॥वाल्मीकिरामायणम् யுத்த காண்டம் · சர்க்கம் 10

யுத்த காண்டம்

சர்க்கம்

விபீஷணன் கெட்ட சகுனங்களைத் தெரிவித்தல்

காலையில் ராவணனின் மாளிகைக்குள் நுழைதல், மாளிகையின் வருணனை, சீதை வந்ததுமுதல் தோன்றும் கெட்ட சகுனங்கள், சீதையைத் திருப்பி அளிக்கும்படி வேண்டுகோள், ராவணனின் மறுப்பு

பிறகு விடியற்காலை வந்ததும், அறத்தையும் பொருளையும் பற்றி உறுதியான முடிவுக்கு வந்த, அஞ்சத்தக்க செயல்களைச் செய்யும் விபீஷணன் ராக்ஷசர் தலைவனின் மாளிகைக்குள் நுழைந்தான். அந்த மாளிகை மலையுச்சிகளின் குவியல்போல் இருந்தது; மலைச்சிகரம்போல் உயர்ந்திருந்தது; நன்கு பிரிக்கப்பட்ட பெரிய அறைகள் உடையது; பெருமக்கள் நிறைந்தது; அன்புடைய, அறிவுடைய பெரும் அமைச்சர்கள் நிர்வகிப்பது; நம்பிக்கைக்குரிய, போதுமான ராக்ஷசர்களால் எங்கும் காக்கப்படுவது. அங்கே மதயானைகளின் மூச்சுக்காற்றால் காற்று கலக்கப்பட்டிருந்தது; சங்கொலிகளால் பெருமுழக்கம் கொண்டிருந்தது; இசைக்கருவிகளின் இரைச்சலால் எதிரொலித்தது; பெண்கள் நிறைந்திருந்தனர்; பெரும் வீதிகளில் பேச்சொலி நிறைந்திருந்தது; புடமிட்ட பொன்னாலான முகப்புகள் உடையது; சிறந்த அணிகலன்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது. அது கந்தர்வர்களின் உறைவிடம்போலவும், மருத்துக்களின் இருப்பிடம்போலவும், ரத்தினக் குவியல்கள் நிறைந்த நாகர்களின் மாளிகைபோலவும் இருந்தது. ஒளியால் பரந்த கதிர்கள் உடைய சூரியன் பெருமேகத்துக்குள் நுழைவதுபோல, பேரொளி உடைய அந்த வீரன் தன் அண்ணனின் மாளிகைக்குள் நுழைந்தான். அங்கே பேரொளி உடைய அவன், தன் சகோதரனின் வெற்றியை நோக்கமாகக் கொண்டு வேதமறிந்தோர் உச்சரித்த புனிதமான புண்யாஹ முழக்கங்களைக் கேட்டான். தயிர்க்கலங்கள், நெய், மலர்கள், அட்சதை ஆகியவற்றால் பூசிக்கப்பட்ட, மந்திரங்களையும் வேதங்களையும் அறிந்த அந்தணர்களைப் பெருவலிமை உடைய அவன் கண்டான். ராக்ஷசர்களால் மதிக்கப்பட்டவாறு, நீண்ட கைகளுடைய அவன், தன் ஒளியால் சுடர்விட்டவாறு ஆசனத்தில் அமர்ந்திருந்த குபேரனின் தம்பியை (ராவணனை) வணங்கினான். நன்னடத்தையை அறிந்த அவன் உரிய மரியாதைகளைச் செய்துவிட்டு, அரசன் பார்வையால் அனுமதித்த, பொன்னால் அணிசெய்யப்பட்ட ஆசனத்துக்குச் சென்றான். முதல் ஏழு சுலோகங்கள் ஒரே நீண்ட வாக்கியமாக அமைகின்றன — மாளிகையின் வருணனை ‘நுழைந்தான்’ என்ற வினையில் முடிகிறது. ‘அறத்தையும் பொருளையும் பற்றி உறுதியான முடிவுக்கு வந்த’ என்ற சொல்லால் விபீஷணன் இரவில் செய்த சிந்தனை குறிக்கப்படுகிறது — முந்தைய சர்க்கத்தில் அவையில் அவனுடைய உபதேசம் புறக்கணிக்கப்பட்டது; ஆகவே அவன் காலையில் தனிமையில் மீண்டும் செல்கிறான். மாளிகையின் செல்வச் செழிப்பு — யானைகள், சங்குகள், இசைக்கருவிகள், பெண்கள், பொன், ரத்தினங்கள் — ராவணனின் வளத்தின் அடையாளம்; அது அவனுடைய பிடிவாதத்தால் அழியப்போகிறதே என்பது விபீஷணனின் கவலை. வேத முழக்கங்களும் புண்யாஹவாசனமும் ராக்ஷசர்களும் வைதிகச் சடங்குகளைக் கடைப்பிடிக்கிறார்கள் என்பதைக் குறிக்கின்றன — ராவணன் அந்தணர் குலத்தில் பிறந்த கற்றறிந்தவன். ‘சகோதரனின் வெற்றியை நோக்கமாகக் கொண்டு’ — அந்த முழக்கங்கள் ராவணனின் வெற்றிக்காகவே; ஆயினும் பின்னர் விபீஷணன் அதே சடங்குகள் பயனற்றுப் போவதைப் பற்றிப் பேசுவான். ‘அரசன் பார்வையால் அனுமதித்த ஆசனம்’ — அரசன் பார்வையால் ஒப்புதல் அளித்த ஆசனம்; விபீஷணன் அனுமதியின்றி அமர்வதில்லை. இங்கே விபீஷணனின் பண்பு கவனிக்கத்தக்கது — இந்தி உரையின்படி அவன் ‘மகாராஜா வெல்க’ என்ற மங்கலச் சொல்லைச் சொல்லிவிட்டு அமர்கிறான். ‘குபேரனின் தம்பி’ என்பது ராவணனை குபேரனின் சகோதரனாக அறிமுகப்படுத்துகிறது — விபீஷணனும் அவர்கள் இருவருக்கும் சகோதரனே. ‘சூரியன் பெருமேகத்துக்குள் நுழைவதுபோல’ என்ற உவமை — சூரியன் மேகத்துக்குள் நுழைந்தும் தன் ஒளியைக் கைவிடாததுபோல, விபீஷணன் ராக்ஷசர்களின் மாளிகைக்குள் நுழைந்தும் தன் அறத்தைக் கைவிடவில்லை. மாளிகையின் இன்பம் நிறைந்த சூழல் அவனுடைய அறப்பற்றுக்கு முரணானது.

