॥वाल्मीकिरामायणम् யுத்த காண்டம் · சர்க்கம் 12

யுத்த காண்டம்

சர்க்கம்

ராவணனின் ஆலோசனையும் கும்பகர்ணனின் கண்டனமும்

நகரைக் காக்கப் படையை நியமித்தல், சீதையின்மீது ராவணன் கொண்ட பற்றைத் தெரிவித்தல், அவையோரின் ஒப்புதலைக் கேட்டல், கும்பகர்ணனின் கண்டனம், பகைவரைக் கொல்வதாக அவன் செய்த சபதம்

போர்களை வெல்லும் ராவணன் அந்த அவை முழுவதையும் நோக்கிவிட்டு, படைத்தலைவனான பிரஹஸ்தனைத் தூண்டினான்: ‘படைத்தலைவனே, பயிற்சி பெற்ற நால்வகை வீரர்களும் — தேர்வீரர்கள், குதிரைவீரர்கள், யானைவீரர்கள், காலாட்கள் — நகரைக் காப்பதில் ஈடுபாட்டோடு இருக்குமாறு நீ ஆணையிட வேண்டும்.’ கட்டுப்பட்ட மனம் கொண்ட பிரஹஸ்தன் அரசனின் ஆணையை நிறைவேற்ற விரும்பி, படை முழுவதையும் மாளிகைக்கு வெளியேயும் உள்ளேயும் உரிய இடங்களில் நிறுத்திவிட்டு, அரசனின் முன்னே அமர்ந்து சொன்னான்: ‘வலிமையுடைய உன் படை வெளியேயும் உள்ளேயும் அமைக்கப்பட்டுவிட்டது. மனக்கலக்கமின்றி, நீ கருதுவதை விரைவில் செய்வாயாக.’ அரசின் நலம் விரும்பும் பிரஹஸ்தனின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, இன்பத்தை விரும்பும் ராவணன் நண்பர்களின் நடுவே பேசினான். இங்கே கவனிக்க வேண்டியது — ஆலோசனைக்கு முன்பே ராவணன் நகரின் பாதுகாப்பை உறுதிசெய்கிறான்; பகைவன் கடலின் அக்கரையில் இருக்கிறான் என்பதை அவன் அறிவான். ‘கட்டுப்பட்ட மனம் கொண்ட’ என்ற பிரஹஸ்தனின் அடைமொழி ஆணையை நிறைவேற்றுவதில் அவனுக்குள்ள ஈடுபாட்டைக் குறிக்கிறது. ‘இன்பத்தை விரும்பும்’ என்ற ராவணனின் அடைமொழி தனிக் கவனத்துக்குரியது — அவன் அரசின் நலனை விரும்பவில்லை, தன் இன்பத்தையே விரும்புகிறான்; இதுவே அவனுடைய எல்லாக் கேடுகளுக்கும் வேர். பிரஹஸ்தன் ‘அரசின் நலம் விரும்புபவன்’, ராவணன் ‘இன்பத்தை விரும்புபவன்’ — இவ்விருவருக்கும் உள்ள முரணைக் கவி நுட்பமாகக் காட்டுகிறார். பின்னர் கும்பகர்ணனும் இதே குறையைச் சுட்டிக்காட்டுகிறான். ‘நால்வகை’ என்ற சொல்லால் பழைய நால்வகைப் படை — தேர்கள், யானைகள், குதிரைகள், காலாட்கள் — குறிக்கப்படுகிறது. இந்தி உரையும் ‘தேர்வீரர், குதிரைவீரர், யானைவீரர், காலாட்கள்’ என்று விளக்குகிறது. ‘மாளிகைக்கு வெளியேயும் உள்ளேயும்’ என்பதன் கருத்து — நகரின் மதிலுக்கு வெளியேயும் உள்ளேயும் இரு இடங்களிலும் காவலர்கள் நிறுத்தப்பட்டனர்.

