணனைக் கும்பகர்ணன் கண்டான். தசக்ரீவனும் அவன் வந்து நிற்பதைக் கண்டு மகிழ்ந்து, விரைந்து எழுந்து அவனை அருகே அழைத்தான். கட்டிலில் அமர்ந்திருந்த உடன்பிறந்தவனின் பாதங்களைப் பெரும் வலிமையுடைய கும்பகர்ணன் வணங்கி, ‘நான் செய்யவேண்டியது என்ன?’ என்று கேட்டான். ராவணன் மகிழ்ச்சியோடு எழுந்து அவனைத் தழுவிக்கொண்டான், முறைப்படி வரவேற்றான். அண்ணன் எழுந்ததும் தழுவியதும் அவனுடைய அச்சத்தின் ஆழத்தைக் குறிக்கின்றன — அரசனும் தம்பியிடம் பணிவுடையவனாகிவிட்டான். பின்னர் கும்பகர்ணன் மங்கலமான தெய்வீகச் சிறந்த ஆசனத்தில் அமர்ந்தான். அந்த ஆசனத்தில் அமர்ந்து, சிவந்த கண்களுடன் அவன் சினத்தோடு ராவணனிடம் சொன்னான்: ‘அரசே, எதற்காக நீ இவ்வளவு முனைப்போடு என்னை எழுப்பினாய்? உனக்கு இங்கே எதனால் அச்சம்? இன்று பிணமாகப் போகிறவன் யார்?’ ‘ப்ரேத:’ — ‘பிணம்’ — என்ற சொல்லால் அவன் தன் ஆற்றலை வெளிப்படுத்துகிறான் — யாருக்காக நான் எழுப்பப்பட்டேனோ அவன் நிச்சயம் சாவான் என்பது அவன் கருத்து. சினமும் இங்கே உறக்கம் கலைந்ததன் விளைவு போலத் தெரிகிறது. கும்பகர்ணனின் பணிவும் கவனிக்கத்தக்கது — வலியவனாயினும் அவன் அண்ணனின் பாதங்களை வணங்கி, அதன் பின்னரே கேள்வி கேட்கிறான். ‘கிம் க்ருத்யம்’ — ‘செய்யவேண்டியது என்ன’ — என்ற அவனுடைய முதல் சொல் ஒரு பணியாளனுடையது போல இருக்கிறது; அடுத்ததோ சினமுற்ற போர்வீரனுடையது. ராவணனும் தன் வெற்றிகளின் அடையாளமான புஷ்பக விமானத்தில் அமர்ந்திருக்கிறான்; இருந்தும் கலங்கியிருக்கிறான். இவ்வாறு கவிஞர் அரசனின் வெளிப்புறச் செல்வத்தையும் உள்ளத்து அச்சத்தையும் ஒருசேரக் காட்டுகிறார். உடன்பிறந்தோரின் பரஸ்பர அன்பு உண்மையானது; ஆனால் அந்த அன்பிலும் ராவணனின் தன்னலம் மறைந்திருக்கிறது என்பது பின்னர் தெளிவாகும். ‘ஆத்ருத்ய’ — ‘முனைப்போடு’ — என்ற சொல், சாதாரணக் காரியத்துக்காக அவனை எழுப்புவதில்லை, பெரிய காரணமே தேவை என்பதைக் குறிக்கிறது.
சினமுற்ற உடன்பிறந்தவனைக் கண்டு ராவணனும் கோபத்தால் சுழன்ற கண்களுடன் இவ்வாறு சொன்னான்: ‘பெரும் வலிமையுடையவனே, நீ உறங்கியபோது மிக நீண்ட காலம் கடந்துவிட்டது. ஆழ்ந்து உறங்கிய நீ, ராமனால் எனக்கு உண்டான அச்சத்தை அறியமாட்டாய். செல்வச் சிறப்புடைய, வலிமைமிக்க இந்தத் தாசரதி சுக்ரீவனோடு சேர்ந்து கடலைக் கடந்து வந்து நம் வேரையே அறுக்கிறான். ஐயோ, இலங்கையின் காடுகளையும் சோலைகளையும் பார் — பாலத்தின் வழியே எளிதாக வந்த வானரர்களால் அவை ஒரே கடலாக்கப்பட்டுவிட்டன. ராக்ஷசர்களில் முதன்மையானவர்கள் எல்லோரும் போரில் வானரர்களால் கொல்லப்பட்டனர். போரில் வானரர்களுக்கோ எந்த வகையிலும் அழிவை நான் காணவில்லை; முன்பும் வானரர்கள் போரில் வெல்லப்பட்டதில்லை.’ பின்னர் அவன் வெளிப்படையாக வேண்டுகிறான்: ‘ஆகவே எழுந்துள்ள இந்த அச்சத்திலிருந்து காப்பாற்று; இவர்களை இன்றே அழி; அதற்காகவே நீ எழுப்பப்பட்டாய். கருவூலம் முழுவதும் தீர்ந்துவிட்டது; ஆகவே எனக்குத் துணை நின்று, குழந்தைகளும் முதியவர்களுமே எஞ்சியுள்ள இலங்கை நகரைக் காப்பாற்று.’ இங்கே ராவணனின் செருக்கு கரைந்துவிட்டது — கருவூல இழப்பையும் படை இழப்பையும் அவனே ஒப்புக்கொள்கிறான். ‘பாலவ்ருத்தாவஶேஷிதா’ — ‘குழந்தைகளும் முதியவர்களுமே எஞ்சியது’ — என்ற சொல்லால், இளம் போர்வீரர்கள் ஏறக்குறைய அனைவரும் கொல்லப்பட்டனர் என்ற இரக்கமான சித்திரம் தரப்படுகிறது. ‘மூலம் பரிக்ருந்ததி’ — ‘வேரை அறுக்கிறான்’ — என்ற சொல்லில் மரத்தின் உவமை உள்ளது — மரத்தின் வேர் வெட்டப்பட்டால் எல்லாம் உலர்வது போல, இலங்கையின் வலிமை அழிகிறது. ‘வானரைகார்ணவம்’ — ‘வானரர்களால் ஒரே கடலானது’ — என்ற சொல்லில் வானரர்கள் கடல் போல விவரிக்கப்படுகிறார்கள்; பாலத்தின் வழியே கடந்து அவர்கள் எங்கும் பரவியுள்ளனர். ராவணன் தன் குற்றத்தை ஒப்புக்கொள்ளவில்லை — சீதையைக் கவர்ந்ததைக் குறிப்பிடவில்லை; ராமனைப் பகைவனாக மட்டுமே விவரிக்கிறான். பிரஹஸ்தன் முதலியோரின் வதமும் அவனுடைய சொந்தத் தோல்வியுமே இந்தப் பேச்சின் பின்னணி.
