சர்க்கம்
ராவணன் அவைக்கு வருதல்
காமத்தால் வாடிய ராவணனின் மெலிவு, பெருந்தேரில் அவையை நோக்கிப் புறப்படுதல், ராக்ஷசர்களை அழைத்தல், அவையின் வருணனை, விபீஷணனின் வருகை
சர்க்கத்தின் தொடக்கத்தில் கவி ராவணனின் மனநிலையைக் காட்டுகிறார். அந்த அரசன் மைதிலியின்மீது கொண்ட காமத்தால் மயங்கியிருந்தான்; அவனுடைய நலம்விரும்பும் நண்பர்களான விபீஷணன் முதலியோர் அவனுடைய செயலைப் பழித்து அவனை மதிக்கவில்லை; சீதையைக் கவர்ந்தது என்ற பாவச்செயலால் அவன் பாவி என்று பெயர் பெற்றான். இந்தக் காரணங்களால் அவன் மெலிந்துபோனான். மிகுந்த காமம் கொண்ட அவன் வைதேகியையே மீண்டும் மீண்டும் நினைத்தான்; போருக்கான தக்க காலம் கடந்துவிட்டது; ஆயினும் அந்த நேரத்தில் அமைச்சர்களோடும் நண்பர்களோடும் ஆலோசிப்பதே காலத்துக்கு உகந்தது என்று அவன் கருதினான். இரண்டாவது சுலோகம் மூன்று அரையடிகளால் அமைந்தது.
பிறகு ராவணன் பொன்வலையால் மூடப்பட்ட, மணிகளாலும் பவளங்களாலும் அணிசெய்யப்பட்ட, பயிற்சிபெற்ற குதிரைகள் பூட்டிய பெருந்தேரில் ஏறினான். பெருமேகம்போல் ஆழ்ந்த ஒலியெழுப்பும் அந்தச் சிறந்த தேரில் அமர்ந்து, ராக்ஷசர்களில் சிறந்தவனான பத்துத் தலையன் அவையை நோக்கிப் புறப்பட்டான். அவனுக்கு முன்னே வாளும் கேடயமும் ஏந்திய, எல்லா ஆயுதங்களும் தாங்கிய வீரர்கள் சென்றனர்; பலவகை விகாரமான வேடங்கள் அணிந்த, பலவகை அணிகலன்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ராக்ஷசர்கள் பக்கங்களிலும் பின்னாலும் அவனைச் சூழ்ந்து சென்றனர். அதிரதர்கள் தேர்களிலும், வேறு சிலர் மதங்கொண்ட சிறந்த யானைகளிலும், மற்றும் சிலர் துள்ளிவிளையாடும் குதிரைகளிலும் விரைந்து அவனைப் பின்தொடர்ந்தனர். சிலர் கைகளில் கதைகளையும் இரும்புத் தண்டுகளையும், சிலர் சக்திகளையும் தோமரங்களையும், வேறு சிலர் கோடரிகளையும், மற்றும் சிலர் சூலங்களையும் ஏந்தியிருந்தனர்; எட்டாவது சுலோகமும் மூன்று அரையடிகளால் அமைந்தது. பிறகு ஆயிரக்கணக்கான இசைக்கருவிகளின் பெருமுழக்கமும் சங்குகளின் ஆரவாரமான ஒலியும் எழுந்தன. அந்தப் பெருந்தேர் சக்கரங்களின் ஒலியால் திசைகளை எதிரொலிக்கச் செய்தவாறு, செல்வம் நிறைந்த அரசவீதியை அடைந்தது. ராக்ஷசர் தலைவனின்மேல் பிடிக்கப்பட்ட களங்கமற்ற வெண்குடை முழுநிலவுபோல் ஒளிர்ந்தது. பொன்னாலான பூங்கொத்துகளை உள்ளே கொண்ட, தூய பளிங்குக் கைப்பிடிகள் உடைய இரு சாமரங்கள் அவனுடைய