‘அவையோரே, இனியது இனியதல்லாதது, இன்பம் துன்பம், ஆதாயம் இழப்பு, நலம் கேடு, அறம், இன்பம், பொருள் ஆகியவற்றின் நெருக்கடிகள் — இவற்றில் நீங்கள் தெளிவு காணத் தகுந்தவர்கள். ஆலோசனைப் பணியில் உங்களை ஈடுபடுத்தி எப்போதெல்லாம் நான் காரியங்களைத் தொடங்கினேனோ, அவை ஒருபோதும் எனக்குப் பயனற்றுப் போனதில்லை. சந்திரன், கிரகங்கள், நட்சத்திரங்கள், மருத்துக்கள் சூழ இந்திரன் சுவர்க்கத்தின் செல்வத்தை அனுபவிப்பதுபோல, உங்களால் சூழப்பட்ட நானும் மிகுந்த செல்வத்தைப் பெறுவேனாக. இந்த விஷயத்தை உங்கள் அனைவரிடமும் முன்வைக்க நான் முன்பே முனைந்திருந்தேன்; ஆனால் கும்பகர்ணன் உறங்கிக்கொண்டிருந்ததால் இதைப் பற்றிப் பேசவில்லை. எல்லா ஆயுதம் தாங்கியோரிலும் முதன்மையானவனும் பெருவலிமை வாய்ந்தவனுமான இந்தக் கும்பகர்ணன் ஆறு மாதங்கள் உறங்கியிருந்தான்; இப்போது எழுந்திருக்கிறான்.’ இங்கே ராவணன் அவையோரைப் புகழ்ந்து தன் பக்கம் சாயச் செய்கிறான்; பிறகே தன் விஷயத்தை முன்வைக்கிறான் — திறமையான பேச்சாளரின் முறை இது. கும்பகர்ணனின் உறக்கமே ஆலோசனை தாமதமானதற்குக் காரணமாகச் சொல்லப்படுகிறது; இந்தி உரையும் ‘அப்போது கும்பகர்ணன் உறங்கிக்கொண்டிருந்தான்; ஆகவே நான் இதைப் பற்றிப் பேச்சு எடுக்கவில்லை’ என்று விளக்குகிறது. இதனால் கும்பகர்ணனின் வலிமையின்றித் தான் முடிவெடுப்பதில்லை என்று அவன் குறிப்பிடுகிறான். ‘எல்லா ஆயுதம் தாங்கியோரிலும் முதன்மையானவன்’ என்ற அடைமொழி படையில் கும்பகர்ணனுக்கு உள்ள பெருமையைக் காட்டுகிறது. ‘மருத்துக்கள் சூழ இந்திரனைப்போல’ என்ற உவமையால் ராவணன் தன்னை இந்திரனோடும் அவையோரைத் தேவர்களோடும் ஒப்பிடுகிறான். அவையோரின் பண்புகளின் கணக்கும் நுட்பமானது — இனியதும் இனியதல்லாததும், இன்பமும் துன்பமும், ஆதாயமும் இழப்பும், நலமும் கேடும் என்ற இரட்டைகள்; இவற்றில் முடிவெடுப்பது விவேகிகளின் இலக்கணம்.