‘நீண்ட கைகளுடையவனே, உடன்பிறந்தவனுக்காக மிகக் கடினமான இந்தச் செயலைச் செய். பகைவரை வாட்டுபவனே, இதற்கு முன் எந்த உடன்பிறந்தவனிடமும் நான் இவ்வாறு சொன்னதில்லை — நான் ஒருபோதும் யாரிடமும் இரந்ததில்லை.’ இந்தச் சொல்லில் அரசனின் தன்மானம் கைவிடப்படுவது தெரிகிறது. ‘உன்மீது எனக்கு அன்பும் பெரும் நம்பிக்கையும் உண்டு. ராக்ஷசர்களில் காளை போன்றவனே, தேவாசுரப் போர்களில் பலமுறை நீ எதிர் அணிவகுத்துத் தேவர்களையும் அசுரர்களையும் போரில் வென்றிருக்கிறாய்.’ இருபத்திரண்டாம் சுலோகம் அச்சுப் பதிப்பில் ஒரே ஒரு பாதியாக அமைந்துள்ளது; அதன் பொருள் முந்தையதோடு இணைகிறது. ‘அச்சந்தரும் வீரமுடையவனே, அந்த வீரம் முழுவதையும் இப்போது மேற்கொள்; எல்லா உயிர்களிலும் உனக்கு நிகரான வலியவன் காணப்படவில்லை.’ இறுதியில் வம்சஸ்த யாப்பில் நிறைவு: ‘போரை விரும்புபவனே, உறவினரை நேசிப்பவனே, என் விருப்பப்படி எனக்கு மிகச் சிறந்த இனிய நன்மையைச் செய். கூதிர்காலத்தில் எழுந்த பெருங்காற்று மேகங்களைச் சிதறடிப்பது போல, உன் ஒளியால் பகைவர் படையை வாட்டு.’ ‘ப்ரியரண’ — ‘போரை விரும்புபவனே’ — ‘பாந்தவப்ரிய’ — ‘உறவினரை நேசிப்பவனே’ — என்ற இரு விளிகளும் கும்பகர்ணனின் இரு இயல்புகளைத் தொடுகின்றன — போர்ப் பற்றும் உறவுப் பற்றும்; ராவணன் இரண்டையுமே தன்னலத்துக்காகப் பயன்படுத்துகிறான். புகழ்ச்சி, இரத்தல், அச்சம் ஆகிய மூன்றும் இந்தப் பேச்சில் கலந்துள்ளன. முன்பு ராவணன் யார் முன்னும் தலைவணங்கியதில்லை; இப்போதோ தம்பியின் முன் இரப்பவனாகிறான்; இதுவே அவனுடைய வீழ்ச்சியின் தொடக்கம். கும்பகர்ணனின் முந்தைய வெற்றிகளை நினைவூட்டி அவன் அவனுடைய தன்மானத்தை எழுப்புகிறான், அதனால் அவன் போருக்கு ஆயத்தமாவான் என்று. அடுத்த சர்க்கத்தில் கும்பகர்ணன் இந்த வேண்டுகோளுக்குப் பதில் சொல்வான். ‘அன்பு’, ‘நம்பிக்கை’ என்ற இரு சொற்களால் அவன் உடன்பிறந்தவனின் இதயத்தைத் தொடுகிறான்; தேவாசுர வெற்றிகளை நினைவூட்டி அவனுடைய பெருமிதத்தைப் பெருக்குகிறான். வம்சஸ்த யாப்பிலுள்ள காற்று–மேக உவமை போரின் வேகத்தைக் குறிக்கிறது — கூதிர்காலத்தில் நீர் குறைந்த லேசான மேகங்கள் காற்றால் எளிதாகச் சிதறடிக்கப்படுவது போல, வானரர்களும் உன் முன் ஓடிவிடுவார்கள் என்பது ராவணனின் நம்பிக்கை.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे द्विषष्टितमः सर्गः॥ ६२॥