॥वाल्मीकिरामायणम् யுத்த காண்டம் · சர்க்கம் 61

யுத்த காண்டம்

சர்க்கம்

விபீஷணன் கும்பகர்ணனை அறிமுகப்படுத்துதல்

கும்பகர்ணனைக் கண்டு வானரர்கள் ஓடுதல், ராமனின் கேள்வி, கும்பகர்ணனின் வலிமையையும் பிரம்மாவின் சாபத்தையும் விபீஷணன் விவரித்தல், ராமனின் ஆணைப்படி வானரர்கள் வாயில்களில் நிலைகொள்ளுதல்

பின்னர் பெரும் ஒளியுடையவனும் வீரனுமான ராமன் வில்லை எடுத்துக்கொண்டு, மகுடம் அணிந்த பேருடல் படைத்த கும்பகர்ணனைக் கண்டான். அந்த ராக்ஷசர்களில் சிறந்தவன் மலை போன்ற தோற்றமுடையவனாக இருந்தான்; முன்பு வானத்தை அளந்து கடந்த நாராயணனைப் போல இருந்தான் — திரிவிக்கிரம அவதாரத்தின் உவமையால் அவன் உடலின் பரப்பு குறிக்கப்படுகிறது. நீர் நிறைந்த மேகம் போலக் கரிய நிறமுடையவனும், பொன் தோள்வளைகளை அணிந்தவனுமான அவன் கண்ணில் பட்டதும், வானரர்களின் பெரும்படை மீண்டும் ஓடியது — ‘மீண்டும்’ என்ற சொல், முந்தைய சர்க்கத்தின் இறுதியில் விவரிக்கப்பட்ட ஓட்டத்தை நினைவூட்டுகிறது. சிதறி ஓடும் படையையும் வளர்ந்து வரும் ராக்ஷசனையும் கண்டு ராமன் வியப்புடன் விபீஷணனிடம் சொன்னான்: ‘மலை போன்றவனும், மகுடம் அணிந்தவனும், பழுப்பு நிறக் கண்களுடையவனும், மின்னலோடு கூடிய மேகம் போல இலங்கையில் தோன்றுபவனுமான இவன் யார்? பூமியின் கொடி போல ஒரு பேருருவம் இங்கே தெரிகிறது; இவனைக் கண்டு வானரர்கள் எல்லோரும் அங்குமிங்கும் ஓடுகிறார்கள். சொல் — மிகப் பெரியவனான இவன் யார், ராக்ஷசனா, அசுரனா? இப்படிப்பட்ட ஓர் உயிரை நான் இதற்கு முன் எப்போதும் கண்டதில்லை.’ ராமனின் வியப்பும் முக்கியமானது — கரன், தூஷணன் முதலிய ஆயிரக்கணக்கான ராக்ஷசர்களைக் கண்டவனும் இவனைக் கண்டு திகைக்கிறான். ‘ஹரிலோசன:’ — ‘பழுப்புக் கண்ணன்’ — என்பதால் மஞ்சள் கலந்த கண்களும், ‘கிரீடீ’ — ‘மகுடம் அணிந்தவன்’ — என்பதால் அரச அடையாளமும், ‘ஸவித்யுதிவ தோயத:’ — ‘மின்னலோடு கூடிய மேகம் போல’ — என்பதால் கரிய உடலில் பொன் அணிகலன்களின் ஒளியும் குறிக்கப்படுகின்றன. அயராத செயல்திறனுடைய அரசகுமாரன் ராமன் இவ்வாறு கேட்டதும், பேரறிவாளனான விபீஷணன் காகுத்ஸ்தனிடம் இதைச் சொன்னான். பகைவர் தரப்பைப் பற்றி அறிய ராமன் விபீஷணனிடமே கேட்கிறான், ஏனெனில் அவன் ராக்ஷசர்களின் எல்லா ரகசியங்களையும் அறிந்தவன் — அடைக்கலம் புகுந்தவனின் பயன் இங்கே தெளிவாகிறது. கவிஞரின் வர்ணனையில் ஒரு வரிசை தெரிகிறது — முதலில் ராமன் வில்லை எடுத்தல், பின்னர் பகைவனைக் காணுதல், பின்னர் படையின் ஓட்டம், இறுதியில் கேள்வி. இவ்வாறு