‘ராமனின் அன்பிற்குரிய பட்டத்தரசியான இந்த ஜனகனின் மகள், ராக்ஷசர்கள் திரியும் தண்டகாரண்யப் பகுதியிலிருந்து என்னால் கொண்டுவரப்பட்டாள். மென்னடை உடைய அவள் என் படுக்கையில் ஏற விரும்பவில்லை; மூவுலகிலும் சீதைக்கு நிகரான வேறு பெண்ணை நான் காணவில்லை. அவள் மெல்லிய இடையும், அகன்ற இடுப்பும், கூதிர்கால நிலவு போன்ற முகமும் உடையவள்; பொற்சிலைபோன்றவள், மென்மையானவள், மயன் உருவாக்கிய மாயைபோன்றவள். நன்கு சிவந்த உள்ளங்கால்களும், மென்மையும், நன்கு ஊன்றிய நிலையும், செம்பு நிற நகங்களும் உடைய அவளுடைய பாதங்களைக் கண்டு என் உடலில் பிறக்கும் காமம் கொழுந்துவிட்டு எரிகிறது. ஹோமத்தீயின் சுடர்போலவும், சூரியனின் ஒளிபோலவும் உள்ள அவளையும், அவளுடைய உயர்ந்த மூக்குடைய, களங்கமற்ற, அழகிய கண்களுடைய இனிய முகத்தையும் பார்த்து, நான் தன்வசமிழந்து காமத்தின் வசமானேன். சினத்திலும் மகிழ்ச்சியிலும் ஒரே மாதிரி இருக்கும், நிறத்தைக் கெடுக்கும், சோகத்திலும் மனவேதனையிலும் எப்போதும் நிலைத்திருக்கும் காமத்தால் நான் கலங்கடிக்கப்பட்டேன். அந்த அழகி தன் கணவன் ராமனை எதிர்பார்த்து ஓராண்டு காலம் என்னிடம் கேட்டாள்; அழகிய கண்களுடைய அவளுடைய அந்த மங்கலமான சொல்லுக்கு நானும் வாக்களித்தேன். வழியில் களைத்த குதிரைபோல நான் காமத்தால் இடையறாது களைத்திருக்கிறேன். காட்டில் வாழும் வானரர்களோ, தசரதனின் மைந்தர்கள் இருவரோ, பெரும் உயிரினங்களும் மீன்களும் நிறைந்த, கலக்க முடியாத கடலை எப்படிக் கடப்பார்கள்? அல்லது ஒரே ஒரு வானரனால் நமக்குப் பெரும் அழிவு செய்யப்பட்டதே. காரியங்களின் போக்கை அறிவது கடினம்; ஒவ்வொருவரும் தன் அறிவுக்கு ஏற்றபடி சொல்லுங்கள். மனிதனிடமிருந்து நமக்கு அச்சமில்லை; ஆயினும் ஆராயுங்கள்.’ இங்கே ராவணன் அவையில் தன் காமத்தை வெட்கமின்றி வெளிப்படுத்துகிறான். இந்த இடத்தில் இந்தி உரையாசிரியர் அடிக்குறிப்பில் சொல்கிறார் — சீதை ஓராண்டுக் கெடுவை ஒருபோதும் கேட்கவில்லை; ராவணனே அதைத் தானாக அளித்தான் (ஆரண்ய காண்டம் 56.24–25); இங்கே அவன் அவையோர் முன்னிலையில் பொய்யான பெருந்தன்மையைக் காட்டுகிறான். வாக்கியத்தின் இறுதியில் அவனுடைய இரட்டை மனம் தெளிவாகிறது — ஒருபுறம் ‘மனிதனிடமிருந்து அச்சமில்லை’, மறுபுறம் அனுமன் செய்த அழிவின் நினைவு. ராவணனின் பேச்சில் காமத்தின் பல நிலைகள் எண்ணப்படுகின்றன — பார்வையால் கொழுந்துவிடுதல், தன்வசமிழத்தல், கலக்கம், களைப்பு. ‘மயன் உருவாக்கிய மாயைபோன்றவள்’ என்பதால் சீதையின் அழகு உலகியலுக்கு அப்பாற்பட்டது என்று குறிக்கப்படுகிறது. ‘வழியில் களைத்த குதிரைபோல’ என்ற உவமை அவனுடைய நீண்டகால மனவேதனையை வெளிப்படுத்துகிறது. இந்தப் பகுதியின் அமைப்பும் சிந்திக்கத்தக்கது — ராவணன் முதலில் சீதையைக் கவர்ந்ததைச் சொல்கிறான், பிறகு அவளுடைய அழகை நீளமாக வருணிக்கிறான், பிறகு தன் காம வேதனையை, பிறகு ஓராண்டு வாக்குறுதியை, இறுதியில்தான் பகைவனின் வருகையைப் பற்றிய கவலையை. இவ்வாறு அவையின் முக்கிய விஷயமான ராமனின் படையெடுப்பு அவனுடைய பேச்சில் கடைசி இடத்தையே பெறுகிறது; அவன் மனத்தில் அரசைக் காப்பதன்று, சீதையை அடைவதே முதன்மையானது. பதினேழாவது, பதினெட்டாவது சுலோகங்களில் காமத்தின் அடைமொழிகள் — சினத்திலும் மகிழ்ச்சியிலும் ஒரே மாதிரியானது, நிறத்தைக் கெடுப்பது, சோகத்திலும் வேதனையிலும் நிலைத்திருப்பது — காமம் எல்லா நிலைகளிலும் நிற்கிறது, நிறத்தை அழிக்கிறது, எப்போதும் வாட்டுகிறது. இருபதாவது சுலோகத்தில் ‘கலக்க முடியாத கடலை எப்படிக் கடப்பார்கள்?’ என்ற கேள்வி, இருபத்தொன்றாவதில் ‘அல்லது ஒரே வானரனால் செய்யப்பட்ட அழிவு’ என்ற எதிர்க்கேள்வி — இவ்வாறு அவன் மனத்தில் நம்பிக்கையும் அச்சமும் ஒன்றோடொன்று போரிடுகின்றன. இருபத்திரண்டாவதில் ‘ஒவ்வொருவரும் தன் அறிவுக்கு ஏற்றபடி சொல்லுங்கள்’ — ராவணன் அனைவருடைய கருத்தையும் கேட்கிறான்; ஆனால் அடுத்த இரு சுலோகங்களில் தன் முடிவை முன்பே வெளிப்படுத்திவிடுகிறான்.

‘முன்பு தேவாசுரப் போரில் உங்களோடு சேர்ந்து நான் வென்றேன். அதே நீங்கள் இன்றும் எனக்குத் துணைவர்கள். அந்த இரு அரசகுமாரர்களும் சீதையின் தடத்தை அறிந்து, சுக்ரீவன் முதலிய வானரர்களை முன்னிட்டுக்கொண்டு, கடலின் அக்கரையில் வருணனின் இருப்பிடத்தை அடைந்துவிட்டார்கள். சீதையைக் கொடுக்க வேண்டியிராதபடியும், தசரதனின் மைந்தர்கள் இருவரும் கொல்லப்படும்படியும் நீங்கள் ஆலோசனை செய்யுங்கள்; நல்ல நீதியான வழியைச் சொல்லுங்கள். வானரர்களோடு கடலைக் கடந்து என்னை வெல்லும் ஆற்றல் உலகில் வேறு எவனுக்கும் இருப்பதாக நான் காணவில்லை; வெற்றி நிச்சயமாக என்னுடையதே.’ இங்கே ராவணனின் ஆலோசனையும் முன்பே தீர்மானிக்கப்பட்டது — சீதையைக் கொடுக்கக்கூடாது, ராம-லக்ஷ்மணர்கள் கொல்லப்பட வேண்டும்; அவையோர் அதற்கான வழியைச் சொல்ல மட்டுமே அழைக்கப்பட்டனர். ஆகவே இது உண்மையான ஆலோசனையன்று; தன் முடிவுக்கு ஆதரவு கேட்பதே. தேவாசுரப் போரை நினைவூட்டுவதால் அவன் அவையோரின் ஊக்கத்தை வளர்க்க விரும்புகிறான். ‘வருணனின் இருப்பிடத்தை அடைந்துவிட்டார்கள்’ என்பதால் பகைவன் அருகில் இருப்பதை ஒப்புக்கொள்கிறான்; ‘வெற்றி நிச்சயமாக என்னுடையதே’ என்பதால் தன்னம்பிக்கையைக் காட்டுகிறான் — அச்சமும் தற்பெருமையும் கலந்த உணர்வு இது. இருபத்துநான்காவது சுலோகத்தில் ‘சீதையின் தடத்தை அறிந்து’ என்ற சொல்லால், பகைவர்கள் சீதை இருக்கும் இடத்தை அறிந்துவிட்டார்கள் என்பதை ராவணன் ஒப்புக்கொள்கிறான்.

