சர்க்கம்
கும்பகர்ணனை எழுப்புதல்
தோற்ற ராவணனின் வேதனையும் சாபங்களின் நினைவும், கும்பகர்ணனை எழுப்பும் ஆணை, குகையில் எழுப்பும் முயற்சிகள், கும்பகர்ணன் விழித்தலும் உணவும், யூபாக்ஷன், மகோதரன் ஆகியோரின் சொற்கள், ராவணனின் மாளிகைக்குச் செல்லுதல், வானரர்களின் அச்சம்
ராமனின் அம்புகளின் அச்சத்தால் வாட்டப்பட்ட அந்த அரசன் இலங்கை நகருக்குள் புகுந்து, செருக்கு முறிந்தவனாய்ப் புலன்கள் வேதனையுற்றவனானான். சிங்கத்தால் அடக்கப்பட்ட யானை போலவும், கருடனால் அடக்கப்பட்ட பாம்பு போலவும், அந்த அரசன் மகாத்மாவான ராகவனால் அடக்கப்பட்டவனானான். பிரமதண்டம் போன்றவையும் மின்னல் போல அசையும் ஒளியுடையவையுமான ராகவனின் அம்புகளை நினைத்து அந்த ராக்ஷசர்களின் தலைவன் வேதனையுற்றான். முந்தைய சர்க்கத்தின் இறுதியில் ராமன் போரில் ராவணனைத் தோற்கடித்து ‘போ, இளைப்பாறி மீண்டும் வா’ என்று விடுவித்தான்; இந்தச் சர்க்கத்தின் தொடக்கம் அந்த அவமானத்தின் விளைவு. இரு உவமைகளிலும் வலியவனுக்கும் எளியவனுக்குமான உறவு — யானையும் சிங்கத்துக்கு அஞ்சுகிறது, பாம்பும் கருடனுக்கு அஞ்சுகிறது — அவ்வாறே உலகை வென்ற ராவணனும் ராமனுக்கு அஞ்சுகிறான். ‘ப்ரஹ்மதண்டப்ரதீகா:’ — அம்புகள் பிரமதண்டத்தைப் போலத் தவறாதவை; ‘வித்யுச்சலிதவர்சஸ:’ — மின்னல் போலச் சலிக்கும் ஒளியுடையவை — இந்த இரு அடைமொழிகளும் அவனுடைய நினைவில் அம்புகள் எவ்வளவு அச்சந்தருபவை என்பதைக் காட்டுகின்றன. உடலின் காயத்தைவிட மனத்தின் காயமே அவனை வாட்டுகிறது. ‘பக்னதர்ப:’ — ‘செருக்கு முறிந்தவன்’ — என்ற சொல் சிறப்பானது — ராவணனின் செருக்கே அவனுடைய வலிமையின் வேராக இருந்தது; அது முறிந்ததும் அவன் புலன்களாலும் வேதனையுற்றான். இந்த வேதனையிலிருந்தே கும்பகர்ணனை எழுப்பும் முடிவு பிறக்கிறது; அதுவே சர்க்கம் முழுவதின் பொருள். ‘வ்யதிதேந்த்ரிய:’ — ‘புலன்கள் வேதனையுற்றவன்’ — என்ற சொல்லால் பார்வை, கேள்வி, மனம் ஆகிய எல்லாப் புலன்களும் கலங்கின என்று குறிக்கப்படுகிறது. முன்பு மூவுலகையும் வென்றவன், குபேரனையும் யமனையும் இந்திரனையும் தோற்கடித்தவன், இப்போது ஒரு மனிதனால் தோற்கடிக்கப்பட்டான்; ஆகவே அவனுடைய அவமானம் இரட்டிப்பானது. கவிஞர் அவனுடைய புறத் தோல்வியை விரிவாக வருணிக்காமல் அகத்தின் அச்சத்தை வருணிக்கிறார் — ‘ஸ்மரன்’ — ‘நினைத்து’ — என்ற சொல்லால் நினைவே அவனுக்கு வேதனை என்று காட்டுகிறார். இந்த உளவியல் சித்திரம் ராமாயணத்தின் தனிச்சிறப்பு. ராமன் அவனை ‘போ’ என்று விடுவித்தான் — இது தர்மப் போரின் விதி; களைத்த பகைவன் கொல்லப்படுவதில்லை; ஆனால் ராவணனுக்கு அந்த அருளும் அவமானமே; ஏனெனில் பகைவனின் இரக்கத்தால் விடுவிக்கப்பட்டது அவனுடைய செருக்கை எரிக்கிறது.
பொன்னாலான தெய்வீகமான உயர்ந்த ஆசனத்தில் அமர்ந்து, ராக்ஷசர்களை நோக்கியபடி ராவணன் இவ்வாறு சொன்னான்: ‘நான் செய்த உயர்ந்த தவம் முழுவதும் வீணாயிற்று; ஏனெனில் மகேந்திரனுக்கு நிகரான நான் ஒரு மனிதனால் வெல்லப்பட்டேன். ‘மனிதர்களிடமிருந்து உனக்கு அச்சம் உண்டு என்று அறிந்துகொள்’ என்ற பிரமனின் அந்தக் கொடிய சொல் இப்போது என்னை வந்தடைந்துள்ளது; அது அப்படியே நடந்தது. தேவர்கள், தானவர்கள், கந்தர்வர்கள், யக்ஷர்கள், ராக்ஷசர்கள், பாம்புகள் ஆகியோரால் கொல்லப்படாமையை நான் வேண்டினேன்; மனிதர்களிடமிருந்து வேண்டவில்லை.’ வரம் வேண்டும்போது மனிதர்களைப் புறக்கணித்ததே இப்போது அவனுடைய அழிவின் வாயில் — இதுவே ராமாயணத்தின் அடிப்படைப் பொருள். பின்னர் அவன் சாபங்களை நினைக்கிறான்: ‘முன்பு இக்ஷ்வாகு குலத்தில் பிறந்த அனரண்யன், ‘ராக்ஷசர்களில் இழிந்தவனே, குலத்தில் இழிந்தவனே, தீய மதியுடையவனே, என் வம்சத்தில் ஒருவன் பிறப்பான்; அவன் உன்னை மக்களோடும் அமைச்சர்களோடும் படையோடும் குதிரைகளோடும் தேரோட்டியோடும் சேர்த்துப் போரில் கொல்வான்’ என்று சொன்ன அந்த மனிதன் தசரதன் மைந்தனான இந்த ராமனே என்று நினைக்கிறேன். அவள் என்னால் வன்முறைக்கு உள்ளானது போல, முன்பு வேதவதியாலும் நான் சபிக்கப்பட்டேன்; அவளே இந்தப் பெருமைக்குரிய ஜனகனின் மகளான சீதையாகப் பிறந்திருக்கிறாள். உமையும், நந்தீசுவரனும், ரம்பையும், வருணனின் மகளும் சொன்னபடியே எனக்கு நேர்ந்தது; ரிஷிகளின் சொல் பொய்ப்பதில்லை.’ 