உலகின் உயர்வு தாழ்வுகளைக் கண்டறிந்த அவன், அண்ணனை இனிய சொற்களால் மகிழ்வித்து, முறைப்படி தொடங்கி, தனிமையில் அமைச்சர்களின் முன்னிலையில், மகாத்மாவான ராவணனிடம், இடம், காலம், நோக்கம் ஆகியவற்றுக்குப் பொருந்திய, காரணங்களால் உறுதிசெய்யப்பட்ட, மிகுந்த நலம் தரும் சொற்களைச் சொன்னான்: ‘பகைவரை வாட்டுபவனே, வைதேகி இங்கே வந்தது முதல் நமக்குக் கெட்ட சகுனங்கள் காணப்படுகின்றன. மந்திரங்களால் மூட்டப்பட்டாலும் நெருப்பு தீப்பொறிகளோடும், புகை கலந்த சுடரோடும், புகையால் கலங்கிய எழுச்சியோடும் இருக்கிறது; நன்கு வளர்வதில்லை. அக்னிஹோத்திர இடங்களிலும், யாகசாலைகளிலும், வேதம் ஓதும் இடங்களிலும் ஊர்வன காணப்படுகின்றன; ஹவிஸ் பொருள்களில் எறும்புகள் காணப்படுகின்றன. பசுக்களின் பால் வற்றிவிட்டது; சிறந்த யானைகள் மதமிழந்துள்ளன; புதிய தீனியை விரும்பும் குதிரைகளும் பரிதாபமாகக் கனைக்கின்றன. அரசே, கழுதைகள், ஒட்டகங்கள், கோவேறு கழுதைகள் ஆகியவை மயிர் சிலிர்த்துக் கண்ணீர் வடிக்கின்றன; முறைப்படி சிகிச்சை செய்தும் இயல்புநிலைக்கு வருவதில்லை. கொடிய காகங்கள் கூட்டங்கூட்டமாக எங்கும் கரைகின்றன; மாளிகைகளின் உச்சிகளில் கூட்டமாகக் கூடியிருப்பதும் காணப்படுகிறது. கழுகுகள் நகரத்தின்மேல் திரண்டு வட்டமிடுகின்றன; இரு சந்தியா வேளைகளிலும் வந்து நரிகள் அமங்கலமாக ஊளையிடுகின்றன. நகர வாயில்களில் ஊனுண்ணும் விலங்குகளின் இடிமுழக்கம் போன்ற பெரும் ஒலிகள் கூட்டமாகக் கேட்கின்றன.’ இங்கே விபீஷணன் முன்பு வாதங்களால் தோல்வியுற்றான்; ஆகவே இப்போது தெய்வத்தின் சான்றுகளைக் காட்டுகிறான் — ராக்ஷசர்கள் சகுனங்களை நம்புகிறார்கள்; ஆகவே இந்த வழி அதிகப் பயன் தரக்கூடும். சகுனங்கள் மூன்று துறைகளில் உள்ளன — யாகத்தில் (நெருப்பு வளராதது, பாம்புகளும் எறும்புகளும்), விலங்குகளில் (பசுக்கள், யானைகள், குதிரைகள், கழுதைகள்), பறவைகளிலும் காட்டுவிலங்குகளிலும் (காகங்கள், கழுகுகள், நரிகள், ஊனுண்ணிகள்). ‘வைதேகி வந்தது முதல்’ என்ற காலக் குறிப்பு சகுனங்களின் காரணத்தைத் தெளிவாக்குகிறது — சீதையே அமங்கலத்தின் வேர். நான்காவது சர்க்கத்தில் லக்ஷ்மணன் கண்ட நல்ல சகுனங்கள் இங்கே கெட்ட சகுனங்களோடு ஒப்பிடப்படுகின்றன — ஒரு தரப்பில் காற்று சாதகமாக வீசுகிறது, மற்றொரு தரப்பில் நெருப்பு வளர்வதில்லை. ‘இடம், காலம், நோக்கம் ஆகியவற்றுக்குப் பொருந்திய’ — அவனுடைய சொல் இடத்தோடும் காலத்தோடும் நோக்கத்தோடும் இயைந்தது. ‘இனிய சொற்களால் முறைப்படி தொடங்கி’ — அவன் முறைப்படி, இனிமையாக, பணிவுடன் பேசுகிறான்; முந்தைய அவையில்போல அனைவருக்கும் முன்னே அன்று. இந்தச் சகுனங்கள் பழைய சகுனசாஸ்திரத்தில் புகழ்பெற்றவை — ஹோமத்தீ மந்தமாவது, விலங்குகளின் இயல்பு மாறுவது, ஊனுண்ணிகள் நகரத்தின் அருகே வருவது ஆகியவை நாட்டின் அழிவைக் குறிப்பவை. விபீஷணன் இவை அனைத்தையும் தானே கண்டதாகச் சொல்கிறான்; ஆகவே அவை கற்பனையானவை அல்ல.

