॥वाल्मीकिरामायणम् யுத்த காண்டம் · சர்க்கம் 9

யுத்த காண்டம்

சர்க்கம்

விபீஷணனின் நல்லுரை

ராக்ஷச வீரர்கள் எழுதல், விபீஷணன் தடுத்தல், வீரம் காட்டுவதற்கான காலம், ராமனின் வெல்லற்கரிய தன்மை, சீதையைத் திருப்பி அளிக்கும்படி வேண்டுகோள்

பிறகு நிகும்பன், ரபசன், பெருவலிமை வாய்ந்த சூரியசத்ரு, சுப்தக்னன், யஜ்ஞகோபன், மகாபார்சுவன், மகோதரன், தாக்குதற்கரிய அக்னிகேது, ராக்ஷசனான ரஷ்மிகேது, பேரொளியும் வலிமையும் உடைய ராவணனின் மைந்தன் இந்திரஜித், பிரஹஸ்தன், விரூபாக்ஷன், பெருவலிமை வாய்ந்த வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரன், தூம்ராக்ஷன், அதிகாயன், ராக்ஷசனான துர்முகன் ஆகியோர் — இரும்புத் தண்டுகள், பட்டிசங்கள், சூலங்கள், பிராசங்கள், சக்திகள், கோடரிகள், விற்கள், சிறந்த அம்புகள், அகன்ற நீர்போல் ஒளிரும் வாள்கள் ஆகியவற்றை எடுத்துக்கொண்டு, பெருஞ்சினம் கொண்ட அந்த ராக்ஷசர்கள் எழுந்து, ஒளியால் சுடர்விடுபவர்கள்போல, அனைவரும் ராவணனிடம் சொன்னார்கள்: ‘இன்று ராமனையும், சுக்ரீவனையும், லக்ஷ்மணனையும், இலங்கையைத் தாக்கிய இரங்கத்தக்க அனுமனையும் கொல்வோம்.’ முந்தைய சர்க்கத்தில் ஒவ்வொரு வீரனும் தனித்தனியாகப் பேசினான்; இங்கே அனைவரும் திடீரென்று எழுந்து ஆயுதங்களை எடுத்துப் போருக்கு ஆயத்தமாகிறார்கள். இந்தக் கணமே அவையின் கொந்தளிப்பின் உச்சம். பதினாறு பெயர்கள் எண்ணிச் சொல்லப்படுகின்றன — இவர்கள் பின்னர் போரில் ஒவ்வொருவராகக் கொல்லப்படுவார்கள். முதல் ஐந்து சுலோகங்கள் ஒரே நீண்ட வாக்கியமாக அமைகின்றன; அதன் எழுவாய் வீரர்கள் அனைவரும், வினை ஐந்தாவது சுலோகத்தில் உள்ள ‘சொன்னார்கள்’. ‘இரங்கத்தக்க அனுமனையும்’ என்பது மீண்டும் அனுமனைப் பற்றிய அலட்சியம் — ஆனால் ‘இலங்கையைத் தாக்கிய’ என்ற சொல்லால் அவனுடைய வீரம் விருப்பமின்றியே ஒப்புக்கொள்ளப்படுகிறது. ராவணனின் மைந்தனான இந்திரஜித்தின் பெயரும் இந்தப் பட்டியலில் உள்ளது; ஆகவே அவனும் அவையின் கொந்தளிப்பில் பங்குகொள்கிறான். ‘ஒளியால் சுடர்விடுபவர்கள்போல’ என்ற உவமை அவர்களுடைய சினத்தை நெருப்போடு ஒப்பிடுகிறது. இத்தனை வீரர்கள் எழுவது அவையில் அச்சமூட்டும் காட்சியை உண்டாக்குகிறது — அங்கே விபீஷணன் ஒருவனே அமைதியாக நிற்கிறான்.