இடப்புறமும் வலப்புறமும் ஒளிர்ந்தன. வழியில் தரையில் நின்ற ராக்ஷசர்கள் அனைவரும் கைகூப்பி, தேரில் அமர்ந்திருந்த ராக்ஷசர்களில் சிறந்தவனைத் தலைவணங்கி வணங்கினர்; வெற்றி வாழ்த்துகளால் அவனைப் போற்றினர். இந்தச் செல்வச் சிறப்பின் வருணனை முழுவதும் ராவணனின் ஐசுவரியத்தையும், அவனுடைய குடிமக்களின் அச்சம் கலந்த பக்தியையும் குறிக்கிறது; ஆனால் முதல் சுலோகத்தில் சொல்லப்பட்ட மெலிவு இந்த வெளிப்புறச் சிறப்புக்குள் மறைந்திருக்கும் கவலை என்பதை வாசகர் மறக்கக்கூடாது. இங்கே தனியாகக் கவனிக்க வேண்டியது — புறப்பாட்டின் வருணனை படிப்படியாக வளர்கிறது. முதலில் தேர் வருணிக்கப்படுகிறது — அதன் பொன்வலை, மணிகள், பவளங்கள், பயிற்சிபெற்ற குதிரைகள், இடிமுழக்கம் போன்ற ஒலி. பிறகு முன்னே செல்லும் காலாட்படை வீரர்கள், பக்கங்களிலும் பின்னாலும் விகாரமான வேடம் அணிந்த பரிவாரத்தினர், பிறகு தேர்வீரர்கள், யானைவீரர்கள், குதிரைவீரர்கள். அதன்பின் அவர்களுடைய ஆயுதங்கள் எண்ணப்படுகின்றன — கதைகள், இரும்புத் தண்டுகள், சக்திகள், தோமரங்கள், கோடரிகள், சூலங்கள். இறுதியில் இசைக்கருவிகளின் ஒலி, குடை, சாமரம் ஆகிய அரசச் சின்னங்கள், குடிமக்களின் வணக்கமும் போற்றுதலும். இவ்வாறு கவி ஒவ்வொரு உறுப்பாகச் சேர்த்து அரசப் பவனியின் முழுச் சித்திரத்தை உருவாக்குகிறார். ‘அதிரதர்கள்’ என்ற சொல்லால் மகாரதர்களைவிடவும் சிறந்த போர்வீரர்கள் குறிக்கப்படுகிறார்கள். ‘சங்குகளின் ஆரவாரமான ஒலி’ போரின் முன்னறிவிப்புபோல் உள்ளது. ‘முழுநிலவுபோல’ என்ற உவமை குடையின் வெண்மையையும் வட்ட வடிவத்தையும் ஒருசேரக் காட்டுகிறது. ‘தேரில் அமர்ந்தவனை, தரையில் நின்றவர்கள்’ என்ற முரணால் அரசனுக்கும் மக்களுக்கும் உள்ள இடைவெளி தெளிவாகிறது — அவன் மேலே, அவர்கள் கீழே. இந்தப் பகுதியில் சுலோகங்களின் வாக்கியப் பிரிவும் கவனிக்கத்தக்கது — ஒன்பதாவது சுலோகம் முதல் ஏறக்குறைய ஒவ்வொரு வாக்கியமும் ஒரு சுலோகத்தின் பின்பாதியில் தொடங்கி அடுத்த சுலோகத்தின் முன்பாதியில் முடிகிறது. எடுத்துக்காட்டாக, ‘செல்வம் நிறைந்த அரசவீதியை அந்தப் பெருந்தேர் அடைந்தது’ என்ற ஒன்பதாவது சுலோகத்தின் வாக்கியத்தின் மீதி பத்தாவது சுலோகத்தில் உள்ளது; ‘களங்கமற்ற வெண்குடையும்’ என்ற புதிய வாக்கியம் அங்கேயே தொடங்கிப் பதினொன்றாவதில் முடிகிறது. இதனால் புறப்பாட்டின் இடையறாத ஓட்டம் நடையிலும் உணரப்படுகிறது; வாசகரும் தேரோடு இடைவிடாமல் செல்வதுபோல் உணர்கிறார்.