8–12 சுலோகங்கள் திறனாய்வுப் பதிப்பின் பாடத்தில் காணப்படவில்லை — வல்கேட்டின் இந்தப் பகுதி உத்தர காண்டத்தில் வருணிக்கப்படும் சாபங்களின் பட்டியலைத் தருகிறது. இந்தி உரையின் அடிக்குறிப்பில் இந்தச் சாபங்களின் காரணங்கள் சுருக்கமாகச் சொல்லப்பட்டுள்ளன — உமை கயிலையைத் தூக்கியபோது ஏற்பட்ட அச்சத்தால், நந்தீசுவரன் தன் வானர முகத்தை எள்ளியதால், ரம்பை நளகூபரனின் சாபத்தால், வருணனின் மகள் வன்முறைக்கு உள்ளானதால். ‘இதையே கருத்தில் கொண்டு நீங்கள் ஒன்றுசேர்ந்து இங்கே முயற்சி செய்ய வேண்டும்’ என்பது முடிவுரை. இங்கே ராவணனின் தன்னுணர்வு அரிதானது — அவன் தன் பாவங்களைச் சாபங்களின் வடிவில் நினைவுகூர்கிறான்; ஆனால் அவற்றிலிருந்து விலக விரும்பவில்லை; முயற்சி செய்யுங்கள் என்று மட்டும் ராக்ஷசர்களுக்கு ஆணையிடுகிறான். சீதை வேதவதியின் அவதாரம் என்ற அறிமுகமும் இங்கே வல்கேட்டில் மட்டுமே உள்ளது; இதனால் சீதையைக் கவர்ந்தது வினைப்பயனே என்பது தெளிவாகிறது. ‘ஸர்வம் தத் கலு மே மோகம்’ — ‘அது முழுவதும் வீணாயிற்று’ — என்ற சொல்லில் தவம் பயனற்றுப் போனதன் ஒப்புதல் உள்ளது — பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் செய்த தவமும், தலைகளை ஆகுதியாக இட்டதும் எல்லாம் வீணானது போல. ‘மகேந்திரனுக்கு நிகரானவன்’ என்ற தற்புகழ்ச்சியும் தோல்வியின் வெட்கத்தைக் கூட்டுகிறது. ‘மனிதர்களிடமிருந்து அச்சம் என்று அறிந்துகொள்’ என்ற பிரமனின் சொல் வரம் தந்தபோதே சொல்லப்பட்டது; ராவணனோ அப்போது மனிதர்களைப் புல்லாக எண்ணினான். இப்போது அவனுடைய செருக்கே அவனுடைய பலவீனமாகிவிட்டது. சாபங்களின் பட்டியலும் அவனுடைய பாவங்களின் பட்டியலே — பெண்களுக்கு இழைத்த வன்முறை, தேவர்களை எள்ளியது, அரசர்களைக் கொன்றது. இவ்வாறு கவிஞர் ராவணனின் வாயாலேயே அவனுடைய வாழ்க்கையை மதிப்பிடுகிறார். அனரண்யன் இக்ஷ்வாகு வம்சத்தவன், அயோத்தியின் அரசன்; ராவணன் தன் திக்விஜயத்தில் அவனைக் கொன்றான்; அவன் இறக்கும்போது இட்ட சாபம் — ‘என் வம்சத்தில் பிறப்பவன் உன்னைக் கொல்வான்’ — இப்போது ராமனின் வடிவில் பலித்தது என்று ராவணனே ஒப்புக்கொள்கிறான். வேதவதி ஒரு தவப்பெண்; ராவணனால் வன்முறைக்கு உள்ளான அவள் தீயில் புகுந்து, ‘உன்னைக் கொல்வதற்காக மீண்டும் பிறப்பேன்’ என்று சபித்தாள்.
‘ராக்ஷசர்களும் சாலைகளிலும் கோபுர உச்சிகளிலும் நிற்கட்டும். இணையற்ற ஆழமுடையவனும், தேவர்களுடையவும் தானவர்களுடையவும் செருக்கை அழிப்பவனும், பிரமனின் சாபத்துக்கு ஆட்பட்டவனுமான கும்பகர்ணன் எழுப்பப்படட்டும்.’ போரில் தான் வெல்லப்பட்டதையும் பிரஹஸ்தன் கொல்லப்பட்டதையும் அறிந்து, பெருவலிமையுடைய அவன் அச்சந்தரும் ராக்ஷசப் படைக்கு ஆணையிட்டான்: ‘வாயில்களில் கவனம் செலுத்துங்கள், மதில்மேல் ஏறுங்கள்; உறக்கத்தின் வசப்பட்ட கும்பகர்ணன் எழுப்பப்படட்டும். இன்ப நாட்டத்தால் உணர்வு மழுங்கியவனாய் அவன் கவலையின்றி இன்பமாக உறங்குகிறான். அந்த ராக்ஷசன் ஒன்பது, ஏழு, பத்து, எட்டு மாதங்கள் உறங்குவான்; இவன் மந்திராலோசனையில் கலந்துகொண்டு இன்றிலிருந்து ஒன்பது நாள்களுக்கு முன் உறங்கினான். பெருவலிமையுடைய அந்தக் கும்பகர்ணனை விரைவில் எழுப்புங்கள்; நீண்ட கைகளுடைய அவன் போரில் எல்லா ராக்ஷசர்களுக்கும் திமில் போன்றவன்; அவன் வானரர்களையும் அரசகுமாரர்கள் இருவரையும் விரைவிலேயே கொல்வான். இவன் எல்லா ராக்ஷசர்களுக்கும் முதல்வன், உயர்ந்த கொடி போன்றவன்; கும்பகர்ணனோ இழிந்த இன்பங்களில் ஈடுபட்டு, மயங்கி, எப்போதும் உறங்குகிறான்.’ ‘திமில்’, ‘கொடி’ என்ற உவமைகளால் அவன் கும்பகர்ணனைக் குலத்தின் சிகரம் என்றும் கொடி என்றும் சொல்கிறான்; ஆனால் ‘இழிந்த இன்பங்களில் ஈடுபட்ட மூடன்’ என்று அவனுடைய சோம்பலையும் பழிக்கிறான் — அன்பும் குற்றச்சாட்டும் கலந்துள்ளன. ‘இந்தக் கொடிய போரில் ராமனால் முறியடிக்கப்பட்ட எனக்கு, கும்பகர்ணன் எழுப்பப்பட்டால் துயரம் இருக்காது. இத்தகைய கொடிய இடரில் உதவிக்கு வராத, இந்திரனுக்கு நிகரான வலிமையுடைய அவனால் நான் என்ன செய்வேன்?’ ‘மந்த்ரம் க்ருத்வா ப்ரஸுப்த:’ — ‘மந்திராலோசனையில் கலந்துகொண்டு உறங்கினான்’ — என்ற சொல் யுத்த காண்டத்தின் தொடக்கத்தில் மந்திர சபையில் கும்பகர்ணன் கலந்துகொண்டதை நினைவூட்டுகிறது — ஒன்பது நாள்களுக்கு முன் அவன் ஆலோசனையில் பங்கேற்று மீண்டும் உறங்கினான். ஆகவே காலம் வருமுன் அவனை எழுப்புவது கடினம்; இது அடுத்து விரிவாக வருணிக்கப்படுகிறது. பதினெட்டாம் சுலோகம் ஆறு அடிகளுடையது — மூன்று பாதிகள் ஒரே எண்ணின்கீழ். ராவணனின் இறுதிச் சொல் — ‘இடரில் உதவிக்கு வராதவனால் என்ன பயன்?’ — உறவினனுக்குச் சோதனை இடரில்தான் என்ற நீதியை நினைவூட்டுகிறது. ராவணனின் ஆணை இருவகை — காவலும் எழுப்புதலும். முதலில் அவன் நகரின் வாயில்களையும் மதில்களையும் காக்க ஆணையிடுகிறான், ஏனெனில் வானரர்கள் அருகில் உள்ளனர்; பின்னரே கும்பகர்ணனை எழுப்புதல். இந்த வரிசை அவனுடைய படைத்தலைமைத் திறனைக் காட்டுகிறது. ‘ஒன்பது, ஏழு, பத்து, எட்டு மாதங்கள்’ என்ற சொல்லால் கும்பகர்ணனின் உறக்கத்தின் வரையறையற்ற காலம் குறிக்கப்படுகிறது — சில நேரம் ஒன்பது, சில நேரம் பத்து மாதங்கள். ராக்ஷசப் படைத்தலைவனாக இருந்த பிரஹஸ்தனின் வதமும் இங்கே நினைவுகூரப்படுகிறது; அவன் இல்லாத நிலையில் கும்பகர்ணனே இறுதிப் புகலிடம். ‘காமோபஹதசேதன:’, ‘க்ராம்யஸுகே ரத:’ — ‘இன்ப நாட்டத்தால் உணர்வு மழுங்கியவன்’, ‘இழிந்த இன்பங்களில் ஈடுபட்டவன்’ — என்று ராவணன் தம்பியின் இன்ப நாட்டத்தைப் பழிக்கிறான்; அவனே காமத்தின் வசப்பட்டுச் சீதையைக் கவர்ந்தவன் என்றாலும் — இந்த முரண் வாசகரின் கண்ணுக்குத் தெளிவாகத் தெரிகிறது.
