॥वाल्मीकिरामायणम् யுத்த காண்டம் · சர்க்கம் 7

யுத்த காண்டம்

சர்க்கம்

ராக்ஷசர்கள் ராவணனைப் புகழ்தல்

நீதியறியாத ராக்ஷசர்களின் விடை, ராவணனின் முந்தைய வெற்றிகளின் நினைவு — நாகர்கள், குபேரன், மயன், மது, தானவர்கள், வருணனின் மைந்தர்கள், யமன், க்ஷத்திரியர்கள் — இந்திரஜித்தின் வீரம்

ராக்ஷசர் தலைவனால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட பெருவலிமை வாய்ந்த அந்த ராக்ஷசர்கள் அனைவரும் கைகூப்பி ராக்ஷசர்களின் தலைவனான ராவணனிடம் சொன்னார்கள். அவர்கள் பகைவர் தரப்பை அறியாதவர்கள், நீதிக்குப் புறம்பானவர்கள், அறிவற்றவர்கள். ‘அரசே, இரும்புத் தண்டுகள், சக்திகள், ரிஷ்டிகள், சூலங்கள், பட்டிசங்கள், ஈட்டிகள் ஆகியவற்றோடு கூடிய மிகப் பெரிய படை நம்மிடம் உள்ளது; அப்படியிருக்க நீ ஏன் கவலைப்படுகிறாய்? போகவதிக்குச் சென்று போரில் நாகர்களை நீ வென்றாயே.’ இங்கே கவி ராக்ஷசர்களின் இயல்பைத் தெளிவாகக் குறிப்பிடுகிறார் — ‘பகைவர் தரப்பை அறியாதவர்கள்’, ‘நீதிக்குப் புறம்பானவர்கள்’, ‘அறிவற்றவர்கள்’. முந்தைய சர்க்கத்தில் ராவணன் உத்தம ஆலோசனையின் இலக்கணமாக ‘சாஸ்திரம் காட்டும் கண்ணோடு ஒருமித்த கருத்து’ என்று சொன்னான்; அவனுடைய அமைச்சர்களோ சாஸ்திரத்தைப் பார்ப்பதில்லை, அரசனுக்கு இனியதை மட்டுமே சொல்கிறார்கள். இது முகஸ்துதிக்கு எடுத்துக்காட்டு — அவர்கள் பகைவனின் வலிமையை ஆராயவில்லை; தங்கள் வலிமையையும் ஆயுதங்களையும் எண்ணிக் கணக்கிடுகிறார்கள். இரண்டாவது சுலோகம் வல்கேட் பாடத்துக்கே உரியது — அதன் முதல் அரையடி ராக்ஷசர்களைப் பழிக்கிறது, இரண்டாவது அரையடி அவர்களுடைய பேச்சைத் தொடங்குகிறது. இந்தி உரையும் இவர்களை ‘நீதியின் பார்வையில் பெரும் மூடர்கள்’ என்று விளக்குகிறது — வலிமையுடையவர்கள், அறிவுடையவர்கள் அல்லர். போகவதி பாதாளத்தில் உள்ள நாகர்களின் நகரம்; அங்கே ராவணன் பெற்ற வெற்றியே இந்தச் சர்க்கத்தில் அவனுடைய திக்விஜயத்தின் முதல் குறிப்பு. இவ்வாறு ராக்ஷசர்கள் ‘என்ன செய்ய வேண்டும்’ என்ற ராவணனின் கேள்விக்கு விடையளிக்காமல், ‘கவலை ஏன்?’ என்று எதிர்க்கேள்வி கேட்கிறார்கள். இதுவே இந்த ஆலோசனையின் குறை.