போர்க்களத்தின் சித்திரம் வாசகரின் முன் உயிரோட்டமாக எழுகிறது. ‘வர்தமானம் ச ராக்ஷஸம்’ — ‘வளர்ந்து வரும் ராக்ஷசனை’ — என்ற சொல், அருகே வர வர கும்பகர்ணனின் உடல் மேலும் மேலும் பெரிதாகத் தெரிந்தது என்று குறிக்கிறது — தொலைவில் கண்ட மலை அணுகுபவனுக்கு வளர்வது போல. ராமனின் கேள்வியில் உள்ள ‘ரக்ஷோ வா யதி வாஸுர:’ — ‘ராக்ஷசனா அல்லது அசுரனா’ — என்ற ஐயமும் அவனுடைய புதுமையைக் காட்டுகிறது, ஏனெனில் இப்படிப்பட்ட உடல் ராக்ஷசர்களிடையேயும் அரிது. விபீஷணன் ‘மஹாப்ராஜ்ஞ:’ — ‘பேரறிவாளன்’ — என்று சிறப்பிக்கப்படுகிறான், ஏனெனில் அவனுடைய பதில் வெறும் அறிமுகமாக இல்லாமல் ஒரு உபாயமாகவும் அமையப்போகிறது.

‘போரில் வைவஸ்வதனான யமனையும் வாசவனான இந்திரனையும் தோற்கடித்தவன் இவன்தான் — விச்ரவஸின் மகனான வீரமிக்க கும்பகர்ணன்; உருவளவில் இவனுக்கு நிகரான ராக்ஷசன் வேறு எவனும் இல்லை. ராகவா, தேவர்கள், தானவர்கள், யக்ஷர்கள், நாகங்கள், ஊனுண்ணிகளான ராக்ஷசர்கள், கந்தர்வர்கள், வித்யாதரர்கள், கின்னரர்கள் ஆகியோர் போரில் ஆயிரக்கணக்கில் இவனால் முறியடிக்கப்பட்டனர். சூலத்தைக் கையில் ஏந்தியவனும், கோரக் கண்ணனும், பெரும் வலிமையுடையவனுமான கும்பகர்ணனைத் தேவர்களாலும் கொல்ல முடியவில்லை; ‘இவன் காலனே’ என்று அவர்கள் மயங்கினர். இந்தக் கும்பகர்ணன் இயல்பாகவே ஒளியுடையவன், பெரும் வலிமையுடையவன்; மற்ற ராக்ஷசத் தலைவர்களின் வலிமையோ வரத்தால் பெற்றது.’ இந்த வேறுபாடு கவனிக்கத்தக்கது — ராவணன் முதலியோர் தவத்தால் வரம் பெற்று வலியவரானார்கள்; கும்பகர்ணனுக்கோ பிறப்பிலேயே வலிமை. ‘பிறந்தவுடனேயே குழந்தையாக இருந்தபோதே பசியால் வாடிய அந்தப் பேருருவன் பல்லாயிரக்கணக்கான உயிர்களைத் தின்றான். அவர்கள் தின்னப்படும்போது அச்சத்தால் துன்புற்ற உயிர்கள் இந்திரனிடம் அடைக்கலம் புகுந்து அந்தச் செய்தியைத் தெரிவித்தன.’ இங்கே ‘மஹாத்மனா’ என்ற சொல் பேருடலைக் குறிக்கிறதே தவிர நற்பண்பை அல்ல. உபஜாதி யாப்பிலுள்ள பத்தாம் சுலோகத்தில் தோற்கடிக்கப்பட்டவர்களின் பட்டியல் நீளமானது — தேவர்கள், தானவர்கள், யக்ஷர்கள், நாகர்கள், ராக்ஷசர்கள், கந்தர்வர்கள், வித்யாதரர்கள், கின்னரர்கள் — இதனால் அவனைப் பற்றிய அச்சம் எல்லா உலகங்களிலும் பரவியிருந்தது என்று அறிகிறோம். விபீஷணன் தன் சொந்த உடன்பிறந்தவனையும் பாரபட்சமின்றி விவரிக்கிறான் — அவனுடைய வலிமையைப் புகழ்கிறான், அவனுடைய குற்றங்களையும் மறைக்கவில்லை. அடைக்கலம் புகுந்தவனின் இந்த வாய்மை அவனை ராமனின் நம்பிக்கைக்குத் தகுதியானவனாக்குகிறது. ‘காலோ(அ)யம்’ — ‘இவன் காலன்’ — என்ற தேவர்களின் மயக்கம், அவனைக் காண்பதே மரணத்தைக் காண்பது போல அச்சந்தருவது என்று காட்டுகிறது. பிறப்பிலிருந்தே இருந்த பசியே அவனுடைய இயல்பின் வேர்; அதுவே பின்னர் சாபத்துக்குக் காரணமாகப் போகிறது.