‘ஆகவே இவ்வாறு நிலைமை இருக்கும்போது இதுவே தகுந்த பிராயச்சித்தம் — வீரனே, வைதேகியை ராகவனிடம் கொடுத்துவிட வேண்டும் என்பதே என் விருப்பம். மகாராஜா, இதை நான் மயக்கத்தாலோ பேராசையாலோ சொல்லியிருந்தாலும், அதற்காக என்மீது குற்றம் சுமத்தலாகாது. ஏனெனில் இந்தக் குறை எல்லா மக்களிடமும் — ராக்ஷசர்களிடமும், ராக்ஷசிகளிடமும், நகரத்திலும், அந்தப்புரத்திலும் — காணப்படுகிறது. அமைச்சர்கள் அனைவரும் இந்த ஆலோசனையை உனக்குத் தெரிவிப்பதிலிருந்து பின்வாங்கிவிட்டார்கள்; நானோ நான் கண்டதையும் கேட்டதையும் கட்டாயம் சொல்ல வேண்டும்; அதை நியாயப்படி ஆராய்ந்து நீ செய்ய வேண்டும்.’ இவ்வாறு தன் அமைச்சர்களின் நடுவே, சகோதரனான விபீஷணன், ராக்ஷசர்களில் சிறந்தவனான தன் அண்ணன் ராவணனிடம் இந்த நலம்தரும் சொற்களைச் சொன்னான். ‘பிராயச்சித்தம்’ என்ற சொல் தனிக் கவனத்துக்குரியது — சீதையைக் கவர்ந்தது பாவம்; அதற்குப் பிராயச்சித்தம் அவளைத் திருப்பி அளிப்பதே. விபீஷணன் யாகவிதியின் மொழியில் பேசுகிறான்; ஏனெனில் கெட்ட சகுனங்கள் யாகத்திலேயே காணப்பட்டன. ‘மயக்கத்தாலோ பேராசையாலோ’ என்ற தன்னையே ஐயுறும் சொல் பணிவின் அடையாளம் — என் குற்றம் இருந்தால் மன்னித்துவிடு. ‘அமைச்சர்கள் அனைவரும் பின்வாங்கிவிட்டார்கள்’ என்ற சொல் ராவணனின் அவையின் அச்சத்தைக் குறிக்கிறது — அனைவருக்கும் உண்மை தெரியும்; ஆனால் அரசனுக்கு அஞ்சிச் சொல்வதில்லை. விபீஷணன் ஒருவனே துணிவோடு பேசுகிறான். இருபத்தைந்தாவது சுலோகம் மூன்று அரையடிகளால் அமைந்தது. ‘இந்தக் குறை எல்லாரிடமும்’ — அமங்கலத்தின் பயன் ராவணன்மீது மட்டுமன்றி, எல்லா மக்கள்மீதும் விழும்; ஆகவே மக்களைக் காப்பது அரசனின் கடமை. ‘பத்தியம்’ என்ற சொல் நலம்தரும் மருந்துபோன்ற சொல்லைக் குறிக்கிறது; அது கசப்பாக இருந்தாலும் நலத்துக்கானது. விபீஷணனின் முயற்சி முழுவதும் ராவணனின் நலனுக்காகவே, தன்னலத்துக்காக அன்று — அவன் அரசைக் கேட்கவில்லை; சகோதரனையும் குலத்தையும் காப்பதை மட்டுமே கேட்கிறான்.