ராக்ஷச அரசனின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு அந்த ராக்ஷசர்கள் மிகவும் பரபரப்போடு கும்பகர்ணனின் இருப்பிடத்துக்குச் சென்றனர். ராவணனால் ஆணையிடப்பட்ட, இறைச்சியையும் குருதியையும் உண்ணும் அவர்கள், நறுமணப் பொருள்களையும் மாலைகளையும் பெருமளவு உணவையும் எடுத்துக்கொண்டு விரைந்து சென்றனர். எல்லாப் பக்கங்களிலும் ஒரு யோஜனை நீளமுடையதும், பெரிய வாயிலுடையதும், மலர்மணம் பெருகுவதும், அழகியதுமான கும்பகர்ணனின் குகைக்குள் புகுந்து, கும்பகர்ணனின் மூச்சால் தள்ளப்பட்டு, பெருவலிமையுடையவர்களாயினும் கடினப்பட்டு நிலைகொண்டு, முயற்சியோடு குகைக்குள் புகுந்தனர். மூச்சுக்காற்றாலேயே பெருவலிமையுடைய ராக்ஷசர்கள் பின்னுக்குத் தள்ளப்படுகிறார்கள் — இது நகைப்பூட்டுவதும் அச்சந்தருவதும் ஆகும். ரத்தினங்களாலும் பொன்னாலும் தளமிடப்பட்ட அழகிய குகைக்குள் புகுந்து, ராக்ஷசர்களில் புலி போன்ற அவர்கள் அச்சந்தரும் பராக்கிரமமுடையவன் படுத்திருப்பதைக் கண்டனர் — சிதறிய மலை போல உறங்குபவனும், விகாரமானவனும், ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருப்பவனுமான கும்பகர்ணனை அவர்கள் ஒன்றுசேர்ந்து எழுப்பினர். மயிர் சிலிர்த்த உடலுடையவனும், மூச்சுவிடும் பாம்பு போன்றவனும், மூச்சுகளால் பிறரைச் சுழற்றுபவனும், அச்சந்தரும் நாசித்துளைகளுடையவனும், பாதாளம் போல் அகன்ற வாயுடையவனும், படுக்கையில் எல்லா உறுப்புகளையும் பரப்பிக் கிடப்பவனும், கொழுப்பு, குருதி ஆகியவற்றின் நாற்றமுடையவனும், பொன் தோள்வளைகள் அணிந்த உடலுடையவனும், மகுடத்தால் சூரியனின் ஒளியுடையவனும், பகைவரை அடக்குபவனுமான கும்பகர்ணனை ராக்ஷசப் புலிகள் கண்டனர். பின்னர் அந்த மகாத்மாக்கள் கும்பகர்ணனின் முன்னே, உயிர்களுக்கு மிகுந்த நிறைவு தரும் மேரு மலை போன்ற ஒரு குவியலை அமைத்தனர் — மான்கள், எருமைகள், பன்றிகள் ஆகியவற்றின் குவியல்களையும், உணவின் வியத்தகு குவியலையும். பின்னர் தேவர்களின் பகைவர்கள் குருதி நிறைந்த குடங்களையும் பலவகை இறைச்சிகளையும் கும்பகர்ணனின் முன்னே வைத்தனர். வருணனையின் வரிசை கவனிக்கத்தக்கது — முதலில் குகை, பின்னர் உறங்குபவனின் உடல், பின்னர் உணவு. குகையின் அழகு — ரத்தினங்கள், பொன், மலர்மணம் — அவனுடைய உடலின் கொடுமைக்கு முரணானது. கொழுப்பு, குருதி ஆகியவற்றின் நாற்றம் அவனுடைய உணவின் இயல்பைக் குறிக்கிறது. உணவுக் குவியல் முன்பே ஆயத்தப்படுத்தப்படுகிறது; ஏனெனில் விழித்தெழுந்ததும் பசியோடு இருக்கும் அவன் எல்லாவற்றையும் தின்றுவிடுவான் என்று அவர்கள் அறிவார்கள் — தங்களைக் காத்துக்கொள்ளவும் இது ஒரு வழி. மேரு போன்ற குவியல் அவனுடைய பசியின் அளவைக் காட்டுகிறது. 25, 29, 30 ஆகிய சுலோகங்களின் சில பாதிகள் வல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளன; அவை மூச்சின், உடலின் வருணனையை விரிவாக்குகின்றன. ‘ஒரு யோஜனை நீளமுடைய குகை’ என்பதால் அவனுடைய படுக்கையிடத்தின் பரப்பு அவனுடைய உடலுக்கு ஏற்றது. ‘சிதறிய மலை போல’ என்ற உவமை அவனுடைய படுக்கையை உடைந்த மலைச் சிகரங்களைப் போலப் பரந்ததாகக் காட்டுகிறது. கவிஞர் அடைமொழிகளின் மாலையால் காட்சியின் கொடுமையைக் கூட்டுகிறார் — ஒரே வாக்கியத்தில் ஏறக்குறையப் பன்னிரண்டு அடைமொழிகள். உணவுக் குவியலில் மான்கள், எருமைகள், பன்றிகள் — காட்டு விலங்குகள்; அவற்றைச் சேர்ப்பதே பெரும் முயற்சி. ராக்ஷசர்களே ‘இறைச்சியையும் குருதியையும் உண்பவர்கள்’; ஆயினும் கும்பகர்ணனின் உணவு அவர்களுக்கே வியப்பூட்டுவது. ‘பரமஸம்ப்ராந்தா:’ — ‘மிகுந்த பரபரப்போடு’ — என்ற சொல்லால் ராக்ஷசர்களின் விரைவும் அச்சமும் குறிக்கப்படுகின்றன — அரசனின் ஆணையை உடனே நிறைவேற்ற வேண்டும்; ஆனால் உறங்கும் கும்பகர்ணனின் அருகில் செல்லவும் அச்சம்.