‘பல யக்ஷர்கள் சூழ்ந்த, கைலாச மலையுச்சியில் வாழும் செல்வத்தை வழங்குபவனான குபேரன், பெரும் படுகொலை செய்த உன்னால் அடக்கப்பட்டான். தலைவனே, மகேசுவரனோடு (சிவனோடு) கொண்ட நட்பால் பெருமிதம் கொண்டு உன்னோடு போட்டியிட்ட அந்தப் பெருவலிமை வாய்ந்த திக்பாலகன், சினம் கொண்ட உன்னால் போரில் வெல்லப்பட்டான். யக்ஷக் கூட்டங்களை வீழ்த்தி, கலக்கி, அடக்கி, கைலாச மலையுச்சியிலிருந்து இந்த விமானத்தை நீ கொண்டுவந்தாய். ராக்ஷசர்களில் சிறந்தவனே, உன்மீதுள்ள அச்சத்தால் நட்பை விரும்பிய தானவ அரசனான மயன் தன் மகளை உனக்கு மனைவியாகக் கொடுத்தான். நீண்ட கைகளுடையவனே, வீரத்தால் செருக்குற்ற, அணுகுதற்கரிய, கும்பீனசிக்கு இன்பம் தருபவனான தானவ அரசன் (மது) போர் தொடுத்து அடக்கப்பட்டான். நீண்ட கைகளுடையவனே, ரசாதலத்துக்குச் சென்று வாசுகி, தக்ஷகன், சங்கன், ஜடீ ஆகிய நாகர்கள் வெல்லப்பட்டு அடக்கப்பட்டனர். தலைவனே, அழிவற்றவர்களும், வலிமையுடையவர்களும், வீரர்களும், மீண்டும் வரம் பெற்றவர்களுமான தானவர்கள், உன்னால் போரில் ஓராண்டு காலம் போர் புரிந்து, உன் சொந்த வலிமையைச் சார்ந்தே அடக்கப்பட்டனர், பகைவரை அடக்குபவனே; ராக்ஷசர் தலைவனே, அங்கே பல மாயைகளையும் நீ கற்றுக்கொண்டாய். பெரும் பேறு உடையவனே, நால்வகைப் படைகளோடு வந்த வருணனின் வீரர்களான வலிமைமிக்க மைந்தர்கள் போரில் வெல்லப்பட்டனர். அரசே, மரணதண்டமே பெரும் முதலையாகவும், சால்மலி மரங்களே அணியாகவும், காலபாசங்களே பேரலைகளாகவும், யமனின் ஏவலர்களே பாம்புகளாகவும் உள்ளதும், பெருங்காய்ச்சலால் அணுகுதற்கரியதுமான யமலோகம் என்ற பெருங்கடலில் — யமனின் படைக்கடலில் — மூழ்கி நீ பெரும் வெற்றியைப் பெற்றாய்; மரணமும் தடுக்கப்பட்டது; அங்கே நடந்த சிறந்த போரால் எல்லா உலகங்களும் பெரிதும் மகிழ்ந்தன. இந்திரனுக்கு நிகரான வீரம் கொண்ட பல வீரர்களான க்ஷத்திரியர்களால், பெரும் மரங்களால் நிறைந்ததுபோல, பூமி நிறைந்திருந்தது. அரசே, போரில் வெல்லுதற்கரிய அவர்கள் உன்னால் வலிந்து கொல்லப்பட்டனர்; வீரத்திலும் பண்புகளிலும் ஊக்கத்திலும் ராகவன் போரில் அவர்களுக்கு நிகரானவன் அல்லன்.’ இங்கே ராவணனின் திக்விஜயத்தின் சுருக்கமான வரலாறு உள்ளது — உத்தர காண்டத்தில் இது விரிவாக வருணிக்கப்படுகிறது. குபேரன் ராவணனின் மூத்த சகோதரன்; அவனுடைய புஷ்பக விமானம் கவரப்பட்டது; மயன் தானவர்களின் சிற்பி, அவனுடைய மகள் மண்டோதரி ராவணனின் பட்டத்தரசி; மது ராவணனின் சகோதரி கும்பீனசியின் கணவன். யமலோகத்தைப் பெருங்கடலாக உருவகிக்கும் உருவகம் விரிவாக்கப்படுகிறது — மரணதண்டம் முதலை, சால்மலி மரங்கள் (நரகத்தின் முள்மரங்கள்) கரைமரங்கள், காலபாசங்கள் அலைகள், யமனின் ஏவலர்கள் பாம்புகள், பெருங்காய்ச்சல் அணுகுதற்கரிய தன்மை. இத்தகைய கடலில் ராவணன் மூழ்கி வென்றான் — அப்படியிருக்க ராமனின் கடல் அவனுக்கு எம்மாத்திரம் என்பது ராக்ஷசர்களின் உட்கருத்து. ஆனால் இந்தப் புகழ்ச்சி எதிர்ப்பொருளைக் குறிக்கிறது — ராவணனால் வெல்லப்பட்டவர்கள் அனைவரும் ராமனின் தரப்பில் இருக்கிறார்கள், அல்லது நடுநிலையாக இருக்கிறார்கள்; ராவணனின் அகங்காரமே அவனுடைய அழிவுக்குக் காரணம். க்ஷத்திரியர்களைக் கொன்றதைப் பற்றிய குறிப்பும் ஏறக்குறைய பொய்யானது — ராவணன் அயோத்தியின் அனரண்யனையும் வென்றான்; ஆனால் அனரண்யன் இறக்கும் தறுவாயில், ராவணனின் அழிவு இக்ஷ்வாகு குலத்தவனாலேயே நிகழும் என்று சபித்தான். ‘மகேசுவரனோடு கொண்ட நட்பால்’ என்பது குபேரனுக்குச் சிவனோடு இருந்த நட்பைக் குறிக்கிறது; அதனால் அவன் பெருமிதம் கொண்டிருந்தான். ‘கும்பீனசிக்கு இன்பம் தருபவன்’ என்பது மதுவின் அறிமுகம் — ராவணன் தன் சகோதரியின் கணவனையும் விட்டுவைக்கவில்லை. ராக்ஷசர்களின் புகழ்ச்சியில் உள்ள வரிசையும் கவனிக்கத்தக்கது — முதலில் பாதாளத்தில் நாகர்கள், பிறகு வடக்கே கைலாசத்தில் குபேரன், பிறகு தானவர்களான மயனும் மதுவும், மீண்டும் ரசாதலத்தில் நாகர்கள், பிறகு வருணனின் மைந்தர்கள், பிறகு யமன், இறுதியில் மனிதர்களான க்ஷத்திரியர்கள். இவ்வாறு மூவுலகிலும் ராவணனின் வெற்றி வருணிக்கப்படுகிறது. ஆனால் ‘ராமன் அந்த க்ஷத்திரியர்களுக்கு நிகரானவன் அல்லன்’ என்ற கடைசிச் சொல் அவர்களுடைய அறியாமையைக் காட்டுகிறது — ஜனஸ்தானத்தில் ராமன் கரன், தூஷணன் முதலிய பதினாலாயிரம் பேரைக் கொன்றதை அவர்கள் மறந்துவிட்டார்கள்.