காமத்தால் சூழப்பட்ட அவனுடைய புலம்பலைக் கேட்டுக் கும்பகர்ணன் பெருஞ்சினம் கொண்டு இவ்வாறு சொன்னான்: ‘லக்ஷ்மணனோடு கூடிய ராமனின் சீதையை நீ வலிந்து இங்கே கவர்ந்து வந்தபோதே, ஒருமுறை ஆராய்ந்து உறுதியான முடிவு எடுத்திருக்க வேண்டும்; பூமிக்கு இறங்க முனைந்த யமுனை யாமுனக் குளத்தை நிரப்பிவிட்டுப் பிறகு அதை மீண்டும் நிரப்புவதில்லையோ, அதுபோல உன் மனமும் அப்போதே எங்களோடு கலந்து முடிவெடுத்திருக்க வேண்டும். மகாராஜா, நீ செய்த இவை அனைத்தும் ஒப்பற்றவை (முறையற்றவை); இந்தச் செயலின் தொடக்கத்திலேயே எங்களோடு ஆலோசித்திருக்க வேண்டும். நியாயப்படி அரசுக் காரியங்களைச் செய்யும் அரசன், உறுதியான பொருளும் மதியும் உடையவனாக, பின்னர் வருந்துவதில்லை. தக்க வழியின்றிச் செய்யப்படும் தலைகீழான செயல்கள், தூய்மையற்றவர்களால் அர்ப்பணிக்கப்பட்ட ஹவிஸ்போலக் கெட்டுப்போகின்றன. முதலில் செய்ய வேண்டியவற்றைப் பின்னரும், பின்னர் செய்ய வேண்டியவற்றை முன்னரும் செய்ய விரும்புபவன் நீதியையும் அநீதியையும் அறியாதவன். காரியங்களில் சபலம் உடைய அரசனின் வலிமை மிகுதியாக இருப்பதைக் கண்டாலும், பறவைகள் கிரௌஞ்ச மலையின் துளைக்குள் புகுவதுபோலப் பகைவர்கள் அவனுடைய பலவீனத்துக்குள் புகுந்துவிடுகிறார்கள்.’ கிரௌஞ்ச மலையின் துளை குமாரனான கார்த்திகேயனால் சக்தி ஆயுதத்தால் செய்யப்பட்டது என்று அடிக்குறிப்பில் மகாபாரதம் (சல்ய பர்வம் 46) குறிப்பிடப்படுகிறது. இருபத்தெட்டாவது சுலோகம் வம்சஸ்த விருத்தத்தில் அமைந்தது. கும்பகர்ணனின் முக்கியக் குற்றச்சாட்டு — ஆலோசனைக்கான காலம் கடந்துவிட்டது. செயலைச் செய்துவிட்டுப் பின்னர் ஆலோசிப்பது பயனற்றது; ‘முதலில் செய்ய வேண்டியவற்றைப் பின்னர்’ என்ற சுலோகத்தில் அரசநீதியின் அடிப்படை விதி சொல்லப்படுகிறது. ‘யமுனை யாமுனக் குளத்தை’ என்ற உவமை இந்தி உரையில் விரிவாக விளக்கப்படுகிறது — பூமிக்கு இறங்க முனைந்த யமுனை யமுனோத்திரி மலையில் உள்ள ஒரு குறிப்பிட்ட குளத்தைத் தன் நீரால் நிரப்பியது; பின்னர் அதன் வேகம் தணிந்ததும் அதை மீண்டும் நிரப்புவதில்லை; அதுபோலச் சிந்திப்பதற்கான காலமும் ஒருமுறைதான் வருகிறது. நியாயமான செயல், வழியற்ற செயல், தலைகீழான செயல் என்ற மூவகையையும் கும்பகர்ணன் வரிசையாக விளக்குகிறான்.