பகைவரை வாட்டும் அவன்மேல் அவர்கள் விலையுயர்ந்த சந்தனத்தைப் பூசினர்; தெய்வீக மாலைகளாலும் நறுமணப் பொருள்களாலும் மணமுடையவற்றாலும் அவனுக்கு இதமளித்தனர்; தூபப் புகையின் மணத்தைப் பரப்பினர்; அவனைத் துதித்தனர்; ராக்ஷசர்கள் மேகங்களைப் போல அங்குமிங்கும் முழங்கினர். சந்திரனைப் போல ஒளிரும் சங்குகளை ஊதினர்; பொறுமையிழந்து ஒரே நேரத்தில் கொந்தளிப்பான பேரொலி எழுப்பினர். நிசாசரர்கள் முழங்கினர், தோள் தட்டினர், அவனை உலுக்கினர், கும்பகர்ணனை எழுப்புவதற்காகப் பெருங்குரல் எழுப்பினர். உபஜாதி யாப்பில் அமைந்த மூன்று சுலோகங்களில் ஒலியின், அடிகளின் சித்திரம்: ‘சங்கு, பேரிகை, பணவம் ஆகியவற்றின் முழக்கத்தையும், தோள் தட்டல், உரத்த கூச்சல், சிங்க முழக்கம் ஆகியவற்றையும் கேட்டுத் திசைகளில் ஓடியவையும் வானில் சிதறியவையுமான பறவைகள் சட்டெனக் கீழே விழுந்தன. அந்தப் பேரொலிகளாலும் ஆழ்ந்து உறங்கிய மகாத்மாவான கும்பகர்ணன் விழிக்காதபோது, அந்த ராக்ஷசக் கூட்டங்கள் அனைத்தும் புசுண்டிகளையும் உலக்கைகளையும் கதைகளையும் பற்றின. மலைச் சிகரங்களாலும் உலக்கைகளாலும் கதைகளாலும் சம்மட்டிகளாலும் முஷ்டிகளாலும், தரையில் இன்பமாக உறங்கும் கும்பகர்ணனின் மார்பில் உக்கிரமான ராக்ஷசர்கள் அடித்தனர்.’ அந்த ராக்ஷசனின் மூச்சுக்காற்றால் ராக்ஷசர்கள் அவனுக்கு முன் நிற்க முடியவில்லை. பின்னர் ஆடைகளை இறுக்கக் கட்டிக்கொண்ட அச்சந்தரும் பராக்கிரமமுடைய பத்தாயிரம் ராக்ஷசர்கள் மிருதங்கங்கள், பணவங்கள், பேரிகைகள், சங்குகள், கும்பங்கள் ஆகியவற்றின் கூட்டங்களை ஒரே நேரத்தில் முழக்கி, கருமைக் குவியல் போன்ற அவனைச் சூழ்ந்து எழுப்பினர்; அடித்தும் முழங்கியும் முயன்றனர்; ஆனால் அவன் அப்போது விழிக்கவில்லை. அவனை எழுப்ப முடியாதபோது அவர்கள் இன்னும் கனமான, கொடிய முயற்சியைத் தொடங்கினர் — குதிரைகள், ஒட்டகங்கள், கழுதைகள், யானைகள் ஆகியவற்றைத் தடிகளாலும் சாட்டைகளாலும் அங்குசங்களாலும் அடித்தனர், அவை அவன்மேல் ஓடும்படி; முழு வலிமையோடும் பேரிகைகளையும் சங்குகளையும் மிருதங்கங்களையும் முழக்கினர்; முழு வலிமையோடும் உயர்த்திய பெரிய மரக்கட்டைகளாலும் சம்மட்டிகளாலும் உலக்கைகளாலும் அவனுடைய உறுப்புகளை அடித்தனர். அந்தப் பேரொலியால் மலைகளோடும் காடுகளோடும் இலங்கை முழுவதும் நிறைந்தது; அவனோ விழிக்கவே இல்லை. முயற்சிகளின் வரிசை — நறுமணமும் துதியும், பின்னர் ஒலி, பின்னர் அடிகள், பின்னர் விலங்குகளின் மிதிகள் — மென்மையிலிருந்து கடுமையை நோக்கி வளர்கிறது; இது நகைச்சுவையையும் தோற்றுவிக்கிறது. பறவைகள் விழுவதும், இலங்கை முழுவதும் ஒலியால் நிறைவதும், ஆயினும் உறங்குபவன் அசையாமல் இருப்பதும் — இந்த முரண் பிரமனின் சாபத்தின் வலிமையைக் காட்டுகிறது. நாற்பத்தேழாம் சுலோகம் ஆறு அடிகளுடையது. தொடக்கத்தில் சந்தனப் பூச்சு, மாலை, தூபம், துதி — இவை தெய்வ வழிபாட்டின் உபசாரங்கள் போன்றவை; ராக்ஷசர்கள் அவனைத் தெய்வம் போல உபசரிக்கிறார்கள். பின்னர் சங்கொலி — வழிபாட்டின் ஓர் அங்கமே — பின்னர் படிப்படியாகப் போரின் ஆயுதங்கள். ‘பத்தாயிரம் ராக்ஷசர்கள்’ என்ற எண்ணிக்கை முயற்சியின் பரப்பைக் காட்டுகிறது. விலங்குகளைப் பயன்படுத்துவது — தடிகளால் அடிக்கப்பட்ட குதிரைகள், ஒட்டகங்கள், கழுதைகள், யானைகள் அவனுடைய உடல்மேல் ஓடுவது — ஒரு வியத்தகு வழி. ‘ஸர்வப்ராணை:’ — ‘முழு வலிமையோடும்’ — என்ற சொல் இருமுறை வருவது ராக்ஷசர்களின் உழைப்பைக் குறிக்கிறது. மூச்சுக்காற்றால் ராக்ஷசர்கள் அவன் முன் நிற்க முடியாமை முன்பே சொல்லப்பட்டது; இப்போது மீண்டும் — உறங்கும்போதும் அவன் அவர்களைத் தொலைவில் வீசுகிறான்.