பிறகு பேரொளி உடையவனும் பகைவரை அடக்குபவனுமான ராவணன் நன்கு அமைக்கப்பட்ட அவையை அடைந்தான். அந்த அவை பொன்னாலும் வெள்ளியாலும் தளம் இடப்பட்டிருந்தது; இடையிடையே தூய பளிங்குகளால் அழகுற்றிருந்தது; பொன்னிழைப் பட்டு விரிப்புகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது. அறுநூறு பிசாசுகளால் எப்போதும் காக்கப்படும், எப்போதும் ஒளிரும் அது விசுவகர்மாவால் நன்கு அமைக்கப்பட்டது. அதற்குள் நுழைந்து, உடலழகால் ஒளிர்ந்த ராவணன், பிரியக மான்தோலால் மூடப்பட்ட, சாய்வுத் திண்டு உடைய, வைடூரியத்தாலான பெரிய சிறந்த ஆசனத்தில் அமர்ந்தான். பிறகு அவன் தலைவனுக்குரிய முறையில் விரைந்து செல்லும் தூதர்களுக்கு ஆணையிட்டான்: ‘நான் அறிந்த ராக்ஷசர்கள் அனைவரையும் விரைவில் இங்கே அழைத்து வாருங்கள்; பகைவர்களோடு செய்ய வேண்டிய பெரும் காரியம் வந்திருக்கிறது.’ அவனுடைய சொல்லைக் கேட்டு ராக்ஷசர்கள் இலங்கையில் சுற்றி வந்தனர். அவர்கள் வீடுதோறும், உல்லாச இடங்களிலும், படுக்கையறைகளிலும், தோட்டங்களிலும் நின்று, அச்சமற்றவர்கள்போல ராக்ஷசர்களைத் தூண்டி அவைக்கு அனுப்பினர்; பத்தொன்பதாவது சுலோகம் மூன்று அரையடிகளால் அமைந்தது. ‘பெரும் காரியம் என்று அறிகிறேன்’ என்ற சொல்லால் ராவணன் தானே காரியத்தின் கனத்தை ஒப்புக்கொள்கிறான். அவையின் வருணனையில் பொன், வெள்ளி, பளிங்கு, வைடூரியம் என்ற நான்கு விலையுயர்ந்த பொருள்கள் சொல்லப்படுகின்றன; இதனால் இலங்கையின் செழிப்பு குறிக்கப்படுகிறது. விசுவகர்மாவால் கட்டப்பட்டது என்பது அதன் தெய்வீகத் தன்மை. அறுநூறு பிசாசுகளால் காக்கப்படுவது — பகைவன் அருகில் இருப்பதால் அரசனின் அவையும் நன்கு காக்கப்படுகிறது. ‘தலைவனுக்குரிய முறையில்’ என்ற சொல் ராவணனின் ஆளுமையைக் காட்டுகிறது — அவன் ஆணையிடுகிறான், மற்றவர்கள் நிறைவேற்றுகிறார்கள். தூதர்களும் ‘அச்சமற்றவர்கள்போல’ ஒவ்வொரு வீட்டுக்குள்ளும் நுழைந்து ராக்ஷசர்களைத் தூண்டுகிறார்கள் — அரசாணை எங்கும் தடையின்றிச் செல்கிறது என்பது கருத்து. ‘ருக்மபட்டோத்தரச்சதம்’ என்ற சொல்லை இந்தி உரை ‘பொன் வேலைப்பாடுள்ள பட்டுத் துணி விரிப்புகள்’ என்று விளக்குகிறது.
அழைக்கப்பட்ட அந்த ராக்ஷசர்களில் சிலர் தேர்களில் ஏறினர், வேறு சிலர் செருக்குற்ற உறுதியான குதிரைகளில் ஏறினர், மற்றும் சிலர் யானைகளில் ஏறினர், சிலர் கால்நடையாகவே சென்றனர். தேர்களாலும் யானைகளாலும் குதிரைகளாலும் நிறைந்த அந்த நகரம், பறந்துசெல்லும் கருடன்களால் நிறைந்த வானம்போல் ஒளிர்ந்தது. அவர்கள் பலவகை ஊர்திகளையும் வாகனங்களையும் வெளியே நிறுத்திவிட்டு, சிங்கங்கள் மலைக்குகைக்குள் நுழைவதுபோலக் கால்நடையாகவே அவைக்குள் நுழைந்தனர். அரசனின் பாதங்களைப் பற்றி வணங்கி, அரசனாலும் பதிலுக்கு மதிக்கப்பட்டு, அவர்களில் சிலர் பீடங்களிலும், வேறு சிலர் தர்ப்பைப் புல்லாலான இருக்கைகளிலும், சிலர் தரையிலேயும் அமர்ந்தனர். அரசனின் ஆணையால் அவையில் கூடிய அந்த ராக்ஷசர்கள் ராக்ஷசர் தலைவனான ராவணனைத் தகுதிக்கேற்றபடி அணுகி நின்றனர். தீர்மானிக்கப்பட்ட காரியங்களில் வல்லவர்களான முதன்மை வரிசைப்படி அமைச்சர்களும், நற்பண்புகள் உடைய, எல்லாம் அறிந்த, அறிவால் தொலைநோக்கு உடைய மந்திரிகளும், நூற்றுக்கணக்கான பல வீரர்களும் அந்தப் பொன்னிற அவையில் எல்லாக் காரியங்களும் இனிது