॥वाल्मीकिरामायणम् யுத்த காண்டம் · சர்க்கம் 8

யுத்த காண்டம்

சர்க்கம்

ராக்ஷச வீரர்களின் போர் ஆர்வம்

பிரஹஸ்தன், துர்முகன், வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரன், நிகும்பன், வஜ்ரஹனு ஆகியோரின் சபதங்கள், வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரனின் சூழ்ச்சித் திட்டம்

பிறகு கருநீல மேகம் போன்றவனும் வீரனும் படைத்தலைவனுமான பிரஹஸ்தன் என்ற ராக்ஷசன் அப்போது கைகூப்பிச் சொன்னான்: ‘தேவர்கள், தானவர்கள், கந்தர்வர்கள், பிசாசுகள், பறவைகள், நாகர்கள் — அனைவரையும் போரில் வெல்ல முடியும்; இரு மனிதர்களைப் பற்றிச் சொல்லவும் வேண்டுமா? நாம் அனைவரும் கவனக்குறைவாகவும் நம்பிக்கையோடும் இருந்தோம்; ஆகவேதான் அனுமனால் ஏமாற்றப்பட்டோம். நான் உயிரோடு இருக்கும்வரை அந்தக் காட்டில் திரிபவன் உயிரோடு திரும்பிப் போயிருக்க முடியாது. கடல்வரை பரந்த, மலைகளும் காடுகளும் சோலைகளும் கொண்ட பூமி முழுவதையும் வானரர்களே இல்லாததாகச் செய்வேன்; நீ எனக்கு ஆணையிடு. இரவில் திரிபவனே, வானரனிடமிருந்து உன்னைக் காப்பேன்; உன் சொந்தக் குற்றத்தால் உண்டாகும் துன்பம் சிறிதும் உனக்கு வராது.’ பிரஹஸ்தன் ராவணனின் முதன்மைப் படைத்தலைவன்; ஆகவே அவன் முதலில் பேசுகிறான். அவனுடைய சொற்களில் இரு கருத்துகள் உள்ளன — அனுமனின் வெற்றிக்குக் காரணம் ராக்ஷசர்களின் கவனக்குறைவே என்ற விளக்கம், எதிர்காலத்தில் எல்லா வானரர்களையும் அழிப்பதாகச் சபதம். ‘இரு மனிதர்களைப் பற்றிச் சொல்லவும் வேண்டுமா?’ என்பது ராம-லக்ஷ்மணர்களைப் பற்றிய அலட்சியம் — அவர்கள் மனிதர்களை வலிமையற்றவர்களாகக் கருதுகிறார்கள்; பிரம்மா அளித்த வரத்தில் ராவணனுக்கு உள்ள பலவீனமும் அதுவே — தேவர் முதலியோரால் அவன் கொல்லப்பட முடியாதவன், மனிதர்களால் அன்று. ‘உன் சொந்தக் குற்றத்தால் உண்டாகும்’ என்ற சொல் தனிக் கவனத்துக்குரியது — சீதையைக் கவர்ந்தது ராவணனின் குற்றம் என்று பிரஹஸ்தன் ஒப்புக்கொள்கிறான்; ஆயினும் அதன் விளைவிலிருந்து அவனைக் காப்பதாகச் சபதம் செய்கிறான். இது பணியாளனின் தலைவன்மீதான பக்தி; அறவுணர்வு அன்று. கருநீல மேகத்தின் உவமை அவனுடைய நிறத்தையும் பெரிய உடலையும் குறிக்கிறது.