‘சினமுற்ற வஜ்ராயுததாரியான மகேந்திரன் கூரிய வஜ்ரத்தால் கும்பகர்ணனைத் தாக்கினான். இந்திரனின் வஜ்ரத்தால் அடிபட்ட அந்தப் பேருருவன் சினத்தால் அசைந்தான், பலமாக முழங்கினான். இடைவிடாது முழங்கும் அந்த ராக்ஷசனின் முழக்கத்தைக் கேட்டு, ஏற்கெனவே அஞ்சியிருந்த உயிர்கள் மேலும் நடுங்கின. பின்னர் சினமுற்ற பெரும் வலிமையுடைய கும்பகர்ணன் மகேந்திரனின் ஐராவதத்திலிருந்து ஒரு தந்தத்தைப் பிடுங்கி, அதனால் வாசவனின் மார்பில் அடித்தான். கும்பகர்ணனின் அடியால் துன்புற்ற வாசவன் வேதனையால் எரிந்தான்; அப்போது தேவர்களும் பிரம்மரிஷிகளும் தானவர்களும் சட்டெனக் கலங்கினர்.’ வஜ்ரமும் பிளக்க முடியாத உடலுடையவனின் வலிமை எப்படிப்பட்டது என்பதைக் கேட்பவரே ஊகித்துக்கொள்ளட்டும். ஐராவதத்தின் தந்தத்தாலேயே இந்திரனை அடித்தது அவனுடைய அவமானத்தின் உச்சம். ‘பின்னர் இந்திரன் உயிர்களுடன் சுயம்புவான பிரம்மாவின் இருப்பிடத்துக்குச் சென்றான். அவர்கள் பிரஜாபதியிடம் கும்பகர்ணனின் கொடுமையை எடுத்துரைத்தனர் — உயிர்களைத் தின்பது, தேவர்களை அவமதிப்பது, ஆசிரமங்களை அழிப்பது, பிறர் மனைவியரை மிகுதியாகக் கவர்வது. இந்திரன் சொன்னான்: இவன் இப்படியே நாள்தோறும் உயிர்களைத் தின்றுகொண்டிருந்தால், சிறிது காலத்திலேயே உலகம் வெறுமையாகிவிடும்.’ இருபதாம் சுலோகம் திறனாய்வுப் பதிப்பில் காணப்படவில்லை; அதன் பிற்பாதி வுல்கேட்டில் மட்டுமே உள்ளது; அங்கே கும்பகர்ணனின் குற்றங்களின் பட்டியல் முழுமை பெறுகிறது. இந்திரனின் கவலை தன் தோல்வி மட்டுமல்ல, உயிர்களின் அழிவு — படைப்பையே காப்பது பற்றிய கேள்வி எழுந்துவிட்டது. இந்திரன் தேவர்களின் அரசன்; இருந்தும் அவன் உயிர்களுடன் பிரம்மாவிடம் அடைக்கலம் புகுகிறான் — தன் வலிமை போதாத இடத்தில் படைப்பவனின் துணை. வஜ்ரத்தின் அடியால் கும்பகர்ணன் அசைந்தான் மட்டுமே, விழவில்லை; அவனுடைய முழக்கத்தாலோ உயிர்கள் மீண்டும் நடுங்கின. இவ்வாறு அவனுடைய உடல்வலிமையும் குரல்வலிமையும் இரண்டுமே விவரிக்கப்பட்டன. குற்றப் பட்டியலில் பிறர் மனைவியரைக் கவர்தலும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது; இது ராவணனின் சீதை அபகரிப்போடு சேர்த்து அவர்கள் குலத்தின் இயல்பைக் குறிக்கிறது.