பெரும் பொருள் உடையதும், மென்மையானதும், காரணங்கள் நிறைந்ததும், கடந்த காலம், எதிர்காலம், நிகழ்காலம் ஆகியவற்றுக்குப் பொருந்துவதுமான அந்த நலம்தரும் சொல்லைக் கேட்டு, சினக்காய்ச்சல் கண்ட, பகைமையில் பற்றுக்கொண்ட ராவணன் இவ்வாறு விடையளித்தான்: ‘நான் எங்கிருந்தும் எந்த அச்சத்தையும் காணவில்லை; ராகவன் ஒருபோதும் மைதிலியை அடையமாட்டான். இந்திரனோடு கூடிய தேவர்களோடு வந்தாலும், லக்ஷ்மணனின் அண்ணனான அவன் போரில் என் முன்னே எப்படி நிற்பான்?’ இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, தேவர் படையை அழித்தவனும், போரில் கடுமையான வீரம் உடையவனும், பெருவலிமை வாய்ந்தவனுமான பத்துத் தலையன், உண்மையைப் பேசும் தன் சகோதரன் விபீஷணனை அப்போது அனுப்பிவிட்டான். கடைசி மூன்று சுலோகங்கள் வம்சஸ்த விருத்தத்தில் அமைந்தவை. விபீஷணனின் சொல்லுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட நான்கு அடைமொழிகள் — பெரும் பொருள் உடையது (பெரும் நோக்கம் உடையது), மென்மையானது (இனிமையானது), காரணங்கள் நிறைந்தது (வாதத்தோடு கூடியது), கடந்த காலம், எதிர்காலம், நிகழ்காலம் ஆகியவற்றுக்குப் பொருந்துவது (மூன்று காலங்களிலும் பயனுள்ளது) — அதன் முழுமையை அறிவிக்கின்றன. ‘சினக்காய்ச்சல் கண்ட’ என்பது ராவணனின் மனநிலை — நலம்தரும் சொல்லைக் கேட்டு அவனுக்குச் சினக்காய்ச்சல் உண்டாயிற்று; ‘பகைமையில் பற்றுக்கொண்ட’ என்பது ராமனோடு கொண்ட பகைமையில் ஆழ்ந்திருப்பது. அவனுடைய விடை வெறும் அகங்காரம் — ‘நான் அச்சத்தைக் காணவில்லை.’ ஆனால் ‘இந்திரனோடு கூடிய தேவர்களோடு வந்தாலும்’ என்று சொல்லும்போது அவன் அறியாமலே உண்மையைச் சொல்கிறான் — ராமன் தேவர்களின் துணையோடேயே அவனைக் கொல்வான். ‘உண்மையைப் பேசுபவன்’ என்ற அடைமொழி விபீஷணனின் வாய்மையை நிலைநாட்டுகிறது; பின்னர் அவன் ராமனிடம் செல்வதற்கு அதுவே அடிப்படையாகும். பத்துத் தலையனுக்கு ‘தேவர் படையை அழித்தவன்’ என்ற அடைமொழி அவனுடைய முந்தைய வெற்றிகளை நினைவூட்டுகிறது; அவற்றின் வலிமையால் அவன் இப்போது குருடனாகியிருக்கிறான். இந்தச் சர்க்கம் திறனாய்வுப் பதிப்பில் முற்றிலும் இல்லை — இது வல்கேட் பாடத்தின் சேர்க்கை என்று அறிஞர்கள் கருதுகின்றனர்; ஆயினும் இதில் விபீஷணனின் பாத்திர வளர்ச்சி தெளிவாகிறது — முதலில் அவையில், பிறகு தனிமையில், இறுதியில் ராமனிடம் சரணடைதல்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे दशमः सर्गः॥ १०॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க