மிகுந்த சினம் கொண்ட துர்முகன் என்ற ராக்ஷசன் சொன்னான்: ‘நம் அனைவருக்கும் நேர்ந்த இந்த அவமதிப்பு மன்னிக்கத்தக்கதன்று. இது நகரத்துக்கும் அந்தப்புரத்துக்கும் நேர்ந்த பெரும் இழிவு; சிறப்புமிக்க ராக்ஷசர் தலைவனை ஒரு வானரன் அவமதித்தது. இந்த முகூர்த்தத்திலேயே நான் ஒருவனே சென்று வானரர்களைத் திருப்பி விரட்டுவேன் — அவர்கள் பயங்கரமான கடலுக்குள்ளோ, வானத்துக்குள்ளோ, ரசாதலத்துக்குள்ளோ புகுந்தாலும் சரி.’ பிறகு மிகுந்த சினம் கொண்ட பெருவலிமை வாய்ந்த வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரன், இறைச்சியும் இரத்தமும் பூசிய கொடிய இரும்புத் தண்டை எடுத்துக்கொண்டு சொன்னான்: ‘தாக்குதற்கரிய ராமனும், சுக்ரீவனும், லக்ஷ்மணனும் இருக்கும்போது, இரங்கத்தக்க பரிதாபமான அனுமனால் நமக்கு என்ன ஆக வேண்டும்? இன்று நான் ஒருவனே இரும்புத் தண்டால் சுக்ரீவனோடும் லக்ஷ்மணனோடும் கூடிய ராமனைக் கொன்று, வானரப் படையைக் கலக்கிவிட்டுத் திரும்பி வருவேன்.’ துர்முகன் அவமதிப்பையே முதன்மையாகக் கருதுகிறான் — அந்தப்புரம் தாக்கப்பட்டது அரசனுக்குப் பெரும் இழிவு. அவனுடைய சபதம் மிகைப்படுத்தப்பட்டது — கடலிலோ, வானத்திலோ, பாதாளத்திலோ சென்றுவிட்ட வானரர்களையும் அவன் திருப்பி விரட்டுவானாம். வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரனோ அனுமனை ‘இரங்கத்தக்க பரிதாபமானவன்’ என்று கருதுகிறான் — ஒரு தூதன் கொல்லத் தகுந்தவன் அல்லன்; வேர் ராமன், ஆகவே ராமனையே கொல்ல வேண்டும். இது அவனுடைய பொருத்தமான சொல்; ஆனால் அகங்காரத்தோடு கலந்தது. இரும்புத் தண்டுக்கு ‘இறைச்சியும் இரத்தமும் பூசிய’ என்ற அடைமொழி அவனுடைய கொடூரத்தைக் குறிக்கிறது. ஒவ்வொரு ராக்ஷசனும் ‘நான் ஒருவனே’ என்ற சொல்லைச் சொல்கிறான் — அனைவரும் தங்கள் தனிப்பட்ட வலிமையால் செருக்குற்றவர்கள்; எவரிடமும் ஒன்றுபட்ட திட்டம் இல்லை. முந்தைய சர்க்கத்தில் ராவணன் சொன்ன அதம ஆலோசனை இதுவே — ஒவ்வொருவரும் தன்தன் கருத்தைப் பற்றிக்கொண்டு பேசுகிறான். அவர்களுடைய சொற்களில் எவரும் பகைவனின் வலிமையை ஆராயவில்லை — கடல் எப்படிக் கடக்கப்படும், வானரர்கள் எத்தனை பேர், அவர்களுடைய தலைவர்கள் யார் என்று. தன் வீரத்தைப் பற்றிய அறிவிப்பு மட்டுமே. ராவணனின் கேள்வி ‘நான் என்ன செய்வேன்?’ என்பது; விடையோ ‘நான் செய்வேன்’ என்பது — இந்த வேறுபாடே அந்த அவையின் குறை. துர்முகன், வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரன் என்ற பெயர்களும் அவர்களுடைய இயல்பைக் குறிக்கின்றன — தீய முகம் உடையவன், வஜ்ராயுதம் போன்ற கோரைப்பற்கள் உடையவன்.

‘அரசே, நீ விரும்பினால் என்னுடைய இந்த மற்றொரு சொல்லைக் கேள் — வழிவகைகளில் திறமையுடையவனும் சோம்பலற்றவனுமே பகைவர்களை வெல்வான். ராக்ஷசர் தலைவனே, விரும்பிய உருவம் எடுக்க வல்ல, வீரர்களான, மிகப் பயங்கரமான, அச்சம் தரும் தோற்றம் கொண்ட ஆயிரக்கணக்கான ராக்ஷசர்கள், உறுதியான மனத்தோடு மனித உருவம் தாங்கி, காகுத்ஸ்தனை அணுகி, அனைவரும் பதற்றமின்றி ரகுகுலத்தில் சிறந்தவனிடம் சொல்லட்டும்: “உன் தம்பி பரதனால் அனுப்பப்பட்டவர்கள் நாங்கள்; அவன் படையைத் திரட்டிக்கொண்டு விரைவிலேயே வந்து சேர்வான்.” பிறகு நாம் இங்கிருந்து விரைவாகச் சூலங்களும் சக்திகளும் கதைகளும் ஏந்தி, விற்களும் அம்புகளும் வாள்களும் கைகளில் கொண்டு அங்கே விரைந்து செல்வோம்; வானில் கூட்டங்கூட்டமாக நின்று, கற்களும் ஆயுதங்களுமான பெருமழையால் அந்த வானரப் படையைக் கொன்று யமனுலகுக்கு அனுப்புவோம். இவ்வாறு செய்தால், ராம-லக்ஷ்மணர்கள் சூழ்ச்சியில் சிக்கி, அந்த வஞ்சனையால் நிச்சயமாக உயிரை விடுவார்கள்.’ இந்தப் பகுதி முழுவதும் (12–18) திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை — வல்கேட் பாடத்துக்கே உரிய சேர்க்கை. வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரன் வலிமைக்குப் பதிலாக வஞ்சனையை அறிவுறுத்துகிறான் — ராக்ஷசர்கள் தங்களைப் பரதனின் படைவீரர்களாகக் காட்டி ராமனின் நம்பிக்கையைப் பெற்று, பிறகு வானிலிருந்து தாக்க வேண்டும். இந்த வழி ராக்ஷசர்களின் மாயை நிறைந்த இயல்பைக் காட்டுகிறது — மாரீசனும் மான் உருவிலும், ராவணனும் துறவி உருவிலும் வஞ்சனை செய்தனர். பரதனின் பெயரைப் பயன்படுத்துவது ராமனின் சகோதர அன்பைத் தவறாகப் பயன்படுத்துவதாகும் — பரதனின் படையைப் பற்றிய செய்தியைக் கேட்டு ராமன் மகிழக்கூடும். ‘அபநீதேன’ என்ற சொல்லின் பொருள் நீதிக்குப் புறம்பான வழியால், அதாவது வஞ்சனையால்; இந்த வாக்கியத்தின் எழுவாய் ‘ராம-லக்ஷ்மணர்கள்’ — அவர்கள் வஞ்சனையால் உயிரை விடுவார்கள். இந்தி உரையும் இவ்வாறே விளக்குகிறது. அடுத்த சர்க்கத்தில் விபீஷணன் இத்தகைய எல்லாச் சொற்களையும் மறுப்பான். இந்த வழியின் குறையும் தெளிவானது — ராமன் பரதனை நன்கு அறிவான்; ராக்ஷசர்களின் வஞ்சனையை அவன் கண்டுகொள்வான்; மேலும் விபீஷணன் விரைவிலேயே ராமனின் தரப்புக்குச் சென்று ராக்ஷசர்களின் மாயைகள் அனைத்தையும் வெளிப்படுத்துவான்.