‘வாசவனின் சொல்லைக் கேட்டு எல்லா உலகங்களுக்கும் பாட்டனான பிரம்மா ராக்ஷசர்களை அழைத்தார், கும்பகர்ணனையும் கண்டார். கும்பகர்ணனைப் பார்த்த மாத்திரத்திலேயே பிரஜாபதியும் நடுங்கினார்; பின்னர் தேறிய சுயம்பு கும்பகர்ணனிடம் இதைச் சொன்னார்: புலஸ்தியரின் வழித்தோன்றலால் நீ நிச்சயமாக உலக அழிவுக்காகவே படைக்கப்பட்டிருக்கிறாய்; ஆகவே இன்று முதல் நீ இறந்தவன் போல உறங்குவாய். பிரம்மாவின் சாபத்தால் வீழ்த்தப்பட்ட அவன் தலைவரின் முன்னாலேயே விழுந்தான்.’ படைப்பவனே கண்டு அஞ்சும் அளவுக்கு அவனுடைய பயங்கரம் ஒப்பற்றது. ‘அப்போது பெரிதும் பதறிய ராவணன் இவ்வாறு சொன்னான்: பிரஜாபதியே, நன்கு வளர்ந்த பொன்மரம் கனி தரும் காலத்தில் வெட்டப்படுவதில்லை; உமது சொந்தக் கொள்ளுப்பேரனை இவ்வாறு சபிப்பது முறையல்ல. நீர் பொய் பேசுபவர் அல்ல; இவன் உறங்கியே தீருவான் என்பதில் ஐயமில்லை; ஆனால் இவனுடைய உறக்கத்துக்கும் விழிப்புக்கும் ஒரு காலவரையறை செய்யப்படட்டும்.’ பொன்மரத்தின் உவமையால் ராவணன் கும்பகர்ணனைக் குலத்துக்குப் பயன் தரும் செல்வம் என்கிறான்; பேரப்பிள்ளை உறவைச் சொல்லிப் பிரம்மாவின் பாசத்தை வேண்டுகிறான் — புலஸ்தியர் பிரம்மாவின் மனத்தில் தோன்றிய மகன்; ஆகவே விச்ரவஸின் மகன்கள் அவருக்குக் கொள்ளுப்பேரர்கள். ‘ராவணனின் சொல்லைக் கேட்டு சுயம்பு இதைச் சொன்னார்: இவன் ஆறு மாதம் உறங்குவான், ஒரு நாள் விழித்திருப்பான். அந்த ஒரு நாளில் இந்த வீரன் பசியோடு பூமியில் திரிந்து, வாயைப் பிளந்தபடி, பெருகிய நெருப்புப் போல உலகங்களை விழுங்குவான்.’ இவ்வாறு சாபம் தணிக்கப்பட்ட பின்னும் உலகின் அச்சம் முற்றிலும் நீங்கவில்லை. இந்தச் சூழலில் சாபத்தின் கதை இரண்டைத் தெளிவாக்குகிறது — கும்பகர்ணனின் நீண்ட உறக்கத்தின் காரணத்தையும், அவனை எழுப்புவதில் ராக்ஷசர்கள் பட்ட சிரமத்தின் காரணத்தையும். ராவணன் இங்கும் சாமர்த்தியசாலியாகத் தெரிகிறான் — அவன் சாபத்தை