‘இந்தப் பெரும் காரியத்தை நீ முன்யோசனையின்றித் தொடங்கினாய்; நல்லவேளையாக, நஞ்சு கலந்த உணவு உண்டவனைக் கொல்வதுபோல ராமன் உன்னைக் கொல்லவில்லை. ஆகவே குற்றமற்றவனே, பகைவர்களிடம் நீ தொடங்கிய இந்தப் பொருத்தமற்ற செயலை, உன் பகைவர்களைக் கொன்று நான் சரிசெய்வேன். இரவில் திரிபவனே, இந்திரனும் சூரியனும், அக்னியும் வாயுவும், குபேரனும் வருணனும் வந்தாலும், அவர்களோடும் போர் புரிவேன்; உன் பகைவர்களை அழிப்பேன். மலையளவு உடலும், பெரும் இரும்புத் தண்டால் போரிடும் திறனும், கூர்மையான கோரைப்பற்களும் உடைய நான் முழங்கும்போது இந்திரனும் அஞ்சுவான். ராமன் இரண்டாவது அம்பால் என்னை மீண்டும் தாக்குவதற்கு முன்பே நான் அவனுடைய இரத்தத்தைப் பருகுவேன்; நீ நிம்மதியாக இரு. தசரதனின் மைந்தனைக் கொன்று உனக்கு இன்பம் தரும் வெற்றியைக் கொண்டுவர முயல்வேன்; லக்ஷ்மணனோடு ராமனைக் கொன்று வானரப் படைத்தலைவர்கள் அனைவரையும் தின்றுவிடுவேன். நீ விருப்பம்போல் இன்புற்றிரு, சிறந்த வாருணி மதுவைப் பருகு, கவலையின்றி நலமான காரியங்களைச் செய்; நான் ராமனை யமனுலகுக்கு அனுப்பியதும் சீதை நீண்ட காலம் உன் வசமாவாள்.’ கும்பகர்ணனின் பாத்திரத்தில் இரட்டைத்தன்மை தெரிகிறது — அவன் ராவணனின் குற்றத்தை வெளிப்படையாகச் சொல்கிறான்; ஆயினும் சகோதர அன்பால் அவனுடைய தரப்பில் போரிட ஆயத்தமாக இருக்கிறான். முப்பத்தாறாவது சுலோகம் மூன்று அரையடிகளாலும், 39–40 வம்சஸ்த விருத்தத்திலும் அமைந்தவை. 29–40 சுலோகங்களின் பல அரையடிகள் திறனாய்வுப் பதிப்பில் 6.051 என்ற சர்க்கத்தில் — கும்பகர்ணனை எழுப்பும் நிகழ்ச்சியில் — காணப்படுகின்றன. ‘நஞ்சு கலந்த உணவுபோல’ என்ற உவமை — நஞ்சு கலந்த உணவு உண்பவனின் உயிரைப் பறிப்பதுபோல, ஆராயாமல் செய்த இந்தச் செயல் ராவணனின் அழிவுக்குக் காரணமாகக்கூடும். கும்பகர்ணனின் தற்பெருமை — இந்திரனும் அஞ்சுவான், இரண்டாவது அம்பு வராது — அவனுடைய அளவற்ற வலிமையையும் நம்பிக்கையையும் குறிக்கிறது. கடைசி இரு வம்சஸ்த சுலோகங்கள் ராவணனின் காமம் நிறைவேறும் என்ற உறுதிமொழியோடு முடிகின்றன; கண்டனத்தோடு தொடங்கிய சர்க்கம் உறுதிமொழியோடு முடிகிறது. முப்பத்தைந்தாவது சுலோகத்தில் ‘ஸமீகரிஷ்யாமி’ (சரிசெய்வேன்) என்ற சொல் கவனிக்கத்தக்கது — சீரற்ற காரியத்தைச் சீராக்குவேன், உன் குற்றத்தை என் வலிமையால் தூய்மைப்படுத்துவேன் என்பது கருத்து. கும்பகர்ணன் ராவணனைப் பழிக்கிறான், ஆனால் கைவிடவில்லை; இதுவே அவனுடைய சகோதர அறம்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे द्वादशः सर्गः॥ १२॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க