பிறகு கும்பகர்ணனின் மைந்தனும் வீரனும் ஆற்றல் மிக்கவனுமான நிகும்பன் என்பவன் பெருஞ்சினம் கொண்டு, உலகை அலறச் செய்யும் ராவணனிடம் சொன்னான்: ‘நீங்கள் அனைவரும் மகாராஜாவோடு சேர்ந்து இங்கேயே இருங்கள்; நான் ஒருவனே லக்ஷ்மணனோடு கூடிய ராகவனையும், அனுமனோடு கூடிய சுக்ரீவனையும், எல்லா வானரர்களையும் இங்கேயே கொல்வேன்.’ பிறகு மலைபோன்ற வஜ்ரஹனு என்ற ராக்ஷசன் சினம் கொண்டு, தன் வாய்க்கடையை நாவால் நக்கியவாறு சொன்னான்: ‘நீங்கள் கவலையின்றி உங்கள் விருப்பப்படி காரியங்களைச் செய்யுங்கள்; நான் ஒருவனே அந்த வானரப் படை முழுவதையும் தின்றுவிடுவேன். நீங்கள் நிம்மதியாகக் கவலையின்றி விளையாடுங்கள், வாருணி மதுவைப் பருகுங்கள். நான் ஒருவனே லக்ஷ்மணனோடு கூடிய சுக்ரீவனையும், அங்கதனோடு கூடிய அனுமனையும், எல்லா வானரர்களையும் இங்கேயே கொல்வேன்.’ நிகும்பன் கும்பகர்ணனின் மைந்தன்; ஆகவே ‘கௌம்பகர்ணி’ என்று தந்தையின் பெயரால் குறிக்கப்படுகிறான். வஜ்ரஹனுவின் ‘வாய்க்கடையை நாவால் நக்கியவாறு’ என்ற சித்திரம் அச்சமூட்டுவது — அவன் மனிதரைத் தின்பவன்போலப் பகைவர்களைத் தின்ன ஆவலாக இருக்கிறான். அவனுடைய சொல்லின் இறுதியில் ‘வாருணி மதுவைப் பருகுங்கள்’ என்பது இன்பப் பற்று — ராக்ஷசர்களின் அவை போரின் கடுமையை அறியவில்லை. ஒவ்வொரு வீரனும் ‘நான் ஒருவனே’ என்று மீண்டும் மீண்டும் சொல்கிறான் — ‘நான் முந்தி’ என்ற போட்டி இந்தச் சர்க்கம் முழுவதும் உள்ளது. இருபத்தொன்றாவது சுலோகம் முன்பாதியில் நிகும்பனின் சொல்லை முடிக்கிறது, பின்பாதியில் வஜ்ரஹனுவை அறிமுகப்படுத்துகிறது — பேசுபவர் மாறும் இடத்தின் நடுவே சுலோக எல்லை விழுகிறது. இந்தச் சர்க்கத்தில் ராக்ஷசர்கள் வீரர்கள், ஆனால் நீதியற்றவர்கள்; அவர்கள் அனைவருடைய அகங்காரமும் அடுத்த சர்க்கத்தில் விபீஷணனின் விவேகத்தோடு ஒப்பிடப்படும். வஜ்ரஹனுவின் சொல்லில் உள்ள ‘வாருணி மதுவைப் பருகுங்கள்’ என்பது சுந்தர காண்டத்தில் வருணிக்கப்பட்ட இலங்கையின் மதுவிருந்துகளை நினைவூட்டுகிறது — போரின் நெருக்கடியிலும் ராக்ஷசர்கள் இன்பங்களைக் கைவிடுவதில்லை.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डेऽष्टमः सर्गः॥ ८॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க