நீக்கும்படி வேண்டவில்லை, காலவரையறையை மட்டுமே வேண்டுகிறான்; இதனால் பிரம்மாவின் சொல்லின் வாய்மையும் காக்கப்பட்டது, உடன்பிறந்தவனின் உயிரும் காக்கப்பட்டது. பிரம்மாவும் அவனுடைய வேண்டுகோளை ஏற்கிறார்; ஆனால் அவருடைய பதிலிலும் அச்சம் உள்ளது — ஒரே நாளிலும் அவன் உலகங்களை விழுங்கக்கூடும். இந்தக் காரணத்தால்தான் இன்று காலமல்லாத காலத்தில் எழுப்பப்பட்ட அவனைத் தடுப்பது அரிது.

‘அந்த அரசன் ராவணன் இப்போது இடருக்கு உள்ளாகி, உன் வீரத்துக்கு அஞ்சிக் கும்பகர்ணனை எழுப்பினான். அச்சந்தரும் வீரமுடைய இந்த வீரன் பாசறையிலிருந்து வெளிப்பட்டு, மிகுந்த சினத்தோடு வானரர்களைத் தின்றுகொண்டு எங்கும் ஓடுகிறான். கும்பகர்ணனைப் பார்த்த மாத்திரத்திலேயே இன்று வானரர்கள் ஓடிவிட்டார்கள்; போரில் சினமுற்ற இவனை வானரர்கள் எப்படித் தடுப்பார்கள்? ஆகவே எல்லா வானரர்களிடமும் சொல்லப்படட்டும் — இது உயரமாக நிறுத்தப்பட்ட ஒரு யந்திரம், உண்மையான ராக்ஷசன் அல்ல என்று. இவ்வாறு அறிந்துகொண்டால் வானரர்கள் இங்கே அச்சமற்றவர்களாவார்கள்.’ விபீஷணனின் அறிவு இங்கே நடைமுறைக்கு உகந்தது — வலிமையால் எதிர்கொள்வது கடினமானவனைப் பற்றிய அச்சத்தை ஒரு உளவியல் உபாயத்தால் நீக்க அவன் முன்மொழிகிறான். உண்மையை மறைத்தாவது படையின் துணிவு காக்கப்படுகிறது என்பது போர்நீதியின் ஒரு வகை. ராவணனின் இடரும் இங்கே சொல்லப்படுகிறது — அவனுடைய அச்சமே கும்பகர்ணனை எழுப்பியதன் வேர் என்பதை விபீஷணன் தெளிவாக அறிந்திருக்கிறான். ‘யந்த்ரம்’ என்ற சொல், அக்காலப் போர்களில் பயன்படுத்தப்பட்ட பெரிய பொறிகளை — தொலைவிலிருந்து அச்சந்தருபவை, ஆனால் உயிரற்றவை — நினைவூட்டுகிறது. இவ்வாறு வானரர்கள் அவனை உயிருள்ள விழுங்குபவனாகக் கருதாமல், மரத்தால் ஆன ஒரு பொறியாகக் கருதுவார்கள்; அதனால் அவர்களுடைய அச்சம் குறையும். இந்த உபாயத்தின் பயன் அடுத்து தெரிகிறது — ராமன் உடனே படையை அணிவகுக்க ஆணையிடுகிறான்.