பின்னர் தூய பொன்னாலான முழக்குதடிகளுடைய ஆயிரம் பேரிகைகள் எல்லாப் பக்கங்களிலும் ஒரே நேரத்தில் இடைவிடாமல் முழக்கப்பட்டன. அப்போதும் மிகுந்த உறக்கமுடையவனும் சாபத்தின் வசப்பட்டவனுமான அவன் விழிக்காதபோது, நிசாசரர்கள் சினங்கொண்டனர். பின்னர் அச்சந்தரும் பராக்கிரமமுடைய அவர்கள் அனைவரும் சினம் மூண்டவர்களாய் அந்த ராக்ஷசனை எழுப்பும் நோக்கத்தோடு வேறு முயற்சிகளைச் செய்தனர் — சிலர் பேரிகைகளை அடித்தனர், சிலர் பேரொலி எழுப்பினர், சிலர் அவனுடைய மயிரைப் பிடுங்கினர், சிலர் காதுகளைக் கடித்தனர், சிலர் நூற்றுக்கணக்கான குடம் நீரை அவனுடைய காதுகளில் ஊற்றினர்; ஆனால் ஆழ்ந்த உறக்கத்தின் வசப்பட்ட கும்பகர்ணன் அசையவில்லை. வலிமைமிக்க வேறு சிலர் கூர்முனைச் சம்மட்டிகளைக் கையில் ஏந்தி அவனுடைய தலையிலும் மார்பிலும் உறுப்புகளிலும் அவற்றை வீழ்த்தினர்; கயிறுகளால் கட்டப்பட்ட சதக்னிகளால் எல்லாப் பக்கங்களிலும் அடிக்கப்பட்டும் அந்தப் பேருடல் ராக்ஷசன் விழிக்கவில்லை. பின்னர் அவனுடைய உடல்மேல் ஆயிரம் யானைகள் ஓட்டப்பட்டன; அப்போது கும்பகர்ணன் விழித்து ஒரு மெல்லிய தொடுகையை உணர்ந்தான். ‘பரம் ஸ்பர்ஶம்’ — ஆயிரம் யானைகளின் மிதியும் அவனுக்கு வெறும் தொடுகையே, வலி அல்ல; இதனால் அவனுடைய உடலின் பெருமையும் உறுதியும் குறிக்கப்படுகின்றன. மயிரைப் பிடுங்குதல், காதைக் கடித்தல், நீர் ஊற்றுதல் — இவை ஒரு குழந்தையை எழுப்பும் வழிகள் போன்றவை, ஆனால் நூறு மடங்காக்கப்பட்டவை. ‘ஶாபஸ்ய வஶமாபன்ன:’ — ‘சாபத்தின் வசப்பட்டவன்’ — என்ற சொல், அடுத்த சர்க்கத்தில் விபீஷணன் வருணிக்கப்போகும் பிரமனின் சாபத்தின் நேரடி விளைவைக் காட்டுகிறது — ஒலியோ அடியோ அல்ல, சாபமே அவனை உறங்க வைக்கிறது. சதக்னி என்பது இரும்பு முட்கள் பொருத்திய பெரும்பாறை வடிவ ஆயுதம்; கயிறுகளால் கட்டப்பட்டு அது மீண்டும் மீண்டும் வீழ்த்தப்படுகிறது. சினங்கொண்ட ராக்ஷசர்களைப் பற்றிய ‘சிலர்… சிலர்…’ என்ற மீள்கூற்று அவர்களுடைய பலவகை முயற்சிகளை விரைவாக வருணிக்கிறது. இறுதியில் ஆயிரம் யானைகள் — வலிமையின் இறுதி எல்லை — அதனாலேயே அவன் விழிக்கிறான்; இது அவனுடைய வலிமையின் அளவுக்குச் சான்று. பேரிகைகள் ‘ம்ருஷ்டகாஞ்சனகோணா:’ — அவற்றின் முழக்குதடிகள் பொன்னாலானவை — அரச மேன்மையும் இங்கே பயன்படுத்தப்படுகிறது. ‘அஸக்தானாம்’ — இடைவிடாமல் முழக்குதல். நீர் ஊற்றுவது குளிரால் எழுப்பும் உலக வழக்கான வழி; காதைக் கடிப்பது வலியால்; மயிரைப் பிடுங்குவதும் அவ்வாறே. ஆயிரம் யானைகள் ஓடும்வரை எல்லா வழிகளும் பயனற்றுப் போகின்றன. இந்த வருணனையின் நீளம் கேட்பவரின் ஆவலைக் கூட்டுகிறது — அவன் எப்போது விழிப்பான் என்று. மனித முயற்சிகளைவிடச் சாபத்தின் வலிமை மேலானது — இதுவே சர்க்கத்தின் முதல் பாதியின் முதன்மைக் கருத்து; இது ராவணனின் சாப நினைவோடு தொடர்புடையது.
உபஜாதி யாப்பில் அமைந்த இரு சுலோகங்களில்: ‘வீழ்த்தப்படும் மலைச் சிகரங்களாலும் மரங்களாலும் ஏற்பட்ட அந்தப் பெரிய அடிகளைப் பொருட்படுத்தாமல், உறக்கம் கலைந்ததால் பசி என்னும் அச்சத்தால் வாட்டப்பட்டவனாய், கொட்டாவி விட்டபடி அவன் சட்டெனத் துள்ளியெழுந்தான். பாம்பின் உடலும் மலைச் சிகரமும் போன்றவையும், வஜ்ராயுதத்தின் வலிமையையும் வென்றவையுமான இரு கைகளையும் வீசி, வடவாமுகத் தீ போன்ற வாயைத் திறந்து அந்த நிசாசரன் விகாரமாகக் கொட்டாவி விட்டான்.’ மீண்டும் மீண்டும் கொட்டாவி விடும் அவனுடைய பாதாளம் போன்ற வாய், மேருவின் சிகர முனையில் உதித்த சூரியனைப் போலத் தோன்றியது. மிகுந்த வலிமையுடைய அந்த நிசாசரன் கொட்டாவி விட்டபடி விழித்தெழுந்தான்; அவனுடைய மூச்சு மலையிலிருந்து வீசும் காற்றைப் போல எழுந்தது. எழுந்து நிற்கும் அந்தக் கும்பகர்ணனின் வடிவம், யுக முடிவில் எல்லா உயிர்களையும் எரிக்க விரும்பும் காலனைப் போல விளங்கியது. கொழுந்துவிட்டெரியும் தீ போன்றவையும் மின்னல் போன்ற ஒளியுடையவையுமான அவனுடைய பெரிய கண்கள் ஒளிரும் இரு பெருங்கோள்களைப் போலத் தோன்றின. பின்னர் அவர்கள் அவனுக்குப் பலவகையான மிகுதியான உணவுகளைக் காட்டினர்; பெருவலிமையுடைய அவன் பன்றிகளையும் எருமைகளையும் தின்றான். பசித்த அவன் இறைச்சியைத் தின்றான், தாகமுற்ற அவன் குருதியைக் குடித்தான்; இந்திரனின் பகைவனான அவன் அப்போது கொழுப்புக் குடங்களையும் மதுவையும் பருகினான். பின்னர் அவன் ‘நிறைவடைந்துவிட்டான்’ என்று அறிந்து நிசாசரர்கள் துள்ளியெழுந்து, தலைகளால் வணங்கி அவனை எல்லாப் பக்கங்களிலும் சூழ்ந்துகொண்டனர். உறக்கத்தால் தெளிவற்ற கண்களுடையவனும் கலங்கிய பார்வையுடையவனுமான அவன் எல்லாப் பக்கங்களிலும் பார்வையைச் செலுத்தி அந்த நிசாசரர்களைக் கண்டான். உவமைகளின் மிகுதி கவனிக்கத்தக்கது — வடவாமுகத் தீ, பாதாளம், மேருவில் உதித்த சூரியன், மலையிலிருந்து வீசும் காற்று, யுக முடிவின் காலன், பெருங்கோள்கள் — எல்லா உவமைகளும் பிரளயத்தின், பிரபஞ்சத்தின் அளவிலானவை. இங்கே வல்கேட்டின் பாடம் ‘யுகாந்தே ஸர்வபூதானி காலஸ்யேவ திதக்ஷத:’ (யுக முடிவில் எல்லா உயிர்களையும் எரிக்க விரும்பும் காலனைப் போல); திறனாய்வுப் பதிப்பிலோ ‘தபாந்தே ஸபலாகஸ்ய மேகஸ்யேவ விவர்ஷத:’ (கோடையின் முடிவில் கொக்குகளோடு கூடிப் பொழியும் மேகம் போல) என்ற வேறு உவமை உள்ளது. அவன் ‘நிறைவடைந்துவிட்டான்’ என்று அறிந்த பின்னரே ராக்ஷசர்கள் அருகில் வருகிறார்கள் — நிறைவடையாவிட்டால் அவன் தங்களையும் தின்றுவிடுவான் என்பது அவர்களுடைய அச்சம். 62, 65 ஆகிய சுலோகங்கள் வல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளன. ‘நித்ராவிஶதநேத்ர:’, ‘கலுஷீக்ருதலோசன:’ — ‘உறக்கத்தால் தெளிவற்ற கண்கள்’, ‘கலங்கிய பார்வை’ — முரண்பட்டவை போலத் தோன்றுகின்றன — உறக்கத்தால் பாதி திறந்த கண்களும் கலங்கியுள்ளன. கொட்டாவியின் வருணனை நீண்டதும் தெளிவானதும் — கைகளை வீசுதல், வாயைத் திறத்தல், மூச்சு, எழுதல், கண்களின் ஒளி. இவை அனைத்தும் உறக்கம் கலையும் இயல்பான வரிசையை மிகைப்படுத்தி வருணிக்கின்றன. உணவிலும் ஒரு வரிசை — முதலில் இறைச்சி, பின்னர் குருதி, பின்னர் கொழுப்பும் மதுவும். ‘ஶக்ரரிபு:’ — ‘இந்திரனின் பகைவன்’ — என்ற சொல் உண்ணும் நேரத்திலும் அவன் இந்திரனை வென்றதை நினைவூட்டுகிறது. ராக்ஷசர்கள் வணங்கிச் சூழ்கிறார்கள் — அவர்களிடையேயும் அவனுடைய செல்வாக்கு பெரியது. ‘ஸமுத்பேது:’ — ‘துள்ளியெழுந்தனர்’ — என்பதால் முன்பு அவர்கள் அச்சத்தால் தொலைவில் நின்றிருந்தனர் என்று தெரிகிறது.