‘மகாராஜா, நீ இருந்துவிடு; உனக்கு ஏன் சிரமம்? நீண்ட கைகளுடைய இந்த இந்திரஜித் ஒருவனே வானரர்களை அழித்துவிடுவான். மகாராஜா, இவன் ஒப்பற்ற மாகேசுவர யாகத்தைச் செய்து, உலகில் மிக அரிதான வரத்தைப் பெற்றான். சக்திகளும் தோமரங்களுமே மீன்களாகவும், சிதறிய குடல்களே பாசியாகவும், யானைகளே ஆமைகளாக நிறைந்தும், குதிரைகளே தவளைகளாக நிறைந்தும், ருத்திரர்களும் ஆதித்தியர்களுமே பெரும் முதலைகளாகவும், மருத்துக்களும் வசுக்களுமே பெரும் பாம்புகளாகவும், தேர்களும் குதிரைகளும் யானைகளுமே நீர்ப்பெருக்காகவும், காலாட்படையே மணல்திட்டாகவும் உள்ள தேவர்களின் பெரும் படைக்கடலை அடைந்து, இவன் தேவர்களின் தலைவனைப் பிடித்து இலங்கைக்குள் கொண்டுவந்தான். அரசே, பிரம்மாவின் ஆணையால், சம்பரனையும் விருத்திரனையும் கொன்றவனும் எல்லாத் தேவர்களாலும் வணங்கப்படுபவனுமான இந்திரன் விடுவிக்கப்பட்டுத் தேவலோகத்துக்குச் சென்றான். மகாராஜா, உன் மைந்தனான அந்த இந்திரஜித்தையே அனுப்பு; அவன் ராமனோடு கூடிய அந்த வானரப் படையை அழிவுக்கு உட்படுத்துவான். அரசே, ஒரு சாதாரண மனிதனிடமிருந்து வந்த இந்த ஆபத்து பொருட்படுத்தத்தக்கதன்று; இதை நீ மனத்தில் கொள்ளவே வேண்டாம்; நீ ராகவனைக் கொல்வாய்.’ இந்தப் பகுதியின் பெரும்பாலானது (18–24) திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை — இந்திரஜித்தைப் பற்றிய புகழ்ச்சி வல்கேட் பாடத்தின் விரிவு. தேவர் படையைக் கடலாக உருவகிப்பது யமலோக உருவகத்தைப் போன்றது — சக்திகளும் தோமரங்களும் மீன்கள், குடல்கள் பாசி, யானைகள் ஆமைகள், குதிரைகள் தவளைகள், ருத்திரர்களும் ஆதித்தியர்களும் முதலைகள், மருத்துக்களும் வசுக்களும் பாம்புகள், தேர் முதலியவை நீர்ப்பெருக்கு, காலாட்படை மணல்திட்டு. இந்திரன் கட்டப்பட்டதும் பிரம்மாவின் ஆணையால் விடுவிக்கப்பட்டதும் உத்தர காண்டத்தில் வருணிக்கப்படுகின்றன; அதனாலேயே மேகநாதன் ‘இந்திரஜித்’ என்ற பெயரைப் பெற்றான். ‘மாகேசுவர யாகம்’ என்பது நிகும்பிலையில் அவன் செய்த யாகம்; அது யுத்த காண்டத்திலும் மீண்டும் வரும். கடைசிச் சுலோகம் (25) திறனாய்வுப் பதிப்பில் 6.007-இன் கடைசிச் சுலோகம்; அதில் ராக்ஷசர்கள் ராமனை ‘ஒரு சாதாரண மனிதனிடமிருந்து’ வந்த ஆபத்தாகக் கருதுகிறார்கள் — இந்த அலட்சியமே அவர்களுடைய பெரும் மயக்கம். ‘ஆபத் அயுக்தா’ என்ற சொல்லின் பொருள் — இந்த ஆபத்து கவலைப்படத் தகுந்ததன்று. இந்திரஜித்தைப் பற்றிய யோசனை இந்தச் சர்க்கத்தில் முதலாவது; அடுத்த சர்க்கத்தில் பிற ராக்ஷசர்கள் ஒவ்வொருவரும் தாமே போருக்குச் செல்வதாக முன்வருவார்கள். இவ்வாறு அவையில் வீரர்களிடையே ‘நான் முந்தி, நான் முந்தி’ என்ற போட்டி தெரிகிறது; விவேகம் தெரியவில்லை. இந்திரஜித்தின் வீரத்தைப் பற்றிய வருணனை எதிர்காலத்தின் முன்குறிப்பும் ஆகும் — பின்னர் அவனே ராம-லக்ஷ்மணர்களை நாகபாசத்தால் கட்டுகிறான், பிரம்மாஸ்திரத்தால் வானரப் படையை மயங்கச் செய்கிறான். ஆகவே ராக்ஷசர்களின் சொற்கள் முற்றிலும் அடிப்படையற்றவை அல்ல; ஆயினும் இறுதியில் அவனும் லக்ஷ்மணனால் கொல்லப்படுகிறான். ‘மகாராஜா, நீ இருந்துவிடு; உனக்கு ஏன் சிரமம்?’ என்ற சொல் ராக்ஷசர்கள் ராவணனிடம் பேசும் முகஸ்துதி — அரசன் தானே சிரமப்பட வேண்டாம், மைந்தனே போதும் என்பது. இதனால் அவர்கள் ராவணனின் அகங்காரத்தை மகிழ்விக்கிறார்கள்; உண்மையான ஆலோசனை தரவில்லை.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे सप्तमः सर्गः॥ ७॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க