ஆயுதங்களை எடுத்த அவர்கள் அனைவரையும் தடுத்து, மீண்டும் அமரச் செய்து, விபீஷணன் கைகூப்பிச் சொன்னான்: ‘ஐயன்மீர், மூன்று வழிகளாலும் அடைய முடியாத பொருளுக்காகவே வீரம் காட்டுவதற்கான தக்க காலங்களை அறிஞர்கள் சொல்கிறார்கள். ஐயன்மீர், கவனக்குறைவாக இருப்பவர்கள், பிறரால் தாக்கப்பட்டவர்கள், தெய்வத்தால் அடிபட்டவர்கள் ஆகியோர்மீது, ஆராய்ந்து முறைப்படி காட்டப்படும் வீரமே வெற்றிபெறும். கவனக்குறைவற்ற, வெல்ல விரும்பும், வலிமையில் நிலைத்திருக்கும், சினத்தை வென்ற, தாக்குதற்கரிய அந்த ராமனை எப்படித் தாக்க விரும்புகிறீர்கள்? ஆறுகளுக்கும் நதிகளுக்கும் தலைவனான கொடிய கடலைத் தாண்டி வந்த அனுமனின் வழியை உலகில் யார் அறிந்திருப்பார், அல்லது ஊகித்திருப்பார்? இரவில் திரிபவர்களே, பகைவர்களின் படைகளும் வீரங்களும் அளவிட முடியாதவை; எந்த வகையிலும் திடுதிப்பென்று அலட்சியம் செய்யக்கூடாது.’ விபீஷணன் நீதிசாஸ்திரத்தின் நான்கு வழிகளின் வரிசையைப் பின்பற்றுகிறான் — சாமம் (இணக்கம்), தானம் (கொடை), பேதம் (பிரித்தல்) என்ற மூன்றையும் முதலில் பயன்படுத்த வேண்டும்; தண்டம், அதாவது வீரம், இறுதியில். மேலும் வீரம் மூன்று நிலைகளில் மட்டுமே வெற்றிபெறும் — பகைவன் கவனக்குறைவாக இருக்கும்போது, பிறரால் தாக்கப்பட்டிருக்கும்போது, அல்லது தெய்வத்தால் துன்புறுத்தப்பட்டிருக்கும்போது. ராமன் இவற்றில் எந்த நிலையிலும் இல்லை. ‘சினத்தை வென்றவன்’ என்ற அடைமொழி தனிக் கவனத்துக்குரியது — சினத்தை வென்றவன் விவேகத்தோடு போரிடுகிறான்; ஆகவே வெல்லுதற்கரியவன். அனுமனின் எடுத்துக்காட்டால் விபீஷணன் அவைக்கு நினைவூட்டுகிறான் — ஒரு தூதனின் வழியே அறிய முடியாததாக இருக்கும்போது, முழுப் படையைப் பற்றிச் சொல்லவும் வேண்டுமா? ‘ஐயன்மீர்’ என்ற விளிப்பு அன்பு நிறைந்தது; அவையின் சினத்தைத் தணிப்பதற்கானது. இந்தப் பண்பான உபதேசம் முந்தைய சர்க்கத்தின் ‘நான் முந்தி’ என்ற போட்டிக்கு நேர்மாறானது — ராவணன் வருணித்த உத்தம ஆலோசனையைப் பின்பற்றுபவன் விபீஷணன் ஒருவனே.

‘மேலும், புகழ்பெற்ற ராமனின் மனைவியை ராக்ஷசராஜன் ஜனஸ்தானத்திலிருந்து கவர்ந்து வந்தானே, அதற்கு முன் ராமன் ராக்ஷசராஜனுக்கு என்ன தீங்கு செய்தான்? கரன் எல்லை மீறினான் என்றால், அவன் ராமனால் போரில் கொல்லப்பட்டான்; உயிர்கள் தம் உயிரைத் தம் வலிமைக்கு ஏற்றவாறு கட்டாயம் காத்துக்கொள்ள வேண்டும். இதன் காரணமாக வைதேகி நமக்குப் பெரும் அச்சத்துக்குக் காரணமாவாள்; கவர்ந்து வரப்பட்ட அவளைக் கைவிட வேண்டும்; சண்டையை விளைவிக்கும் செயலைச் செய்வதால் என்ன பயன்? வீரமுடையவனும் அறத்தைப் பின்பற்றுபவனுமான அவனோடு பொருளற்ற பகைமை கொள்வது தகாது; மைதிலியை அவனிடம் கொடுத்துவிடுங்கள். யானைகளும் குதிரைகளும் பல ரத்தினங்களும் நிறைந்த இந்த நகரை அவன் அம்புகளால் பிளப்பதற்கு முன்பே மைதிலியை அவனிடம் கொடுத்துவிடுங்கள். மிகக் கொடிய, பெரிய, தாக்குதற்கரிய வானரப் படை நம் இலங்கையைத் தாக்குவதற்கு முன்பே சீதையைக் கொடுத்துவிடுங்கள். ராமனின் அன்பிற்குரிய மனைவி தாமாகவே கொடுக்கப்படாவிட்டால், இலங்கை நகரமும் வீரர்களான எல்லா ராக்ஷசர்களும் அழிந்துபோவார்கள். உறவின் காரணமாக உன்னை வேண்டிக்கொள்கிறேன்; என் சொல்லைச் செய். நான் உண்மையானதும் நலமானதுமானதைச் சொல்கிறேன் — மைதிலியை அவனிடம் கொடுத்துவிடு.’ இங்கே விபீஷணன் நீதிக்குப் பிறகு அறத்தைப் பேசுகிறான் — ராமன் குற்றமற்றவன்; கரன் தானே தாக்கினான், தற்காப்பில் கொல்லப்பட்டான். ஆகவே சீதையைக் கவர்ந்தது அறமற்றது; அதன் பயனும் அச்சமே. ‘மைதிலியை அவனிடம் கொடுத்துவிடு’ என்ற அடி நான்கு முறை மீண்டும் வருகிறது — இந்த உபதேசத்தின் பல்லவிபோல. ‘உறவின் காரணமாக’ என்ற சொல்லால் அவன் அரசவை உறுப்பினனாக அன்றி, சகோதரனாகப் பேசுகிறான். இவ்வாறு விபீஷணனின் நலம்பேசும் இயல்பு அவனுடைய சகோதர அன்பின் விளைவு; பகைவனிடம் சாய்வதன்று. ‘…முன்பே… கொடுத்துவிடு’ என்று மீண்டும் மீண்டும் சொல்வது காலம் குறுகியது என்பதைக் காட்டுகிறது — இப்போதும் நேரம் இருக்கிறது; பின்னர் இருக்காது. விபீஷணனின் வாதம் இங்கே ராவணனின் சொந்த நலனையே மையத்தில் வைக்கிறது — அவன் ராமனின் தரப்பைப் பேசவில்லை; இலங்கையையும், ராக்ஷசர்களையும், ராவணனையும் காப்பதைப் பற்றிப் பேசுகிறான். ‘கவர்ந்து வரப்பட்ட அவளைக் கைவிட வேண்டும்’ என்பது எளிய வழி — அநீதியாக எடுத்ததைத் திருப்பி அளிக்க வேண்டும்; அப்போது அச்சம் தானாகவே நீங்கிவிடும்.