ராக்ஷசர்களில் சிறந்த அவன் எல்லா ராக்ஷசர்களையும் ஆறுதல்படுத்தினான்; எழுப்பப்பட்டதால் வியப்புற்ற அவன் ராக்ஷசர்களிடம் இவ்வாறு சொன்னான்: ‘எதற்காக நீங்கள் இவ்வளவு கவனத்தோடு என்னை எழுப்பினீர்கள்? அரசன் நலமாக இருக்கிறானா? இங்கே ஏதேனும் அச்சம் இல்லையே? அல்லது பிறரிடமிருந்து பெரும் அச்சம் உறுதியாக வந்திருக்க வேண்டும்; அதற்காகவே நீங்கள் விரைந்து என்னை எழுப்பினீர்கள். இன்றே ராக்ஷச அரசனின் அச்சத்தை வேரோடு பிடுங்குவேன்; மகேந்திரனையும் பிளப்பேன், அல்லது தீயையும் குளிரச் செய்வேன். என்னைப் போன்ற உறங்குபவனைச் சிறிய காரணத்துக்காக எவரும் எழுப்ப மாட்டார்கள்; ஆகவே என்னை எழுப்பியதன் காரணத்தை உள்ளபடி உண்மையாகச் சொல்லுங்கள்.’ இவ்வாறு சொல்லிச் சீறிய, பகைவரை அடக்கும் கும்பகர்ணனிடம் அரசனின் அமைச்சனான யூபாக்ஷன் கைகூப்பிச் சொன்னான்: ‘தேவர்களால் எங்களுக்கு எப்போதும் எந்த அச்சமும் இல்லை; அரசே, ஒரு மனிதனிடமிருந்து எழுந்த கொந்தளிப்பான அச்சமே எங்களை வாட்டுகிறது. மனிதனால் எங்களுக்கு வந்துள்ள அச்சம் போன்ற அச்சம் தைத்தியர்களிடமிருந்தோ தானவர்களிடமிருந்தோ எங்கும் எங்களுக்கு இருந்ததில்லை. மலை போன்ற வானரர்களால் இந்த இலங்கை சூழப்பட்டுள்ளது; சீதையைக் கவர்ந்ததால் கனன்றுகொண்டிருக்கும் ராமனிடமிருந்து எங்களுக்குக் கொந்தளிப்பான அச்சம். முன்பு ஒரே ஒரு வானரனால் இந்தப் பெருநகரம் எரிக்கப்பட்டது; இளவரசன் அக்ஷன் தன்னைப் பின்தொடர்ந்தவர்களோடும் யானைகளோடும் கொல்லப்பட்டான். புலஸ்தியரின் வழிவந்தவனும் தேவர்களுக்கு முள்ளானவனுமான ராக்ஷசர்களின் தலைவனையே சூரியனின் ஒளியுடைய ராமன் போரில் ‘போ’ என்று விடுவித்தான். தேவர்களாலோ தைத்தியர்களாலோ தானவர்களாலோ அரசனுக்கு எது செய்யப்படவில்லையோ, அது இங்கே ராமனால் செய்யப்பட்டது — உயிருக்கு வந்த இடரிலிருந்து அவன் விடுவிக்கப்பட்டான்.’ கும்பகர்ணனின் முதல் கேள்வி அரசனின் நலத்தைப் பற்றியது — அவனுடைய சகோதர அன்பு தொடக்கத்திலிருந்தே தெளிவாகிறது. அவனுடைய செருக்கும் — ‘மகேந்திரனைப் பிளப்பேன், தீயைக் குளிரச் செய்வேன்’ என்று. யூபாக்ஷனின் மறுமொழியில் ‘மனிதனிடமிருந்து’ என்ற சொல்லின் மீள்வரவு ராவணனின் வரத்தில் உள்ள ஓட்டையை மீண்டும் நினைவூட்டுகிறது. ‘போ’ என்ற ராமனின் சொல் — போரில் தோற்ற ராவணனை விடுவித்தது — ராக்ஷசர்களுக்குப் பெரிய அவமானம்; யூபாக்ஷன் அதைத் தெளிவாகச் சொல்கிறான். அனுமன் இலங்கையை எரித்ததும் அக்ஷனைக் கொன்றதும் முந்தைய நிகழ்வுகளின் நினைவூட்டல். ‘ராமனிடமிருந்து அச்சம்’ என்பதே மறுமொழி முழுவதின் சாரம். கும்பகர்ணன் ‘ஆறுதல்படுத்தினான்’ — சினத்திலும் அவன் முதலில் தன்னைச் சார்ந்தவர்களுக்கு ஆறுதல் சொல்கிறான்; இது அவனுடைய தலைமைப் பண்பு. ‘என்னைப் போன்றவனைச் சிறிய காரணத்துக்காக எழுப்ப மாட்டார்கள்’ என்பது தன்மதிப்பின் சொல்லும், பெரிய காரணத்தின் ஊகமும் ஆகும். யூபாக்ஷன் ‘கைகூப்பி’ — அச்சத்தோடும் பணிவோடும் — பேசுகிறான். அவனுடைய மறுமொழியில் நிகழ்வுகளின் வரிசை — அணை, முற்றுகை, இலங்கை எரிப்பு, அக்ஷன் வதம், ராவணனின் தோல்வி — எல்லாம் சுருக்கமாக; இதனால் கும்பகர்ணன் இடரின் கடுமையை அறிகிறான். ‘தேவகண்டக:’ — ‘தேவர்களுக்கு முள்ளானவன்’ — என்ற ராவணனின் அடைமொழி — தேவர்களுக்கு முள்ளானவனும் ஒரு மனிதனால் விடுவிக்கப்பட்டான் — இந்த முரண் யூபாக்ஷனின் சொல்லில் தெளிவாகிறது.