விபீஷணனின் அழகிய வாயிலிருந்து வெளிப்பட்ட காரணம் நிறைந்த சொல்லைக் கேட்டு, ராகவன் அப்போது படைத்தலைவன் நீலனிடம் இவ்வாறு சொன்னான்: ‘அக்கினியின் மகனே, செல்; எல்லாப் படைகளையும் அணிவகுத்து நில்; இலங்கையின் வாயில்கள், தெருக்கள், அரசவீதிகள், பாலங்கள் ஆகியவற்றைக் கைப்பற்றி நில். மலைச் சிகரங்களையும் மரங்களையும் பாறைகளையும் திரட்டிக்கொண்டு எல்லா வானரர்களும் ஆயுதம் தாங்கியவர்களாக, கையில் பாறைகளோடு இருக்கட்டும்.’ ‘பாவகே’ — ‘அக்கினியின் மகனே’ — என்ற விளி, நீலன் அக்கினியின் மகன் என்பதை நினைவூட்டுகிறது. ராகவனால் ஆணையிடப்பட்ட வானரப் படைத்தலைவனும், வானரர்களில் யானை போன்றவனுமான நீலன் வானரப் படையை முறைப்படி நடத்தினான். பின்னர் மலை போன்ற கவாக்ஷன், சரபன், அனுமன், அங்கதன் ஆகியோர் மலைச் சிகரங்களை எடுத்துக்கொண்டு வாயிலை நோக்கிச் சென்றனர். ராமனின் சொல்லைக் கேட்டு, வெற்றிப் பெருமிதம் கொண்ட வீர வானரர்கள் மரங்களால் பகைவர் படையைத் தாக்கினர். பின்னர் உயர்த்தப்பட்ட பாறைகளும் மரங்களும் கைகளில் கொண்ட வானரர்களின் அந்தக் கடும்படை, மலையின் அருகே திரண்ட பெரிய கொடிய மேகக் கூட்டம் போல ஒளிர்ந்தது. உபஜாதி யாப்பிலுள்ள இறுதிச் சுலோகத்தில் வானரப் படை மலையின் அருகே நிற்கும் மேகக் கூட்டமாக விவரிக்கப்படுகிறது — மேகங்கள் மலையைச் சூழ்வது போல வானரர்கள் இலங்கையின் வாயில்களைச் சூழ்ந்தனர். முன்பு ஓடிய படை இப்போது ராமனின் ஆணையால் மீண்டும் ஆயத்தமானது — தலைவனின் துணிவு படைக்குள் பரவியது என்பது கருத்து. இவ்வாறு கும்பகர்ணனின் போருக்கு மேடை அமைக்கப்பட்டது. இங்கே ராமனின் தலைமை தெளிவாகிறது — அச்சம் எழுந்தபோது அவன் ஓட்டத்தை அனுமதிக்கவில்லை; மாறாக அணிவகுப்பை அமைக்கிறான், வாயில்களையும் அரசவீதிகளையும் பாலங்களையும் அடைக்கிறான், இதனால் பகைவன் வெளியே வரவும் இயலாது. படைத்தலைவன் நீலனும், கவாக்ஷன் முதலிய கூட்டத் தலைவர்களும் ஆணையை உடனே நிறைவேற்றுகின்றனர். வானரர்களின் ஆயுதங்கள் பாறைகளும் மரங்களும் மட்டுமே; இருந்தும் அவர்களுடைய ஊக்கம் ‘ஜிதகாஶின:’ — ‘வெற்றிப் பெருமிதம் கொண்டவர்கள்’ — என்ற சொல்லால் விவரிக்கப்படுகிறது. மலைச் சிகரங்களைப் பற்றிக்கொண்டு அவர்களே மலை போலத் தோன்றுகிறார்கள் — ஆயுதத்துக்கும் அதைத் தாங்குபவனுக்கும் உள்ள ஒப்புமை. முந்தைய ஓட்டத்துக்குப் பின் வந்த இந்த மீள் ஆயத்தம் ராமனின் ஆளுமையின் பயன்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे एकषष्टितमः सर्गः॥ ६१॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க