‘கூதிர்காலச் சூரியனின் கதிர்களைப் போன்ற, புதிய முனைகளும் இறகுகளும் உடைய, மிக உறுதியான, வீணாகாத அம்புகளை அந்த அரசகுமாரன் உன்னைக் கொல்வதற்காக விடுவதற்கு முன்பே, தசரதனின் மைந்தனுக்கு மைதிலியைக் கொடுத்துவிடு. இன்பத்தையும் அறத்தையும் அழிக்கும் சினத்தை விரைவில் கைவிடு; மகிழ்ச்சியையும் புகழையும் வளர்க்கும் அறத்தைப் பற்றிக்கொள்; அருள்செய், மைந்தர்களோடும் உறவினர்களோடும் நாங்கள் உயிர்வாழ்வோம்; தசரதனின் மைந்தனுக்கு மைதிலியைக் கொடுத்துவிடு.’ விபீஷணனின் சொற்களைக் கேட்டு, ராக்ஷசர்களின் தலைவனான ராவணன் அவர்கள் அனைவரையும் அனுப்பிவிட்டுத் தன் மாளிகைக்குள் புகுந்தான். இருபத்தொன்றாவதும் இருபத்திரண்டாவதுமான சுலோகங்கள் வம்சஸ்த விருத்தத்தில் அமைந்தவை — நீண்ட யாப்பால் சர்க்கத்தின் உணர்வு உயர்த்தப்படுகிறது. இரண்டின் இறுதியிலும் ‘தசரதனின் மைந்தனுக்கு மைதிலியைக் கொடுத்துவிடு’ என்ற அடி வருகிறது; இதனால் விபீஷணனின் வற்புறுத்தல் உச்சத்தை அடைகிறது. ‘மைந்தர்களோடும் உறவினர்களோடும் உயிர்வாழ்வோம்’ என்ற வேண்டுகோள் தீர்க்கதரிசனம்போல் உள்ளது — ராவணன் செவிசாய்க்கவில்லை; ஆகவே அவன் மைந்தர்களோடும் உறவினர்களோடும் அழிகிறான். ராவணனின் மௌனம் கவனிக்கத்தக்கது — அவன் விடையளிக்கவில்லை; அவையைக் கலைத்துவிட்டு மாளிகைக்குச் செல்கிறான். இந்த மௌனத்தின் பொருள் அடுத்த சர்க்கத்தில் தெளிவாகிறது; அங்கே விபீஷணன் காலையில் மீண்டும் தனிமையில் அவனுக்கு அறிவுறுத்தச் செல்கிறான். கடைசிச் சுலோகம் (23) திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை — திறனாய்வுப் பதிப்பில் சர்க்கம் விபீஷணனின் சொற்களோடேயே முடிகிறது. விபீஷணனின் உபதேசத்தில் மூன்று அடுக்குகள் உள்ளன — நீதி (7–12), அறம் (13–20), கருணை (21–22). அவன் முதலில் அறிவாலும், பிறகு நியாயத்தாலும், இறுதியில் இதயத்தாலும் ராவணனை வேண்டுகிறான்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे नवमः सर्गः॥ ९॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க