போரில் அண்ணனுக்கு நேர்ந்த தோல்வியைப் பற்றிய யூபாக்ஷனின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, கும்பகர்ணன் கண்களை உருட்டியவனாய் யூபாக்ஷனிடம் இவ்வாறு சொன்னான்: ‘யூபாக்ஷா, இன்றே லக்ஷ்மணனோடு கூடிய வானரப் படை முழுவதையும் ராகவனையும் போரில் வென்று, அதன் பிறகே ராவணனைப் பார்ப்பேன். வானரர்களின் இறைச்சியாலும் குருதியாலும் ராக்ஷசர்களை நிறைவடையச் செய்வேன்; ராம லக்ஷ்மணரின் குருதியை நானே குடிப்பேன்.’ சினத்தால் குற்றம் பெருகிய, செருக்கு நிறைந்த, அவன் சொல்லும் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, ராக்ஷசப் போர்வீரர்களில் முதல்வனான மகோதரன் கைகூப்பி உபஜாதி யாப்பில் இந்தச் சொல்லைச் சொன்னான்: ‘நீண்ட கைகளுடையவனே, ராவணனின் சொல்லைக் கேட்டு, நன்மை தீமைகளை ஆராய்ந்த பின்னரும் போரில் பகைவர்களை நீ வெல்லலாம்.’ மகோதரனின் சொல்லைக் கேட்டு, ராக்ஷசர்கள் சூழ, பேரொளியும் பெருவலிமையும் உடைய கும்பகர்ணன் புறப்பட்டான். கும்பகர்ணனின் இயல்பு இங்கே தெளிவாகிறது — முதலில் செயல், பின்னர் சொல்; அரசனைப் பார்ப்பதற்கு முன்பே போர் செய்ய விரும்புகிறான். மகோதரனோ அரசனின் ஆணையின் முறையை நினைவூட்டுகிறான் — முதலில் அரசனைப் பார்க்க வேண்டும், அவனுடைய சொல்லைக் கேட்க வேண்டும். ‘ரோஷவிவ்ருத்ததோஷம்’ — ‘சினத்தால் குற்றம் பெருகியது’ — என்ற சொல்லால் கவிஞர் கும்பகர்ணனின் சொல்லில் சினத்தால் எழுந்த குறையைக் குறிப்பிடுகிறார் — ஆராயாத துணிச்சல். பின்னர் அறுபத்து நான்காம் சர்க்கத்தில் மகோதரனே அவன் தனியாகச் செல்வதைப் பழிப்பான்; ஆகவே அவர்களுக்கிடையேயான முரண்பாட்டின் விதை இங்கேயே தெரிகிறது. ‘ராம லக்ஷ்மணரின் குருதியைக் குடிப்பேன்’ என்ற சொல் அவனுடைய ராக்ஷச இயல்பையும், ‘நன்மை தீமைகளை ஆராய்ந்து’ என்ற மகோதரனின் சொல் அரசியல் நீதியையும் காட்டுகின்றன. மகோதரனின் சொல்லை அவன் உடனே ஏற்கிறான் — அண்ணனின் ஆணையிடம் அவனுக்குள்ள மதிப்பு. ‘விவ்ருத்தாக்ஷ:’ — சினத்தால் உருண்ட கண்கள் — அண்ணனுக்கு நேர்ந்த அவமானத்தைக் கேட்டு எழுந்த சினம். ‘அதன் பிறகே ராவணனைப் பார்ப்பேன்’ என்ற சொல்லில் அவன் வெற்றியையே காணிக்கையாக அண்ணனின் முன் வைக்க விரும்புகிறான் — வீரனுக்கு இயல்பான பெருமிதம். மகோதரனின் குறுக்கீடும் சிந்திக்கத்தக்கது — அரசனின் அனுமதியின்றிக் கும்பகர்ணன் போருக்குச் செல்வதை அவன் தடுக்கிறான்; இதனால் ராவணனின் அதிகாரம் காக்கப்படுகிறது; இந்த அமைச்சன் எப்போதும் அரசனின் பக்கமே நிற்கிறான்; இது அடுத்த சர்க்கங்களிலும் தெரிகிறது. கும்பகர்ணனோ அவனுடைய சொல்லை உடனே ஏற்கிறான்; ஏனெனில் மூத்தவனின் ஆணை அவனுக்கு எல்லாவற்றுக்கும் மேலானது.
அச்சந்தரும் கண்களும் அச்சந்தரும் வடிவும் பராக்கிரமமும் உடைய கும்பகர்ணனை உறக்கத்திலிருந்து எழுப்பிவிட்டு, ராக்ஷசர்கள் விரைந்து பத்துத் தலையனின் மாளிகைக்குச் சென்றனர். உயர்ந்த ஆசனத்தில் அமர்ந்திருந்த பத்துத் தலையனை அணுகி, கைகூப்பிய நிசாசரர்கள் அனைவரும் சொன்னார்கள்: ‘ராக்ஷசர்களின் தலைவனே, உன் தம்பி கும்பகர்ணன் விழித்துவிட்டான். எப்படி — அவன் அங்கிருந்தே போருக்குப் புறப்படட்டுமா, அல்லது இங்கே வரும் அவனை நீ காண்பாயா?’ ராவணன் மகிழ்ந்து, வந்து நின்ற அந்த ராக்ஷசர்களிடம் சொன்னான்: ‘அவனை இங்கே காண விரும்புகிறேன்; முறைப்படி அவன் போற்றப்படட்டும்.’ ‘அப்படியே’ என்று சொல்லி அந்த ராக்ஷசர்கள் அனைவரும் மீண்டும் வந்து, ராவணனால் தூண்டப்பட்டவர்களாய்க் கும்பகர்ணனிடம் இந்தச் சொல்லைச் சொன்னார்கள்: ‘எல்லா ராக்ஷசர்களிலும் சிறந்தவனான அரசன் உன்னைக் காண விரும்புகிறான்; செல்வதற்கு மனம் கொள்; அண்ணனை மகிழ்விப்பாயாக.’ வெல்லற்கரியவனும் பெருவீரியமுடையவனுமான கும்பகர்ணன் அண்ணனின் ஆணையை அறிந்து, ‘அப்படியே’ என்று சொல்லிப் படுக்கையிலிருந்து துள்ளியெழுந்தான். மகிழ்ந்து முகத்தைக் கழுவி, நீராடி, மிகுந்த களிப்புற்ற அவன், தாகமுற்றவனாய் வலிமையைத் தூண்டும் பானத்தை விரைவில் கொண்டுவரச் செய்தான். பின்னர் ராவணனின் ஆணையால் விரைந்த அந்த ராக்ஷசர்கள் அங்கே மதுவையும் பலவகை உணவுகளையும் விரைவிலேயே கொண்டு வந்தனர். இரண்டாயிரம் குடங்களைப் பருகிச் சற்றே கிளர்ச்சியுற்று மயங்கிய, ஒளியும் வலிமையும் நிறைந்த அவன் புறப்படத் தொடங்கினான். சினங்கொண்ட கும்பகர்ணன் காலன், அந்தகன், யமன் ஆகியோரைப் போல விளங்கினான்; ராக்ஷசப் படை சூழ அண்ணனின் மாளிகைக்குச் செல்லும்போது