நிறைவேறுவதற்காகக் கூடினர். இங்கே அவையின் வரிசைமுறை தெரிகிறது — அமைச்சர்கள், மந்திரிகள், பிறகு போர்வீரர்கள்; அனைவரும் தத்தம் இடத்தைப் பின்பற்றி அமர்ந்தனர். இந்தி உரையும் ‘தகுதிக்கேற்ற ஆசனங்களில்’ என்று இதே வரிசைமுறையைக் குறிப்பிடுகிறது. அந்த ராக்ஷசர்கள் அனைவரும் அவையின் வாயிலிலேயே தங்கள் வாகனங்களை விட்டுவிட்டுக் கால்நடையாக நுழைந்தனர் — இது அரசவையின் நன்னடத்தை. ‘சிங்கங்கள் மலைக்குகைக்குள் நுழைவதுபோல’ என்ற உவமையால் அவர்களுடைய வீரமும் அவையின் கம்பீரமும் ஒருசேர வருணிக்கப்படுகின்றன. ‘கருடன்களால் நிறைந்த வானம்போல’ என்பது மற்றொரு உவமை — வானம் கருடன்களால் நிறைவதுபோல நகரம் வாகனங்களால் நிறைந்தது. அரசனின் பாதங்களைப் பற்றுவதும், அரசன் பதிலுக்கு மதிப்பதும் இருவருக்கும் இடையிலான உறவைக் காட்டுகின்றன. அமர்வதற்கான மூன்று வகைகள் — பீடங்கள், தர்ப்பை இருக்கைகள், தரை — பதவிக்கு ஏற்ப குறிப்பிடப்படுகின்றன. ‘எல்லாக் காரியங்களும் இனிது நிறைவேறுவதற்காக’ என்று அவையின் நோக்கம் சொல்லப்படுகிறது. அமைச்சர்களின் அடைமொழி ‘தீர்மானிக்கப்பட்ட காரியங்களில் வல்லவர்கள்’ — காரியத்தைத் தீர்மானிப்பதில் திறமையுடையவர்கள்; மந்திரிகளின் அடைமொழி ‘அறிவால் தொலைநோக்கு உடையவர்கள்’ — அறிவால் வெகுதூரம் காண்பவர்கள்.
பிறகு புகழ்பெற்ற மகாத்மாவான விபீஷணன், நல்ல குதிரைகள் பூட்டிய, பொன்னால் விசித்திரமாக அணிசெய்யப்பட்ட உறுப்புகள் உடைய, மங்கலமான சிறந்த தேரில் அமர்ந்து, அண்ணனின் அவைக்குச் சென்றான். இளையவனான அவன் மூத்தவனுக்குத் தன் பெயரைச் சொல்லி அறிவித்தான்; பின்னர் அவனுடைய பாதங்களை வணங்கினான்; அவ்வாறே சுகனும் பிரஹஸ்தனும் செய்தனர்; ராவணனும் அவர்களுக்குத் தகுதிக்கேற்பத் தனித்தனி ஆசனங்களை அளித்தான். பொன்னாலும் பலவகை மணிகளாலும் ஆன அணிகலன்கள் அணிந்த, நல்லாடை உடுத்திய ராக்ஷசர்களின் அந்த அவையில், விலையுயர்ந்த அகிலும் சந்தனமும் மலர்மாலைகளும் வீசிய நறுமணங்கள் எங்கும் பரவின. அவையோர் கூச்சலிடவில்லை; எவரும் பொய் பேசவில்லை; உரக்கப் பிதற்றவில்லை; நோக்கங்களில் வெற்றிபெற்றவர்களும் கடுமையான வீரம் உடையவர்களுமான அனைவரும் தங்கள் தலைவனின் முகத்தையே நோக்கியிருந்தனர். மனவுறுதி உடைய, ஆயுதம் தாங்கிய, பெருவலிமை வாய்ந்தவர்களின் அந்தக் கூட்டத்தில், மனவுறுதி உடைய ராவணன் தன் ஒளியால், வசுக்களின் நடுவே வஜ்ராயுதம் ஏந்திய இந்திரனைப்போல ஒளிர்ந்தான். கடைசி ஐந்து சுலோகங்கள் உபஜாதி விருத்தத்தில் அமைந்தவை. விபீஷணன் கடைசியாக வருகிறான்; ஆயினும் அவனுடைய வருகை தனியாக வருணிக்கப்படுகிறது — இதனால் அடுத்த சர்க்கங்களில் அவனுக்கு உள்ள முக்கியத்துவம் குறிக்கப்படுகிறது. அவன் அண்ணனின் பெயரைச் சொல்லாமல் தன் பெயரையே தெரிவித்துவிட்டுப் பாதங்களை வணங்குகிறான் — இது தம்பியின் பணிவு. அவையின் அமைதி அதன் கட்டுப்பாட்டையும் ராவணனின் செல்வாக்கையும் காட்டுகிறது; ‘தலைவனின் முகத்தையே நோக்கியிருந்தனர்’ — அனைவரும் அவனுடைய ஆணைக்காகக் காத்திருக்கிறார்கள். கடைசி உவமை — வசுக்களின் நடுவே இந்திரன் — ராவணனின் பெருமையின் உச்சம்; ஆனால் இந்தச் சிறப்பு விரைவில் அழியும் என்பதை வாசகர் அறிவார்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे एकादशः सर्गः॥ ११॥