அவன் தன் அடியெடுப்புகளால் பூமியை அதிரச் செய்தான். தொண்ணூற்று நான்காம் சுலோகம் ஆறு அடிகளுடையது; அதன் இறுதி இரு பாதிகள் அறுபத்திரண்டாம் சர்க்கத்தின் ஐந்தாம் சுலோகத்தில் ஏறக்குறைய அப்படியே மீண்டும் வருகின்றன. அரசனைக் காணும் முறைமை இங்கே வருணிக்கப்படுகிறது — தூதர்கள் இருவருக்குமிடையே செல்கிறார்கள்; ‘முறைப்படி போற்றப்படட்டும்’ என்று ராவணன் ஆணையிடுகிறான். ‘பலஸமீரணம் பானம்’ — ‘வலிமையைத் தூண்டும் பானம்’ — மது வலிமையைக் கூட்டும் என்பது ராக்ஷசர்களின் கருத்து. இரண்டாயிரம் குடங்களைப் பருகியும் ‘சற்றே’ மயக்கம் — அவனுடைய பருகுதலின் அளவும் பெரியது. நீராடுதலும் முகம் கழுவுதலும் அரசவைக்குத் தகுந்த ஆயத்தம். ‘காலாந்தகயமோபம:’ என்ற மூன்று சொல் உவமை — காலன், அந்தகன், யமன் — மரணத்தின் மூன்று பெயர்கள்; அவனுடைய கொடுமையின் உச்சம். தூதர்கள் இரண்டாம் முறை சென்று வருவது கதையின் வேகத்தைக் குறைக்கிறது; இதனால் கும்பகர்ணன் அரசவைக்குள் புகுவது பெருமிதத்தோடு நிகழ்கிறது. மதுவின் அளவு — இரண்டாயிரம் குடங்கள் — மிகைக்கூற்று; ஆனால் அவனுடைய உடலின் அளவோடு பொருந்துகிறது. ‘ஈஷத் ஸமுத்கட: மத்த:’ — ‘சற்றே கிளர்ச்சியுற்று மயங்கியவன்’ — என்ற மூன்று சொற்கள் அவனுடைய மயக்கத்தின் அளவைச் சொல்கின்றன — முழுவதும் மயங்கவில்லை, ஆனால் ஊக்கம் நிறைந்தவன். ராவணனின் ‘முறைப்படி போற்றப்படட்டும்’ என்ற ஆணை தம்பியிடம் அவனுக்குள்ள மதிப்பையும், அவனால் ஆக வேண்டிய பயனின் தேவையையும் குறிக்கிறது.
நீண்ட யாப்புகளில் அமைந்த நான்கு சுலோகங்களோடு (வம்சஸ்தம், உபஜாதி, உபஜாதி, வம்சஸ்தம்) சர்க்கம் முடிகிறது: ‘ஆயிரம் கதிர்களுடைய சூரியன் தன் கதிர்களால் பூமியை ஒளிரச் செய்வது போல, அவன் தன் உடலால் அரசவீதியை ஒளிரச் செய்தபடி, கூப்பிய கைகளின் மாலை சூழ, நூறு வேள்வி செய்த இந்திரன் தானே தோன்றிய பிரமனின் இல்லத்துக்குச் செல்வது போல அங்கே சென்றான். அரசவீதியில் நின்ற, பகைவரைக் கொல்லும், அளவிடற்கரிய, மலைச் சிகரம் போன்ற அவனைக் கண்டு, வெளியே நின்ற காட்டில் வாழும் வானரர்கள் தங்கள் படைத்தலைவர்களோடு சட்டென நடுங்கினர். சிலர் அடைக்கலம் தரும் ராமனிடம் அடைக்கலம் புகுந்தனர், சிலர் வேதனையுற்று விழுந்தனர், சிலர் — அச்சுப் பதிப்பின் ‘தஶ:’ என்ற பாடப்படி — வேதனையுற்று விழுந்தனர், சிலர் அச்சத்தால் வாடித் தரையில் கிடந்தனர். மலைச் சிகரம் போன்றவனும், மகுடம் அணிந்தவனும், தன் ஒளியால் சூரியனைத் தொடுவது போல வளர்ந்தவனும், வியத்தகு தோற்றமுடையவனுமான அவனைக் கண்டு அச்சத்தால் வாட்டப்பட்ட வானரர்கள் அங்குமிங்கும் ஓடினர்.’ தொண்ணூற்றேழாம் சுலோகத்தில் அச்சுப் பதிப்பில் ‘கேசித் தஶஶ்ச’ என்று உள்ளது; திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘கே சித் திஶ: ஸ்ம’ — ‘திசைகளுக்கு (ஓடினர்)’ என்ற பொருள் இருக்கக்கூடும்; ஆயினும் அச்சிடப்பட்டது காக்கப்பட்டுள்ளது. ‘கூப்பிய கைகளின் மாலை சூழ’ — ராக்ஷசர்கள் கைகூப்பியவர்களாய் அவனைச் சுற்றிப் பின்தொடர்கிறார்கள் — அவனுக்கான மரியாதை. வானரர்களின் அச்சத்தின் நால்வகைச் சித்திரம் — அடைக்கலம் புகுதல், விழுதல், திசைதோறும் அலைதல், தரையில் கிடத்தல் — இரக்கமும் நகைச்சுவையும் கலந்தது. ‘ராமனிடம் அடைக்கலம் புகுந்தனர்’ என்பது வானரர்களுக்கு ராமனிடமுள்ள நம்பிக்கையைக் காட்டுகிறது. இவ்வாறு சர்க்கம் ராக்ஷசர்களின் புத்தூக்கத்தோடும் வானரர்களின் அச்சத்தோடும் முடிகிறது; அடுத்த சர்க்கத்தில் ராமனின் கேள்வியும் விபீஷணனின் மறுமொழியும் வரும். ‘ஆயிரம் கதிர்களுடைய சூரியன் பூமியை ஒளிரச் செய்வது போல’ என்ற உவமை அவனுடைய பொன் அணிகலன்களின் ஒளியையும், ‘இந்திரன் பிரமனின் இல்லத்துக்குச் செல்வது போல’ என்ற உவமை அண்ணனிடம் அவனுக்குள்ள மதிப்பையும் காட்டுகின்றன. ‘சூரியனைத் தொடுவது போல’ என்பது அவனுடைய உயரம் — வானம் வரை. வெளியே நின்ற வானரர்கள் இலங்கையின் மதிலுக்கு வெளியிலிருந்தே அவனைக் கண்டு ஓடுகிறார்கள்; இதனால் அவனுடைய உடலின் பருமன் தொலைவிலிருந்தும் தெரிகிறது. படைத்தலைவர்களோடு அச்சம் — சாதாரண வானரர்கள் மட்டுமல்ல, அவர்களுடைய தலைவர்களும் நடுங்கினர்; இது அடுத்து விபீஷணன் சொல்லும் உபாயத்தின் தேவையைக் காட்டுகிறது. அடைக்கலம் தரும் ராமனிடம் அடைக்கலம் புகும் வானரர்கள் ராமனே புகலிடம் என்பதை மீண்டும் நிரூபிக்கிறார்கள்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे षष्टितमः सर्गः॥ ६०॥